Ακόμη και ο περισσότερο εκπαιδευμένος νους αδυνατεί να συλλάβει την κατάσταση εκείνη που θρησκείες, μυθολογίες κι επιστήμη αναφέρουν ως «πρωταρχικό χάος». Ο ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει κάτι μόνο εφόσον αυτό έχει εκδηλωθεί και πιο συγκεκριμένα, όταν αυτό έχει λάβει μορφή που μπορεί να γίνει αντιληπτή από τις αισθήσεις του. Η θεότητα, όμως, στην ολότητά της, είναι Απόλυτη Ύπαρξη, Ανεκδήλωτη, Αρνητική, πηγή των πάντων, ακατάληπτη, που δεν έχει διαχωρισμό, δεν έχει μορφή. Είναι σταθερό και περικλείει μέσα του όλες τις δυνατότητες αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για αυτό. Όπως λέει η Dion Fortune: » Το μόνο που μπορούμε να πούμε για ΑΥΤΟ, είναι πως δεν είναι τίποτα από όσα γνωρίζουμε. Γιατί, ό,τι κι αν ξέρουμε, το ξέρουμε επειδή έχει εκδηλωθεί. Κι όταν κάτι έχει εκδηλωθεί, αποδεικνύεται πως δεν είναι ανεκδήλωτο (…) ΑΥΤΟ είναι το άπειρο δυναμικό που δεν έχει εκφραστεί…»
Το αρχέγονο χάος, λοιπόν, Εσωτερικά δεν είναι η αταξία και η απουσία νόμων και «τάξης». Είναι η πηγή των πάντων, η αληθινή ύπαρξη, η μήτρα από την οποία όλα προκύπτουν μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων – δράσεων.

» Η δε γη αόρατος και ακατασκεύαστος…»

«…και σκότος επάνω της αβύσσου. Και πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος. Και είπεν ο Θεός: Γενηθήτω Φως! Και εγένετο Φως»
Τρεις είναι οι αρχικές δράσεις: Κίνηση – Φως – Ήχος. Εσωτερικά αποδίδονται με τις λέξεις Κεραυνός – αστραπή – βροντή. Καββαλιστικά με τους όρους Στέμμα – Σοφία – Κατανόηση. Βρισκόμαστε όμως ακόμη σε πεδίο ακατάληπτο από τον ανθρώπινο νου όπου, από τη «συμπύκνωση» του Απεριόριστου Φωτός (Αϊν Σοφ Αούρ), δημιουργούνται οι πρώτοι στροβιλισμοί, που προκαλούν τη δημιουργία των Τριών Δακτυλίων. Ας έχει υπόψη ο αναγνώστης ότι όλα αυτά είναι απλές αναλογίες. Από τη γνώση αυτών των Τριάδων, όμως, είναι που σε πολλές θρησκείες και μυθολογίες η Ανώτατη Αρχή εμφανίζεται ως Τριάδα και μπορείτε να το διαπιστώσετε σε πολλά πολυθεϊστικά πάνθεα, ακόμη και στον πρώιμο Ιουδαϊσμό, όπου χρησιμοποιούνται τρία ονόματα για να εκφράσουν τον Ύψιστο Θεό: ο Ων, Γεχόβα και Ελ. Δεν πρόκειται για τρεις Θεούς αλλά για τρία ονόματα Ενός Θεού.
Η Δημιουργική Αρχή, λοιπόν, από μια Ανεκδήλωτη Φάση, μέσα από την προσωπική Της βούληση και με τρόπο ακατανόητο από τον άνθρωπο, οργανώνει τα πρώιμα στάδια της Δημιουργίας μέσα από τρεις δράσεις: την Κίνηση (πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος), το Φως και τον Ήχο (και είπεν Θεός Γενηθήτω Φως. Και εγένετο Φως). Δημιουργείται ο Δακτύλιος του Κόσμου, ένα περιδινιζόμενο σε σπειροειδή τροχιά νοητό επίπεδο, από αυτόν εκπορεύεται ο Αδιαπέραστος Δακτύλιος και από την αντίδραση στην αρχική ώθηση που έδωσε τον Δακτύλιο του Κόσμου, δημιουργείται ο Δακτύλιος του Χάους. Τα τρία αυτά νοητά επίπεδα, μετά από περιστροφή αμέτρητων αιώνων επιστρέφουν στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν, περνώντας μέσα από την Θετική και την Αρνητική φάση, ενώ στο εσωτερικό τους οι δευτερεύουσες κινήσεις που προκαλεί η αλληλεπίδρασή τους, δημιουργούν τις Ακτίνες και τα Κοσμικά επίπεδα, καθώς και πλήθος άλλων αντιδράσεων που αργά αλλά σταθερά θα δώσουν μετά από ανυπολόγιστο χρόνο τη Μορφή, ολοένα και πιο κοντά στο υλικό πεδίο.

«Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί. Ημέρα μία.»

Πόση παρανόηση έχει δημιουργήσει η παραπάνω φράση! Ερμηνεύτηκε κυριολεκτικά και ήταν πολλοί εκείνοι που θεώρησαν πως τα παραπάνω αρχικά στάδια έγιναν όλα σε μια μέρα, σε ένα 24ωρο δηλαδή. Όχι, ο Μωϋσής ήξερε τι έγραφε, γιατί μετέφερε παραδόσεις αρχαιότερες ακόμη και από εκείνον και με τη φράση αυτή επαναλάμβανε κάτι που πίστευαν οι αρχαίοι ινδουιστές και όχι μόνο: την Ημέρα και τη Νύχτα του Θεού. Ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό.
Όταν υπάρχει δράση σε ένα σύστημα, αυτή ακολουθείται από την αντίδρασή της και οι μεταξύ τους σχέσεις δημιουργούν περισσότερες αλληλεπιδράσεις, ώστε το σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση ανισορροπίας ή Εξέλιξης (ίσως και εκφυλισμού, ανάλογα την περίπτωση). Κάποια στιγμή οι τάσεις εξισορροπούνται και το σύστημα περνάει σε μια νέα στατικότητα, που είναι η φάση ισορροπίας του, στην οποία μπορεί να παραμείνει επί μακρόν, χωρίς τίποτε να αλλάξει, μέχρι κάποτε μια νέα ώθηση – κίνηση να διαταράξει την ισορροπία και να επαναληφθούν τα φαινόμενα σε μια νέα κλίμακα. Η φάση κατά την οποία το σύστημα είναι σε ισορροπία και δεν συμβαίνει καμία μεταβολή κι εξέλιξη, ονομάζεται Πραλάγια, Νύχτα του Θεού ή Νύχτα της Δημιουργίας και το αντίθετο ονομάζεται Ημέρα. Όμως, Εσωτερικά, η Ημέρα και η Νύχτα του Θεού ή της Δημιουργίας αποκτά μια βαθύτερη ερμηνεία, την οποία και ευελπιστούμε να καταστήσουμε κατά το δυνατόν κατανοητή στο επόμενο μέρος του άρθρου…

Advertisements