Ρωτάς πολλά και δεν παίρνεις απάντηση. Μη σου κάνει εντύπωση διότι δεν είναι κάθε ερώτηση σημαντική για το Σχέδιο. Επιλέγω να μιλήσω μόνο για εκείνα που, με κάποιον αδιόρατο τρόπο σε σένα, κατά μια έννοια έχουν κάποιο ρόλο να παίξουν. Δεν είμαι εδώ για να λύσω προσωπικές απορίες αλλά να δώσω στοιχεία πάνω σε συλλογικά ερωτήματα. Σημείωσέ το αυτό: είπα “να δώσω στοιχεία” και όχι “να απαντήσω” διότι η απάντηση έχει το χαρακτήρα του αμετάκλητου και τίποτα δεν είναι αμετάκλητο εκτός ίσως από το Έλεος της Θεότητας και την Αγάπη που διακατέχει την Εκδήλωσή Της. Όλα τα άλλα τίθενται υπό διαπραγμάτευση σε αυτό τον κόσμο και σε άλλους πολλούς.
Βρίσκω σημαντικό, ωστόσο να κάνω μερικές νύξεις πάνω στις γυναικείες ασθένειες και να πω ότι προκύπτουν από την ακατάσχετη “τάση για ζωή”. Μιλώντας για ακατάσχετη τάση προς ζωή θα πρέπει να καταλάβετε ότι αναφέρομαι ουσιαστικά στη μορφική της πλευρά, επομένως οι ασθένειες αυτές είναι επίσης εξαιτίας “τάσης για μορφή” και όλο αυτό δεν είναι παρά μια αστρική επιθυμία χωρίς έλεγχο. Η επιθυμία όμως αυτή, παραδόξως, δεν σχετίζεται τόσο με το συναίσθημα αλλά με την επιθυμία για μορφή και μέσα από αυτή τη συλλογιστική θα κατανοήσετε την αιτία για την οποία οι γυναίκες προσβάλλονται λιγότερο συχνά και πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις αλλά πολύ συχνότερα είναι επιρρεπείς σε παθολογίες των ενδοκρινών αδένων, του αίματος και των γεννητικών τους οργάνων: οι ενδοκρινείς είναι το αποτέλεσμα της αιθερικής πίεσης προς μορφή, το αίμα είναι η ζωή που διαπερνά και συντηρεί τη μορφή και τα γεννητικά όργανα ο τόπος που η ζωή μορφοποιείται. Εάν διαλογιστείτε στο ότι η επιθυμία προς μορφή κατά κάποιο τρόπο εξαντλεί τους μηχανισμούς μορφοποίησης και επομένως προκαλεί μια ισχυρή αντιδραστική έκλυση δύναμης από τους μη μορφικούς φορείς, όπως είναι ο Νους, τότε ίσως κατανοήσετε για ποιό λόγο οι γυναίκες είναι επίσης επιρρεπείς σε ψυχολογικές – ψυχιατρικές καταστάσεις και σε νόσους του θυρεοειδούς. Μιλώ αποσπασματικά και υπαινικτικά, δίνω στοιχεία και τροφή προς διαλογισμό. Αλλά όταν τα στοιχεία αυτά συνδεθούν και επεκταθούν κατόπιν σύνθεσης και κατανόησης, θα σας βοηθήσουν να συλλάβετε για ποιό λόγο οι γυναίκες είναι εκείνες που περισσότερο από τους άντρες ζητούν “ένα θαύμα” τόσο ως προς τη Θεραπευτική όσο και στην υπόλοιπη ζωή τους: το “θαύμα” είναι μια αστρική επιθυμία και το συνδέουν με τη Μορφή. Για αυτό το λόγο δεν μπορούν να δουν τα πραγματικά θαύματα…
Θα έρθει λοιπόν στιγμή που θα κατανοήσετε πως ο καρκίνος δεν είναι παρά “ζωή σε καταπίεση” ή καλύτερα “ζωή υπό περιορισμό” και αυτό διότι υπάρχει “φράγμα ζωής” που στην ουσία είναι φράγμα μορφής – ένα απαραίτητο δηλαδή όριο στην ανισόρροπη τάση προς μορφή-ζωή. Διότι είναι διαφορετικές έννοιες η Ζωή και η ζωομορφή: η πρώτη παράγει τη δεύτερη αλλά δεν περιορίζεται από αυτή ενώ η δεύτερη δεν είναι παρά μια μόνο έκφανση – έκφραση της δεύτερης, μια ζωή σε εγκλεισμό και για αυτό όταν κανείς στερείται τη δεύτερη προς όφελος του όλου κερδίζει την πρώτη. Αυτή είναι μια έννοια της “αιωνίου ζωής κι ανάπαυσης” που πρεσβεύει και ο χριστιανισμός και άλλες δοξασίες. Εδώ βρίσκεται ένα από τα μυστικά της ερμηνείας του Όσιρη και του Χριστού και όλων των μύθων θυσίας.
11
Ιουλ
09
Ευχαριστώ Μιχαήλ.
Ακατάσχετη τάση για ζωή, υποθέτω εννοείς όπως π.χ. όταν γεμίζουμε ορμόνες τα φυτά κ τα ζώα για να έχουμε μεγαλύτερη παραγωγή (όταν εκβιάζουμε τη φύση δηλ). Στο γυναικείο σώμα αυτό γίνεται με νοητικό τρόπο? Είναι δηλ η διάθεση της προσωπικότητας προς την τάση αυτή? Ποιά νοητική στάση θα μπορούσε ν’αναπτύξει κάποιος που να αδρανοποιεί ή να εξισορροπεί την υπέρμετρη (κ υβριστική?) τάση για ζωή?
Αγαπητή μου, όπως έχω τονίσει τα άρθρα αυτά δεν γράφονται από εμένα τον ίδιο αλλά αποτελούν καταγραφή συνομιλιών, οπότε σε μερικά από τα λεχθέντα έχω κι εγώ αρκετές απορίες ίσως και ενστάσεις. Πάντως υποθέτω ότι η “τάση για ζωή – μορφή” που αναφέρεται είναι ίδιον της γυναικείας φύσης – προσωπικότητας, η τάση της να μορφοποιεί και να δίνει σχήμα.
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα όσα γράφονται και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου. Συγχωρείστε με αν οι όροι που θα χρησιμοποιήσω είναι άστοχοι ή μη ακριβείς, προσπαθώντας να μεταφέρω προσωπικές απόψεις, αλλά πάντα η γλώσσα έχει την σχετικότητα και ποτέ την ακρίβεια του βιώματος.Είναι αλήθεια πως κάθε άνθρωπος εκφράζει ιδιότητες και χαρακτηριστικά της ακτίνας του, στον βαθμό όμως και στο επίπεδο που η προσωπικότητά του έχει εργαστεί και ασκηθεί, προκειμένου να ελευθερωθεί, από κάποια “βάρη”.
Δεν ξέρω αν υπάρχει “κακό” κάρμα. Νιώθω όμως πως υπάρχει μια εξέλιξη που συμβαίνει σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα. Υπάρχει η εξέλιξη της ψυχής σε “ανδρόγυνη”, που ίσως επικρατεί, παράλληλα όμως συμβαίνει και η εξέλιξη σε “φύλο” και η εξέλιξη σε “ανθρώπινη”. Οι ψυχές όλων μας, δεν έχουν απευλευθερωθεί, από κατάλοιπα ενστίκτων, προηγουμένων σταδίων, ώστε να μπορέσουν να εκδηλώσουν τις ενέργειες που αντιστοιχούν στα φύλα, και στη συνέχεια να ολοκληρωθούν, ενσωματώνοντας το φαινομενικά αντίθετο.
Ο τρόπος του σώματος, εκφράζει το στάδιο εξέλιξης της ψυχής και της συνειδητότητας του ατόμου, με την κινητικότητά του. Όχι μόνο με τις πράξεις του, αλλά κυρίως με τον τρόπο της πράξης, από την πιο απλή π.χ. βάδισμα, μέχρι την πιο σύνθετη πχ. ερωτική πράξη.
Υπάρχουν άνθρωποι, που εργάζονται διαρκώς για να συμβάλουν σε αυτήν την εξέλιξη, σηκώνοντας ” βάρη” πολλών ασυνείδητων κομματιών, συνανθρώπων τους, μέσα από τις σχέσεις που κάνουν μαζί τους. Άνθρωποι “προικισμένοι” και “επιφορτισμένοι” με κάποιου είδους ευαισθησία, μέσω της οποίας αναλαμβάνουν (αφού ότι αντιλαμβανόμαστε , κατά κάποιο τρόπο το χρεωνόμαστε κιόλας )να συγκρατούν και να υλοποιούν “ελεγχόμενα” , μέσω της δικής τους προσωπικότητας, “ασυνείδητες” προθέσεις άλλων. Δεν είναι κάθετι, αποτέλεσμα προβολών και παράγωγο δικών μας φόβων.
Εργασία με το Φως, σημαίνει εργασία με το Σκοτάδι, δηλαδή με τα επίπεδα εκείνα της πραγματικότητας, που δεν είναι ορατά, αποδείξιμα, φανερά ή αποδεκτά .Το “άνοιγμα” σε ανώτερα επίπεδα, γίνεται με το εισητήριο, από την εργασία σε ¨κατώτερα”.
Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που ελάχιστα μετέχουν σε αυτόν τον συνειδησιακό μετασχηματισμό, παραμένοντας γαντζωμένοι σε έτοιμες λύσεις, κανόνες, νόμους. Υπό αυτό το πρίσμα, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η αθωότητα ακόμη και η αγάπη, δεν είναι αρετές, αλλά μιας μορφής “ανευθυνότητα” και εσκεμμένη αυτο- άγνοια.
Δεν γνωρίζω αν η εργασία αυτών των ευαίσθητων ανθρώπων, είναι ότι ονομάζεται εργασία στο αστρικό επίπεδο. Γνωρίζω όμως πως είναι μιας μορφής συμβολή στην κάθαρση και διεύρυνση της συλλογικής συνείδησης, ακόμη και αν δεν επιτυγχάνεται μέσω αυτού του δρόμου η άμεση πρόοδος της προσωπικότητας των άλλων. Είναι μιας μορφής απρόσωπη βοήθεια, που προσφέρεται.
Οι όποιες νοητικές συλλήψεις μας, δεν οδηγούν στο να γίνουμε συνειδητοί αγωγοί, δέκτες, μετασχηματιστές και πομποί των θεικών ενεργειών, κι όχι “κακοί” διαχειριστές. Τεράστια ποσά ενέργειας σπαταλιώνται για να διατηρηθεί μέσα και γύρω μας το σκοτάδι, αρνούμενοι να καταβάλλουμε το τίμημα για να αρθεί η άγνοια. Αγάπη και Σοφία πάνε πάντα μαζί. Ζω, σημαίνει βιώνω. Και το Δέος προς την ίδια τη Ζωή που φέρουμε μέσα μας, ως εν δυνάμη, αλλά και εκδηλωμένο Θαύμα, λείπει. Εύχομαι να μην σας κούρασα. Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία. Ο Θεός μαζί σας.