Παράκελσος: ο «παράξενος» γιατρός του Μεσαίωνα

Σχολιάστε

Θα ήταν παράλειψη εάν σε αυτό εδώ το ιστολόγιο δεν υπήρχε αναφορά στον Παράκελσο, τον «παράξενο» γιατρό του Μεσαίωνα, που γεννήθηκε στην Ελβετία το 1493 και πέθανε στην Αυστρία το 1541, σε ηλικία 48 χρονών. Το πλήρες του όνομα, Theophrastus Bombastus von Hohenheim, αντικατέστησε με το Παράκελσος, επειδή θεωρούσε ότι ο ίδιος ήταν ίσος ή και ανώτερος από τον έλληνα Κέλσο του πρώτου μετά Χριστόν αιώνα.
Σπούδασε την ιατρική επιστήμη σε ηλικία 16 χρονών στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Φεράρα στην Ιταλία αν και διάφορες απόψεις το αμφισβητούν. Πολύ σύντομα, σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσει και να αυξήσει τις ιατρικές του γνώσεις, ταξίδεψε σε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, στην Ασία και την Αφρική. Παράλληλα, επηρεάστηκε πολύ από τις πλατωνικές, ερμητικές και πυθαγορικές αντιλήψεις ενώ αν και δεν δεχόταν τον τίτλο του μάγου, εντούτοις ασχολήθηκε με την ταλισμανική μαγεία και την αστρολογία, τις οποίες γνώσεις χρησιμοποίησε και στη θεραπευτική του θεωρώντας ότι η υγεία του ανθρώπου είναι συνάρτηση τόσο της εσωτερικής κατάστασής του, μέσα από την ισορροπία χημικών στοιχείων όσο και της εξωτερικής επίδρασης του μακρόκοσμου, τον οποίο θεωρούσε ότι κατά κάποιον τρόπο βρισκόταν σε μικρογραφία ή σε αναλογία με τον άνθρωπο. Η άποψή του περί της ισορροπίας χημικών ουσιών μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελεί στις μέρες μας μια βασική παραδοχή της ιατρικής επιστήμης, όπως και η αντίληψή του περί συγκεκριμένων διαιτολογίων για την ενίσχυση του οργανισμού.
Περί της ισορροπίας των ουσιών ισχυριζόταν όχι λανθασμένα πως όλες οι χημικές ουσίες είναι εν δυνάμει βλαβερές και είναι η δοσολογία και τα επίπεδά τους που καθορίζουν το έαν κάποια από αυτές θα είναι ωφέλιμη ή βλαπτική. Η σύγχρονη φαρμακολογία και θεραπευτική αντιμετωπίζει διάφορες παθολογικές καταστάσεις στηριζόμενη στη βασική αυτή αρχή και οι θεραπευτικές ουσίες χρησιμοποιούνται σε πολύ λεπτομερειακά υπολογισμένες δοσολογίες, ενώ σημαντική ήταν και η προσφορά του στην ψυχολογία, μιας και φαίνεται να μιλάει περί υποσυνείδητου νου, κάτι που κατά την άποψή μου είχε ξεκαθαρίσει αιώνες νωρίτερα ο Σωκράτης.
Φιγούρα μυθική σχεδόν, ο Παράκελσος εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές του Μεσαίωνα και συνεχίζει να γοητεύει τους μελετητές τόσο του εσωτερισμού όσο και της επιστήμης. Ήταν ο ίδιος που υποστήριζε πως μέσα στα κύτταρα του άντρα, στα σπερματοζωάρια, βρίσκεται σε μικρογραφία ένας άνθρωπος, τον οποίο ονόμαζε humunculus και πίστευε πως με τη χρήση των σωματικών ουσιών της γυναίκας ο άνθρωπος αυτός ολοένα και μεγάλωνε, μέχρι που εννέα μήνες αργότερα έβγαινε στο φως του κόσμου μέσα από τη διαδικασία του τοκετού. Η άποψη αυτή, αν και σήμερα θεωρείται φυσικά ξεπερασμένη, επηρέασε την επιστήμη για αιώνες. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως στα κύτταρα υπάρχει το DNA, το γενετικό υλικό που πράγματι εριέχει κωδικοποιημένες τις πληροφορίες για την κατασκευή κι ανάπτυξη του νεογνού.

Advertisements

Η επιφύλαξη σε ό,τι έχει να κάνει με τις σχολές Εσωτερισμού (μέρος 2ο)

5 Σχόλια

Επέστρεψα σπίτι μου αργά το βράδυ. Έπρεπε να μπω στο δωμάτιό μου και να ετοιμαστώ αλλά δεν γινόταν να ανοίξω το φως μιας και ο αδερφός μου κοιμόταν δίπλα. Από την άλλη, όμως, χωρίς το φως δεν θα μπορούσα να κάνω εκείνα που έπρεπε. Σκέφτηκα τότε να ανοίξω την πόρτα του διπλανού δωματίου, να ανάψω το φως του ώστε να μπορώ να δω, έστω και στο ημίφως και χωρίς να ενοχληθεί ο αδερφός μου. Έτσι και έγινε, όμως αυτή η διαδικασία, την οποία έχω επαναλάβει πολλές φορές, μου έδωσε και την απάντηση στα ερωτήματα που με απασχολούσαν σχετικά με τη μαθητεία στις σχολές και τους ομίλους Εσωτερισμού, αν αξίζουν τον κόπο, αν γίνεται σωστή δουλειά, κατά πόσο όλα αποτελούν αυταπάτες ή εάν η καθυστέρηση στην πρόοδο κάποιου ατόμου από την ομάδα εμποδίζει την πρόοδο των υπολοίπων, πόσω μάλλον εάν αυτό το άτομο έχει οριστεί οδηγός της ομάδας εκείνης.
Ανάβοντας το φως στο διπλανό δωμάτιο, το είδα να απλώνεται με διαφορετική ένταση στον περιβάλλοντα χώρο. Στο δωμάτιο μέσα ήταν πολύ ισχυρό, τα πάντα φαίνονταν ξεκάθαρα και καμία σκιά δεν υπήρχε. Όσο απομακρυνόμουν απο την πηγή του φωτός η έντασή του μειωνόταν και αντίστοιχα αυξάνονταν οι σκιές και το σκοτάδι. Είδα τότε πως όλη μας η ύπαρξη είναι σαν τα σωματίδια της σκόνης που επέπλεαν στο δωμάτιο. Σε κάθε μας ζωή κολυμπάμε κι εμείς μέσα σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει σκοτάδι, αλλού πυκνό κι αλλού πιο αραιό, όπως και Φως. Κάπου στο βάθος, απροσδιόριστα, γνωρίζουμε ότι υπάρχει η πηγή του φωτός και προς αυτή προσπαθούμε να κατευθυνθούμε. Κάνουμε λάθη πολλές φορές, γιατί το φως είναι αμυδρό όσο πιο μακριά είμαστε από την πηγή. Όμως αν η θέλησή μας, η επιθυμία μας διακατέχεται από το φως και μόνο από αυτό και αν ο αγώνας μας να το φτάσουμε είναι συνεχής και γεμάτος αγάπη, τότε όσο περνάει ο καιρός (μπορεί ζωές ολόκληρες), θα το πλησιάζουμε όλο και περισσότερο και οι Σκιές βαθμιαία θα γίνονται αραιότερες.
Στον αγώνα μας αυτό δεν έχει σημασία το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Όλοι έχουμε και δίκιο και άδικο, όλοι κολυμπάμε στο ίδιο περιβάλλον, όμως άλλοι είναι λίγο πιο μπροστά, άλλοι πιο πίσω, άλλοι ακολουθούν μακρύτερους και άλλοι συντομότερους δρόμους. Σε πολλές από αυτές τις διαδρομές το σκοτάδι είναι πυκνό. Αν βρισκόμαστε πιο μπροστά, ας απλώσουμε ένα χέρι βοήθειας σε εκείνους που πασχίζουν να βγουν από το έρεβος. Αλλά όπως στον ωκεανό θα βοηθούσαμε κάποιον που πνίγεται μόνο αν γνωρίζαμε καλό κολύμπι, ας ζητήσουμε τη βοήθεια πιο έμπειρων αν διαπιστώσουμε κάτι τέτοιο. Δεν θα θέλαμε να πνιγούμε από την απειρία μας ή εξαιτίας της δράσης εκείνων που νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν τους άλλους να πνίγονται. Υπάρχουν δυνάμεις που αγρυπνούν για την προστασία μας και είναι κατά πολύ ισχυρότερες από τις δυνάμεις του σκότους. Όπως έλεγε και ο Απόστολος Παύλος, ας ντυθούμε με τα όπλα του φωτός και τίποτα δεν θα μας εμποδίσει. Όμως τα όπλα αυτά είναι προστασίας και θεραπείας και όχι επιθετικά όπλα. Ας μην τρέφουμε καμία κακία για εκείνους που στη διαδρομή προσπαθούν να μας βυθίσουν στα μαύρα νερά. Ας αποδεσμευόμαστε από αυτούς χωρίς εμπάθεια και ας προσευχόμαστε να τους δοθεί βοήθεια, χωρίς να δίνουμε σημασία ούτε στον πόνο που μας προξένησαν ούτε στο εάν εμείς έχουμε δίκιο.

Η ανάγκη για υπηρεσία

Από αυτές εδώ τις σελίδες δεν θα προτρέψω κανέναν να συμμετάσχει σε τέτοιες σχολές αλλά ούτε και θα τον αποθαρρύνω. Νομίζω ότι σημασία έχει να απαντήσει στα ερωτήματα που τέθηκαν στο πρώτο μέρος του άρθρου πριν αποφασίσει το οτιδήποτε. Έπειτα η ψυχή του θα τον καθοδηγήσει στο δρόμο που επιθυμεί, διότι υπάρχει πάντα τρόπος να υπηρετήσει κανείς, εφόσον το επιθυμεί. Ας μην παρασυρθεί από σκέψεις του τύπου «μα εγώ δεν έχω τι να προσφέρω, είμαι άπειρος και ανεπαρκής». Στα αρχικά στάδια κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται η επάρκειά του και πόση είναι αλλά στην πορεία μαθαίνει και τα πράγματα ξεκαθαρίζονται ολοένα και περισσότερο.
Φυσικά δεν μπορώ εγώ και κανένας να είμαστε σίγουροι ότι όλες οι σχολές διακατέχονται από υψηλούς σκοπούς και ιδανικά. Στις μέρες μας, δυστυχώς, το πιθανότερο είναι πως η πλειοψηφία τους δεν έχει καμία σχέση με αυτά που επικαλείται ή ακόμη και ότι οι σκοποί τους δεν είναι καθόλου αθώοι, αφού παραπλανούν τους δυστυχείς μαθητές τους και τους εκμεταλλεύονται με ποικίλους τρόπους. Για το λόγο αυτό η επιλογή πρέπει να είναι προσεκτική και τα μάτια μας διαρκώς ανοιχτά, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που συντελούνται αξιόποινες πράξεις στους κόλπους μερικών σχολών. Δεν έχω σκοπό να τρομάξω κανέναν αλλά ούτε και να τον εφησυχάσω. Να είστε προσεκτικοί στην επιλογή σας. Συνήθως οι σχολές που έχουν παράδοση δεκαετιών και έχουν ιδρυθεί από αναγνωρισμένες προσωπικότητες, είναι μη κερδοσκοπικά ιδρύματα και παράγουν σοβαρό έργο χωρίς ατασθαλίες. Ερευνήστε προσεκτικά πριν αποφασίσετε, χωρίς παράλληλα να υπάρχει λόγος να δαιμονοποιούνται αυτοί οι όμιλοι. Ο δρόμος της εσωτερικής μαθητείας δεν είναι στρωμμένος με ροδοπέταλα και τα προβλήματα και οι δυσκολίες δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Όμως όλα αυτά μπορούν να υπερνικηθούν και να αποτελέσουν χρήσιμα μαθήματα για το τέλος, επειδή «ουκ εστίν άνθρωπος ος ζήσει τε και ουκ αμαρτήσει».
Ας μάθουν όλοι οι επίδοξοι μαθητές ότι δεν είναι η προσωπικότητα του δασκάλου και η οποιαδήποτε αυθεντία που έχει σημασία αλλά το είδος και το περιεχόμενο της διδασκαλίας αυτής. Δεν έχει σημασία ο τίτλος και το αξίωμα που ενδεχομένως δοθεί σε κάποιον μέσα σε μια εσωτερική σχολή αλλά το κατά πόσο εκείνος ουσιαστικά ανταποκρίνεται σε όλες εκείνες τις ευθύνες στις οποίες αυτό αντιστοιχεί. Βέβαια είναι αναμενόμενο στα αρχικά στάδια της μαθητείας η κατώτερη προσωπικότητα να έχει το μεγάλο λόγο αλλά με τη σωστή καθοδήγηση όλα τα ζητήματα αυτά θα διευθετηθούν.

Η επιφύλαξη σε ό,τι έχει να κάνει με τις σχολές Εσωτερισμού

Σχολιάστε

Στις μέρες μας ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με τον Εσωτερισμό και την πνευματική αναζήτηση, ο καθένας για τους δικούς του σκοπούς και σε αρκετές περιπτώσεις με τον δικό του τρόπο. Η τάση αυτή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετές δεκαετίες και αναμένεται να κορυφωθεί στα επόμενα χρόνια, οπότε και αρκετά σημαντικά γεγονότα θα συμβούν, ακόμη και αν δεν ενημερωθεί για αυτά η πλειοψηφία του κόσμου. Το σημερινό άρθρο το θεωρώ σημαντικό για μερικούς λόγους, από τους οποίους μπορεί να αναφερθεί μόνο ο ένας: ότι, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, τη λύση στο ζήτημα που με απασχολούσε, που αποτέλεσε και το έναυσμα για το άρθρο αυτό, μου την έδωσε μια…ανοιχτή πόρτα χθες το βράδυ. Όμως για αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω.
Οι σχολές, όμιλοι και λέσχες που σχετίζονται με τον Εσωτερισμό προσφέρουν (ή ισχυρίζονται ότι προσφέρουν) διάφορα στους επίδοξους μαθητές τους. Ανάμεσα σε αυτά που έχω εντοπίσει είναι η Γνώση, η προσωπική εξέλιξη, η θεραπεία και μια γενικότερη αλλαγή του τρόπου ζωής και σκέψης, αν πρέπει να το εκφράσω ακόμη πιο απλά, η οποία αλλαγή θα συμβεί αφού έχουν επιτευχθεί τα παραπάνω. Οι λέσχες αυτές είναι συνήθως αυτοχρηματοδοτούμενες και στηρίζονται στην εθελοντική προσφορά των μελών τους. Με άλλα λόγια μπορεί κανείς να προσφέρει, εφόσον το επιθυμεί κάποιο χρηματικό ποσό ή άλλης μορφής προσφορά ή υπηρεσία αναλόγως των δυνατοτήτων του. Συνήθως αποστέλλεται κάποιο ερωτηματολόγιο, το οποίο συμπληρώνει ο υποψήφιος, το οποίο στη συνέχεια μελετάται από τον υπεύθυνο και σύντομα τα «μαθήματα» ξεκινούν. Παλιότερα, πριν την εξέλιξη της Πληροφορικής, συνήθως τα μαθήματα γίνονταν δι’ αλληλογραφίας μιας και δεν είχαν όλοι τη δυνατότητα να ταξιδεύουν ενώ σήμερα το διαδίκτυο προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη άνεση, αφού κανείς μπορεί να είναι μέλος ενός ομίλου από σημαντικά μεγάλη απόσταση. Άλλωστε το έργο που επιτελείται δεν απαιτεί πάντοτε τη φυσική επικοινωνία όπως την έχουμε συνηθίσει.
Δεν είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον τρόπο συμμετοχής και διδασκαλίας καθώς κάθε ομάδα ακολουθεί εκείνο που η ίδια θεωρεί σωστό, πάντως σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι συνήθως περιλαμβάνει άφθονη μελέτη και διαλογισμό, καθώς και συμμετοχή σε κοινό έργο. Αυτά ως προς μια πολύ γενική περιγραφή της «διδασκαλίας» και συμμετοχής στις ομάδες αυτές.

Η επιφύλαξη

Ζούμε σε καιρούς που το ένα μετά το άλλο ανατρέπονται και η γενική και πολλές φορές η αδιάκριτη δυσπιστία ως προς τον πλησίον υπερτερεί. Αυτό είναι μια παγκόσμια τάση η οποία παρασύρει τον καθένα από εμάς ξεχωριστά και όλους μαζί ως σύνολο, χωρίς να διστάζουμε πλέον να δυσπιστούμε και να είμαστε καχύποπτοι κι επικριτικοί απέναντι σε θεσμούς που μπορεί να μετρούν αιώνες ύπαρξης, όπως είναι η Εκκλησία και η Θρησκεία γενικότερα, η Πολιτική και τόσα άλλα. Παντού θέλουμε να βλέπουμε έναν σκοτεινό δάκτυλο να κινεί τα νήματα καθώς εκμεταλλεύεται την καλή θέληση εκείνων που συμμετέχουν στους κοινούς σκοπούς. Απατεώνες και διπρόσωποι υπήρξαν παντού και πάντα, ακόμη και στον κύκλο των μαθητών του Ιησού. Η ύπαρξη όμως ενός Ιούδα δεν ακυρώνει το σκοπό της σύστασης της ομάδας του Χριστού, όπως και η ύπαρξη του Εφιάλτη δεν αλλοιώνει το σκοπό και τα ιδανικά των αρχαίων Ελλήνων αγωνιστών. Αυτό ας το έχουμε κατά νου.
Μέσα σε αυτή την περίοδο αμφισβήτησης των πάντων, οι σχολές αυτές δεν αποτελούν εξαίρεση. Ο κόσμςο δυσπιστεί και πολλές φορές φοβάται να λάβει μέρος σε ομίλους που για πολλούς λόγους θεωρούνται «σκοτεινές» ή ακόμη και αντίθετες ή εχθρικές με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Φοβάται ότι θα πέσει θύμα κάποιας «σατανιστικής» ομάδας, ότι θα πέσει θύμα οικονομικής και ψυχολογικής εκμετάλλευσης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της χωριστικότητας. Όμως, παρά τα όσα βλέπουμε γύρω μας, η ειλικρίνεια και η δικαιοσύνη δεν έχουν χαθεί από τον κόσμο, όπως δεν έχει χαθεί και η αγάπη, μιας και οι Αρχές των δυνάμεων αυτών βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο, απροσπέλαστο από το Κακό, ενώ εμείς συνήθως βλέπουμε και ζούμε τις κατώτερες όψεις τους.

Η επιλογή μιας σχολής

Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε μια ομάδα, πρέπει κατά τη γνώμη μου καταρχήν να απαντήσει σε δυο βασικά ερωτήματα. Το πρώτο από αυτά είναι το Γιατί και το δεύτερο είναι το Πώς. Το Γιατί έχει να κάνει με το λόγο που τον ωθεί σε μια τέτοια κίνηση. Επιθυμεί Γνώση; Προσφορά που χαρακτηρίζεται από ιδιοτέλεια ή ανιδιοτέλεια; Συμμετοχή του στο Μεγάλο Έργο; Προσωπική ή συλλογική εξέλιξη; Προσωπική διάκριση και πιθανώς άλλα οφέλη οικονομικού ή κοινωνικού χαρακτήρα; Τι ακριβώς θέλει από μια τέτοια συμμετοχή;
Το Πώς αναφέρεται στον τρόπο συμμετοχής του. Επιθυμεί να ακολουθήσει μια διδασκαλία προκειμένου να είναι ο καλός μαθητής που κάποτε θα γίνει με τη σειρά του Δάσκαλος και που θα επικρίνει τους συνεργάτες του; Ο καλός μαθητής που θα κρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με το αν έχουν τον ίδιο κραδασμό σε αδελφούς και μη αδελφούς ή ο «μεγάλος εσωτεριστής» που θα κρίνει επίσης τον κόσμο αναλόγως της Ακτίνας που τον επηρεάζει; Ο επιμελής εκείνος μαθητής που θα «σνομπάρει» εκείνους που δεν έλαβαν τη φώτιση και τη μύηση, ενώ εκείνος προφανώς θεωρεί ότι τις έχει;
Ας ξεκαθαριστεί μια και καλή αυτό. Οι Ακτίνες και οι Διδασκαλίες γενικότερα δεν δόθηκαν για να αποτελέσουν αιτία χωριστικότητας ούτε και αιτίες ρατσιστικής διάκρισης των ανθρώπων. Όποιος έχει την απατηλή αίσθηση ότι η συμμετοχή του σε μια ομάδα θα γίνει αιτία να λάβει αξιώματα και «μυήσεις» τότε πλανάται πλάνην οικτράν. Κανείς μας δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι έχει λάβει μύηση, ότι είναι μαθητής, δόκιμος ή ζηλωτής, ενώ δεν είναι πολλοί εκείνοι που γνωρίζουν την Ακτίνα της προσωπικότητάς τους αλλά ακόμη και όταν τη μάθουν χρησιμοποιούν τη γνώση αυτή προκειμένου, αναλόγως της ιδιαίτερης επιρροής τους να βοηθήσουν ολόκληρο τον κόσμο και όχι να εξυπηρετήσουν το προσωπικό όφελος, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με τη Δεξιά Ατραπό.
Εκείνοι που έχουν ταχθεί στην υπηρεσία χωρίς ιδιοτέλεια θεωρούν τους πάντες ως αδερφούς και προς τη βοήθειά τους στρέφουν τις δυνάμεις τους. Εάν κανείς διαπιστώσει το οποιοδήποτε πρόβλημα προσπαθεί με αγάπη να βοηθήσει συνεχίζοντας απερίσπαστος το έργο του και πολεμώντας με όλα εκείνα που σαν εμπόδια ξεπροβάλουν στο δύσκολο δρόμο που έχει διαλέξει. Η σοβαρή συμμετοχή σε μια σοβαρή ομάδα δεν είναι lifestyle, απαιτεί κόπους και θυσίες. Εάν πάλι το πρόβλημα δεν λύνεται αλλά επιδεινώνεται παρά τις όποιες προσπάθειες, τότε κανείς θεωρώ πως είναι καλύτερο να απομακρύνεται, χωρίς όμως να αδιαφορούμε για αυτόν αλλά συνεχώς να επικαλούμαστε βοήθεια και να είμαστε σίγουροι ότι θα δοθεί.

Η επιφύλαξη και η ανοιχτή πόρτα

Καμιά φορά κανείς μπορεί να πάρει απαντήσεις από εκεί που δεν το περιμένει, από μια κίνηση που μπορεί φαινομενικά να μοιάζει ασήμαντη αλλά στην πραγματικότητα έχει την ικανότητα να κινήσει μοχλούς που ούτε καν φανταζόμαστε. Δεν πάει πολύς καιρός που κι εγώ κατηγορήθηκα ότι προκαλούσα «αστάθεια» σε μια ομάδα και πως διακρινόμουν για την τάση μου για αξιώματα και τίτλους. Δεν θα μπω στη διαδικασία του να απολογηθώ για κάτι ούτε καν να εξηγήσω περισσότερα ή το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Η Εσωτερική Μαθητεία έχουμε ξαναπεί πως είναι ένας δύσκολος δρόμος και αναμφισβήτητα θα γίνουν λάθη από όλους και όλοι θα πέσουν θύματα πλάνης, αυταπάτης και θυμαπάτης. Αυτό είναι κατανοητό μεν αλλά δεν θα πρέπει να εφησυχάζουμε, πρέπει διαρκώς να είμαστε σε εγρήγορση, έτοιμοι να ξερριζώσουμε τα ζιζάνια από μέσα μας αλλά ταυτόχρονα να δείχνουμε κατανόηση τόσο σε εμάς όσο και στους άλλους. Η διαρκής (αυτο) επίκριση δεν πρόκειται να ωφελήσει κανέναν και τίποτα.
Μοιραία, λοιπόν, σε μια τέτοια περίπτωση κι επειδή είμαστε αδύναμες προσωπικότητες θα τεθεί το ζήτημα του ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Ποιός φταίει και ποιός είναι αθώος ή το κατά πόσο φταίνε και οι δύο και σε ποιό βαθμό ή ακόμα και το κατά πόσο είναι σημαντικό το να έχει κανείς δίκιο. Πως, άραγε μπορεί κανείς να εμπιστευτεί τον άλλο που ορίστηκε μπροστάρης, τη στιγμή που και αυτός ίσως να είναι θύμα μιας πλάνης; Η ανοιχτή πόρτα χθες με βοήθησε να κατανοήσω μερικά πράγματα και θα σας τα μεταφέρω χωρίς την αξίωση να συμφωνήσετε μαζί μου αλλά περιμένω από εσάς να ρωτήσετε την ψυχή σας για όλα αυτά τα ζητήματα.
Χρειάστηκε να επιστρέψω αργά στο σπίτι και προκειμένου να προετοιμαστώ για ύπνο, έπρεπε να μπω στο δωμάτιο όπου κοιμόταν ο αδερφός μου χωρίς όμως να ανάψω το φως και τον ενοχλήσω. Δουλειά όμως μες στο σκοτάδι δεν γινόταν, οπότε μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω την πόρτα του διπλανού δωματίου και να ανάψω εκεί το φως ωστε από τη μία να υπάρχει αρκετό για να κάνω τη δουλειά μου, από την άλλη να μην είναι τόσο έντονο που να τον ξυπνήσει. Και τότε μου δόθηκαν μερικές σκέψεις γύρω από αυτό που συζητάμε τώρα.
(συνεχίζεται)

Μεταφυσικός φόβος:όπου η Λογική καταργείται (μέρος δεύτερο)

3 Σχόλια

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει σε ένα κατεξοχήν φοβικό περιβάλλον. Ένα μεγάλο μέρος των φόβων του, πιο μεγάλο από ότι πιστεύει ο κόσμος, σχετίζεται με μεταφυσικές επαφές. Εδώ και πολλούς αιώνες η ανθρωπότητα έχει μάθει να λειτουργεί με συγκεκριμένους τρόπους και να ερμηνεύει τον κόσμο στηριζόμενη σχεδόν αποκλειστικά στις αισθήσεις όπως τις γνωρίζει και σε όσα η επιστήμη θεωρεί, ακόμη και αν η ανθρωπότητα δεν μπορεί καν να είναι σίγουρη για την ορθότητά τους. Και όμως, υπάρχουν δυο περιπτώσεις που αυτή η «βεβαιότητα» των ανθρώπων καταρρέει. Σε ό,τι έχει να κάνει με τις επιστημονικές θεωρίες, οι περισσότερο «εξωτικές» από αυτές, όπως οι θεωρίες της σύγχρονης φυσικής για παράδειγμα, περίτρανα μας εισαγάγουν σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από εκείνον που γνωρίζουμε, ενώ σε ό,τι αφορά τις εμπειρίες γενικότερα, κάποιες φορές έρχεται η στιγμή που ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει εμπειρίες που τον κάνουν να δει τον κόσμο με άλλο μάτι και δεν είναι λίγες οι φορές που οι εμπειρίες αυτές συνοδεύονται από μεγάλο φόβο. Και είναι για αυτές που θα μιλήσουμε αμέσως παρακάτω.

Μεταφυσικές φοβικές εμπειρίες

Ας αφήσουμε την εμπειρία να μιλήσει περισσότερο από τη θεωρία σε αυτό το σημείο. Ο φόβος είναι μια συνηθισμένη αντίδραση για κάποιον που με κάποιον τρόπο έρχεται σε επαφή με πεδία που έως τότε δεν γνώριζε ότι υπάρχουν, όταν δηλαδή βιώνει εμπειρίες που, κατά τα λεγόμενά του, «δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν» Κομβικό σημείο είναι το ρήμα «δεν θα έπρεπε» στην παραπάνω πρόταση. Η παγιωμένη αντίληψή του για τον κόσμο και τις δυνάμεις του μπορεί εύκολα να καταρρεύσει ή τουλάχιστον να κλονιστεί σημαντικά, μιας και έως τότε δεν πίστευε ότι μπορεί να συμβούν εκείνα που αυτή τη στιγμή βιώνει. Ας μη φανταστεί κανείς πως εσκεμμένα χρησιμοποιώ υπερβολικές εκφράσεις και καταστάσεις, ο αριθμός των ανθρώπων που κυριολεκτικά άλλαξε η ζωή και η αντίληψή τους μετά από μια τέτοια εμπειρία, ανεξάρτητα από το πως μπορεί αυτή να εξηγηθεί, είναι πιο μεγάλος από όσο νομίζετε.
Εάν η εμπειρία εκείνη ήταν «καλή» (μιλώντας σε απλή γλώσσα), εάν δηλαδή για κάποιο λόγο έλειπε το φοβικό στοιχείο, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα μιας και συνήθως ο άνθρωπος θα νιώσει ένα δέος παράλληλα με μια αίσθηση γαλήνης και ασφάλειας. Εάν όμως το φοβικό στοιχείο ήταν έντονο, οι εξελίξεις είναι άσχημες. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να κοιμηθούν, φοβούνται να μένουν μόνοι, τρέμουν το σκοτάδι και τις σκιές και νιώθουν το κακό να παραμονεύει παντού, έτοιμο να ξεσπάσει με ανεξέλεγκτη μανία επάνω τους. Από εκεί και πέρα ο φόβος ακολουθεί τη δική του διαδρομή που εάν δεν ανακοπεί μπορεί πραγματικά να προκαλέσει διαταραχές της ψυχικής και με τη σειρά της της σωματικής υγείας. Τέτοιους ανθρώπους γνωρίζω πολλούς και ένας από αυτούς είναι κι εκείνος που σας γράφει το άρθρο αυτό.
Είναι σημαντικό στο σημείο αυτό να παραθέσουμε μερικά σημαντικά αποσπάσματα περί του φόβου, όπως δόθηκαν στην Alice Bailey από τον Θιβετανό, σε μια από τις συνεργασίες τους. » (Ο φόβος) Είναι προϊόν της άγνοιας και στα αρχικά του στάδια δεν είναι προϊόν εσφαλμένης σκέψης (…)  η δύναμη του φόβου επιδεινώνεται τρομακτικά απ’ τη σκεπτομορφή που οι ίδιοι δομήσαμε για τους ατομικούς μας φόβους και φοβίες. Αυτή η σκεπτομορφή αυξάνει σε δύναμη όσο την προσέχουμε, γιατί η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη, ωσότου κυριαρχηθούμε από αυτή. Οι άνθρωποι της δεύτερης ακτίνας είναι ιδιαζόντως θύματά της. Για την πλειοψηφία τους συνιστά τον Ένοικο στο Κατώφλι (…) ο φόβος είναι συχνά το κύριο εμπόδιο για ένα πολύ ζωτικό βήμα που θα μπορούσε να γίνει σε αυτή τη ζωή. (Δικές μου οι υπογραμμίσεις)
Πράγματι, ας αναλογιστεί ο καθένας από εμάς πόσο σημαντικά πράγματα θα είχε επιτύχει εάν δεν φοβόταν. Στο ίδιο κείμενο μας αποκαλύπτεται πως ο φόβος είναι μια από τις τρεις δυνάμεις που εμψυχώνουν την ουσία του αστρικού πεδίου. Οι τρεις αυτές δυνάμεις όταν συνενωθούν δημιουργούν τη μεγάλη Πλάνη. Να γιατί ο φόβος έχει περισσότερες συνέπειες από όσες νομίζουμε.
Είχα ισχυριστεί και παλιότερα και δεν το παίρνω πίσω ότι η συχνότατη ενασχόληση και σκέψη των χριστιανών πιστών και των καθοδηγητών τους, δεν θα πρέπει να απευθύνεται στο Διάβολο αλλά στο Θεό. Το να ασχολείται κανείς με αυτό δημιουργεί μια σκεπτομορφή ενισχυμένη από τις φοβικές σκέψεις και τα ερεβώδη συναισθήματα εκατομμυρίων πιστών και προβάλει ένας Διάβολος πανίσχυρος, πραγματικός αφέντης του κόσμου ετούτου, ενώ σαφώς και δεν είναι. Θα αναρωτηθεί κανείς «είναι τόσο απλό; Αν σταματήσουμε να τον σκεπτόμαστε θα πάψει αν υπάρχει;» Είναι και δεν είναι απλό διότι αφενός δεν είναι εύκολο να γίνει, αφετέρου δεν ισχυρίστηκε κανείς πως η Σκιά θα διαλυθεί και πλέον δεν θα υφίσταται. Η προσήλωση όμως στη Θεότητα και ο διαρκής αγώνας για την ανέλιξη επιφέρει αποτελέσματα σημαντικά, ένα από τα οποία είναι και η διάλυση του φόβου. Όπως είπε και ο Ιησούς, «ο ακολουθών εμοι ου μη περιπατήσει εν τη σκοτια αλλ’ έξει το φως της ζωής». Πράγματι, η «σκοτία» αναφέρεται τόσο στην πλάνη, την αυταπάτη και τη θυμαπάτη αλλά και στο γιο τους τον φόβο.

Όταν πηγαίνουμε γυρεύοντας

Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ αλλά λιγότερο από όσο θα συμβαίνει στο σύντομο μέλλον, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται για ζητήματα που διαπραγματευόμαστε εδώ. Ο κόσμος στρέφεται στη μεταφυσική αναζήτηση και τον απασχολούν ζητήματα ψυχής και πνευματικού κόσμου. Βλέπουμε να αναπτύσσονται ομάδες εσωτερικής αναζήτησης, λέσχες, ιστοσελίδες, περιοδικά και να αναπτύσσουν ποικίλη δραστηριότητα. Δυστυχώς όμως, αναπόφευκτο είναι πολλοί από εκείνους που καταπιάνονται με αυτά τα ζητήματα να μην είναι τόσο αξιόπιστοι όσο προβάλονται. Τα κίνητρα δεν είναι πάντοτε αγαθά αν και ως τέτοια παρουσιάζονται στον κόσμο. Διότι υπάρχουν πολλοί που από άγνοια (συχνό φαινόμενο) ή εσκεμμένα (λιγότερο συχνό) προσπαθούν μέσω κατώτερων δυνάμεων και κυρίως διαμέσου της υποβολής να «παίξουν» με τους ανθρώπους. Στην πρώτη περίπτωση οφείλουμε να τους παρεμποδίσουμε μεν αλλά περισσότερο να τους διαφωτίσουμε. Ου γαρ οιδασι τι ποιούσι, έχουν την πλάνη της δύναμης, ενώ στην πραγματικότητα συνήθως χρησιμοποιούν την υποβολή, αλιεύοντας επιδεκτικά θύματα. Σε μια άλλη κατηγορία, υπάρχουν εκείνοι που χωρίς να γνωρίζουν τίποτε αρέσκονται στο να πειραματίζονται με αστρικά ταξίδια, μεντιουμισμό, «ενεργοποιήσεις των τσάκρα», επικλήσεις και τελετουργικά. Εάν γνώριζαν λίγο παραπάνω θα ήξεραν ότι δεν χρειάζεται κανείς να πέφτει στην κινούμενη άμμο αλλά θα επέλεγαν πιο σταθερό έδαφος. Έχω ζωηρές επιφυλάξεις κι ενστάσεις σε όλες αυτές τις τεχνικές. Δεν θα εμπιστευόσασταν ποτέ κανέναν να σας κάνει χειρουργική επέμβαση ακολουθώντας οδηγίες από σύγγραμμα χειρουργικής. Γιατί να εμπιστευτείτε το νου και την ψυχή σας σε χέρια αδαών; Αλλά ακόμη και γνώστες να είναι μέχρι κάποιου σημείου, αλήθεια, τι θεωρείτε πως θα σας προσφέρει ένα αστρικό ταξίδι;
 Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι χειρότερα, μιας και εκείνοι είναι γνώστες κάποιων δυνατοτήτων που προσφέρονται, τις οποίες και εξασκούν για ιδιοτελείς δόλιους σκοπούς. Πρόκειται για θύματα της Σκιάς που θα υποστούν αργά ή γρήγορα το μπούμερανγκ. Οι τύποι αυτοί δραστηριοποιούνται έντονα μέσα στο διαδίκτυο και συνήθως διακρίνονται για την εμμονή τους με το χρηματικό κέρδος και το σεξ, δυο τομείς για τους οποίους έχω εκφράσει τις έντονες επιφυλάξεις μου από παλιά. Τελικά η επιλογή της λέξεως «επιφυλάξεις» ήταν πολύ πιο ευγενική από όσο θα έπρεπε. Ας αντικατασταθεί από τη λέξη «αντίθεση». Οπουδήποτε σε αυτά υπάρχει χρηματική απολαβή συνιστά δόλο κι εξαπάτηση. Εκείνος που θέλει να βοηθήσει το συνάνθρωπό του στην εξέλιξή του δεν ζητάει λεφτά. Οπουδήποτε σας υπόσχονται να σας διδάξουν την ισχυρή σεξουαλική μαγεία, επιθυμούν απλά άβουλους εραστές. Η ανταμοιβή τους είναι ψυχική τελμάτωση, σωματικές διαταραχές και όλες οι συνέπειες της πλάνης και της εκτροπής από τον κοσμικό νόμο. Γιατί να σχετιστείτε μαζί τους; Ο καθένας αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών του.

Επίλογος

Ιδιοτελής επιθυμία, φόβος, σεξουαλική έλξη είναι οι τρεις δυνάμεις που εμψυχώνουν την ουσία του Αστρικού Πεδίου. Όταν οι δυνάμεις αυτές συνενωθούν δημιουργούν τη μεγάλη Πλάνη. Ισχυρές δυνάμεις και οι τρεις, εξαιρετικά καθοριστική η επίδρασή τους στον άνθρωπο. Για ποιό λόγο να φοβάται κανείς όταν η προστασία που του παρέχεται από τον αόρατο κόσμο είναι πολύ ισχυρότερη; Για ποιό λόγο πρέπει κανείς να περνάει τη ζωή του φοβούμενος πράγματα και καταστάσεις που συνήθως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και την αλήθεια;
Το είχαμε αναφέρει ξανά στο άρθρο για την ψυχική άμυνα, ας το πούμε άλλη μια φορά. Τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Εάν δεν αφήσουμε μόνοι μας ανοιχτή την κερκόπορτα, κανείς εχθρός δεν μπορεί να μας διαπεράσει. Ας μην έχει καμία εξουσία ο φόβος πάνω μας, γιατί η ψυχή στο επίπεδό της δεν φοβάται τίποτα. Ας μην χάνουμε χρόνο με ανούσιες φοβίες αλλά ας εμπιστευθούμε τη δύναμη του Θεού προς τον οποίο η ψυχή διακαώς επιθυμεί να επιστρέψει και ας γίνει αυτός το φως που θα φωτίζει τα σκοτάδια μας.

Μεταφυσικός φόβος: όπου η Λογική καταργείται

Σχολιάστε

Αφορμή για το σημερινό άρθρο στάθηκε μια σειρά από συγχρονικότητες που σχετίζονταν με το Φόβο τις προηγούμενες ημέρες. Σε μια συζήτηση με έναν καλό φίλο και συνάδελφο, μου ανέφερε πως ακόμη και την ίδια την Παναγία να «έβλεπε» θα τρομοκρατούνταν και αισθανόταν φόβο απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ένας άλλος, αναγνώστης του ιστολογίου μου διηγήθηκε εμπειρίες του που επίσης του προκάλεσαν φόβο, ενώ το ίδιο ακριβώς μου έχουν αναφέρει και άλλοι αναγνώστες που μου εμπιστεύτηκαν προσωπικά τους βιώματα, από την εποχή κιόλας που σχετιζόμουν με μια ομάδα, ενώ κατά τον πρόσφατο θάνατο ενός προσφιλούς συγγενικού προσώπου, η κόρη του αρνούνταν να κοιμηθεί, διότι φοβόταν πως θα έβλεπε τον πατέρα της. Κοντά σε αυτά, η συχνή μου επαφή με παράγωγα της λέξης «φόβος» (σε συνομιλίες, διαφημίσεις, τηλεοπτικά προγράμματα, ακόμη και σε βιβλία και περιοδικά με καταιγιστικό ρυθμό και ιδιαίτερα αυξημένη συχνότητα, ήταν οι παράγοντες που με ώθησαν στη συγγραφή του συγκεκριμένου άρθρου. Ας μιλήσουμε για το μεταφυσικό φόβο, λοιπόν και ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε μερικά πράγματα.

Φόβος, βιολογική και εξελικτική βάση

Ο φόβος είναι μια ενστικτώδης συμπεριφορά που σχετίζεται στενά με την αντίδραση θυμού. Η βιολογική βάση του φόβου βρίσκεται στον υποθάλαμο, τους αμυγδαλοειδείς πυρήνες και τον παρακοιλιακό πυρήνα, νευρικές δηλαδή δομές που βρίσκονται στον κροταφικό λοβό (είναι η περιοχή που σχεδόν κυκλικά βρίσκεται στους κροτάφους). Οι παραπάνω δομές δεν ανήκουν στον εγκεφαλικό φλοιό αλλά σε υποφλοιώδεις περιοχές και σχετίζονται με το αρχαιότερο εξελικτικά μέρος του εγκεφάλου ή με άλλα λόγια πρώτα δημιουργήθηκαν οι περιοχές που ελέγχουν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις και μετά αναπτύχθηκαν οι περιοχές των υψηλότερων εγκεφαλικών λειτουργιών, όπως της νόησης, του λόγου, της αφηρημένης σκέψης και των ανώτερων συναισθηματικών αντιδράσεων. Οι δομές αυτές του μεσεγκεφάλου σχετίζονται στενά με τη λειτουργία του νευρορμονικού συστήματος και, όπως έχει αποδειχθεί, η χειρουργική τους αφαίρεση προκαλεί σε πιθήκους την απώλεια του φόβου, την αυξημένη επιθετικότητα και την οπτική αγνωσία. Σε σχετικό πείραμα οι πίθηκοι, που υπό κανονικές συνθήκες τρομοκρατούνται από τα φίδια, όταν υποβλήθηκαν στην παραπάνω αφαίρεση χωρίς φόβο τους επιτέθηκαν και τα έφαγαν.
Η φοβική αντίδραση υπάγεται στις αντιδράσεις stress, οπότε και από τη διέγερση των επινεφριδίων παράγονται αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης και τελικά κορτιζόνης, η οποία ασκεί εκτεταμένες αντιδράσεις σε πολλά όργανα – στόχους. Υπάρχει εφίδρωση, αυξημένη καρδιακή λειτουργία, ανακατανομή της αιματικής ροής με αύξησή της στους σκελετικούς μύες, συστολή της κόρης του οφθαλμού, αυξημένος ρυθμός αναπνοών, αύξηση της αρτηριακής πίεσης και πολλές άλλες αντιδράσεις. Παρατηρούμε, δηλαδή, πως σε συνθήκες stress ο οργανισμός προετοιμάζεται ώστε να τις αντιμετωπίσει.
Από την άλλη ο φόβος θεωρείται ως ένας μηχανισμός προστασίας από ένα ερέθισμα που πιθανώς να είναι επιβλαβές για τον οργανισμό. Είναι ο φόβος και οι μηχανισμοί του που προστατεύουν τα ζώα και ανάμεσά τους και τον άνθρωπο από βλαπτικά ερεθίσματα που μπορεί να έχουν από μικρές έως και εξαιρετικά εκτεταμένες ζημιές στον οργανισμό. Ο φόβος, όμως, είναι και κάτι που μαθαίνεται.

Ο ανθρώπινος φόβος και οι υποβολείς του

Ο φόβος είναι ένα από τα παγκόσμια προβλήματα και υπάρχουν πολλές όψεις του. Ο άνθρωπος συνηθίζει να φοβάται για το μέλλον του, για εκείνο που δεν γνωρίζει, για εκείνο που δεν βλέπει και για εκείνο που νομίζει και έχει πολλή βοήθεια στο να φοβάται. Ο κινηματογράφος είναι ένας κατεξοχήν μηχανισμός πρόκλησης φόβου, λόγω των ισχυρών επιδράσεών του σε συλλογικούς φόβους, τους οποίους φροντίζει καλά να εκμεταλλευτεί. Τον ίδιο ρόλο, από όσο παρατηρώ, παίζουν και τα δελτία ειδήσεων τα οποία εσκεμμένα καλλιεργούν φοβικό κλίμα με παρόμοιο τρόπο αλλά και άλλοι φορείς, όπως για παράδειγμα πολλές θρησκείες. Σε ό,τι αφορά στη χριστιανική θρησκεία, θλίψη προκαλεί το γεγονός ότι «πήραν» το Θεό, από την κεντρική θέση που του αρμόζει και τον μετέτρεψαν απλά σε ένα «τάλισμαν» (ας μου επιτραπεί η λέξη και η διατύπωση) προστασίας από το Διάβολο. Από την άλλη πλευρά, γεμίζοντας ενοχές τον πιστό για μια σειρά απο ζητήματα, υπερφότωσαν το συλλογικό ασυνείδητο με σαδομαζοχιστικού τύπου τιμωρίες των «αμαρτωλών» και αυτό, με τη σειρά του, δημιουργεί έναν εξαιρετικά ισχυρό φόβο για την αποκαλούμενη «άλλη ζωή». Κοντά σε αυτά, με τη δαιμονοποίηση οποιασδήποτε θεωρίας ή πρακτικής θεωρήθηκε εχθρική προς τη θρησκεία, ο φόβος των τιμωριών εξαιτίας της παρέκκλισης από το Δόγμα που θεσπίστηκε, ενισχύθηκε και γιγαντώθηκε η φοβική σκεπτομορφή, απίστευτα δυναμωμένη από τους φόβους εκατομμυρίων πιστών.

Ο φόβος για το άγνωστο

Είπαμε και παραπάνω ότι ο άνθρωπος συνηθίζει να φοβάται εκείνο που δεν γνωρίζει ή για εκείνο που νομίζει. Ας το εξηγήσουμε λίγο αυτό. Είμαστε έτσι φτιαγμένοι και μαθημένοι ώστε να νιώθουμε καλά με εκείνο που ξέρουμε, με εκείνο για το οποίο έχουμε εμπειρία. Οτιδήποτε μας ξενίζει συνήθως μας φοβίζει κιόλας, στην καλύτερη περίπτωση στην αρχή, μέχρι να μας γίνει γνωστό και να διαπιστώσουμε ότι δεν μας απειλεί. Πάνω σε αυτό μάλιστα στηρίζονται κάποιες μέθοδοι καταστολής του φόβου. Μια από τις πρώιμες προσπάθειες καταστολής του φόβου είναι και η ονοματοθεσία, που στην ουσία μπορεί κανείς να πει ότι, εκτός των άλλων αναγκών, λειτούργησε και ως μια μέθοδος εξορκισμού του φόβου του αγνώστου. Έτσι ο άνθρωπος φοβάται οτιδήποτε ξεφεύγει (ή θεωρεί ότι ξεφεύγει) από τις γνωστές του πέντε αισθήσεις και γενικά από την παγιωμένη άποψη που έχει για τον κόσμο.
Ο άνθρωπος, εξαιτίας των παραπάνω, φοβάται κι εκείνο που νομίζει πως «έτσι είναι», γιατί αυτό τον έκαναν να πιστέψει οι υποβολείς του φόβου που προαναφέρθηκαν. Έτσι, σε ό,τι αφορά στα μεταφυσικά, φοβάται κανείς για παράδειγμα να πάει σε νεκροταφείο τη νύχτα, για το φόβο των φαντασμάτων ή φοβάται να καταπιαστεί με θέματα που θεωρούνται ταμπού γιατί δήθεν τα «στοιχειώνει ο Διάβολος». Ένας από τους φόβους που είχα κι εγώ για χρόνια, πριν ασχοληθώ με αυτά που ασχολούμαι, ήταν ο φόβος του νεκρού σώματος. Η αιτία του δεν ήταν αυτό που θα έλεγε ένας ψυχολόγος, ότι δηλαδή υποσυνείδητα φοβάμαι το δικό μου θάνατο αλλά η ανόητη έμμονη ιδέα, υποβεβλημένη από τον κινηματογράφο, ότι το νεκρό σώμα θα ζωντανέψει. Και με το παράδειγμα αυτό ερχόμαστε να εξετάσουμε την υποβολή, που τόσο μεγάλο ρόλο παίζει στο σημερινό μας θέμα.

Υποβολή και αυθυποβολή

Τόσο η μία όσο και η άλλη εισέρχονται στον άνθρωπο χωρίς τη μεσολάβηση του συνειδητού νου αλλά κατευθύνονται απευθείας προς το υποσυνείδητο. Η διαφορά τους είναι ότι η πρώτη προέρχεται από διαφορετικό νου ενώ η δεύτερη από τον δικό μας. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι εύκολοι στις (αυθ)υποβολές και άλλοι που είναι δυσκολότεροι, ενώ υπάρχουν επίσης και άνθρωποι που με διάφορες τεχνικές μπορούν να υποβάλουν κάποιον άλλο.
Στην αυθυποβολή, εντελώς απλοϊκά, σχηματίζεται μια εικόνα στο συνειδητό νου, η οποία στη συνέχεια «βυθίζεται» στον υποσυνείδητο κι από εκεί αντλεί τη δύναμή της. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα, προσπαθώντας να προτείνουμε μια εξήγηση για το φόβο του νεκροταφείου. Ο συνειδητός νους αρχίζει να σχηματίζει φανταστικές εικόνες φαντασμάτων και άλλων τρόμων. Οι εικόνες αυτές «κατέρχονται» στο υποσυνείδητο, όπου και ταυτίζονται με αρχετυπικούς φόβους, όπως είναι ο φόβος της επόμενης ζωής και του θανάτου και από τον υποσυνείδητο φόβο εκλύονται τα φαινόμενα του φόβου που αναφέραμε, στα οποία πρέπει να συμπεριληφθεί και η δημιουργία σκεπτομορφών που «τρέφονται» από τα φοβικά συναισθήματα και μπορεί να γιγαντωθούν τόσο όσο κανείς δεν περιμένει.
(συνεχίζεται)

Ο ιερός αριθμός επτά και οι Ακτίνες (μέρος δεύτερο)

4 Σχόλια

Στο πρώτο μέρος του άρθρου παρουσιάσαμε τις κεκαλυμμένες αναφορές στις Επτά Ακτίνες, μιλήσαμε για τη σημασία του αριθμού 7 και κάναμε ενδιαφέρουσες αναλογίες στηριγμένοι στην Καμπάλλα. Σήμερα θα προχωρήσουμε λίγο πιο κάτω, στηριγμένοι στο σπουδαίο έργο της Αποκρυφίστριας Alice Bailey, η οποία άφησε πολλές πληροφορίες για τις Επτά Ακτίνες και τις αντιστοιχίες τους στο ογκώδες της σύγγραμμα «Πραγματεία περί των Επτά Ακτίνων» αλλά και διάσπαρτα στο σύνολο του έργου της.
Η Alice Bailey, επιγραμματικά, θεωρεί ότι κάθε ψυχή έχει τη δική της Ακτίνα που την επηρεάζει. Η Ακτίνα της ψυχής παραμένει η ίδια σε όλες τις ενσαρκώσεις, ενώ η Ακτίνα της προσωπικότητας μπορεί να διαφέρει από ενσάρκωση σε ενσάρκωση. Εκτός όμως από την ψυχή και την προσωπικότητα, υπάρχουν Ακτίνες που επηρεάζουν κύκλους, πλανήτες, έθνη και σε αυτή τη γνώση στήριξε πολύ ενδιαφέρουσες μελέτες της. Οι Ακτίνες, όπως είδαμε και πριν, εκπορεύονται από τη Θεότητα, που με τη σειρά της τις «διοχετεύει» στον Πλανητικό Λόγο (Σάνατ Κουμάρα). Άλλες απόψεις αναφέρονται και στην ύπαρξη Γαλαξιακών Λόγων που στέλνουν τις Ακτίνες αυτές στους Ηλιακούς και μετά στους Πλανητικούς Λόγους, ενώ στην ανθρωπότητα διαχέονται διαμέσου των Κυρίων της Μεγάλης Λευκής Αδερφότητας, για την οποία υπάρχουν αρκετές αναφορές τόσο στην Alice Bailey όσο και αλλού. Η τελευταία αναφέρει πως οι Κύριοι αυτοί βρίσκονται ενσαρκωμένοι στο υλικό ή στο αιθερικό πεδίο, με τα φυσικά τους σώματα να κατοικούν σε συγκεκριμένους τόπους αλλά να μην υποβάλονται σε συνηθισμένους περιορισμούς του υλικού πεδίου. Σκοπός τους είναι η εξύψωση της ανθρωπότητας και σε ό,τι αφορά στις Ακτίνες, είναι οι εκφραστές της. Κατά το παρελθόν κυριάρχησε η άποψη ότι οι Διδάσκαλοι αυτοί είναι Θιβετιανοί ή Ινδουιστές, όμως αυτό δεν είναι σωστό και πιθανώς συνέβη προκειμένου να διαφυλαχθούν οι ταυτότητες των Διδασκάλων και να μην αποκαλυφθούν κάποιες παράμετροι που δεν θα έπρεπε.
Παρά τις μικροδιαφοροποιήσεις σχετικά με την Ακτίνα επιρροής και τον Διδάσκαλο, εμείς θα παραθέσουμε την κατηγοριοποίηση στηριγμένοι στην Alice Bailey, για αυτό ο αναγνώστης δεν θα πρέπει να παραξενευτεί εάν έχει υπόψη του κάτι διαφορετικό. Στην αριστερή στήλη είναι η Ακτίνα, στη μεσαία η επιρροή της, στη δεξιά ο Διδάσκαλος και δίπλα του ο πλανήτης, το τσάκρα της αντιστοιχίας και το ορυκτό που «συμπυκνώνει» μέσα του τη δύναμη της Ακτίνας. Στην εποχή που ζούμε η 6η Ακτίνα φεύγει ταχέως από την ενσάρκωση και η ανθρωπότητα σύντομα θα βιώσει τις επιδράσεις της 7ης Ακτίνας.

1η. Θέληση – Δύναμη. Μορύα. Πλούτωνας. Σαχασράρα. Διαμάντι.
2η. Αγάπη – Σοφία. Κουθούμι. Ήλιος/ Δίας. Αναχάτα. Ζαφείρι.
3η. Ενεργός Νοημοσύνη. Παύλος ο Βενετός. Γη/ Κρόνος. Βισούντι. Σμαράγδι.
4η. Αρμονία. Σέραπις. Σελήνη / Ερμής. Σβαντισχάνα. Ίασπις.
5η. Επιστήμη. Ιλαρίων. Αφροδίτη. Άτζνα. Τοπάζι.
6η. Αγάπη – Αφοσίωση. Ιησούς. Άρης – Ποσειδώνας. Μανιπούρα. Ρουμπίνι.
7η. Τελετουργική Μαγεία. Ρακόζι. Ουρανός. Μουλαντάρα. Αμέθυστος.

Υπάρχουν επίσης και αντιστοιχίες με τα διάφορα χρώματα αλλά σε αυτό το σημείο δεν υπάρχει λόγος να ανφερθούμε σε αυτό. Από αυτές τις 7 Ακτίνες οι τρείς πρώτες είναι οι βασικές, οι θεμελιώδεις (οι όψεις της Ενάδας) και όπως προαναφέρθηκε επηρεάζουν την ψυχή, την προσωπικότητα, τον πλανήτη, τα έθνη και τους διάφορους φορείς – σώματα. Κι επειδή η 2η Ακτίνα είναι η Ακτίνα της Αγάπης, η Αγάπη ενυπάρχει σε όλες τις υπόλοιπες. Φυσικά, ο παραπάνω συνοπτικός πίνακας και οι λίγες επεξηγήσεις που παραθέτω, δεν καλύπτουν το θέμα των Ακτίνων παρά εντελώς γενικά και επιφανειακά. Ο ενδιαφερόμενος παραπέμπεται στις πραγματείες της Helena Blavatsky και της Alice Bailey για περισσότερες πληροφορίες. Είναι σημαντικό όμως να παρατεθεί το παρακάτω απόσπασμα από το έργο της «Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας», για εκείνους τους αναγνώστες που ενδιαφέρονται για μια πιο διεισδυτική ματιά. » Η υποακτίνα στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, η μικρότερη αυτή ακτίνα που ποικίλει από ενσάρκωση σε ενσάρκωση, προσδίδει σε μεγάλο βαθμό το χρωματισμό του σε αυτή τη ζωή. Είναι η δευτερεύουσα χροιά του. Μην ξεχνάτε ότι η πρωτεύουσα ακτίνα της Ενάδας συνεχίζεται στους αιώνες. Δεν μεταβάλλεται. Είναι μια από τις τρεις κύριες ακτίνες που τελικά συνθέτουν τους υιούς των ανθρώπων. Η ακτίνα του Εγώ ποικίλει από γύρο σε γύρο και στις πιο εξελιγμένες ψυχές από φυλή σε φυλή και περιλαμβάνει μια από τις πέντε ακτίνες της τωρινής μας εξέλιξης. Είναι η κυριαρχούσα ακτίνα στην οποία δονείται το αιτιατό σώμα του ανθρώπου (…) Η ακτίνα της προσωπικότητας ποικίλει από ζωή σε ζωή, μέχρι να καλυφθεί η γκάμα των επτά υποακτίνων της Εναδικής Ακτίνας.»Επίλογος

 

 Νομίζω πως ρίξαμε όσο φως ήταν δυνατό σε αυτό το βαθύ σημείο του Εσωτερισμού, σε ένα από τα πλέον δύσκολα θέματα με τα οποία έχουμε ασχοληθεί έως τώρα. Διάνοιες μεγαλύτερες από τη δική μου έχουν ασχοληθεί διεξοδικότερα και σε εκείνες πρέπει να ανατρέξει κανείς. Εγώ θα είμαι ικανοποιημένος εάν οι απλοϊκές μου αναφορές σταθούν αφορμή ώστε ο αναγνώστης να συνεχίσει την προσωπική του μελέτη.
Στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί μια επισήμανση. Χρησιμοποιώ χωρία της χριστιανικής φιλολογίας, καθώς και σε μεγάλο βαθμό τη χριστιανική παράδοση για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι πως αυτή την παράδοση γνωρίζω καλύτερα. Ο δεύτερος δεν χρειάζεται να αναφερθεί. Το ζήτημα των Ακτίνων, όπως και άλλα που έχουμε θίξει, δεν περιορίζεται στο χριστιανισμό. Όποιος ειδικεύεται σε άλλους τομείς, μπορεί να χρησιμοποιήσει τις αντίστοιχες γνώσεις για να διαπραγματευθεί το θέμα.
Μέσα από τη χριστιανική παράδοση, λοιπόν, προτρέπω εκείνον που επιθυμεί περισσότερη έρευνα να ψάξει μόνος του στην Αποκάλυψη και να βρει τους ιερούς αριθμούς που κρύβονται σε αυτήν. Είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσει την επανάληψη του αριθμού επτά και των παραγώγων του. θα δει αυτό τον αριθμό να εκπορεύεται από το Θεό είτε ως Πνεύματα προ του Θρόνου είτε ως τιμωρίες. Θα τον δει στις διαστάσεις της Νέας Ιερουσαλήμ, τα τείχη της οποίας θα δει πως είναι στρωμένα με τους πολύτιμους λίθους που αναφέραμε στις αντιστοιχίες, θα βρει ότι 144.000 είναι ο αριθμός των διασωθέντων κατά την τελική κρίση, γενικά θα δει πως το βιβλίο αυτό είναι κυριολεκτικά δομημένο επάνω στο 7 και τα παράγωγά του και όχι μόνο.

Ο ιερός αριθμός επτά και οι Ακτίνες

2 Σχόλια

«Η Σύναξις των Αγίων του Παραδείσου» λέγεται η διπλανή εικόνα από έναν ρωμαιοκαθολικό ναό και αποτελεί συνηθισμένο θέμα της χριστιανικής εικονογραφίας, απεικονίζοντας το Θεό – Πατέρα, τον Υιό – Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, μαζί με Αγγέλους και Αγίους. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως τίποτε ιδιαίτερο δεν κρύβεται στην εικόνα αυτή και να μη σκεφτεί τίποτε περισσότερο. Όμως μια προσεκτικότερη ματιά κι ένας συνδυασμός γνώσεων, παρατηρήσεων και συσχετισμών που θα αναλυθούν παρακάτω, θα μας εισαγάγει σε ένα θέμα περίεργο όσο και δύσκολο: τον αριθμό 7 και τη σημασία του στις θρησκείες και τις μυθολογίες.

Η «εμμονή» με το 7

Αν ψάξει κανείς θα διαπιστώσει ότι ο αριθμός επτά παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στις θρησκείες μιας και θα τον δει να αναφέρεται δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες φορές. Μαζί με τους αριθμούς 1, 3, 9, 12 και τα παράγωγά τους, φαίνεται να αποτελεί έναν από τους λεγόμενους «ιερούς» αριθμούς από την εποχή κιόλας των Πυθαγόρειων και όπως θα δούμε και από παλιότερα. Είμαστε της άποψης ότι αυτές οι «εμμονές» των αρχαίων δεν ήταν τυχαίες, καθώς οι αριθμοί συμβόλιζαν και εξέφραζαν πολύ περισσότερα από απλά αριθμητικά σύμβολα, Θεϊκές, Κοσμικές Αρχές, για αυτό και από πολύ νωρίς τα μαθηματικά «θεοποιήθηκαν», θεωρώντας ότι διαμέσου αυτών εκφράζεται η θεϊκή βούληση και το Σχέδιο. Το 7 είναι ένας από αυτούς τους αριθμούς που χρησιμοποιήθηκε πολύ, ίσως πιο πολύ ακόμη και από το ιερό 3. Ας δούμε μερικές από τις χρήσεις του: Οι επτά ημέρες της Δημιουργίας, ο πόλεμος των Επτά επί Θήβας, επτά φορές περιελήχθη ο Οφίων γύρω από το κοσμικό αβγό, επτάλοφη Ρώμη, επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, επτά ημέρες της εβδομάδας, επτά ιεροί πλανήτες ορατοί με γυμνό μάτι, οι επτά Ρίσι του Ινδουισμού, επτά νότες του πενταγράμμου, οι επτά ουρανοί, επτά είναι ο αριθμός του Γιανγκ, επτά ισχυροί Αρχάγγελοι, επτά άστρα, σφραγίδες, σάλπιγγες στην Αποκάλυψη, επτά αρχαίες εκκλησίες στο ίδιο βιβλίο, επτά χάριτες του Αγίου Πνεύματος, επτά εκπορεύσεις στην Καμπάλλα, επτά πνεύματα προ του Θρόνου, επτά θανάσιμα αμαρτήματα, επτά Κλιφώθ, επτά οι κεφαλές του Θηρίου στην Αποκάλυψη, το εβραϊκό ημερολόγιο στηρίζεται σε σχέσεις του αριθμού επτά, επτά φορές γύρισαν τα τείχη της Ιεριχώ πριν γκρεμιστούν, ο Ιησους είναι 77ος απόγονος στο Ευαγγέλιο του Λουκά, όσες φορές ζητάει από τον Πέτρο να συγχωρήσει στο Κατά Ματθαίον.
Φυσικά τα παραπάνω δεν είναι παρά λίγες ενδεικτικές αναφορές αλλά ψάχνοντας κανείς θα βρει περισσότερες και εξίσου περίεργες, όπως για παράδειγμα ότι σε απεικονίσεις του Μίθρα εκπέπονται επτά ακτίνες από το κεφάλι του, όσες επίσης από το Άγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη, ενώ επίσης επτά είναι οι Βάλαρ στο έργο του Τόλκιν, επτά τα μυστήρια της Εκκλησίας και επτά άμφια φοράει ο Επίσκοπος.
Ιδιαίτερα στη χριστιανική παράδοση, αν και όχι μόνο σε αυτή, πλήθος αναφορών υπάρχει για τον αριθμό επτά. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, ανάμεσα σε άλλα, διαβάζουμε τα εξής: » και επιστρεψας ειδον επτα λυχνιας χρυσας (…) και εχων εν τη δεξια χειρι αυτου αστερας επτα (…) οι επτα αστερες αγγελοι των επτα εκκλησιων εισι και αι λυχνιαι αι επτα, επτα εκκλησιαι εισιν (…)  και επτά λαμπάδες πυρος καιομεναι ενωπιον του Θρονου, αι εισι τα επτα πνευματα του Θεου (…) και εν μεσω των πρεσβυτερων αρνιον εστηκος ως εσφαγμενον, εχον κερατα επτα και οφθαλμους επτα, α εισι τα επτα πνευματα του Θεου αποστελλομενα εις πασαν την γην.» Εάν κανείς μελετήσει παρακάτω θα βρει πολλές ακόμη αναφορές αλλά, όπως είπαμε, αυτές δεν περιορίζονται στο χριστιανισμό. Για κάποιο λόγοι οι λαοί επέλεξαν το επτά ως έναν από τους ισχυρούς θείους αριθμούς και το γιατί θα το καταλάβουμε μελετώντας δυο σημαντικές αποκρυφίστριες.

Η Έλενα Μπλαβάτσκι και τα «μυστήρια της εβδομάδας»

H Helena Blavatsky, στο σημαντικό της έργο «Μυστική Δοξασία» και στο κεφάλαιο «τα μυστήρια της εβδομάδας» αναφέρει τα εξής διαφωτιστικά: » Αυτοί οι ιεροί αριθμοί 3, 4, 7 είναι οι ιεροί αριθμοί του Φωτός, της Ζωής και της Ενότητας, ιδιαίτερα στην παρούσα μανβαντάρα, τον κύκλο ζωής μας. Από αυτούς, ο 7 είναι ο κύριος αντιπροσωπευτικός αριθμός». Και συνεχίζει παρακάτω μια διεισδυτική ερμηνεία αρχαίων γνώσεων που αξίζει να παρακολουθήσουμε περιληπτικά. «Saptaparna είναι το αποκρυφιστικό όνομα του ανθρώπου. Σημαίνει φυτό με 7 φύλλα και αυτό το όνομα έχει μεγάλη σημασία στους βουδιστικούς μύθους. Την ίδια σημασία έχει και στους ελληνικούς μύθους. Το ελληνικό γράμμα Ταυ σχηματίζεται από το σύμβολο του 7 και το ελληνικό γράμμα Γάμμα είναι το σύμβολο της ζωής και της αιώνιας ζωής, επειδή το Γάμμα είναι το γράμμα της Γαίας και της αιώνιας ζωής επειδή το 7 συμβολίζει τη ζωή που συνδέεται με την αιώνια ζωή, με άλλα λόγια το διπλό σύμβολο του τετραγώνου με το τρίγωνο επάνω συμβολίζει τον επταπλό άνθρωπο».
Πιο κάτω, μέσα από μια λεπτομερειακή ανάλυση δίνονται επίσης ενδιαφέρουσες πληροφορίες που έχουν ως εξής. Το τρία και το τέσσερα εκφράζουν το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο αντίστοιχα, η ένωσή τους δίνει το 7, τον ολοκληρωμένο επταπλό άνθρωπο, εκείνον που «πατάει» στο μη εκδηλωμένο (το 3) και στο εκδηλωμένο – μορφικό (το 4, που είναι και ο αριθμός των Στοιχείων), με απλά λόγια στον άνθρωπο ψυχί τε και σώματι. Η ένωση της αρσενικής αρχής, η οποία συμβολίζεται με κάθετη γραμμή και της θηλυκής που εκφράζεται με την οριζόντια, μας δίνει τον ισοσκελή Σταυρό που εκφράζει την επικράτηση του Θεού στο σύνολο της ορατής και αόρατης Κτίσης. Πολλά περισσότερα θα μπορούσαν να ειπωθούν εδώ αλλά δεν χρειάζεται. Ας σημειωθούν μόνο τα επόμενα λόγια της Blavatsky, που θα μας οδηγήσουν στην παρουσίαση των Επτά Ακτίνων παρακάτω. «Όπως όλοι οι άλλοι πλανήτες του Ηλιακού μας συστήματος έτσι και η Γη έχει Επτά Λόγους, τις εκπορευόμενες Ακτίνες από τον Πρωτόγονο ή εκδηλωμένο Λόγο, αυτόν που θυσιάζει τη σάρκα του, το σύμπαν, προκειμένου να ζήσει ο κόσμος και κάθε πλάσμα να έχει συνειδητή ύπαρξη…» Αυτές οι επτά Ακτίνες είναι δέσμες φωτός (ένα σύνολο ύλης και πνεύματος, ενέργεια σε μορφή κύματος είναι οι πλησιέστερες περιγραφές που μπορούν να δοθούν), οι οποίες αποτελούν θεμέλιες βάσεις του Σύμπαντος και των κόσμων. Εκπορεύονται από τη Θεότητα στους Ηλιακούς Λόγους και από εκεί με τη σειρά τους στους Πλανητικούς Λόγους και στο σύνολο της ζωής και των ψυχών του κάθε πλανήτη. Σύμφωνα με τη Blavatsky, οι Επτά Ακτίνες αποτελούν θεϊκές εκπορεύσεις που στις θρησκείες ονομάστηκαν «θεοί», «άγγελοι» και «δυνάμεις», νοήμονες δηλαδή οντότητες που στο χριστιανισμό αναφέρονται ως Επτά Ισχυροί Αρχάγγελοι ή Επτά Πνεύματα προ του Θρόνου ή Επτά Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Όπου οι αναλογίες γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέρουσες

Προχωρώντας λίγο το συλλογισμό μας, μπορούμε από μόνοι μας να κάνουμε ακόμη πιο ενδιαφέροντες συλλογισμούς. Οι Επτά Ακτίνες του Ηλιακού Λόγου «περνούν» διαμέσου του Πλανητικού Λόγου. Στον Εσωτερισμό ο Πλανητικός αυτός Λόγος ονομάζεται «Σάνατ Κουμάρα» και πρόκειται για μια οντότητα που ενσαρκώθηκε στο αιθερικό πεδίο της Γης πριν από 18.000.000 χρόνια και συνήθως σε αυτόν αναφέρονται ως «Θεό της Γης», παρόμοιοι όμως υπάρχουν σε πολλούς άλλους πλανήτες. Ο Σάνατ Κουμάρα είναι επικεφαλής της πλανητικής Ιεραρχίας και λέγεται πως η εμφάνισή του είναι εκείνη ενός 16χρονου αγοριού.
Στο καββαλιστικό Δέντρο της Ζωής τα Σεφιρώθ που βρίσκονται στην Εκδήλωση, δηλαδή λιγότερο ή περισσότερο κοντά στο πεδίο της Μορφής, είναι Επτά. Σχηματικά αποτελούν ένα τετράγωνο (αριθμός 4- εκδηλωμένο Πνεύμα), ενώ τα τρία ανώτερα αποτελούν τρίγωνο που βρίσκεται από επάνω τους (αριθμός 3, μη εκδηλωμένο, μακριά από το μορφικό πεδίο). Όπως είπαμε παραπάνω, το σύνθετο αυτό σύμβολο αποτελεί τον Επταπλό Άνθρωπο. Οι Επτά Ακτίνες αντιστοιχούν στα Επτά Σεφιρώθ και «διανείμονται» μέσω του Σάνατ Κουμάρα, του ενσαρκωμένου στο αιθερικό πεδίο της Γης, το οποίο αντιστοιχείται στο Γεσούντ, τη σφαίρα της Σελήνης, το αιθερικό πεδίο. Οι αναλογίες, λοιπόν, συμφωνούν, πόσω μάλλον αν λάβουμε υπόψη ότι η κάθε Σεφίρα, η κάθε μία δηλαδή θεϊκή εκπόρευση θεωρείται από τους Καββαλιστές ότι αντιπροσωπεύει έναν Αρχάγγελο στο πεδίο του Μπριά και όλες μαζί εκπορεύονται μακροσκοπικά από την Τριάδα κι εκείνη με τη σειρά της από την Ενάδα, την ίδια δηλαδή τη Θεότητα.
(συνεχίζεται)

Older Entries