Η πρόωρη αφύπνιση της κουνταλίνι, λοιπόν, έχει ολέθρια αποτελέσματα πάνω στα τρία κατώτερα πεδία του φυσικού πεδίου. Στον πυκνό υλικό φορέα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές παθολογικές καταστάσεις και πόνους, στον αστρικό φορέα θα ενισχύσει τη θυμική αυταπάτη και στο νοητικό φορέα, μέσω της υπερβολικής ζωογόνησής του θα επιφέρει αντίστοιχη ανάπτυξη της Πλάνης. Ας το συγκεκριμενοποιήσουμε λίγο περισσότερο όλο αυτό.
Η ανισόρροπη διέγερση του κέντρου της βάσης της σπονδυλικής στήλης επιφέρει επιθυμία για δύναμη, ολοκληρωτισμό, κυριαρχία, καταστροφή και χωριστικότητα. Η ίδια διέγερση του κέντρου των σεξουαλικών οργάνων επιθυμία για φυσική επαφή, σεξ, προσέλκυση ανθρώπων μέσω της μορφής (κινήσεις σώματος, το ίδιο το σώμα, ο καλλωπισμός, η φωνή, ο τρόπος ντυσίματος κ.α). Το κέντρο του ηλιακού πλέγματος με την ασύμμετρη διέγερσή του θα επιφέρει τάση απόκτησης υλικών αγαθών, κακόβουλη και μειωτική κριτική, φλυαρία, προδοσία, συκοφαντία, διαμάχη κ.α. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των θυμικών αυταπατών θα έχουμε την εξάντληση της ψυχικής ενέργειας, προβλήματα σχέσεων με τους ανθρώπους, προσέλκυση οντοτήτων στην ανθρώπινη σφαίρα, παρεμπόδιση της διεύρυνσης της συνείδησης, παρεμπόδιση της λειτουργίας του νου με λογική και ορθή συλλογιστική και τελικά φυσικές ασθένειες.
Από την άλλη, οι νοητικοί τύποι θα αντιμετωπίσουν αναπόφευκτα τα αποτελέσματα της Πλάνης, η οποία είναι χαρακτηριστικό τους. Μορφές πλάνης είναι η χωριστικότητα, η προσκόλληση στη μορφή, η εμμονή του θανάτου, η τάση προς απόκτηση γνώσης με μη ενορατικό τρόπο, αίσθηση υπεροχής, ιδιωτικότητας, μοναξιά, ο εγωκεντρισμός και τόσα άλλα. Αναγνωρίζετε τον Εωσφόρο και τους λοιπούς Δαίμονες με τις διάφορες εξειδικεύσεις τους που περιγράφει η Δαιμονολογία σε κάποιες από αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις; Αν ναι, πολύ καλά κάνετε. Στις περιγραφές του Ενώχ και της λοιπής χριστιανικής φιλολογίας περί των διδαχών του Σατανά στους ανθρώπους γνώσεων που “δεν έπρεπε” κρύβονται όλα αυτά τα παραπάνω. Αλλά χωρίς τη συνειδητοποίηση όλων αυτών ο μελετητής δεν κατορθώνει να καταλάβει για ποιό λόγο η γνώση της “βαφικής” αποτελεί μια σατανική γνώση που ο άνθρωπος δεν θα έπρεπε να κατέχει και αποδίδει σε χριστιανική υστερία την “ειδίκευση” των διαφόρων δαιμόνων σε συγκεκριμένες καταστάσεις και πάθη, όπως η απελπισία, η φιλοδοξία και η υπερηφάνεια. Με αυτές τις παρατηρήσεις και επισημάνσεις, ο αναγνώστης μπορεί να επεκτείνει στο συλλογισμό του στο γιατί ήταν ο όφις και όχι άλλο ζώο που εξαπάτησε την Εύα (Ζωή), γιατί την ίδια και όχι τον Αδάμ, γιατί το συγκεκριμένο ζώο ταυτίστηκε με το Σατανά – Εωσφόρο και γιατί ο ίδιος θεωρείται πως κατοικεί στην κόλαση, που είναι ο τόπος της φωτιάς. Επίσης, γνωρίζοντας πως το υγρό στοιχείο σε κάθε του μορφή αντιπροσωπεύει το αστρικό πεδίο, θα καταλάβει γιατί αναφέρεται πως το Θηρίο της Αποκάλυψης και όλα τα αναφερόμενα τέρατα προβάλουν μέσα από τη θάλασσα.

Οι πειρασμοί του Ιησού στην έρημο

Ο πρίγκηπας του σκότους, κατά εντυπωσιακό στους θεολόγους τρόπο, έβαλε σε δοκιμασία ακόμη και τον ίδιο τον ενσαρκωμένο Θεό, υποβάλοντάς Τον σε τρεις πειρασμούς. Γιατί σε τρεις; Πολύ απλά διότι ο καθένας τους αναφερόταν σε καθένα από τα τρία κατώτερα σώματα, το πυκνό υλικό, το αστρικό και το νοητικό. Η Alice Bailey αναφέρει τα εξής: “εκείνοι οι τρεις πειρασμοί ήταν διαβαθμιζόμενες δοκιμασίες, η μια δοκιμασία ισχυρότερη από την άλλη, στις οποίες περιλαμβάνονταν και οι τρεις όψεις της κατώτερης φύσης. Σ ε αυτές τις δοκιμασίες δεν υπήρχαν ασήμαντες, μηδαμινές, ανόητες δοκιμασίες αλλά η συγκέντρωση των δυνάμεων της τριπλής κατώτερης φύσης – φυσικής, συναισθηματικής και νοητικής”.
Πράγματι, στον πρώτο πειρασμό (της πείνας) αναφέρονται οι ανάγκες των φυσικών δυνάμεων και η χρήση των πνευματικών δυνάμεων για ιδιοτελείς σκοπούς. Στο δεύτερο πειρασμό (της πτώσης από το ναό) αναφέρεται η θυμική αυταπάτη της αμφιβολίας περί της θειότητας: δοκίμασε το Θεό σου αν μπορεί να σε σώσει, μια καθαρά αστρική θυμαπάτη. Στον τρίτο πειρασμό (της προσκύνησης του Σατανά) δοκιμάστηκε η Πλάνη του Νοητικού Πεδίου, εκείνη της φιλοδοξίας, “μια επίθεση στη ρίζα της προσωπικότητας”, όπως αναφέρει η Alice Bailey.
Οι τρεις αυτοί πειρασμοί είναι εμβόλιμοι μεταξύ της Μύησης του Ιορδάνη (του Βαπτίσματος) και της Μύησης της Μεταμόρφωσης, με άλλα λόγια μεταξύ της 2ης και 3ης Μύησης και συνέβησαν στην απομόνωση της ερήμου, όταν ο μυημένος αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό, μιας και η ζωή του Ιησού δεν είναι παρά η σύνοψη της πορείας που ο καθένας από εμάς πρέπει να ακολουθήσει (αράτω τον σταυρόν αυτού και περιπάτει). Είναι οι πειρασμοί που ο καθένας από εμάς θα κληθεί να αντιμετωπίσει, με άλλα λόγια θα έρθει αντιμέτωπος με τις τρεις δυνάμεις της κατώτερης φύσης. Εκεί είναι ποου βρίσκεται συγκεντρωμένη η δύναμη του Κακού, εκεί είναι το πεδίο δράσης του Διαβόλου, το εωσφορικό στοιχείο που βρίσκεται μέσα μας εν δυνάμει, όπως ακριβώς όμως βρίσκεται και το Χριστικό στοιχείο κι επειδή αναφερόμαστε στα τρία κατώτερα επίπεδα του κοσμικού φυσικού πεδίου, στα οποία παραμένει προσκολλημένος ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων και από αυτά ταλανίζεται, για αυτό ο Σατανάς αποκαλείται ” ο άρχων του κόσμου τούτου”.
Από την πλευρά της επίδρασης των Ακτίνων, η Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας αναφέρει τα εξής διαφωτιστικά: ” Ο ζηλωτής της 1ης Ακτίνας που αποτυγχάνει να υπερνικήσει τον Ένοικό του, μπορεί να γίνει καταστροφέας ψυχών, όπως ονομάζεται και να καταδικαστεί (μέχρι να μάθει το μάθημά του) να εργάζεται με τις δυνάμεις της ύλης και με τις μορφές που κρατούν φυλακισμένες όλες τις ψυχές. Αυτή είναι η αποκρυφιστική σημασία των παρεξηγημένων λέξεων θάνατος και καταστροφή. Το μεγάλο πρωτότυπο αυτού του τύπου είναι ο Διάβολος. Ο ζηλωτής της 2ης Ακτίνας που δομεί τον Ένοικό του και επιτρέπει το σταθερό κι αυξανόμενο έλεγχό του γίνεται παραπλανητής ψυχών. Είναι ο αληθινός Αντίχριστος (…) Το πρόσωπο της 3ης Ακτίνας που επίσης αποτυγχάνει να συντρίψει τον Ένοικό του γίνεται αυτό που ονομάζεται διαφθορέας ψυχών και χρησιμοποιεί το Νου για να καταστρέφει το πραγματικό…”
Παρατηρείτε πως ο Εωσφόρος – Διάβολος – Σατανάς ή όπως αλλιώς έχει κατά καιρούς ονομαστεί, έχει λάβει και τους προσδιορισμούς “καταστροφέας”, “παραπλανητής” και “εχθρός” (Ha-satan) στη χριστιανική φιλολογία. Η 1η Ακτίνα αφορά στη Θέληση, η 2η στην Αγάπη και η 3η στην Ενεργό Νοημοσύνη και η καθεμία από αυτές αντίστοιχα στο Νοητικό, στο Αστρικό και στο Φυσικό σώμα, ενώ ο Ένοικος στο Κατώφλι είναι ουσιαστικά η Προσωπικότητα. Εάν λοιπόν οι δυνάμεις των τριών αυτών πεδίων επικεντρωθούν στην τέρψη της εφήμερης προσωπικότητας, έχουμε τη δημιουργία του Κακού, την εωσφορική επιρροή, το Διάβολο, τον Αντίχριστο και τον Ψευδοπροφήτη του που ο καθένας από αυτούς επικεντρώνει τη δράση του στα κατώτερα τρία πεδία αντίστοιχα: νοητικό, αστρικό και φυσικό. Το συγκεντρωτικό αποτέλεσμα των τριών αυτών δυνάμεων, όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη του μυημένου Ιωάννη είναι πλάνη, καταστροφή, ασθένεια, θυμική αυταπάτη και θάνατος.
Ο αναγνώστης ας προσπαθήσει μέσω αυτών των γενικών γνώσεων και αντιστοιχιών να ερμηνεύσει την Αποκάλυψη πλέον σε μια νέα βάση και θα διαπιστώσει, μέχρι του σημείου που αυτό είναι εφικτό λόγω της στερούμενης μύησης που απαιτείται για ένα τέτοιο έργο, περί του τι ακριβώς σημαίνει η Αποκάλυψη αυτή.
(συνεχίζεται)