Είναι πολλά τα ερωτήματα που περιμένουν απάντηση σχετικά με το ζήτημα του Δαιμονισμού, με πρώτο και κύριο το εάν μια τέτοια κατάσταση υφίσταται ή όχι. Μπορεί, θεωρητικά, ένα πνεύμα να εισέλθει και να ελέγξει ένα σώμα και μπορεί κάτι τέτοιο να αποδειχτεί; Νομίζω πως πριν κανείς θέσει ένα τέτοιο αναμενόμενο ερώτημα, θα πρέπει να έχει σκεφτεί το σε τι ακριβώς συνίσταται η «απόδειξη» που περιμένει να λάβει.
Σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε και τα οποία έχουν ισχυριστεί γνώστες από διάφορους χώρους, η ψυχή στο επίπεδό της παραμένει αμόλυντη, μακριά από το κακό. Η οντότητα που εισέρχεται στον άνθρωπο, δεν καταργεί την ψυχή, δεν την εκδιώχνει αλλά αποκτά, κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος, έλεγχο πάνω στις λειτουργίες του σώματος. Όταν η δαιμονική συνείδηση είναι «εξαντλημένη» ή σε ύφεση, είναι η ψυχή που μιλάει και κατά τους εξορκισμούς ζητάει τη βοήθεια των παρισταμένων.
Ο Δαιμονισμός, για να συμβεί, χρειάζεται ο άνθρωπος να βρίσκεται σε συγκεκριμένη κατάσταση, κατά την οποία η Αύρα του είναι διαταραγμένη και δεν βρίσκεται σε καλή ψυχική και σωματική κατάσταση. Ακόμη και αυτά να συμβαίνουν, όμως, μια δαιμονική οντότητα δεν είναι εύκολο να ελέγξει το ανθρώπινο σώμα αλλά ούτε και να εισέλθει εντελώς απρόσκλητη και αυτό είναι ένα πολύ σπουδαίο σημείο, για το οποίο κανείς μπορεί να σκεφτεί πολλά. Διότι ο Δαιμονισμός δεν εκδηλώνεται πάντοτε με τόσο εντυπωσιακό τρόπο όσο έχει κανείς συνηθίσει να νομίζει, επηρεασμένος προφανώς από τον κινηματογράφο και τις φημολογίες. Αλλά για αυτό ας μιλήσουμε αργότερα.

Δαιμονισμός και ψυχαθένειες

Σε παλιότερες εποχές, κάθε φορά που ο άνθρωπος παρουσίαζε αλλόκοτη συμπεριφορά, αυτή αποδιδόταν σε δαιμονική επίδραση και τελούνταν τα ανάλογα τυπικά ή οι τελετουργίες εξευμενισμού, ώστε ο Δαίμονας να υποχωρήσει και ο άνθρωπος να πάψει να βασανίζεται. Χρειάστηκε να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι ο άνθρωπος και η επιστήμη του να ανακαλύψουν την Ψυχιατρική, τη φυσιολογία και παθολογία του νευρικού συστήματος και τις καταστάσεις εκείνες που ονομάζονται πλέον ψυχικές παθήσεις και η κατάσταση άλλαξε δραματικά. Τώρα, από εκεί που όλοι έψαχναν να βρουν το Διάβολο κρυμμένο πίσω από οτιδήποτε τους έμοιαζε παράξενο, πλέον ψάχνουν να βρουν ανατομικές και λειτουργικές ανωμαλίες που επιδρούν στην ψυχική σφαίρα και η αλήθεια είναι πως τα φάρμακα και οι διάφορες μορφές ψυχοθεραπείας άλλαξαν πολύ την αντίληψη των ανθρώπων.
Το 1923, ο Freud δημοσίευσε τη μελέτη του «Μια δαιμονολογική νεύρωση του 17ου αιώνα» στην οποία παρατήρησε πως οι αναφορές για οργιαστικές τελετές στα περίφημα sabbath των μαγισσών, αντικατοπτρίζουν ουσιαστικά την καταπιεσμένη σεξουαλική φύση των ανθρώπων της εποχής εκείνης. Ο μεγάλος ψυχίατρος θεωρούσε επίσης το Διάβολο ως την αρνητική όψη της πατρικής φιγούρας, ακριβώς όπως ο Θεός συμβολίζει τη θετική.
Ο μαθητής του Freud, Jung, επίσης κορυφαίος (και κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερος από τον δάσκαλό του) ψυχίατρος, επεκτείνοντας τις απόψεις του πρώτου, θεώρησε πως ο Διάβολος δεν είναι απλά το αρνητικό πατρικό πρότυπο αλλά εκείνο που ονόμαζε Σκιά, με άλλα λόγια όλες οι απωθημένες τάσεις, η σκοτεινή μας πλευρά, οτιδήποτε απορρίπτουμε για ηθικούς, αισθητικούς ή οποιουσδήποτε άλλους λόγους. Ο ίδιος ο Jung λέει ότι: » Αν οι απωθημένες τάσεις ή η Σκιά, όπως τις αποκαλώ, ήταν προφανώς κακές, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά η Σκιά είναι απλώς κατώτερη, πρωτόγονη, απροσάρμοστη και αδέξια. Δεν είναι εντελώς κακή». Κατά τη γνώμη μου, ο Jung εδώ μας λέει κάτι εξαιρετικά σημαντικό, κάτι που από αιώνες τώρα είναι γνωστό στους Εσωτεριστές και που με αυτό εξηγούνται πολλά σημεία από τις αναφορές στις δίκες των μαγισσών και στις εμπειρίες με Δαίμονες, όπως και στις κατηγοριοποιήσεις αυτών ή στις ειδικότητές τους, που πολλές φορές προκαλούν τα γέλια επειδή πρόκειται για σκανδαλιές και ανοησίες και όχι για τρομερό κακό.

Δαιμονικές ατμόσφαιρες

Από την άλλη, όμως, κανείς δεν θα πρέπει να παραβλέπει πως, ακόμα και αν όλα αυτά ισχύουν, η δύναμη που έχουν οι Σκεπτομορφές που δημιουργούν τα απωθημένα και η σκοτεινή μας πλευρά, είναι εξαιρετικά μεγάλη για τον απλό άνθρωπο και ειλικρινά θα ήθελα να δω πως θα μπορούσε κανείς να «χειριστεί» μια δύναμη σαν αυτή που αποκαλούμε Ασμοδαίο ή Μπελιάλ.
Μιλήσαμε πριν σχετικά με το ότι ο Δαίμονας δεν έρχεται απρόσκλητος, όσο ενάντιο στη Λογική και αν ακούγεται αυτό. Διότι θα αναρωτηθεί κάποιος πως είναι δυνατό να επιθυμήσει κανείς έστω και να πειραματιστεί με τους Δαίμονες, ό,τι κι αν αυτοί αντιπροσωπεύουν. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που συνειδητά ή ασυναίσθητα πειραματίζονται μαζί τους. Η πρώτη περίπτωση είναι προφανής και δεν θα αναλυθεί. Για τη δεύτερη, όμως, υπάρχει ο Εσωτερικός κανόνας που λέει πως το Όμοιο έλκει το Όμοιο. Όταν ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου, σε κάθε της έκφανση – εκδήλωση περιστρέφεται γύρω από την αρνητική όψη, τότε θα ελκύσει την αντίστοιχη δύναμη. Οτιδήποτε και αν είναι ο Σατανάς ή όποιος μικρότερος τη τάξει δαίμονας, ισχυροποιείται από τις σκέψεις, τις φαντασίες και τους φόβους μας. Δεν θα ήταν υπερβολή εάν ισχυριζόμουν πως τη μορφή του Σατανά τη γιγάντωσαν οι σέκτες της χριστιανικής πίστης, επειδή πολλές από αυτές κατέληξαν να μιλούν και να ασχολούνται πολύ περισσότερο με το Σατανά παρά με το Θεό. Όταν ολόκληρη η ζωή των πιστών εκείνων στρέφεται γύρω από τις αρνητικές δυνάμεις και πόσο μάλλον όταν αυτοί οι πιστοί τις προσωποποιούν, κατορθώνουν να δημιουργήσουν μια ζοφερή σκεπτοατμόσφαιρα, έναν Διάβολο που μόνοι τους αναγόρευσαν ουσιαστικά σε έναν δεύτερο αλλά κακόβουλο Θεό. Ο Διάβολος θα έπαυε να υπάρχει αν κανείς δεν ασχολούνταν μαζί του αλλά αντίθετα αν εφάρμοζε το Νόμο και ενδιαφερόταν για την εξέλιξη της ψυχής του. Το Κακό, όπως θεωρείται Εσωτερικά, παύει να υπάρχει όταν, σύμφωνα με τη Διάνοια που έδωσε στη Dion Fortune το Κοσμικό Δόγμα: «(…)δημιουργείς γύρω του (από το κακό δηλαδή) ένα κενό και να μην αφήνεις την αντίθεση να το αγγίξει. Τότε, μένοντας χωρίς αντίδραση, είναι ελεύθερο να ακολουθήσει τους νόμους της δικής του φύσης, που είναι να ενωθεί με την κίνηση του Δακτυλίου – Χάους. Έτσ, περνάει έξω από την περιφέρεια του Σύμπαντος όπου και συναντάει την περιδίνηση του Αδιαπέραστου Δακτύλιου και φτάνει σε έναν τόπο τέτοιας αρχέγονης απλότητας, που αποσυντίθεται στα δικά του στοιχεία. Αυτά έλκονται από την πλησιέστερη κίνηση, που είναι ο Δακτύλιος – Κόσμος, η φύση του Καλού. Βέβαια, σε ένα άλλο σημείο, αναφέρει πως το «Κακό» καταστρέφεται, εάν υπάρχει μια υπεραφθονία καλού. Υπάρχει στις μέρες μας;
Όταν ολόκληρες πλανητικές δυνάμεις στηρίζουν τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις πάνω στη δαιμονοποίηση των αντιπάλων τους, δημιουργούν τη σκεπτοατμόσφαιρα και σκεπτομορφή ενός Δαίμονα. Όταν τον συνδέσουν με την αρχέγονη δύναμη που εκείνος θα αντιπροσωπεύει από εδώ και πέρα, τότε κάλεσαν από την άβυσσο κάτι που δεν μπορούν να ελέγξουν και είναι απόλυτα αναμενόμενο πως η δύναμη εκείνη, αργά ή γρήγορα θα στραφεί εναντίον τους. Ο Καμαήλ δεν θα είναι πλέον η Αρχαγγελική συνείδηση του Γκεβούρα αλλά ένας από τους ισχυρότερους Αρχιδαίμονες. Δυστυχώς, το έτος 2012 θα ευνοηθεί πολύ η αρνητική πλευρά της ευλογημένης Γκεβούρα.
Οι παραπάνω απόψεις, στη γενική τους μορφή, ουσιαστικά δεν διαφέρουν πολύ από εκείνα που ψυχίατροι και απλός κόσμος γνωρίζουν. Εάν κανείς ζει σε ένα αρρωστημένο περιβάλλον αναμφίβολα θα αρρωστήσει και ο ίδιος. Εάν κανείς αντιμετωπίζεται ως δαιμονισμένος, ίσως να μπορεί τελικά να δαιμονιστεί; Είπαμε πως κάτι τέτοιο είναι μεν δύσκολο, αφού υπάρχουν αρκετές ασφαλιστικές δικλείδες αλλά δεν είναι αδύνατο.

Αναπάντητα ερωτήματα

Φυσικά, ένα θέμα όπως αυτό δεν εξαντλείται ούτε και αναπτύσσεται εύκολα. Δεν μπορούν να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα σε μερικά μικρά άρθρα και κυρίως δεν μπορεί κανείς με βεβαιότητα να αποφανθεί εάν ο παθώς εμφανίζει απλά μια λειτουργική ανωμαλία της ψυχικής σφαίρας ή εάν πίσω από αυτή υποκρύπτεται μια δαιμονική επίδραση. Δυστυχώς, η αμάθεια και ημιμάθεια που επικρατούν, κάνουν ειδικούς και μη ειδικούς να προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις που στερούνται σοβαρότητας. Σε περιστατικά όπου υπάρχει εγκληματική πράξη και μάλιστα σφοδρής αγριότητας, συνηθέστερα μιλούν για προηγούμενα ψυχολογικά προβλήματα του ασθενή. Δεν είμαι ψυχίατρος και μπορεί να σφάλλω, ωστόσο πολύ θα ήθελα να μου εξηγηθεί τι είδους προβλήματα ήταν αυτά. Διότι ψυχικό πρόβλημα είναι και η κατάθλιψη αλλά από όσο γνωρίζω δεν οδηγεί τον άνθρωπο σε άγρια εγκλήματα, όπως δεν τον οδηγούν τα αντικαταθλιπτικά ή τα ήπια ηρεμιστικά. Έχω τη ζωηρή εντύπωση πως τα αναφερόμενα ψυχολογικά προβλήματα των δραστών αποτελούν την εύκολη εξήγηση καταστάσεων που ουδέποτε ψάχτηκαν σε βάθος. Ο οποιοσδήποτε κάνει έγκλημα ισχυρής αγριότητας, εκ των πραγμάτων δεν θεωρείται ψυχικά ισορροπημένος.
Επίσης, κατά πόσο μπορεί ένας εξορκισμός, που στις περισσότερες των περιπτώσεων γίνεται με «άγριες» συνθήκες να βοηθήσει κάποιον είτε είναι ψυχικά ασθενής είτε δαιμονισμένος;
(συνεχίζεται)

Advertisements