Τα παιδιά του 1983 (μέρος 4ο)

Ασχοληθήκαμε έως τώρα με τη μεταφυσική και την επιστημονικοφανή πλευρά του ζητήματος και διατυπώσαμε τις σκέψεις μας. Τώρα είναι καιρός να περάσουμε στην κοινωνική, ψυχολογική και συνομωσιολογική πλευρά που έχει το θέμα. Προσπαθήστε να φέρετε τον εαυτό σας στη θέση ενός παιδιού που γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1983, που ως παιδί έχει τις δικές του ανησυχίες, τα όνειρα, τις ελπίδες και μαθαίνει ότι είναι ένα ιδιαίτερο παιδί, ενσάρκωση αρχαίου ήρωα, το οποίο είναι προορισμένο να “σώσει” την Ελλάδα αλλά κάποια σκοτεινά κέντρα προσπαθούν να το εντοπίσουν για να το αφανίσουν. Αλήθεια, πως θα νιώθατε; Πολύ περισσότερο, πως θα νιώθατε αν ήσαστε γονιός και μαθαίνατε όλα αυτά για το παιδί σας; Δεν είμαι ψυχολόγος για να εκτιμήσω τις αντιδράσεις και τις σκέψεις σας αλλά νομίζω πως με τη χρήση της απλής λογικής μπορεί κανείς να κάνει μερικές υποθέσεις που δεν απέχουν πολύ από την επιστημονική απάντηση. Για σκεφτείτε, για παράδειγμα, ένα από τα κορίτσια που γεννήθηκαν τότε, το οποίο νιώθει ότι ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει, νιώθει μόνο και ξένο σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει ως εχθρικό, πιθανώς λόγω της ηλικίας του και το οποίο διακατέχεται από ιδεαλισμό και αυτοθυσία. Σκεφτείτε τι είδους αντίδραση μπορεί να έχει, όταν μάθει ότι ένα από αυτά τα κορίτσια θα είναι η Ιφιγένεια, της οποίας η αποστολή είναι να θυσιαστεί ξανά το 2004 ή το 2016.
Τι θέλω να πω; Τίποτε άλλο από εκείνο που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Ότι δηλαδή οφείλουμε να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν αναφερόμαστε σε παιδιά και στην υγεία τους. Είναι απαράδεκτο να τους φουσκώνουμε τα μυαλά με τέτοιες ιδέες, πόσο μάλλον όταν δεν μπορούμε να τις στηρίξουμε πουθενά. Κι ελπίζω να είναι απλώς απαράδεκτο και όχι επικίνδυνο αλλά μπορεί κανείς να με διαβεβαιώσει ότι δεν είναι;

Η συνομωσία του πράγματος

Το όλο σενάριο, για να είναι επιτυχημένο, έχει διανθιστεί με άφθονα στοιχεία συνομωσίας. Για την ακρίβεια, θα έλεγα ότι οι δυο βασικές όψεις του είναι η “μεταφυσική” και η συνομωσιολογική. Για την πρώτη μιλήσαμε και ξεκαθαρίσαμε. Η δεύτερη μιλάει για σκοτεινά κέντρα, σιωνιστικής προέλευσης, τα οποία αφενός προσπαθούν να εντοπίσουν και να εξολοθρεύσουν τους ενσαρκωμένους ήρωες και αφετέρου περνούν σε ένα τεράστιο ηλεκτρονικό φακέλωμα, το οποίο θα χρησιμοποιήσουν με άγνωστους σκοπούς, για τους οποίους μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι μόνο αθώοι δεν θα είναι.
Ξέρετε, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να τα δεχτώ όλα αυτά. Η επικαιρότητα κάθε στιγμή μας αποδεικνύει ή τουλάχιστον μας υποψιάζει ότι υπάρχουν πολλών ειδών “σκοτεινές” συναλλαγές κάτω από το τραπέζι και εν αγνοία μας. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζω στο να τα δεχτώ όλα αυτά είναι η έλλειψη αποδείξεων. Δεν αρκεί ο υπαινικτικός λόγος για τίποτε άλλο πέραν του να με υποψιάσει. Θα περίμενα, λοιπόν από εκείνους που τα δέχονται όλα αυτά, να μας παρουσιάσουν επιτέλους κάτι απτό, κάτι το οποίο μπορεί να επαληθευτεί. Γιατί, ειλικρινά σας μιλάω, τόσα χρόνια που ασχολούμαι με όλα αυτά τα ζητήματα έχω βαρεθεί να κατηγορούμε τους μασόνους, τους ραελιανούς, τους σαϊεντολόγους, τους σιωνιστές και τόσους άλλους και ποτέ να μην μπορούμε να παρουσιάσουμε ένα στοιχείο που θα οδηγούσε ενδεχομένως στην αποκάλυψή τους στα μάτια όλων.

Ερωτήματα που ψάχνουν για απάντηση

Θεωρώ ότι γνωρίζω τις παραμέτρους της μυθολογίας αυτής σε ικανό βαθμό, έχοντας ψάξει όσο περισσότερο μπορούσα και, κυρίως, έχοντας αναρωτηθεί με όσο το δυνατό λιγότερο προϊδεασμό μπορούσα να διαθέσω. Ωστόσο, κατά την πορεία αυτή μου γεννήθηκαν μερικές απορίες, τις οποίες και θα καταθέσω προσδοκώντας να μου δοθεί απάντηση από οποιονδήποτε επιθυμεί να μιλήσει, πολύ περισσότερο δε από τους ίδιους τους αναγνώστες μου.

1. Από που προκύπτει ότι τα παιδιά αυτά θα είναι 49 σε κάθε φύλο;
2. Από που προκύπτει ότι τα παιδιά αυτά θα είναι ελληνόπουλα; Το φαινόμενο της επανενσάρκωσης ηρώων και θεών αφορά μόνο στον ελληνικό χώρο;
3. Ποιές είναι οι πηγές που χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να οδηγηθεί κανείς σε τέτοια συμπεράσματα;
4. Με ποιόν τρόπο και βάση ποιών επιστημονικών γνώσεων οδηγείται ο εισηγητής της μυθολογίας στο συμπέρασμα περί της ίριδας και των σπονδύλων; Και, αλήθεια, τι υποτίθεται πως πρέπει να δούμε στις φωτογραφίες εκείνες;
5. Πως μπορεί να είναι σίγουρος περί μετάλλαξης συγκεκριμένων γονιδίων, τη στιγμή που κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ιδιαίτερα εξειδικευμένες γνώσεις;
6. Ζητήθηκε η συνδρομή ειδικών επιστημόνων για να εξετάσουν τις επιστημονικές παραμέτρους της μυθολογίας αυτής;

Ας αρκεστούμε προς το παρόν σε αυτά μόνο τα γενικά ερωτήματα, γιατί τα επιμέρους είναι κυριολεκτικά δεκάδες.

Επίλογος – τελικά τι συμβαίνει;

Δείξαμε παραπάνω ότι ο μύθος των παιδιών του 1983 στηρίζεται επάνω σε “Εσωτερικά”, “επιστημονικά” και συνομωσιολογικά στοιχεία. Με βάση τις γνώσεις μου κατέδειξα ότι τα Εσωτερικά στοιχεία έχουν παρερμηνευθεί, τα επιστημονικά είναι εντελώς αστήρικτα και ανεπαρκή από κάθε άποψη, ενώ τα συνομωσιολογικά δεν μπορούν να επαληθευτούν. Είναι βασικό αξίωμα ότι όταν τα δομικά στοιχεία ενός μύθου καταρρέουν, καταρρέει και ο ίδιος ο μύθος. Κατά την άποψή μου, λοιπόν, ο μύθος των παιδιών του ΄83 δεν έχει τίποτα που θα μπορούσε να με κάνει να τον δεχτώ ή να τον πιστέψω, πολύ απλά διότι δεν στηρίζεται πουθενά εκτός από μια συρραφή γνώσεων ατελών, που σκοπό έχουν μόνο να αποδείξουν εκείνο που ο συγγραφέας τους επιθυμεί. Και γνωρίζετε καλά πως, όταν θέλουμε πάσει θυσία να αποδείξουμε κάτι, θα το καταφέρουμε.
Τα παραπάνω, φυσικά αποτελούν την προσωπική μου άποψη και οποιοσδήποτε το επιθυμεί, μπορούμε να ξεκινήσουμε μια κουβέντα μέσω σχολίων στα τέσσερα κείμενα.
Θα ήθελα να τονίσω ότι θεωρίες όπως αυτή δεν προσφέρουν τίποτε άλλο στη μεταφυσική εκτός από μια αυξανόμενη δυσπιστία εκ μέρους του κοινού και αυτό είναι απολύτως λογικό, διότι ο αναγνώστης που είναι ενημερωμένος γύρω από επιστημονικά ζητήματα, όταν διαπιστώσει μια επιστημονική ανακρίβεια σε αυτές τις θεωρίες, τότε μοιραία δυσπιστεί απέναντι στην ίδια τη θεωρία και, αν θέλετε τη γνώμη μου, πολύ καλά κάνει. Διότι, σε ό,τι έχει να κάνει με τον Εσωτερισμό, ο γνώστης μπορεί με λίγη έρευνα και μελέτη να διαπιστώσει ότι οι αρχές του δεν απέχουν από τις επιστημονικές θέσεις, τουλάχιστον όταν οι αρχές αυτές διατυπώνονται και ακολουθούνται σωστά και χωρίς άλματα λογικής. Εάν, για παράδειγμα, συγκρίνετε τις θέσεις της επιστήμης και του εσωτερισμού όπως σας τις ανέφερα στα προηγούμενα κείμενα, θα διαπιστώσετε ότι συμπίπτουν. Και αν σκεφτεί κανείς ότι οι Εσωτερικές αρχές περί των ζητημάτων Εξέλιξης, ας πούμε, διατυπώθηκαν σε εποχές που δεν ήταν δυνατή η επιστημονική τους επαλήθευση ενώ τώρα είναι εφικτή, μπορεί να οδηγηθεί σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα, χωρίς να χρειάζεται υπερβολές περί παιδιών του ΄83 ούτε και υστερικά κι ελληνοκεντρικά σωτηριολογικά σενάρια.

Τα παιδιά του 1983 (μέρος 3ο)

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου μιλήσαμε για τη μεταφυσική πλευρά της θεωρίας και εστιαστήκαμε περισσότερο στο εάν τα περίφημα αυτά παιδιά μπορεί να αποτελούν ή όχι ενσαρκώσεις αρχαίων θεών και ηρώων. Χρησιμοποιώντας τις αρχές του εσωτερισμού, στον οποίο στηρίζεται ένα μεγάλο μέρος της παραφιλολογίας των παιδιών του 1983, βάλαμε μερικά πράγματα στη θέση τους.
Ωστόσο, μια άλλη παράμετρος του ζητήματος είναι και η καθαρά “επιστημονική”. Τοποθετείται δε ανάμεσα σε εισαγωγικά διότι υπάρχουν σαφέστατα επιστημονικά λάθη και ανακρίβειες σε ότι αφορά στη νεομυθολογία των “αναγεννηθέντων θεών και ηρώων”. Δεν θα παραθέσω ολόκληρες επιστημονικές εξηγήσεις, διότι θα είναι δύσκολες και κουραστικές για τον αναγνώστη αλλά θα περιοριστώ να αναφέρω επιγραμματικά μόνο τα εξής.
Πρώτον, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι η ποικιλομορφία στον πλανήτη οφείλεται τα μέγιστα στον ανασυνδυασμό του γενετικού υλικού και στις μεταλλάξεις, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το ακριβές χρονικό σημείο στο οποίο συνέβη κάποιου είδους μετάλλαξη αλλά ούτε και τον εκπρόσωπο του είδους στον οποίο έγινε αυτή. Τι θέλω να πω; Ότι δεν είναι δυνατό να ορίσουμε ότι τα παιδιά του 1983 φέρουν μεταλλαγμένα γονίδια ικανά να τους προσδώσουν διαφορετικά φαινοτυπικά χαρακτηριστικά. Πολύ περισσότερο, ότι 49 αγόρια και 49 κορίτσια, που γεννήθηκαν μόνο στην Ελλάδα την ανωτέρω χρονική στιγμή θα είναι φορείς αυτών των γονιδίων και θα έχουν διαφορετικό φαινότυπο από τα υπόλοιπα παιδιά. Αυτός ο ισχυρισμός είναι μια μέγιστη επιστημονική ανακρίβεια, αρκετή κατά τη γνώμη μου για να κάνει κανέναν να μην πιστεύει στο σύνολο της φημολογίας.
Έπειτα, εντελώς θεωρητικά, οι όποιες μεταλλάξεις θα πρέπει στην πραγματικότητα να είχαν συμβεί στους γονείς των παιδιών αυτών, να αφορούσαν σε φυλετικά χρωμοσώματα και γονίδια και να είχαν σχέση επικράτησης τέτοια που να επέτρεπε την εκδήλωσή τους στα παιδιά των γονέων αυτών. Ακόμη όμως και αυτό να ίσχυε, τότε τη μετάλλαξη θα έπρεπε να την έφεραν όλα τα παιδιά των γονέων αυτών και όχι αποκλειστικά εκείνα που γεννήθηκαν το ΄83. Θα είχε ενδιαφέρον να σας παραθέσω όλες τις περιπτώσεις γονιδίων και του τρόπου κληρονομικότητάς τους αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις Βιολογίας και ειλικρινά δεν βλέπω κανέναν απολύτως λόγο να σας υποβάλω σε μια τόσο δύσκολη και κουραστική ανάλυση. Και αν στα παραπάνω προσθέσετε ότι η εκδήλωση ενός οποιουδήποτε φαινοτύπου επηρεάζεται επίσης από το περιβάλλον, καθώς και ότι η πλειονότητα των μεταλλάξεων είναι αφανείς (δηλαδή δεν προκαλούν εμφανείς αλλαγές), τότε καταλαβαίνετε το αστήρικτον της υπόθεσης.
Οι μεταλλάξεις σαφώς και αποτελούν την κινητήρια δύναμη της Εξέλιξης αλλά αυτό συμβαίνει σε περιόδους χιλιάδων ετών και ποτέ δεν περιορίζεται σε τόσο στενό χρονικό εύρος, όπως είναι ένας μόνο μήνας ενός συγκεκριμένου έτους. Αφήστε δε που εάν συμβεί χρωμοσωμιακή ανωμαλία σε ένα έμβρυο, τέτοια που κρίνεται ως ασύμβατη με τη ζωή, τότε το έμβρυο αποβάλλεται. Είναι δαιδαλώδη ζητήματα αυτά και απορώ πως προσεγγίζονται απο ανθρώπους που δεν έχουν καν τις στοιχειώδεις γνώσεις βιολογίας. Ξέρετε, επαναλαμβάνω ότι μια μετάλλαξη δεν είναι ένα εντυπωσιακό γεγονός. Δεν σημαίνει ότι συνέβη μια μετάλλαξη στη μητέρα σας και ευθύς εκδηλώθηκε σε εσάς ή στα αδέρφια σας, προκαλώντας μάλιστα αλλαγές στην ίριδα των οφθαλμών σας και στους σπονδύλους σας. Περί δε των φωτογραφιών από τις προαναφερθείσες περιοχές του σώματος που δημοσιεύονται στο Κυδος Ελληνων, τις παρατήρησα πολλή ώρα αλλά ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι έχουν σκοπό να αποδείξουν. Ούτε βέβαια και αυτό μας εξηγείται, φυσικά διότι δεν μπορεί να στηριχθεί.

Μήπως κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης των 11.000 ή 11.048 μητέρων τον Απρίλιο του 1983 γεννηθέντων (…) η εφαρμοσθείσα φαρμακευτική αγωγή είχε και ως συνέπεια την μεταστροφή της φύσεως κάποιου αριθμού εξ΄αυτών αγοριών και κοριτσιών;

Η παραπάνω ερώτηση τίθεται στο Κύδος Ελλήνων. Επιχειρήται μάλιστα να συνδυαστεί με την ερώτηση σχετικά με το εάν ο ερωτηθείς θα επιθυμούσε να ανήκει στο αντίθετο φύλο. Θα παρακαλούσα τον ίδιο τον συγγραφέα ή έστω έναν οπαδό αυτής της θεωρίας να μας υποδείξει το φάρμακο εκείνο το οποίο θα μπορούσε να κάνει ένα κορίτσι να γίνει αγόρι ενδομητρίως, καθώς και το αντίστροφο. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο να μας αναφερθεί το εάν ήταν δυνατός ο υπερηχογραφικός έλεγχος του εμβρύου το 1982-83 στην Ελλάδα, ώστε να διαπιστώνεται μάλιστα και το φύλο του παιδιού. Συγχωρείστε με αλλά όλα αυτά είναι αστεία πράγματα και μπορώ να έχω γνώσεις επ΄αυτού, μιας και επιστήμη μου είναι η Μαιευτική, οπότε δικαιούμαι να έχω έναν λόγο παραπάνω.
Επίσης, σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου, γίνεται “επίθεση” σε προγράμματα εμβολιασμών, κατά τα οποία υποτίθεται ότι άνθρωποι μολύνθηκαν από “τον βάκιλλο της σκλήρυνσης κατά πλάκας”. Η νόσος αυτή, δυστυχώς για τον συγγραφέα, θεωρείται αυτοάνοσης αιτιολογίας και φυσικά δεν υπάρχει βάκιλλος που να την προκαλεί. Κι αναρωτιέμαι για ποιό λόγο, χωρίς μάλιστα να παρουσιάζεται ΚΑΝΕΝΑ απολύτως στοιχείο που θα άξιζε ίσως διερεύνησης, μπορεί ο καθένας που ουδεμία σχέση έχει με την υγεία, να παραπληροφορεί τον πληθυσμό για τόσο ευαίσθητα ζητήματα, όπως είναι η υγεία των νεογνών και των βρεφών.

Νομίζω ότι κάναμε μερικές σημαντικές αναφορές σχετικά με την επιστημονικοφανή πλευρά του ζητήματος, χωρίς να περάσουμε σε κουραστικές αναλύσεις δύσκολων και εξειδικευμένων θεμάτων. Για το τελευταίο (προς το παρόν) μέρος του άρθρου, άφησα το συνομωσιολογικό μέρος, καθώς και μια επιλογική ανακεφαλαίωση.
(συνεχίζεται)

τα παιδιά του 1983 (μέρος δεύτερο)

Στο προηγούμενο κείμενο είπαμε μερικά πράγματα για το πρακτικό μέρος της έρευνας και των ερωτηματολογίων αλλά φυσικά δεν το εξαντλήσαμε ούτε και έχω σκοπό να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν διαθέτω τις κατάλληλες γνώσεις για να κρίνω εάν η έρευνα πραγματοποιήθηκε με σωστό ή λανθασμένο τρόπο, οπότε προτιμώ να μην αναφέρω τίποτε επάνω σε αυτό.
Το ζήτημα, όμως, αφήσαμε να εννοηθεί ότι έχει πολλές πτυχές που πρέπει να εξετάσει κανείς, στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Προσωπική και γενική μου άποψη επάνω στη μεταφυσική – εσωτερική πλευρά του θέματος είναι ότι έχουν διατυπωθεί σημαντικές ανακρίβειες και βασικές εσωτερικές γνώσεις έχουν μεγεθυνθεί ή και διαστρεβλωθεί συνειδητά ή ασυνείδητα με τρόπο που προκαλεί αποπροσανατολισμό και οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα, πάντα κατά την προσωπική μου άποψη φυσικά. Για το λόγο αυτό θα επιχειρήσω να εξηγήσω και να διατυπώσω τις δικές μου θέσεις μέσα από μια σειρά απαντήσεων σε σημεία της “θεωρίας” που έχουν θιχτεί. Ο αναγνώστης καλείται να τις λάβει και αυτές υπόψην του, χωρίς να τις δεχτεί ή να τις απορρίψει δογματικά. Αντίθετα ο σκοπός μου είναι η παράθεση αρκετών διαφορετικών απόψεων προς προβληματισμό και, για πολλοστή φορά, θα ζητήσω τη συνδρομή όλων των αναγνωστών μου είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν με τις θέσεις αυτές.

Είναι το ζήτημα των “ιδιαίτερων” αυτών παιδιών ένα ελληνικό φαινόμενο;

Όχι, δεν είναι. Οι περισσότερο ενημερωμένοι από εσάς θα γνωρίζετε ότι παρόμοιες θεωρίες υπάρχουν και στο εξωτερικό. Αναφέρομαι στα περίφημα crystal kids ή indigos για τα οποία, με μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, θα μπορέσετε να βρείτε αρκετά στοιχεία, πριν μας απασχολήσουν κι εδώ σε μέλλοντα χρόνο. Η διαφορά την οποία εγώ έχω επισημάνει όμως, είναι ότι ενώ στο εξωτερικό οι θεωρίες αυτές μιλούν για παιδιά που θα αλλάξουν τον πλανήτη [sic], στην Ελλάδα ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζονται ότι θα οδηγήσουν στην αναγέννηση του ελληνισμού και στη διάδοση του αρχαίου πνεύματος στα πέρατα της Γης. Θα με συγχωρήσετε, αλλά ποτέ δεν πίστεψα σε ελληνοκεντρικά σωτηριολογικά σενάρια ούτε και σε μια νέα Μεγάλη Ιδέα. Τα χαρακτηριστικά τα οποία δίνονται για τα indigo για εμένα προσωπικά αποτελούν μια μεγάλη φάρσα στην καλύτερη περίπτωση. Διαβάζοντάς τα, ο καθένας από εμάς μπορεί άνετα να ανακαλύψει τον εαυτό του μέσα σε εκείνα τα χαρακτηριστικά. Κατά τα άλλα, οποιοσδήποτε επιθυμεί να επιτρέπει στη νοημοσύνη του να υποτιμάται, είναι ελεύθερος να το κάνει. Η υπόθεση λοιπόν των παιδιών του 1983 για εμένα αποτελεί μια εξελληνισμένη έκδοση των indigo, εμπλουτισμένη με ικανές δόσεις συνομωσιολογίας και ελληνοφρένειας.

Συνέβη πράγματι ένα αστρολογικό φαινόμενο κατά την περίοδο της σύλληψης ή γέννησης των παιδιών αυτών;

Οι γνώσεις μου περί αστρονομίας και αστρολογίας είναι απολύτως στοιχειώδεις και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αποτελούν σημείο αναφοράς για τους αναγνώστες. Ωστόσο, επικοινώνησα με ανθρώπους που γνωρίζουν αυτά τα ζητήματα αλλά και πολλά άλλα που αφορούν στο θέμα μας, οι οποίοι με διαβεβαίωσαν ότι δεν τίθεται καν ένα τέτοιο ζήτημα. Δεν θα περάσω στις λεπτομέρειες που συζήτησα μαζί τους, πάντως με διαβεβαίωσαν ότι, τουλάχιστον από αστρολογικής πλευράς δεν συνέβη απολύτως τίποτα το “σημαντικό” ούτε κατά τη γέννηση ούτε κατά τη σύλληψη των παιδιών αυτών.  Κι επειδή αναφέρθηκε η επίδραση των βαρέων πλανητών, πρέπει να αναφέρω ότι οι βαρείς πλανήτες, επειδή κινούνται πολύ αργά, επηρεάζουν ολόκληρες γενιές μέσα σε πολλές δεκαετίες και φυσικά όχι σε ένα τόσο περιορισμένο χρονικό διάστημα, όπως αυτό που αναφέρεται.

Αποτελούν τα παιδιά αυτά ενσαρκώσεις αρχαίων ηρώων και θεών;

Αυτό είναι ένα σημείο στο οποίο θα χρειαστεί να σταθούμε αρκετά για να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα που έχουν παρερμηνευθεί ή και διαστρεβλωθεί συνειδητά ή ασυνείδητα. Το όλο θέμα ξεκινά από τον Κύκλο Εξέλιξης, όπως αναφέρεται στο έργο του φιλοσόφου και εσωτεριστή Rudolf Steiner (1861 – 1925). Επιγραμματικά μόνο, θα αναφέρω ότι ο Steiner θεωρεί πως ο κύκλος εξέλιξης εμπειρέχει κάθε φορά εν σπέρματι άτομα της προηγούμενης αλλά και της επόμενης βαθμίδας εξέλιξης. Αυτό το φαινόμενο, το οποίο επαναλαμβάνεται διαρκώς δεν είναι φαντασμαγορικό και δεν έχει τίποτα το εντυπωσιακό, ενώ ουδέποτε διαμόρφωσε άτομα ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και εντοπισμένων μάλιστα σε τόσο στενά χρονικά όρια. Αυτά ως γενικές αρχές.
Από την άλλη, ο εσωτερισμός δέχεται τον κύκλο των ενσαρκώσεων μεν αλλά με αρκετούς περιορισμούς. Ένας από αυτούς είναι ότι η ενσάρκωση δεν συμβαίνει ανάμεσα σε όντα που ανήκουν σε διαφορετικές εξελίξεις. Ένας “Θεός”, λοιπόν, δεν μπορεί να ενσαρκωθεί σε έναν άνθρωπο εφόσον αυτός ο “Θεός” είναι ον διαφορετικής εξέλιξης. Αν οι “Θεοί” λοιπόν αυτοί είναι όντα που, όπως διαβάζω, κατέβηκαν από τον Σείριο και ορίστηκαν ως Θεοί του Ολύμπου, σαφώς και δεν μπορούν να ενσαρκωθούν σε παιδιά του ανθρώπινου γένους. Από την άλλη, αν οι Θεοί είναι προσωποποιημένες φυσικές δυνάμεις, καταλαβαίνετε ότι μια τέτοια ενσάρκωση επίσης δεν είναι εφικτή.
Τώρα, αναφέρθηκε επίσης ότι τα παιδιά αυτά είναι ενσαρκώσεις αρχαίων ηρώων, ανθρώπων δηλαδή της παλιάς εποχής, επομένως θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι, βάσει των όσων ανέφερα παραπάνω, μια τέτοια ενσάρκωση είναι εφικτή. Φυσικά και είναι, γιατί είπαμε ότι ο εσωτερισμός δέχεται ότι όλοι μας παίρνουμε μέρος στον κύκλο των ενσαρκώσεων αλλά αυτό δεν συνδέεται με το ζήτημα των Παιδιών του 1983 διότι δεν είναι δυνατό να θυμούνται αν έχουν κάνει κάτι ηρωικό από ζωή σε ζωή. Ακόμα και να το θυμούνταν, που δεν γίνεται, δεν θα εξυπηρετούσε σε τίποτα την εξέλιξη της ψυχής τους αφενός κι αφετέρου και πάλι δεν είναι σε θέση οι ίδιοι ή εμείς να υπολογίσουμε τον χρόνο που θα ενσαρκωθούν. Από αυτό εξαιρούνται εκείνοι που στην ανατολική εσωτερική παράδοση αναφέρονται ως Βοδισάτβας, για τους οποίους δεν θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω σε αυτό το σημείο. Και πάλι, όμως, έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ο αριθμός τους δεν είναι υπολογίσιμος από εμάς και σίγουρα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το πότε, το που και με ποιά μορφή (ανθρώπινη πάντα) θα ενσαρκωθούν ούτε και το ποιοί είναι. Θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να είναι ένας από αυτούς κάποιος από εσάς που διαβάζετε, ένα μέλος της οικογένειάς σας ή κι εγώ ο ίδιος. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα το γνωρίζατε. Επιπλέον, αυτοί δεν ασχολούνται με την ανάδειξη και αναγέννηση ενός έθνους και μιας φυλής συγκεκριμένα αλλά η αποστολή τους ανήκει σε μια κατά πολύ ευρύτερη κλίμακα. Ούτε και γεννιούνται τάγματα ολόκληρα από αυτούς και μάλιστα σε ένα μόνο έθνος. Αλλά ούτε και αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους αδιακρίτως ή κάνουν επίδειξη των όποιων δυνάμεων διαθέτουν. Καλό είναι, λοιπόν, να αφήνουμε τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία έξω από όλα αυτά. Κάνουν τη δουλειά τους, κάνουμε τη δική μας και δεν τα συγχέουμε με τόσο παιδαριώδη τρόπο όλα αυτά.

Έχουν αυτά τα παιδιά υπερφυσικές ή πνευματικές δυνάμεις μεγαλύτερες από των υπολοίπων παιδιών;

Ειλικρινά, δεν βλέπω κανέναν απολύτως λόγο που θα πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο. Φυσικά, δεν έχω μελετήσει κανένα από αυτά αλλά φαντάζομαι πως η οποιαδήποτε διαφοροποίηση ορισμένων ίσως από αυτά τα παιδιά, δεν διαφέρει καθόλου από αυτά που δείχνουν οι στατιστικές και οι επιστημονικές έρευνες για όλα τα παιδιά. Άλλωστε, το “μυαλό” δεν κληρονομείται μόνο, καλλιεργείται κιόλας και είναι συνάρτηση πολλών άλλων παραγόντων.

Ασχοληθήκαμε στο δεύτερο μέρος του εκτενούς άρθρου μας με τη μεταφυσική πλευρά του ζητήματος αλλά δεν την εξαντλήσαμε. Στο τρίτο μέρος θα μιλήσουμε λίγο για τα εξωτερικά και γονιδιακά χαρακτηριστικά του ανθρώπου και θα εστιάσουμε σε αυτές τις θεωρίες μέσα από μια περισσότερο επιστημονική άποψη.
Σε κάθε περίπτωση το άρθρο θα εξετάζει και διαφορετικές πτυχές του ζητήματος, σε μια προσπάθεια για μια κατά το δυνατό σφαιρικότερη ενημέρωση.
(συνεχίζεται)

Τα παιδιά του 1983 (μέρος πρώτο)

Εδώ και αρκετό καιρό έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη ιστορία γύρω από παιδιά που γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 1983. Το ζήτημα έχει απασχολήσει έντονα περιοδικά, ιστοσελίδες, fora, βιβλία και τηλεοπτικές εκπομπές από τότε που, μέσα από τα βιβλία του κυρίου Ιωάννη Φουράκη “Πυραιθέριον Ελλήνων όραμα” και “Κυδος Ελληνων” αναδείχτηκε το ζήτημα με μια μεγάλης κλίμακας έρευνα που πραγματοποιήθηκε έχοντας ως “στόχο” τα παιδιά που γεννήθηκαν στο προαναφερθέν χρονικό διάστημα.
Στα επόμενα κείμενά μου θα ασχοληθώ διεξοδικά με το ζήτημα, καταθέτοντας τις όποιες γνώσεις μου αλλά, κυρίως, καταθέτοντας ερωτήματα προς προβληματισμό ή και απάντηση από όποιον έχει τις κατάλληλες πληροφορίες, ενώ παράλληλα θα αναφέρω και την ατομική μου θέση για όλο αυτό το σενάριο.

Ο μύθος των παιδιών του 1983

Σύμφωνα με τις απόψεις του γνωστού συγγραφέα κ. Ιωάννη Φουράκη, όπως διατυπώθηκαν τόσο στα βιβλία του όσο και σε περιοδικά όπως Τρίτο Μάτι και Strange, τον Απρίλιο του 1983, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα παιδιά, γεννήθηκαν και 98 μωρά, 49 αγόρια και 49 κορίτσια, τα οποία στην ουσία αποτελούν υιούς και θυγατέρες ημιθέων και ηρώων. Τα παιδιά αυτά έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία οφείλονται σε κάποιον βαθμό σε πλανητικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη στιγμή της σύλληψής τους, δηλαδή περίπου τον Αύγουστο του 1982 και οι οποίες επαναλαμβάνονται κάθε 343 χρόνια.
Τα παιδιά αυτά διαθέτουν διαφορετικά γονίδια, ένα από τα οποία σχετίζεται με τη σύνθεση και έκκριση της ορμόνης διϋδροτεστοστερόνης και έχουν χαρακτηριστικά που διαφέρουν πολύ από εκείνα των υπολοίπων παιδιών και ανθρώπων. Τα παιδιά αυτά, ως ενσαρκώσεις αρχαίων Ηρώων, θα φέρουν την αναγέννηση του Ελληνισμού και ανάμεσά τους θα είναι και η αρχαία Ιφιγένεια, η οποία θα θυσιαστεί το 2004 ή το 2016. Ωστόσο, σκοτεινές δυνάμεις που δεν επιθυμούν την ελληνική αναγέννηση, προσπαθούν να εντοπίσουν και να αφανίσουν τα παιδιά αυτά και ο τρόπος που βρήκαν ήταν μέσα από μια επιστημονική έρευνα, η οποία και, πάντα κατά τις απόψεις της νεομυθολογίας, δεν είναι τίποτε άλλο από τη βιτρίνα του προγράμματος ανίχνευσης των παιδιών αυτών από τα σκοτεινά, σιωνιστικά και όχι μόνο κέντρα.

Η περίφημη έρευνα

Σύμφωνα με τις απόψεις των επιστημόνων, η Ελλάδα συμμετείχε στο πρόγραμμα “Βιολογικά, Κλινικά και γενετικά χαρακτηριστικά που προάγουν τη σωματική και ψυχική υγεία”. Η έρευνα, σκοπός της οποίας ήταν η αναζήτηση των παραγόντων που σχετίζονται με μακροζωϊα και ευζωϊα, πραγματοποιήθηκε επίσης στην Αγγλία, τη Δανία και τη Φινλανδία και αφορούσε παιδιά που γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 1983. Η επιλογή του συγκεκριμένου μήνα και έτους, σύμφωνα με τον αρμόδιο Καθηγητή κ. Ματσανιώτη, ήταν τυχαία. Δεν θα ήθελα να μπω στις λεπτομέρειες που αναφέρει ο κύριος Φουράκης διεξοδικά στα βιβλία του και, όπως ξεκαθάρισα στην αρχή, οι απορίες μου θα είναι περισσότερες από τα συμπεράσματά μου.
Η συνομωσιολογική πλευρά απευθύνει αρκετά ερωτήματα, σε μερικά από τα οποία θα δώσω μια απάντηση, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι η δική μου άποψη είναι η σωστή, πέραν από τις επιστημονικές μου γνώσεις, τις οποίες και θα καταθέσω και που δεν επιδέχονται αμφισβήτισης. Σε κάθε περίπτωση, θα προέτρεπα τον αναγνώστη να κάνει τη δική του έρευνα, μελετώντας όλες τις απόψεις και περνώντας τα δεδομένα μέσα από το πρίσμα της λογικής του.

Για ποιό λόγο επιλέχθηκαν τα παιδιά που γεννήθηκαν το συγκεκριμένο μήνα και έτος;

Η απάντηση έχει δοθεί από τον αρμόδιο καθηγητή, σε σχετική επιστολή που είχε στείλει στο περιοδικό Τρίτο Μάτι, την οποία και αναδημοσίευσε ο ίδιος ο κύριος Φουράκης. Η επιλογή, σύμφωνα με τον καθηγητή, ήταν τυχαία και αυτή η τυχαιότητα, από όσο γνωρίζω, είναι απολύτως αποδεκτή σε τέτοιου είδους έρευνες. Από εκεί και πέρα, ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του άποψη.

Για ποιό λόγο η συλλογή των ερωτηματολογίων έγινε από ιδιώτη ιατρό;

Πάλι βάση της δικής μου γνώσης, αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα ένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Εξ όσων γνωρίζω, μπορεί να γίνει αλλά φαντάζομαι πως κάτι τέτοιο πρέπει να προβλέπεται και να καλύπτεται από το νομικό και επιστημονικό πλαίσιο. Όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω για αυτό το σημείο, τον/την παρακαλώ να μας το καταθέσει.

Υπέστη τροποποιήσεις το ερωτηματολόγιο που δόθηκε στους Έλληνες μαθητές;

Ισχυρίζονται πως στα ερωτηματολόγια υπήρξαν μετατροπές. Αυτό δεν το γνωρίζω αλλά δεν θα μου έκανε εντύπωση εάν όντως είχε συμβεί και αυτό γιατί το ερωτηματολόγιο, πέραν των γενικών του κατευθύνσεων, οφείλει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες συνθήκες, συνήθειες και στον τρόπο ζωής των κατοίκων της χώρας στην οποία διεξάγεται η έρευνα.

Πολλές από τις ερωτήσεις του ερωτηματολογίου είναι άσχετες προς το σκοπό για τον οποίο γίνεται η έρευνα.

Εδώ θα χρειαστεί να σταθούμε λίγο περισσότερο. Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι ψυχολόγος. Αλλά ούτε και εκείνοι οι οποίοι ισχυρίζονται πως ορισμένες από τις ερωτήσεις είναι άσχετες προς το αντικείμενο της έρευνας, είναι ψυχολόγοι. Μελετώντας το σύνολο των ερωτήσεων και με βάση τις στοιχειώδεις γνώσεις ψυχολογίας που έχω δεν βρήκα καμία από αυτές ύποπτη ή επικίνδυνη. Το ερωτηματολόγιο, σε μεγάλο βαθμό, αποτελεί ψυχολογικό τεστ το οποίο είναι ενδεικτικό τάσεων και όχι διαγνωστικό εργαλείο. Και αν ορισμένοι αναρωτιούνται τι σκοπό έχουν ερωτήσεις του τύπου “εαν πιστεύεις στα μάγια ή όχι”, καθώς και αν “νιώθεις πως σε ελέγχει μια δύναμη έξω απο σένα”, θα χρειαστεί να επιστρατεύσουν την κοινή τους λογική για να απαντήσουν σε μια τέτοια ερώτηση. Εάν κάποιος πιστεύει στα μάγια, για παράδειγμα, αυτό δεν θα επηρεάζει με κάποιον τρόπο την ψυχολογική του συμπεριφορά κι αυτή με τη σειρά της δεν είναι αναμενόμενο να επηρεάζει το καλώς ή κακώς έχειν της υγείας του; Εάν κανείς νομίζει ότι τον κυνηγούν και τον ελέγχουν άγνωστες δυνάμεις, το λογικότερο δεν είναι να έχει μια ψυχολογική απόκλιση η οποία θα επηρεάζει τόσο το καρδιαγγειακό του όσο και το καλώς έχειν της υγείας του επίσης; Λυπάμαι αλλά όποιος γνωρίζει μερικά πράγματα για τα ψυχολογικά τεστ καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να στηριχθεί στις ερωτήσεις αυτές προκειμένου να στηρίξει ένα συνομωσιολογικό σενάριο. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει τις απόψεις του βασισμένος σε ερωτηματολόγια που δεν στάλθηκαν και έγιναν αφορμή για να παίξουν τα παιδιά με αυτά. Δυστυχώς, αυτό το θεωρώ αφέλεια, στην καλύτερη περίπτωση και αν κανείς διαβάσει τις απαντήσεις που, κατά τον συγκεκριμένο συγγραφέα αποτελούν σημαντικό στοιχείο της ιδιαιτερότητας αυτών των παιδιών, θα καταλάβει τι εννοώ.

Ενδέχεται τα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν για αυτά τα παιδιά να χρησιμοποιηθούν για σκοτεινούς σκοπούς;

Ορισμένοι πιστεύουν ότι τα δεδομένα αυτά αποτελούν μια περίπτωση “φακελώματος” των συγκεκριμένων παιδιών. Θέλω να πιστεύω ότι η εμπλοκή της Ακαδημίας Αθηνών και των σοβαρών επιστημόνων που την ανέλαβαν απομακρύνουν το ενδεχόμενο αυτό. Φυσικά, δεν μπορώ σε αυτό το σημείο να είμαι απόλυτος. Να υπενθυμίσω ωστόσο ότι η συμμετοχή των παιδιών ήταν προαιρετική και εξαιτίας της μερικές εκατοντάδες παιδιών δεν συμμετείχαν, δεν επέστρεψαν τα ερωτηματολόγια και δεν υποβλήθηκαν σε ιατρικές εξετάσεις.

Προς το παρόν θα αρκεστούμε στις παραπάνω ερωτήσεις και απαντήσεις. Το θέμα μας δεν εξαντλείται εδώ, όμως και σε κείμενα τις επόμενες ημέρες θα περάσουμε στην πιο μεταφυσική πλευρά του ζητήματος, εξετάζοντας τα περίφημα αυτά παιδιά από εσωτερικής και μεταφυσικής πλευράς, ενώ παράλληλα θα θέσουμε μερικά ερωτήματα που νομίζω ότι έχουν τη σημασία τους…
(συνεχίζεται)

Urban legends: Η νεομυθολογία των Αστικών Θρύλων

“Εάν από τις Δώδεκα έως τις Τρεις μετά τα μεσάνυχτα σχηματίσεις στο τηλέφωνό σου τον αριθμό 666, τότε θα σου απαντήσει μια φριχτή φωνή που θα σου λέει τρομερά πράγματα, ενώ θα ακούγονται κραυγές, ουρλιαχτά και υστερικά γέλια. Είναι ο ίδιος ο Διάβολος που απαντάει στο τηλεφώνημά σου. εγώ δεν τολμάω να το κάνω αλλά μου το είπε ένας φίλος μου που ένας φίλος του το είχε κάνει και δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια μετά από αυτό…”
Θα μπορούσε να αποτελεί τη βάση μιας διαφήμισης εταιρείας κινητής ή σταθερής τηλεφωνίας και όμως δεν είναι κάτι τέτοιο αλλά η βάση ενός Αστικού Θρύλου. Με τον όρο αυτό εννοούμε τη δημιουργία και διάδοση ιστοριών εν είδει φήμης, την οποία επιβεβαιώνει κάποιος μάρτυρας που συνήθως εκείνος που την διηγείται δεν γνωρίζει προσωπικά αλλά αποτελεί γνωστό κάποιου άλλου γνωστού, ο οποίος ποτέ δεν αποκαλύπτεται.
Οι ιστορίες αυτές αποκαλούνται “αστικοί” θρύλοι αν και δεν εκτυλίσσονται πάντοτε σε αστικό περιβάλλον. Ο όρος δημιουργήθηκε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έτσι που να υπάρχει διάκριση μεταξύ των σύγχρονων ιστοριών και των παλιότερων της λαϊκής παράδοσης. Όπως και οι τελευταίες έτσι και οι πρώτες ενδέχεται να έχουν μέσα τους κάποιο σπόρο αλήθειας αλλά γενικά διακατέχονται από υπερβολή και διαστρέβλωση τόση που ο περισσότερος πλέον κόσμος δεν τις πιστεύει και τις χαρακτηρίζει ως εκφράσεις εκκεντρικότητας, παραπληροφόρησης και δεισιδαιμονίας. Είναι σε τέτοιο βαθμό μάλιστα η υπερβολή που πλέον αγνοείται εκείνη η περίφημη μικρή δόση αλήθειας που μπορεί να κρύβεται μέσα τους.
Θεωρώ ότι εάν κανείς καθίσει να κάνει μια σοβαρή έρευνα για αυτές τις ιστορίες, μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, ίσως και άλλοι τομείς γνώσης να μπορούν να επωφεληθούν από τη μελέτη των αστικών θρύλων, γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η εκπεφρασμένη ψυχολογία του πλήθους. Για αυτό ας μην βιαζόμαστε να απορρίπτουμε το οτιδήποτε.
Ο τελευταίος μήνας του χρόνου θα είναι αφιερωμένος στους αστικούς θρύλους. Θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε μερικούς από αυτούς, θα μιλήσουμε για τη δομή τους και θα ασχοληθούμε με κάποιους που συναντάμε στην Ελλάδα και αλλού στον κόσμο. Για ακόμη μια φορά η συμμετοχή η δική σας θα είναι χρήσιμη, καθώς μπορείτε να αναφέρετε οποιονδήποτε θρύλο έχετε οι ίδιοι ακούσει.

Δομή και τυπικά στοιχεία των αστικών θρύλων

Όπως προαναφέρθηκε, ένας τυπικός αστικός θρύλος ξεκινά με την παραδοχή ότι η ιστορία που θα ακολουθήσει βιώθηκε από τον φίλο ενός φίλου ή από κάποιον απροσδιόριστο, άρα και μη επαληθεύσιμο γνωστό. Η διάδοσή της γίνεται στόμα με στόμα και, όπως είναι αναμενόμενο, σε κάθε μετάδοσή της παραποιείται ελαφρώς ενώ προστίθεται ολοένα και αυξανόμενο το στοιχείο της υπερβολής.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους είναι η απουσία δεδομένων που θα οδηγούσαν σε επαλήθευση της ιστορίας. Τα στοιχεία του φίλου του φίλου ποτέ δεν δίνονται ή δίνονται με τρόπο που δεν μπορούν να επαληθευτούν, για παράδειγμα “ο φίλος μου ο Κώστας έχει ένα φίλο τον Γιάννη, ο οποίος έζησε το εξής… ή άκουσε από τον φίλο του το Γιάννη ότι ένας ξάδερφός του…” Τοποθεσίες μπορεί να περιγράφονται με ακρίβεια ή εντελώς αόριστα, όπως αόριστος είναι συνήθως ο χρόνος στον οποίο συνέβη μια εμπειρία (π.χ πριν μερικά χρόνια).
Οι περισσότερες από αυτές, ευθέως ή εμμέσως έχουν “διδακτικό” ή αποτρεπτικό χαρακτήρα, αποθαρρύνοντας τον ακροατή από το να κάνει κάτι ή ενθαρρύνοντάς τον να κάνει κάτι άλλο. Σε κάποιες περιπτώσεις σκοπός του αστικού θρύλου είναι η δημιουργία ενός φοβικού κλίματος που σχετίζεται με μια καθιερωμένη συνήθεια του πλήθους ή η δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων γύρω  από κάποια επιστημονική γνώση ή κατάκτηση. Και σε αυτή την περίπτωση, όπως και στις άλλες, απουσιάζουν τα στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διερεύνηση της υπόθεσης. Πιστές στο ύφος των παραμυθιών και των θρύλων, οι αστικοί μύθοι (ένας άλλος συνώνυμος όρος) διακατέχονται από μια αυξανόμενη κλιμάκωση της έντασης της διήγησης, που συνήθως οδηγεί σε ένα απότομο τέλος.
Δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός ότι σε πολλούς αστικούς θρύλους υποβόσκει το χιουμοριστικό στοιχείο, παρά το ότι το περιεχόμενό τους είναι δυσοίωνο.
Στα άρθρα που θα ακολουθήσουν θα εντοπίσουμε τις ομοιότητες ανάμεσα σε αστικούς θρύλους και μυθολογίες και προλήψεις ενώ θα επισημάνουμε την υπερβολή και σε ιστορίες που είναι πάρα πολύ πιθανό πως και οι ίδιοι θα έχετε ακούσει.
(συνεχίζεται)

Φαντάσματα και άλλες ιστορίες από το Άργος (μέρος 2ο)

Σύμφωνα με τα όσα μου διηγήθηκαν, στο νότιο τμήμα της πόλης, στην περιοχή Ξυρόβρυση, στο δρόμο που πλέον οδηγεί στο Δήμο Λέρνας, κατά τη διάρκεια του πολέμου είχαν σκοτωθεί πολλοί Ιταλοί από τους Γερμανούς και είχαν ριχτεί σε έναν ομαδικό τάφο, σε μια περιοχή που υπήρχαν χωμάτινοι λόφοι και σκουπίδια. Από την περιοχή εκείνη κάθε απόγευμα περνούσαν οι εργάτες στα χωράφια που βρίσκονταν λίγο πιο κάτω. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαν παρατηρήσει φασματικές φιγούρες να κάνουν βόλτες με τις στρατιωτικές μηχανές τους εκεί στους αμμόλοφους και μάλιστα ακουγόταν καθαρά ο ήχος από τις μηχανές τόσο που οι χωρικοί συνήθως απέφευγαν να περνούν από το σημείο εκείνο μετά τη δύση του Ηλίου. Η αλήθεια είναι πως ο τόπος εκείνος έχει μια παράξενη ενέργεια, όχι απαραίτητα αρνητική αλλά σίγουρα σου προκαλεί μια δυσθυμία, παρά τις δεκαετίες που έχουν περάσει. Δεν ξέρω αν έχει κάποια σχέση, πάντως ο τόπος εκείνος βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τον προαναφερόμενο ναό, περίπου 1,5 χιλιόμετρα νοτιότερά του.
Στην οδό που βρίσκεται απέναντι από το ναό, όπως είπαμε και προηγουμένως, έχουν κατά καιρούς αναφερθεί φασματικές παρουσίες και περίεργοι ήχοι. Τα φαινόμενα αυτά αναφέρονται εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια και στις παλιότερες εποχές συνέβαιναν όχι μόνο τις νύχτες, όπως και είναι πιο συνηθισμένο. Στη σύγχρονη εποχή έχω κι εγώ παραστεί μάρτυρας του ήχου μου αφήνει μια αλυσίδα επάνω στην άσφαλτο του δρόμου. Αρχικά κανείς νομίζει ότι πρόκειται για κάποιο ζώο, ίσως σκυλί που έχει λυθεί, όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν ήταν λίγα τα βράδια που ο ήχος αυτός, συνοδευόμενος από βήματα που έμοιαζαν με οπλές αλόγου ή κατσίκας έγινε το επίκεντρο της προσοχής των κατοίκων, κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και μάλιστα μετά τον Ιούλιο. Η αίσθηση που άφηνε, παρόλα αυτά, δεν ήταν φόβου αλλά θλίψης. Οι παλαιότεροι κάτοικοι μου διηγήθηκαν πως το φαινόμενο αυτό είχε σημειωθεί από πριν το 1900, τότε που ακόμη δεν υπήρχε άσφαλτος. Να ήταν άραγε κάποια ψυχή που δεν έβρισκε ανάπαυση; Ποιός ξέρει. Οι κάτοικοι εντούτοις απευθύνθηκαν στην Εκκλησία και τέλεσαν ένα μικρό τρισάγιο προς ανάπαυσιν του άγνωστου πνεύματος και η αλήθεια είναι πως εδώ και μερικά χρόνια ο ήχος αυτός δεν έχει ακουστεί ξανά, εκτός και πρόκειται για περιοδικό φαινόμενο ή αν είναι άλλη η αιτιολογία του.
Δεν είναι λίγες και οι ιστορίες που αφορούν στο Κάστρο της πόλης. Για πολλούς θεωρείται ως ένας στοιχειωμένος τόπος, πιθανώς από τα φαντάσματα όλων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους μέσα κι έξω από τα τείχη του στους τόσους πολέμους που έζησε. Δεν έχω παρατηρήσει ποτέ τίποτα στο Κάστρο, παρά το γεγονός ότι αρκετά παλιότερα δεν ήταν λίγες οι φορές που είχα δει από το μπαλκόνι μου ανθρώπους με πυρσούς κατά τις μεταμεσονύχτιες ώρες. Οι φήμες της εποχής ήθελαν το Κάστρο να ήταν ο τόπος συνάντησης πιστών του Σατανά, οι οποίοι μαζεύονταν εκεί και πραγματοποιούσαν τις ακατανόμαστες λατρείες τους. Η αλήθεια είναι πως στην αυτοψία που είχα κάνει είχα βρει σημάδια προσωπικής διαμονής στο χώρο, όπως ίχνη φωτιάς, σκουπίδια και σύμβολα στις πέτρες. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι δεν ήταν παρά οικονομικοί μετανάστες που κατέφευγαν εκεί πάνω για να περάσουν τη νύχτα τους, ελλείψει άλλου χώρου.

Φαντάσματα και άλλες ιστορίες από το Άργος

Το Άργος είναι μια πανάρχαια ελληνική πόλη στην Πελοπόννησο και σύμφωνα με κάποιες απόψεις, πρόκειται για την αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας που κατοικείται συνεχώς από αρχαιοτάτων χρόνων, χωρίς διακοπή. Είναι ένας τόπος που χιλιάδες άνθρωποι έζησαν, πόνεσαν, χάρηκαν, πέθαναν, γεννήθηκαν, σκοτώθηκαν και φόρτισαν το χώρο με την τεράστια ενέργειά τους. Αποτέλεσμα όλων αυτών ίσως είναι και οι παρακάτω ιστορίες μας που συνέβησαν ή και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή της φωτογραφίας. Για την αξιοπιστία των μαρτύρων μπορώ να εγγυηθώ προσωπικά.

Ο Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου

Πρόκειται για τον αρχαιότερο χριστιανικό ναό της πόλης, που χρονολογείται στις αρχές του 12ου μ. Χ αιώνα. Όπως μπορεί εύκολα να παρατηρήσει ο επισκέπτης, για τη ναοδόμηση έχουν χρησιμοποιηθεί λαξευμένοι και εγχάρακτοι λίθοι από τους κοντινούς αρχαιολογικούς χώρους. Στον ίδιο ναό φυλάσσονταν τα οστά του πολιούχου Αγίου Πέτρου Επισκόπου Άργους μέχρι το 1421, ενώ επίσης εκεί ορκίστηκαν οι πληρεξούσιοι της Τέταρτης Και Πέμπτης Εθνοσυνέλευσης. Στη βορινή πλευρά του ναού, ο οποίος περιβάλλεται και από το μεγαλύτερο νεκροταφείο της πόλης, υπήρχε σύμφωνα με μαρτυρίες παλιών κατοίκων, ένα πολύ μεγάλο ρέμα, το οποίο πλέον έχει σκεπαστεί με έναν διπλό δρόμο και πολλά σπίτια. Κάπου στη νότια πλευρά του σημερινού ναού υπήρχε η νότια πύλη της αρχαίας πόλης και τα τείχη, ενώ σε ολόκληρη την περιοχή, όπως και σε ολόκληρη την πόλη, έχουν ανακαλυφθεί αρχαιολογικά μνημεία και πολλοί τάφοι. Αυτά ως προς την περιοχή και ας τα λάβουμε υπόψη στις ιστορίες που ακολουθούν.
Κάποιοι ερευνητές τονίζουν ότι οριακά φαινόμενα συμβαίνουν κοντά σε παλιά ρέματα ή πάνω σε αυτά. Οι λόγοι δεν είναι ακριβώς κατανοητοί αλλά τέτοιες τοποθεσίες θεωρούνται ως “μεταβατικές” και μάλιστα θεωρείται ιδιαίτερα άσχημο το να περνάει κάποιο υπόγειο ρέμα – ποταμός κάτω από ένα σπίτι. Η προέκταση του αρχαίου ρέματος που αναφέρθηκε, είναι η οδόςπου βλέπετε αμέσως δεξιά από το νεκροταφείο, στην οποία έχουν σημειωθεί πολλά συμβάντα εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια.
Αρκετοί κάτοικοι έχουν αναφέρει την ύπαρξη περίεργων θορύβων κατά τις νυχτερινές ώρες. Οι θόρυβοι αυτοί περιγράφονται σαν μεγάλες “σβούρες” που ακούγονται για μερικά δευτερόλεπτα ιδιαίτερα έντονα. Επίσης έχει αναφερθεί θόρυβος σαν “οχλαγωγία”, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι ακούν ήχους κανονικών βημάτων στις ταράτσες των σπιτιών τους τις νυχτερινές ώρες, χωρίς φυσικά να μπορούν να εξηγηθούν με κάποιον άλλο λογικότερο τρόπο. Στον ίδιο δρόμο, σε μια απόσταση περίπου 100 μέτρων από το ναό, έχουν διαπιστωθεί και φασματικές παρουσίες να προέρχονται από την περιοχή του ναού και να χάνονται στο δεύτερο σταυροδρόμι. Περίπου στην ίδια απόσταση αναφέρονται και τα ακουστικά φαινόμενα, τα οποία είναι πολύ γνωστά σε Μοναχούς και Μοναχές εάν το ερευνήσετε λίγο, οπότε και θα διαπιστώσετε τι εξήγηση δίνουν. Ας περάσουμε όμως να δούμε μερικές ενδεικτικές ιστορίες όπως μου τις διηγήθηκαν αλλά και όπως τις βίωσα εγώ ο ίδιος σε σχετική έρευνα.
Πριν από περισσότερα από 50 χρόνια δύο αδερφές σηκώθηκαν νωρίς το πρωί για να πάνε στη Λειτουργία των Χριστουγέννων. Η περιοχή τότε ήταν πολύ διαφορετική και υπήρχαν ελάχιστες αγροικίες, ενώ οι κάτοικοι γνωρίζονταν καλά μεταξύ τους, ξέροντας τα πάντα ο ένας για τον άλλο. Λίγα μέτρα πριν φτάσουν στην εκκλησία, είδαν έναν τράγο να πηδάει πάνω στη μάντρα και να ξεφυσάει δυνατά κοιτάζοντάς τες. Ήξεραν καλά πως οι ιδιοκτήτες του σπιτιού που βρισκόταν πίσω από τη μάντρα δεν διέθεταν τέτοια ζώα, όμως ο τράγος τις έβγαλε γρήγορα από την απορία του τι συμβαίνει, καθώς ξαφνικά χάθηκε από τα μάτια τους το ίδιο απότομα όσο είχε εμφανιστεί. Τι μπορεί να ήταν αυτό που είδαν εκείνο το κρύο πρωινό του Δεκέμβρη;
Παλιοί κάτοικοι της περιοχής μου διηγήθηκαν πως κάποτε στον περίβολο του ναού υπήρχαν μερικά δωμάτια τα οποία παραχωρούσε το συμβούλιο του ναού στους εκάστοτε νεωκόρους, ώστε να διαμένουν με την οικογένειά τους. Στα χρόνια μετά τους μεγάλους πολέμους ο τότε νεωκόρος (για τον οποίο δεν κατάφερα να βρω στοιχεία), πλησίασε έναν κάτοικο της περιοχής, ο οποίος νοίκιαζε δωμάτια δίπλα από το σπίτι του. Στην εύλογη απορία του γιατί να νοικιάσει δωμάτιο τη στιγμή που διέμενε δωρεάν, ο νεωκόρος δεν απάντησε. Ήταν μετά από αρκετό καιρό που νοίκιασε το σπίτι που εκμυστηρεύτηκε στον ιδιοκτήτη πως τόσο ο ίδιος όσο και η γυναίκα και τα παιδιά του αναγκάζονταν να κλειδώνονται στο σπίτι τους μόλις έπεφτε ο ήλιος γιατί φοβούνταν με αυτά που έβλεπαν κι άκουγαν. Φωνές, κλάματα, φασματικές παρουσίες, περίεργοι ήχοι, όλα ισχυριζόταν πως δεν μπορούσαν να εξηγηθούν με κάποιον άλλο τρόπο. Έλεγε αλήθεια ή είχε επηρεαστεί από τη δεισιδαιμονία της εποχής και από το οπωσδήποτε όχι ευχάριστο περιβάλλον που διέμενε; Ποτέ κανείς δεν θα μάθει.
(συνεχίζεται)

Στοιχειωμένα στρατόπεδα: θρύλοι και πραγματικότητα

Η αρθρογραφία του Νοέμβρη είναι αφιερωμένη σε θέματα παραψυχολογίας και πιο συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε για τις επόμενες τρεις εβδομάδες με φαντάσματα και ιστορίες στοιχειωμένων τόπων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Όσοι από εμάς έχουμε υπηρετήσει τη στρατιωτική μας θητεία αναμφίβολα θα έχουμε ακούσει ιστορίες τρόμου που σχετίζονται με την ύπαρξη φαντασμάτων και στοιχειωμάτων σε στρατόπεδα. Οι ιστορίες αυτές ακολουθούν στις περισσότερες περιπτώσεις το κλασικό μοτίβο κάποιας σκοπιάς, απομακρυσμένης συνήθως, στην οποία πριν από καιρό αυτοκτόνησε ένας ή περισσότεροι στρατιώτες και το αποτέλεσμα ήταν η σκοπιά εκείνη να καταργηθεί, διότι οι μετέπειτα σκοποί παραπονούνταν για την εμφάνιση “ανωμαλιών” που προφανώς συνδέονταν με το νεκρό στρατιώτη.
Η αλήθεια είναι πως ο στρατός, για άλλους λιγότερο και για άλλους περισσότερο, αποτελεί μια αγχωτική φοβική εμπειρία για τους γνωστούς λόγους και αυτό σε συνδυασμό με έναν ευφάνταστο νου και την υποβολή, μπορεί να οδηγήσει σε πολλές τέτοιες ιστορίες που πλέον χαρακτηρίζονται από όλους ως αστικοί θρύλοι. Είμαι πάρα πολύ δύσπιστος σε ό,τι αφορά διηγήσεις από το στρατό. Τις θεωρώ κατά 99,9% ψευδείς και ίσως αυτό με κάνει να μην είμαι αντικειμενικός σε ό,τι έχει να κάνει με αυτές, με άλλα λόγια είναι πολύ πιθανό να παραβλέπω και κάποιες που ίσως είχαν μια αξία να ερευνηθούν.
Από την άλλη, γνωρίζω καλά πως παράξενες εμπειρίες συμβαίνουν σε οριακές καταστάσεις και για την πλειοψηφία του κόσμου σχεδόν ποτέ σε κατάσταση που θα την ορίσω απλοϊκά ως “κατάσταση ηρεμίας”. Ο στρατός είναι κάτι που μπορεί να αποτελέσει οριακή κατάσταση. Ο στρατιώτης είναι μακριά από το σπίτι και τα αγαπημένα του πρόσωπα, ζει καθημερινά με άτομα που είτε του είναι αδιάφορα είτε αντιπαθή, βιώνει καταστάσεις που δεν καταλαβαίνει και δεν του αρέσουν, έχει χάσει τις ανέσεις και έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής του χωρίς ο ίδιος να το επιλέξει, σε πολλές περιπτώσεις κουράζεται σωματικά και του στερείται ο ύπνος, ίσως και οι στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής. Μια απομακρυσμένη σκοπιά στη μέση της νύχτας, σε μια κατάσταση στέρησης ύπνου, κούρασης, σε ένα τοπίο που μπορεί να είναι υποβλητικό, μετατρέπουν τον παραμικρό θόρυβο, την κάθε κίνηση σε επίθεση από το Άγνωστο, πόσο μάλλον όταν ο στρατιώτης αυτός κουβαλάει μαζί του συλλογικούς, αρχετυπικούς φόβους ή φοβίες που σχετίζονται με τη θρησκεία και τη λαογραφία. Αν και πιο πάνω χαρακτήρισα το 99,9% αυτών των ιστοριών ως ψευδείς, εντούτοις έστω και αν το υπόλοιπο ποσοστό είναι εξαιρετικά μικρό, δεν θα το αγνοήσω. Οι ακραίες συνθήκες ευνοούν την εμφάνιση παράξενων εμπειριών, έστω και αν αυτές γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από παλιότερους στρατιώτες ή από άτομα που θέλουν να κερδίσουν την προσοχή.
Κάποτε, σε ένα περίπου ρημαγμένο στρατόπεδο σε νησί του Αιγαίου, ένας σκοπός μου διαμαρτυρήθηκε για ενοχλήσεις στην σκοπιά του. Ήμουν περίπολος και τον πλησίασα για να μου διηγηθεί πως κάποιος του πετούσε πέτρες από την πλευρά του δάσους. Η σκοπιά ήταν η μοναδική υπερυψωμένη, ανέβαινες μερικά σκαλοπάτια, διέθετε έναν ισχυρό περιστρεφόμενο προβολέα και ένα περιμετρικό μπαλκόνι που χωρούσε – δεν χωρούσε δύο άτομα. Σκέφτηκα πως κάποιος έκανε πλάκα στον σκοπό, μπαίνοντας από την περίφραξη στο δάσος, όμως κάνοντας έρευνα στο θάλαμο, που βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη των δέκα μέτρων από τη σκοπιά, διαπίστωσα πως όλοι οι οπλίτες κοιμούνταν. Το απέδωσα σε φαντασία – νύστα του σκοπού, κάθισα λίγο μαζί του και συνέχισα τη βάρδιά μου.
Την επόμενη νύχτα συνέβη το ίδιο. Ανέβηκα στη σκοπιά, μου έδειξε μικρές πέτρες στο μπαλκόνι, φώτισα ολόκληρη την περιοχή του δάσους με τον προβολέα (πιστεύοντας πως κάποιοι ανόητοι πολίτες έκαναν φάρσα), έστειλα το δεύτερο περίπολο να ελέγξει τον θάλαμο οπλιτών αλλά πάλι τίποτα. Το φαινόμενο δεν συνέβη σε κανέναν άλλο σκοπό, πάντα στον ίδιο και μόνο σε αυτόν, ο οποίος είχε τη φήμη του κακομαθημένου και δειλού στο στρατόπεδο, από πριν πάω εγώ.
Μια ακόμη νύχτα συνέβη το ίδιο περιστατικό και εκνευρισμένος αρκετά, αποφάσισα να κάνω καλύτερη έρευνα. Άφησα το δεύτερο περίπολο να ελέγξει εάν όλοι οι σκοποί ήταν στη θέση τους, αν οι οπλίτες κοιμούνταν και ζήτησα από το σκοπό που είχε το πρόβλημα να φωτίσει την περιοχή του δάσους, ενώ εγώ με το φακό κατέβηκα σε ένα ερειπωμένο κι έρημο σημείο του στρατοπέδου, που βρισκόταν πίσω από την εν λόγω σκοπιά. Όλοι μου ζήτησαν να μην το κάνω, δεδομένου ότι στο σημείο εκείνο υπήρχε μια σκοπιά παρατημένη, στην οποία υποτίθεται πως αρκετά χρόνια πριν είχε αυτοκτονήσει ένας νεαρός σκοπός. Μάλιστα έδειχναν τρύπες στο εσωτερικό της, που υποτίθεται ήταν τα σημεία εξόδου της σφαίρας και γύρω τους υπήρχε κόκκινο χρώμα, προφανώς το “αίμα” του “νεκρού”. Το τοπίο γύρω ήταν όντως αγριευτικό, χώρος εγκατάλειψης αλλά δεν βίωσα καμία αρνητική ή έστω περίεργη ενέργεια. Δεν θα ήθελα να μπω σε άλλες λεπτομέρειες, όμως αποδώσαμε το περιστατικό στην έλλειψη επιθυμίας του στρατιώτη να κάνει υπηρεσίες στη σκοπιά εκείνη, στην οποία δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Όταν το θέμα έφτασε στον υπεύθυνο, πράγματι δεν τον τοποθέτησε ξανά εκεί…
Σε μια άλλη ιστορία από στρατόπεδο της Αργολίδας μερικές δεκαετίες πριν από σήμερα, όλοι οι στρατιώτες που είχαν σκοπιά κάπου στην ανατολική πλευρά, κάθε βράδυ παραπονούνταν για την εμφάνιση μιας λευκής οπτασίας που τους τρόμαζε βγάζοντας περίεργους ήχους. Κατά την επίσης αναμενόμενη συνέχεια, ένας από τους πιο ψύχραιμους πέταξε μια πέτρα προς το μέρος της μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν μετά ότι επρόκειτο για έναν αγρότη της περιοχής που είχε αγανακτήσει από τις συχνές εφόδους τους στο μποστάνι του. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι εκτός από τις ίδες τις ιστορίες, συνήθως πάντα είναι προβλέψιμο και το τέλος τους, γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα να είναι ουσιαστικά επινοήσεις στρατιωτών για τις ατελείωτες ώρες συζητήσεων στο στρατό.
Παρ’ όλα αυτά, δεν θα πρέπει να απορρίψουμε όλες τις ιστορίες συλλήβδην, διότι σε πολλές περιπτώσεις χρειάζεται μεγαλύτερη έρευνα. Σε μια από αυτές, την εμφάνιση ενός ταλαιπωρημένου άντρα, προφανώς φυλακισμένου κάποτε, διηγούνται αρκετοί μάρτυρες σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η ιστορία αυτή έρχεται από την πόλη του Άργους και μου την έχουν διηγηθεί πολλοί σοβαροί άνθρωποι. Μάλιστα το μέρος αυτό, που σε τίποτα πλέον δεν θυμίζει ότι κάποτε ήταν γερμανικό στρατόπεδο, το έχω επισκεφθεί και ο ίδιος, χωρίς ωστόσο να παρατηρήσω τίποτε το αξιόλογο, ούτε καν κάποια ιδιαίτερη ενέργεια. Όμως έχω αντιληφθεί πολλά περίεργα φαινόμενα στη γύρω περιοχή, σε μια ακτίνα περίπου 60 – 60 μέτρων και μάλιστα έχω υπάρξει μάρτυρας οριακών φαινομένων τόσο εγώ όσο και δεκάδες άλλοι. Η ιστορία σαφώς και χρειάζεται διερεύνηση, όμως ομολογώ ότι έως τώρα δεν το έχω κάνει. Οι μόνες πληροφορίες που διαθέτω είναι ότι σε εκείνο το σημείο υπήρξε ένας πρόχειρος καταυλισμός γερμανών στρατιωτών στα χρόνια του πολέμου και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είχαν φυλακιστεί και βασανιστεί εκεί. Ακόμη παλιότερα, στην ευρύτερη εκείνη περιοχή, υπήρξε αρχαίο νεκροταφείο. Να σχετίζονται άραγε όλα αυτά μεταξύ τους; Δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι πως εκεί που μένω, σε ένα νοητό τρίγωνο με πλευρές κάπου στα 100 μέτρα πάνω κάτω, αναφέρονται συχνά περίεργα φαινόμενα σε ένα διάστημα τουλάχιστον πενήντα χρόνων. Αλλά αυτά θα τα συζητήσουμε σε επόμενο άρθρο.

Φαντάσματα των δρόμων, της θάλασσας και του αέρα (μέρος 3ο)

Το 1997, στην ευρύτερη περιοχή του Sheffield, αρκετοί άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί για να δουν το πέρασμα του κομήτη Hale Bopp. Η βραδιά ήταν κρύα και η ατμόσφαιρα καθαρή, όμως τίποτα δεν τους είχε προετοιμάσει για αυτό που θα ακολουθούσε. Διότι κάποια στιγμή, είδαν ένα ελικοφόρο αεροπλάνο να κινείται σε πολύ χαμηλό ύψος πάνω από τα κεφάλια τους και αμέσως κατάλαβαν ότι βρισκόταν σε πτώση και κάλεσαν την Άμεση Δράση. Περισσότεροι από 100 αστυνομικοί και εθελοντές “χτένισαν” την περιοχή αλλά κανένα ίχνος αεροπλάνου δεν βρέθηκε. Στη συγκεκριμένη περιοχή υπήρξαν κατά το παρελθόν περισσότερες από 50 συντριβές αεροσκαφών κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου πλέον των 300 αεροπόρων έχασαν τη ζωή τους κι έκτοτε περίεργα φαινόμενα αναφέρονται στην περιοχή. Και αν κανείς νομίσει ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, δεν έχει παρά να μιλήσει με τους κατοίκους, ενώ το γεγονός ότι η είδηση αναφέρεται από το πολύ σοβαρό BBC, δίνει στο γεγονός αρκετή αξιοπιστία. Έχουν διεξαχθεί πολλές έρευνες στη συγκεκριμένη περιοχή και υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι υπάρχει ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο, το οποίο ίσως να ευθύνεται για τον μεγάλο αριθμό εναέριων ατυχημάτων, ίσως επίσης και για τέτοια ανώμαλα φαινόμενα.
Πάλι στη Μεγάλη Βρετανία, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εγκαταστάσεων της αεροπορίας που εγκαταλείφθηκαν μετά τους Παγκόσμιους Πολέμους και έχουν πλέον μετατραπεί σε σκηνικά αλλόκοτων εμπειριών. Μια μάρτυρας που έφτιαξε σπίτι σε ένα μέρος της έκτασης ενός τέτοιου στρατοπέδου, ανέφερε πως ένα βράδυ ξύπνησε και στα πόδια του κρεβατιού της είδε τη μορφή ενός νεαρού αεροπόρου να στέκεται και να την κοιτάζει, λίγο πριν εξαφανιστεί. Παρόμοια φαινόμενα συνεχίστηκαν για λίγο καιρό ακόμα και τελικά η οικογένεια αποφάσισε να εγκαταλείψει το σπίτι και να μετακομίσει σε άλλο οίκημα, μακριά από τον τόπο των αλλόκοτων συμβάντων.
Σε μια άλλη περιοχή, ένα διάσημο φάντασμα κάνει την εμφάνισή του και μάλιστα σχετικά νωρίς, δηλαδή από τις 21.30 έως τις 22.00. Πρόκειται για μια νεαρή κοπέλα, ντυμένη στα γκρι και με διακριτικά της RAF, που σταματάει πεζούς και μοτοσυκλετιστές, λέγοντάς τους πως η ίδια και ο αρραβωνιαστικός της είχαν ένα τρομερό ατύχημα και ότι ο νεαρός άντρας βρίσκεται εκεί κοντά περιμένοντας βοήθεια. Τότε εξαφανίζεται από τα μάτια των περαστικών, αφήνοντας μια απαίσια δυσοσμία σήψης και αίσθημα ισχυρού φόβου στους μάρτυρες, οι οποίοι τονίζουν το πόσο “αληθινή” φαίνεται η κοπέλα που δεν τους υποψιάζει ότι συμβαίνει κάποιο παράδοξο φαινόμενο.
Οι αναφορές παράξενων εμπειριών που σχετίζονται με αεροπορικά ατυχήματα είναι πολλές σε ολόκληρο τον κόσμο και φυσικά και στην Ελλάδα. Ίσως επειδή τέτοιου είδους ατυχήματα συμβαίνουν ξαφνικά και χωρίς οι επιβάτες πολλές φορές να συνειδητοποιούν ότι πέθαναν, να μένουν πίσω καταγραφές που αρκετοί ευαίσθητοι άνθρωποι να μπορούν να τις βλέπουν να προβάλονται μπροστά τους. Στην πραγματικότητα τέτοιου είδους καταγραφές πιθανόν να ευθύνονται και για τις φημολογίες περί στοιχειωμένων τόπων, οικημάτων, ιδρυμάτων, ακόμη και ποταμών και λιμνών, όπως θα δούμε και σε επόμενα άρθρα, μιας και η αρθρογραφία του Νοέμβρη στο ιστολόγιο αυτό είναι αφιερωμένη σε θέματα που σχετίζονται με τα φαντάσματα και την παραψυχολογία.
Ακόμη και τα περιστατικά εμφάνισης UFO μπορούν να ενταχθούν σε αυτή την κατηγορία των εναέριων μέσων – φαντασμάτων διότι, αν το σκεφτείτε, έχουν όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά και άλλωστε ως ghost planes ταξινομούνται και στη διεθνή βιβλιογραφία. Εξάλλου η άποψη προς την οποία τείνει ένα σημαντικό μέρος της ουφολογίας είναι ότι οι ιπτάμενοι δίσκοι και η φιλολογία τους είναι πολύ πιθανόν κατά βάση να αποτελούν ένα μεταφυσικό φαινόμενο, αν και το θέμα έχει πολλές πτυχές που δεν πρέπει να αγνοηθούν.

Φαντάσματα των δρόμων, της θάλασσας και του αέρα (μέρος 2ο)

Δεν είναι μόνο οι δρόμοι που φιλοξενούν φαντάσματα. Όπως λέγαμε και προηγουμένως λίγο πολύ όλα τα μεταφορικά μέσα μπορούν υπό δεδομένες συνθήκες να “στοιχειώσουν”. Η θάλασσα, με την απεραντοσύνη της, από αρχαιοτάτων χρόνων έχει αποτελέσει ένα τεράστιο νεκροταφείο ψυχών που βρήκαν το θάνατο στα σκοτεινά νερά της και, όπως πολύ γλαφυρά περιγράφει η Αποκάλυψη του Ιωάννη, θα δώσει κι εκείνη τους νεκρούς της στην κατάλληλη στιγμή για να κριθούν. Έως τότε, τα φαντάσματα πνιγμένων ναυτικών και πλοίων που στοίχειωσαν και περιπλανούνται μόνα τους στις θάλασσες θα γοητεύουν τους λάτρεις των μυστηρίων και των παράδοξων ιστοριών, ενώ θα τρομάζουν τους ανυποψίαστους ναυτικούς που θα τύχει να βρεθούν στο δρόμο τους.

Φαντάσματα του νερού

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός

Σίγουρα το περισσότερο γνωστό πλοίο – φάντασμα από όλα είναι ο Ιπτάμενος Ολλανδός. Δεν είναι εξακριβωμένο εάν αυτό είναι το όνομα του πλοίου ή το προσωνύμιο του μυστηριώδους καπετάνιου του, όπως δεν είναι γνωστή η ημερομηνία καθέλκυσης του πλοίου ή ακόμη και αν πρόκειται για μια πραγματική ή συμβολική – αρχετυπική ιστορία. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, η τέχνη εμπνεύστηκε ιδιαίτερα από τον Ιπτάμενο Ολλανδό, που αποτέλεσε και το θέμα μιας γνωστής όπερας του Βάγκνερ. Η ιστορία μέσες άκρες έχει ως εξής. Ο καπετάνιος του πλοίου, υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις του στη διάρκεια μιας καταιγίδας στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, φώναξε πως θα έκανε τον διάπλου ακόμη και αν χρειαζόταν να ταξιδεύει έως τη Δευτέρα Παρουσία. Ο Θεός για να τον τιμωρήσει του έδωσε αυτό που θέλησε κι έτσι από τότε καπετάνιος και πλήρωμα ταξιδεύουν καταραμένοι και δεν είναι λίγοι οι ναυτικοί που ισχυρίζονται πως έχουν συναντηθεί με το πλοίο, περιγράφοντάς το άλλοτε να λάμπει με ένα απόκοσμο φως και άλλοτε να είναι καλυμμένο με ομίχλη. Σε κάθε περίπτωση πάντως θεωρείται προάγγελος συμφορών, ενώ ακόμη και ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Πέμπτος της Βρετανίας γράφει στα απομνημονεύματά του ότι είχε συναντήσει το καταραμένο πλοίο σε ένα από τα ταξίδια του.

Mary Celeste: ένα καλά μελετημένο πλοίο – φάντασμα

Εξίσου διάσημο με τον Ιπτάμενο Ολλανδό, το Mary Celeste βρέθηκε εγκαταλειμένο το 1872 στα ανοιχτά των νήσων Αζόρες, στο ταξίδι του προς την Ιταλία, όπου και μετέφερε 1701 βαρέλια με αλκοόλ. Δεν βρέθηκε κανένα ίχνος από το πλήρωμα και έλειπαν όλα τα έγγραφα του πλοίου, εκτός από το ημερολόγιο του καπετάνιου. Όπως ήταν φυσικό οι φήμες οργίασαν αλλά έκτοτε έχει μελετηθεί πολύ καλά ως περιστατικό και οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν ότι το πλοίο εγκαταλείφθηκε εξαιτίας έκρηξης που προκάλεσαν τα αέρια της αλκοόλης και που προκάλεσαν πανικό κι ανησυχία στο πλήρωμα, το οποίο υποτίθεται ότι επιβιβάστηκε σε σωσίβιες λέμβους για το φόβο μεγαλύτερης έκρηξης αλλά τελικά πέθανε από την πείνα ή πνίγηκε.
Σε μια αμφιλεγόμενη έρευνα του 2001 ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν το ναυάγιο του Mary Celeste στα ανοιχτά της Ταϊτής, ενώ η ιστορία του διασκευασμένη αναφέρεται σε έργο του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ.

Ourang Medan

Σύμφωνα με το θρύλο, τον Ιούνιο του 1947 διάφορα πλοία έπιασαν SOS σήμα από το πλοίο “ourang medan” και μια φωνή από τον ασύρματο που τους ενημέρωνε για το θάνατο του κυβερνήτη και του πληρώματος, μέσα από ασυνάρτητες φράσεις που κατέληγαν σε ένα τρομακτικό “πεθαίνω”. Όταν το πλήρωμα του σκάφους silver star προσέγγισε το πλοίο κι επιβιβάστηκε σε αυτό, βρήκε όλο το πλήρωμα νεκρό, χωρίς σημάδια τραυματισμού αλλά με παγωμένες εκφράσεις φόβου στα πρόσωπά τους και ορισμένους από τους νεκρούς να δείχνουν προς μια ορισμένη κατεύθυνση.
Το γεγονός αμφισβητείται έντονα καθώς δεν επαληθεύεται από πουθενά η ύπαρξη ενός τέτοιου πλοίου. Η ιστορία πάντως λήγει με την άρον άρον απομάκρυνση του σωστικού πληρώματος, εξαιτίας μιας πυρκαγιάς που οδήγησε τελικά στη βύθιση του αινιγματικού πλοίου.

Το μυστήριο του Kaz II

Εάν νομίζετε ότι μυστηριώδη περιστατικά συνέβαιναν σε παλιότερες εποχές, τότε η μυστηριώδης ιστορία του Kaz II θα σας πείσει για το αντίθετο. Το καταμαράν kaz II βρέθηκε στις 18 Απριλίου του 2007 να πλέει σε απόσταση 160 χιλιομέτρων βόρεια της Αυστραλίας, με τη διαφορά ότι το τριμελές πλήρωμά του είχε εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει πίσω του κανένα απολύτως ίχνος. Για την ακρίβεια δεν βρέθηκαν σημάδια αναστάτωσης στο εσωτερικό του, ένας φορητός υπολογιστής ήταν σε λειτουργία, όπως και οι μηχανές του σκάφους, ενώ ακόμη και το τραπέζι ήταν στρωμένο. Σύμφωνα με τις έρευνες τα συστήματα πλοήγησης και έκτακτης ανάγκης του σκάφους ήταν σε λειτουργία και δεν παρουσίαζαν κανένα πρόβλημα. Στις εξονυχιστικές έρευνες μάλιστα βρέθηκε ένα βίντεο το οποίο δεν δείχνει απολύτως κανένα πρόβλημα και οι εικασίες σχετικά με το τι συνέβη στο έμπειρο πλήρωμα προκαλούν διαφωνίες στους ερευνητές.
Και στον ελληνικό χώρο, όμως, αναφέρονται διάφορες ιστορίες από τους ναυτικούς, κυρίως σχετικά με πλοία που βυθίστηκαν κι έκτοτε οι νεκροί τους στοιχειώνουν τα νερά προστατεύοντας το ναυάγιο που συνήθως περιλαμβάνει και κάποιο πολύτιμο φορτίο. Στη νότια Αρκαδία, στην επαρχία Κυνουρίας, υπάρχει η ιστορία για το καϊκι που βυθίστηκε, παρασύροντας στο θάνατο κι έναν ιερέα. Έκτοτε μερικές φορές έχει αναφερθεί πως λουόμενοι έχουν δεχτεί “επίθεση” από τον πνιγμένο ιερέα που προσπαθεί να τους παρασύρει στο βυθό. Η συγκεκριμένη παραλία αποτελεί αγαπημένο μου μέρος για κολύμπι και σας διαβεβαιώνω ότι ποτέ δεν έχω δει κανέναν και τίποτα το περίεργο.
(συνεχίζεται)