Ένα από τα μείζονα ερωτήματα που απασχόλησαν ποτέ τον Άνθρωπο είναι οι απαρχές του και η Δημιουργία του κόσμου μέσα στον οποίο ζει. Από τα πανάρχαια χρόνια ασχολήθηκε με αυτό το καίριο ερώτημα πιστεύοντας πως αν απαντούσε σε αυτό θα του λύνονταν και άλλα αδυσώπητα ερωτήματα σχετικά με το πως δημιουργήθηκε, από ποιόν δημιουργήθηκε και ποιός είναι ο σκοπός της ύπαρξής του. Απάντηση οριστική ποτέ δεν δόθηκε είτε ήταν οι φιλόσοφοι που προσπάθησαν να απαντήσουν είτε οι επιστήμονες. Οι αρχέγονες εκείνες εποχές που η ανυπαρξία οδήγησε στην ύπαρξη με την τεράστια ποικιλομορφία της δεν είναι δυνατό να αναπαραχθούν ούτε στον ανθρώπινο νου ούτε μέσα σε ερευνητικό εργαστήριο, όσες προσδοκίες κι αν δημιουργήθηκαν από τη ραγδαία ανάπτυξη της επιστήμης. Και αν πολλοί από τους μηχανισμούς της Δημιουργίας πιθανολογήθηκαν ή παρατηρήθηκαν εκ των υστέρων, παραμένει ανεξακρίβωτος ο τρόπος που συνέβησαν: πρόκειται για τυχαίες χημικές και φυσικές αντιδράσεις απλών στοιχείων που για κάποιο λόγο αντέδρασαν μεταξύ τους ή υπήρξε κάποια Δημιουργική Αρχή που έθεσε τα πάντα σε κίνηση και προκάλεσε την αυγή ενός νέου κόσμου; Και αν ναι, γιατί το έκανε; Το είχε ξανακάνει στο παρελθόν;
Είμαι από εκείνους που υποστηρίζουν την ύπαρξη Ενός Θεού και σε εκείνον αποδίδω τη Δημιουργία χωρίς ταυτόχρονα να αποποιούμαι της επιστήμης και των απόψεών της, που τόσο συγκρούστηκε με τη Θρησκεία και τις αντιλήψεις της. Κατά την άποψή μου μια τέτοια σύγκρουση είναι περιττή, καθόσον η μια συμπληρώνει την άλλη: η επιστήμη ψάχνει τους τρόπους με τους οποίους συνέβη η Δημιουργία αλλά η εσωτερική σκέψη μιλάει για την Εσωτερική Δημιουργία, για το πνευματικό σχέδιο πάνω στο οποίο δομήθηκε ο Κόσμος και διαπραγματεύεται τις πνευματικές του Αρχές. Από αυτή την άποψη επιστήμη και θρησκεία αλληλοσυμπληρώνονται και η κατά το δυνατόν ακριβής γνώση προέρχεται από τη μεταξύ τους σύνθεση, διότι όπως θα δούμε οι απαρχές της Δημιουργίας δεν είναι δυνατό να γίνουν απόλυτα κατανοητές, δηλαδή να αναπαραχθούν από τον ανθρώπινο Νου και σε αυτό οι δυο προαιώνιοι αντίπαλοι συμφωνούν: η μεν επιστήμη με δέος αναφέρεται στις ανεπανάληπτες συνθήκες που επικρατούσαν πριν τη Μεγάλη Έκρηξη και η εσωτερική σκέψη ομοίως ισχυρίζεται πως πάνω από ένα ορισμένο επίπεδο υπάρχει φραγμός κατανόησης διότι αυτή συμβαίνει σε κάτι που έχει εκδηλωθεί και όχι στο Ανεκδήλωτο, το οποίο ουσιαστικά ταυτίζει με τη Θεότητα σε ολόκληρο το μεγαλείο της.
Στα άρθρα που θα ακολουθήσουν θα επιχειρηθεί μια παρουσίαση της Δημιουργίας μέσα από τη σύνθεση πολλών και διαφορετικών γνώσεων. Ίση σημασία θα δοθεί στην εβραϊκή Γένεση, όπως και στις εσωτερικές δοξασίες αλλά ταυτόχρονα δεν θα υποτιμηθεί η σύγχρονη Κοσμολογία της Επιστήμης, αφού μέσα από τη σύνθεση όλων των διαθέσιμων πηγών μπορεί να επιτευχθεί ενός βαθμού κατανόηση των συγκλονιστικών εκείνων στιγμών. Το άρθρο αυτό δεν θα αποτελέσει μια επιστημονική πραγματεία περί Δημιουργίας, ούτε καν μια Εσωτερική διατριβή αλλά ευελπιστεί να δώσει ερεθίσματα έρευνας στον αναγνώστη και να του προκαλέσει την ανάγκη να ψάξει για απαντήσεις στα ερωτήματα που θα τεθούν. Μιας και πολύ κόσμο στην Έλλάδα αλλά και αλλού απασχολεί το ερώτημα του εάν η εβραϊκή Γένεση αποτελεί μια πηγή «ενημέρωσης» σχετικά με τη Δημιουργία, η οποία ενδέχεται να έχει επιστημονική βάση ή αν απλώς είναι ένα καλογραμμένο παραμύθι, οι αναφορές μας σε αυτή θα είναι πολλές, σε μια προσπάθεια να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα από εκείνους που έχουν τους λόγους τους να θέλουν να παραμένουν μπερδεμένα. Αν μη τι άλλο, το ταξίδι μας προβλέπεται συναρπαστικό…

Advertisements