» Το Άγιο Ον, ευλογημένο καθώς είναι, γνέφει σε έναν Άγγελο που επιβλέπει τις ασώματες ψυχές και του παραγγέλνει: φέρε μου μια ψυχή! Η ψυχή παρουσιάζεται μπροστά στο Άγιο Ον και λατρεύει την παρουσία Του. Το Άγιο Ον της λέει: έμπα σε αυτήν τη μορφή. Αμέσως η ψυχή δικαιολογείται λέγοντας: Ω Κυβερνήτη του Κόσμου, είμαι ικανοποιημένη με τον κόσμο που ζω. Παρακαλώ, μη με εξαναγκάσεις να μπω σε ένα τέτοιο ακάθαρτο σώμα, γιατί είμαι ένα Πνεύμα. Το Άγιο Ον, ευλογημένο καθώς είναι, απαντάει: Ο κόσμος που σε στέλνω σε χρειάζεται. Σε δημιούργησα από τον ίδιο μου τον εαυτό ακριβώς για να περάσεις μέσα από αυτόν τον κόσμο»

Το τελικό στάδιο της Δημιουργίας, δηλαδή της έκφρασης του Πνεύματος, είναι το πεδίο της ύλης, ο υλικός κόσμος, ο κόσμος της Μάγια, το Μαλκούτ των Καββαλιστών που Κυβερνήτης του είναι ο μεγάλος Αρχάγγελος Σανταλφόν. Οι πνευματικές δυνάμεις διαρρέουν τα λεπτοφυή πεδία και υποπεδία, δηλαδή τα επάνω του αιθερικού και εκφράζονται στο υλικό μεν αλλά όχι με τρόπους που έχει ο κόσμος συνηθίσει στην Τέχνη, πολύ περισσότερο όχι με τον τρόπο που συνηθίζει κανείς στον κινηματογράφο. Η οργανωτική αρχή του υλικού πεδίου βρίσκεται στα ανώτερα πεδία και το υλικό πεδίο έχει τους δικούς του νόμους, όπως τους περιγράφει η επιστήμη και είναι μέσω αυτών που σε αυτό το επίπεδο εκφράζεται το θεϊκό σχέδιο. Οι νόμοι αυτοί δεν ανατρέπονται και όποιος ψάχνει να βρει το «θαύμα» στην ανατροπή τους, τότε ψάχνει σε λάθος σημείο και με λάθος τρόπο. Όπως έλεγε και ο Ιησούς, υπάρχουν πολύ περισσότερα στον Ουρανό από όσα μπορεί να πλάσει η φαντασία μας.
Μέσα από διαδικασίες πολύπλοκες και χρονοβόρες, που ξεπερνούν την κατανόηση του μέσου ανθρώπου που ζει μέσα στη χωριστικότητα, τη θυμαπάτη και την πλάνη, το Πνεύμα κατέρχεται στο επίπεδο της ύλης και σαν αόρατο ρεύμα διατρέχει ολόκληρη τη Δημιουργία. Ο κόσμος της Μορφής έχει δημιουργηθεί και πλέον σχηματίζεται το υλικό σώμα που θα φιλοξενήσει την Ψυχή, η οποία κατέρχεται ένα ένα τα επίπεδα για να συναντηθεί με τον θνητό της φορέα. Η Ατομικότητα και η Προσωπικότητα είναι πλέον χωριστές και απαιτούνται πολλές ζωές και κόποι για να ενωθούν ξανά. Αυτός είναι ο αγώνας του ανθρώπου γιατί έτσι του ορίστηκε αλλά ξεχνάει πως είναι «εικόνα και ομοίωση Θεού» και θεωρεί τον κόσμο αυτό ως Κόλαση, ως τιμωρία για κάποια αμαρτία που έκανε, για ένα μήλο που κάποια πρόγονός του έφαγε σε ανεξιχνίαστους χρόνους. Μπορεί ο κόσμος αυτός να είναι Μάγια, πλάνη δηλαδή αλλά η εκπαίδευση που παίρνει η Ψυχή διανύοντας τον κόσμο αυτό όσες φορές χρειαστεί μέσω των πολλαπλών ενσαρκώσεών της, της δίνει μακροπρόθεσμα την απαραίτητη ώθηση για να επιστρέψει εκεί από όπου προήλθε, παίρνοντας όσα μαθήματα οφείλει να πάρει. Για αυτό το λόγο, κανείς οφείλει να μην ξεχνάει πως παρά τον γεμάτο πίκρες και δυσκολίες αυτόν αγώνα, το Μαλκούτ είναι εξίσου Άγιο με το Κέτερ, του οποίου άλλωστε αποτελεί την αντανάκλαση στο μορφικό πεδίο. Ο άνθρωπος πρέπει να ζει τη ζωή του με όλους τους περιορισμούς που ισχύουν αλλά την ίδια στιγμή να γνωρίζει πως ο κόσμος αυτός δεν είναι αιώνιος και θα παρέλθει όταν θα έχει κλείσει τον κύκλο του στο χρόνο, επιστρέφοντας στο Ανεκδήλωτο από το οποίο προήλθε και η Ψυχή θα επιστρέψει στο Γκωφ, το μυθικό εκείνο θησαυροφυλάκιο του Θεού το οποίο εγκατέλειψε σε λησμονημένους χρόνους.
Η ανάμνηση αυτής της εγκατάλειψης οδήγησε σε μεγάλο βαθμό στις ιστορίες για τους εκπεσόντες αγγέλους και στην πτώση των πρωτόπλαστων. Ο βιβλικός Αδάμ και η Εύα ξεκίνησαν να υπάρχουν όχι με τη Δυαδικότητα αλλά πολύ πριν από αυτή, ενωμένοι σε Ένα, αφού από την Εκδήλωση της Μονάδας προήλθαν. Δεν είχαν υλικά σώματα αλλά σταδιακά τα απέκτησαν (τα περίφημα σαρκία της Γένεσης). Οι πρώτες φυλές του πλανήτη, οι Λεμούριοι, δεν είχαν όλοι υλικά σώματα αλλά ήταν όντα που αποτελούνταν κυρίως από την αιθερική φύση και ήταν στην παρακμή της φυλής αυτής που τα σώματα έγιναν υλικά, μέσα από άγνωστο αριθμό τροποποιήσεων που υπέστησαν, μερικές από τις οποίες γέννησαν τέρατα για τα σημερινά δεδομένα. Οι Λεμούριοι ήταν η πρώτη ρίζα – φυλή που ακολουθήθηκε από την Ατλάντεια φυλή και εκείνη από άλλες τρεις. Υπολείπονται ακόμη άλλες δύο για να κλείσει αυτός ο κύκλος, όταν θα ολοκληρωθεί ο αριθμός μυήσεων του ανθρώπου, του πλανητικού Λόγου και του Ηλιακού Λόγου. Ήδη ως ανθρωπότητα βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας ακόμη μύησης αλλά υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά.
Πριν από το δικό μας κόσμο υπήρχαν άλλοι κόσμοι που χάθηκαν και είναι πλέον λησμονημένοι. Χάθηκαν διότι ήταν ασταθείς και ονομάστηκαν Κελύφη, όταν ακόμη τα Σεφιρώθ δεν ήταν εξισορροπημένα και γεμάτοι ανησυχία οι ραββίνοι ονόμασαν την αρνητική όψη αυτών Κλιφώθ. Η κλιφωθική όψη δεν καταργήθηκε, αν και ασταθής και λέγεται πως το Μαλκούτ ακουμπάει πάνω σε αυτά μέσα από το Αντεστραμμένο Δέντρο. Αυτή είναι η Αριστερή Οδός, η Μαύρη Όψη της Μαγείας, η ανισόρροπη δύναμη που συνιστά μια από τις πλευρές του νοούμενου Κακού και οι κόσμοι των Κελυφων είναι οι Βασιλείς της Εδώμ που αναφέρονται στη Βίβλο.
Παρ’ όλα αυτά, το προελαύνον κύμα της Εξέλιξης ακολουθεί τη Θεϊκή Βούληση και εν μέσω χάους προάγει την Αρμονία. Μέσα σε μια σειρά δυνάμεων αντικρουόμενων, ο άνθρωος παλεύει να βρει την Ευθεία Οδό μέσα σε έναν κόσμο που φαινομενικά μοιάζει να βαδίζει προς το χειρότερο. Νιώθει μόνος σε έναν απέραντο, εχθρικό και ακατανόητο ωκεανό, αλλά δεν είναι. Αόρατες στα υλικά μάτια παρουσίες στέκουν δίπλα του έτοιμες να τον βοηθήσουν. Μερικές από αυτές είχαν ενσαρκωθεί παλιά αλλά πλέον δεν χρειάζονται υλικούς φορείς, όντας απελευθερωμένες από τη Σαμσάρα, ατενίζουν τον Αρχαίο των Ημερών και την Αρχή που βρίσκεται πίσω από Αυτόν. Αλλά ποιός μπορεί να μιλήσει για εκείνους που από παλιά διάλεξαν το Ανέσπερο Φως;
Τα άρθρα αυτά είναι Σκέψεις πάνω στη Δημιουργία, όχι μεταφορά γνώσεων. Δεν μπορούμε να τη συλλάβουμε εξ’ ολοκλήρου, πόσο μάλλον να τη μεταφέρουμε λεκτικά ή έστω με αναλογίες. Μας λείπουν οι απαραίτητες μυήσεις, για αυτό οι Αποκαλύψεις δεν ερμηνεύονται. Και όμως όλα είναι γύρω μας.

 

» Υπάρχει στον ουρανό ένα θησαυροφυλάκιο που ονομάζεται Γκωφ και μέσα σε αυτό το Άγιο Ον τοποθέτησε τις ψυχές που δημιουργήθηκαν στην αρχή και που στη συνέχεια επρόκειτο να έρθουν σε αυτό τον κόσμο. Από αυτό το θησαυροφυλάκιο το Άγιο Ον εφοδιάζει με ψυχές τα έμβρυα που είναι ακόμα στη μήτρα»

Advertisements