Ειδικό μέρος

Βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον κατώτερο εαυτό μας; Πολλές σχολές φιλοσοφίας θεώρησαν το σώμα φυλακή από την οποία πρέπει να απαλλαγούμε…

Χρειάζεται προσοχή στο σημείο αυτό. Σας έχει ειπωθεί ότι το σώμα, η πυκνή ύλη, δεν είναι Αρχή αλλά Αυτόματο και αυτή είναι μια σωστή διδασκαλία. Σας έχει επίσης ειπωθεί πως δεν πρέπει κανείς να στρέφεται στην καθημερινότητα και στις επιταγές του κατώτερου εαυτού (ή προσωπικότητας) αλλά να έχει την προσοχή του στραμμένη στο Πνεύμα και αυτά είναι επίσης σωστά αλλά προσοχή χρειάζεται. Η βούληση της Απόλυτης Ύπαρξης ήταν να εκδηλωθεί, να κατέλθει στο επίπεδο της πυκνής ύλης και μέσα από αυτήν να εκφραστεί και αυτό γίνεται για έναν αμέτρητο αριθμό αιώνων τώρα. Την ύλη τη διατρέχει η Ζωή, όπως αναφέρεται στη Μυστική Δοξασία και ό,τι διατρέχεται από Ζωή είναι Άγιο, γιατί Άγιος είναι ο δωρητής της και Άγιο επίσης το δώρο Του. Για το λόγο αυτό η τριπλή προσωπικότητα δεν είναι άξια περιφρόνησης. Αντίθετα, οι προσπάθειες όλων στρέφονται προς την εξύψωσή της και την απορρόφησή της από το Εγώ. Απορρόφηση σημαίνει “νοήμων μίξη” και όχι εξαφάνιση. Σημαίνει εξαγνισμό δια πυρός και όχι αφανισμό. Σημαίνει ενεργητική χρήση των συστατικών της προς εξύψωση και τελειοποίηση. Αν υπάρχει, λοιπόν, κάποιος πόλεμος, σε αυτό συνίσταται. Εάν υπάρχει φυλάκιση είναι προσωρινή και ο εγκλεισμός αυτός της ψυχής σε ένα αυτόματο και σε μια προσωπικότητα είναι μέρος του Θείου Σχεδίου και για το λόγο αυτό δεν είναι κακό. Οι εκφράσεις που αναφέρεις μεταδίδουν την αγωνία του ανθρώπου που προσπαθεί να λειτουργήσει ως Ψυχή και είναι κατανοητές από την πλευρά της αγωνιώδους αυτής δύσκολης προσπάθειας. Η φύση της Ψυχής όμως είναι συνθετική και αγαπητική. Αν μπορώ να μιλήσω λογοτεχνικά, θα έλεγα πως η Ψυχή αγαπάει την εκάστοτε προσωπικότητα. Την κατανοεί και δεν τη μισεί αλλά ακριβώς όπως ένας γιατρός θα χρειαστεί να γίνει “κακός” επιφέροντας τον πόνο προκειμένου να θεραπεύσει, έτσι και η Ψυχή  “αδιαφορεί” για τις περιπέτειες και τους πόνους της προσωπικότητας, γνωρίζοντας πως σε βάθος χρόνου και μετά από πολλαπλές ενσαρκώσεις αυτή θα στραφεί προς το Αιώνιο, το Ωραίο και το Αληθινό. Έχετε υπόψη σας πως αυτή η λεγόμενη από πολλούς “σύγκρουση” ή “πόλεμος” μεταξύ της Ψυχής και της Προσωπικότητας είναι μια ακόμη έκφραση της δυαδικότητας που πρέπει να οδηγηθεί στη σύνθεση. Ο Ισαάκ πολέμησε με τον Άγγελο του Κυρίου ολόκληρη τη νύχτα αλλά το πρωί συμφιλιώθηκαν. Έτσι λοιπόν και το σώμα, για το οποίο με ρωτάς είναι ο φορέας για την εκδήλωση της Ψυχής, ο Ναός του Πνεύματος που θα συντριβεί αλλά σε τρεις ημέρες θα χτιστεί ξανά. Η πρώτη ημέρα διδασκαλίας του Ιησού στον κάτω κόσμο, κατά τη χριστιανική παράδοση, στην ουσία ήταν διδασκαλία επί της χρήσης του πυκνού υλικού και του αιθερικού σώματος, η δεύτερη η ορθή χρήση της αστρικής επιθυμίας και η τρίτη και τελευταία η αρμονική συνεργασία του νοητικού περιβλήματος. Μετά το πέρας των τριών αυτών κατακτήσεων ο ναός οικοδομείται ξανά και ο Άνθρωπος ανα-σταίνεται.
Κατά τα άλλα σαφώς και αυτή η διαδικασία είναι επώδυνη και συναντά την τρομερή αντίσταση των δυνάμεων της ζωώδους ψυχής. Ο έλεγχος που τείνει να αποκτήσει η Ψυχή, όμως, δεν είναι η επιθυμία ενός δικτάτορα για εξουσία αλλά η επιθυμία του μέρους να επιστρέψει στο όλον, με άλλα λόγια είναι έκφραση της ίδιας της φύσης της, που είναι η ελκτική δύναμη της Αγάπης.

Επομένως ποιά είναι η θέση σου τόσο απέναντι στους αρχαίους Έλληνες, με την ιδιαίτερη φροντίδα που έδειχναν στο θνητό σώμα όσο και απέναντι σε φονταμενταλιστές χριστιανούς που, όχι απλά το περιφρονούσαν αλλά και το τραυμάτιζαν;

Και οι δύο συνιστούν τις ακραίες εκφράσεις της δυαδικότητας. Οι μεν πρώτοι λάτρευαν το σώμα οι δε δεύτεροι το περιφρονούσαν. Οι πρώτοι θεωρούσαν πως ένα υγιές σώμα “φιλοξενεί” έναν υγιή νου, οι δεύτεροι πίστευαν πως ο Νους δεν χρειάζεται τους περιορισμούς ενός σώματος. Θα έλεγα πως η σοφία κρύβεται στην ισορροπία: το σώμα του κανείς πρέπει να το φροντίζει ως το όχημα εκδήλωσης της ψυχής. Να μην το εκθέτει σε σημαντικούς κινδύνους και φθορές αλλά ταυτόχρονα να μην εστιάζεται αποκλειστικά στη συντήρηση και διαμόρφωσή του για σκοπούς ματαιοδοξίας. Είναι ένα λεπτό νήμα αυτό το τελευταίο και θα πρέπει να το προσέξετε και ιδιαίτερα οι άνθρωποι που δεν είναι τόσο εσωτερικά αναπτυγμένοι αλλά πασχίζουν για αυτό. Όσο λιγότερος είναι ο ψυχικός έλεγχος στην προσωπικότητα τόσο οι αντιξοότητες του σώματος επιδρούν δυσμενώς στην αποκαλούμενη απλοϊκά ψυχική σφαίρα – στην ουσία αναφέρονται στη ζωική ψυχή και όχι στο Θεϊκό σπινθήρα ή την Ψυχή στο επίπεδό της – . Για το λόγο αυτό βλέπουμε συχνά σε μαθητευόμενους η σωματική ανισορροπία να επιφέρει σοβαρές δυσλειτουργίες της συμπεριφοράς. Μέχρι να κατακτηθεί ένας σημαντικός βαθμός ελέγχου από την ψυχή στην κατώτερη φύση, το σώμα πρέπει να φροντίζεται έως του σημείου απλά να επιτελεί ομαλά τις λειτουργίες του. Αργότερα, σε προχωρημένα στάδια μαθητείας και ιδιαίτερα στους μυημένους, ο ψυχικός έλεγχος είναι τόσο μεγάλος που οι δυνάμεις της ψυχής το συντηρούν και παραμένει εξίσου ισχυρό σε πείνα, σε νηστεία και σε άλλες αντιξοότητες της ανθρώπινης ζωής.

Ωστόσο η ασθένεια είναι ένα δεινό από το οποίο δεν ξεφεύγει κανείς…

Για την ασθένεια έχει δοθεί αρκετή διδασκαλία και λίγα έχω να προσθέσω εγώ συμπληρωματικά μάλλον παρά επιπλέον πληροφορίες. Η ασθένεια είναι αποτέλεσμα κακής ισορροπίας, όπως σας έχει ειπωθεί αλλά οι αιτίες της βρίσκονται κρυμμένες σε μια σειρά από δεδομένα που χάνονται στις απαρχές της Δημιουργίας. Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι τα εσώτερα αίτιά της είναι πολλά και δυσνόητα από εσάς, ωστόσο μερικοί εξακολουθούν να θεωρούν την ασθένεια ως κριτήριο αγιότητας : θεωρούν πως ο ασθενής πάντοτε είναι κάποιος που η πίστη του δεν είναι ορθή ή ισχυρή. Ορισμένοι άλλοι θεωρούν το αντίστροφο: ότι ο ασθενής είναι εκείνος που “δοκιμάζεται” από το Θεό και του οποίου η πίστη φτάνει μέχρι του σημείου αγιότητας. Αυτές είναι απλοϊκές σκέψεις. Η ασθένεια δεν σχετίζεται με την πίστη αλλά σε σημαντικό βαθμό έχει να κάνει με το κάρμα. Αρρωσταίνει εξίσου ο “πιστός” όσο και ο “άπιστος”, ο καθημερινός άνθρωπος όσο και ο “άγιος” (δικοί σας όροι αυτοί, όχι δικοί μου). Και είναι πάλι κάποιοι που προσδοκούν από την ασθένεια την εκδήλωση ενός “θαύματος” ως απόδειξη πίστης ή αγιότητας. Η σήψη του νεκρού Στάρετς στους Αδερφούς Καραμάζοφ είναι μια πολύ καλή παρουσίαση της εσφαλμένης “πίστης” των ανθρώπων: όλοι περιμένουν από το νεκρό Στάρετς να εκδηλώσει την Αγιότητα με την οποία έζησε μέσα από τη σωματική αφθαρσία και την ευωδία του νεκρού σώματος, εκείνο όμως σαπίζει όπως σε κάθε άλλο άνθρωπο.
Παρά ταύτα, θα έλεγα πως η ασθένεια δεν είναι ένα αμετάκλητα οριστικό γεγονός. Μπορεί να αποφευχθεί και μπορεί να θεραπευτεί. Η ιατρική επιστήμη έχει σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο στη θεραπεία των ασθενειών και στην αποφυγή τους αλλά αγνοεί τα εσώτερα αίτιά της στο μεγαλύτερο βαθμό, όπως και την κοσμική της (αν μπορώ να το πω έτσι) προέλευση. Με την πάροδο των αιώνων οι ασθένειες θα γίνονται ολοένα και λιγότερες αλλά μέχρι τότε το ανθρώπινο γένος θα εξακολουθήσει να βασανίζεται από παλιές και νέες ασθένειες που θα κάνουν την εμφάνισή τους και μάλιστα θα ακολουθούν έναν ιστορικά περίεργο ρυθμό: κάθε φορά που μια από αυτές αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, μια άλλη παρόμοια με εκείνη (από εσωτερικής και εξωτερικής πλευράς) θα κάνει την εμφάνισή της και η επαναληψιμότητα αυτή, σε βάθος χρόνου, θα υποψιάσει τους επιστήμονες για την κοινή, εσωτερική προέλευση των περισσότερων ασθενειών. Αλλά αυτό αργεί ακόμα πολύ.

Το μεγαλύτερο όμως ίσως μέρος των ασθενειών οφείλεται σε μικρόβια…

Μεταφέρεις την άποψη της επιστήμης σου που διαπιστώνει την ύπαρξη των μικροβίων και θεωρεί ότι σε αυτά οφείλεται η τάδε νόσος. Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη των μικροβίων φυσικά αλλά δεν εντοπίζω την αιτία των ασθενειών, ακόμη και των μολυσματικών, σε αυτά. Η παρουσία τους στο αίμα και στα υπόλοιπα υγρά του σώματος αποτελεί την ένδειξη της ύπαρξης στοιχειακής δύναμης, η οποία εφελκύεται από τον κατώτερο εαυτό μέσα από την παρώθηση της αστρικής συνείδησης. Για αυτό και είναι τόσο συχνές οι λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων, επειδή το ενεργειακό κέντρο που σχετίζεται με αυτά έχει μια ισχυρή σύνδεση με τη στοιχειακή φύση στο μη αναπτυγμένο άνθρωπο. Θα έλεγα λοιπόν ότι τα μικρόβια “έλκονται” από τη στοιχειακή δύναμη ή ότι αποτελούν εκδήλωσή της.
Αντίστοιχα “μικρόβια” μη γνωστά από την επιστήμη σας, υπάρχουν και στις αποκαλούμενες ψυχικές νόσους, μόνο που η φύση τους είναι περισσότερο αιθερική και νοητική, αν μπορώ να το πω έτσι. Στην ουσία αποτελούν ιδιότυπες στοιχειακές “σκεπτομορφές” και είναι αυτές που θα σας απασχολήσουν τον αιώνα που διανύουμε κι εκείνον που έρχεται.

Ωστόσο υπάρχουν πολλές σχολές θεραπείας, εκτός της κλασικής ιατρικής. Δημοφιλής είναι επίσης η σχολή θεραπείας μέσα από Αγγελική παρέμβαση…

Οι Άγγελοι πάντοτε ήταν “δημοφιλείς” και γοήτευαν τον άνθρωπο τόσο που συνηθίζετε να αποκαλείτε έτσι κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο. Ναι, οι Άγγελοι μπορούν να θεραπεύσουν. Όχι όλοι αλλά υπάρχουν κάποιοι που μπορούν, όμως αυτοί ασχολούνται περισσότερο με συλλογικές θεραπείες και όχι με ατομικές και αυτό μόνο κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Δυστυχώς υπάρχει πολλή πλάνη κι εξαπάτηση στο χώρο των αυτοαποκαλούμενων “αγγελικών θεραπευτών” αλλά και γενικότερα των θεραπευτών. Ως γενική σύσταση θα έλεγα ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η θεραπεία μέσω Αγγέλων. Ο κόσμος δεν θα πρέπει να καταφεύγει σε αυτούς τους “θεραπευτές”. Συνήθως κοστίζουν πολύ και δεν κάνουν τίποτε. Ο εσωτερικός θεραπευτής δεν αμοίβεται για τις υπηρεσίες που είναι πιθανό να προσφέρει. Δεν πρέπει ούτε δώρο να δέχεται και ούτε να διαφημίζει μια τέτοια ικανότητα, αν τη διαθέτει – που συνήθως δεν τη διαθέτει. Ένας Άγγελος δεν μπορεί να επικληθεί τόσο εύκολα όσο νομίζει κανείς αλλά με ιδιαίτερη ευκολία μπορεί ο ίδιος να παρέμβει μέσα σε πολύ καθορισμένα πλαίσια, που έχουν  αναφερθεί και αυτό μόνο κατόπιν άδειας που θα δοθεί από υψηλότερες πηγές.
Από την άλλη δεν θεωρώ κακό να επικαλείται ο ίδιος ο πάσχων την αγγελική παρέμβαση. Δεν είναι κακό να προσεύχεται και να ζητάει την άνωθεν βοήθεια, αρκεί να μην απελπίζεται αν δεν έρχεται. Θα πρέπει μάλλον να φιλοσοφήσει παρά να περιμένει το θαύμα εξ ουρανού. Είμαι ζωηρά αντίθετος στην οποιαδήποτε προσπάθεια αγγελικής επίκλησης μέσω τυπικού μαγείας από τον αδαή.