«Η Σύναξις των Αγίων του Παραδείσου» λέγεται η διπλανή εικόνα από έναν ρωμαιοκαθολικό ναό και αποτελεί συνηθισμένο θέμα της χριστιανικής εικονογραφίας, απεικονίζοντας το Θεό – Πατέρα, τον Υιό – Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, μαζί με Αγγέλους και Αγίους. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως τίποτε ιδιαίτερο δεν κρύβεται στην εικόνα αυτή και να μη σκεφτεί τίποτε περισσότερο. Όμως μια προσεκτικότερη ματιά κι ένας συνδυασμός γνώσεων, παρατηρήσεων και συσχετισμών που θα αναλυθούν παρακάτω, θα μας εισαγάγει σε ένα θέμα περίεργο όσο και δύσκολο: τον αριθμό 7 και τη σημασία του στις θρησκείες και τις μυθολογίες.

Η «εμμονή» με το 7

Αν ψάξει κανείς θα διαπιστώσει ότι ο αριθμός επτά παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στις θρησκείες μιας και θα τον δει να αναφέρεται δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες φορές. Μαζί με τους αριθμούς 1, 3, 9, 12 και τα παράγωγά τους, φαίνεται να αποτελεί έναν από τους λεγόμενους «ιερούς» αριθμούς από την εποχή κιόλας των Πυθαγόρειων και όπως θα δούμε και από παλιότερα. Είμαστε της άποψης ότι αυτές οι «εμμονές» των αρχαίων δεν ήταν τυχαίες, καθώς οι αριθμοί συμβόλιζαν και εξέφραζαν πολύ περισσότερα από απλά αριθμητικά σύμβολα, Θεϊκές, Κοσμικές Αρχές, για αυτό και από πολύ νωρίς τα μαθηματικά «θεοποιήθηκαν», θεωρώντας ότι διαμέσου αυτών εκφράζεται η θεϊκή βούληση και το Σχέδιο. Το 7 είναι ένας από αυτούς τους αριθμούς που χρησιμοποιήθηκε πολύ, ίσως πιο πολύ ακόμη και από το ιερό 3. Ας δούμε μερικές από τις χρήσεις του: Οι επτά ημέρες της Δημιουργίας, ο πόλεμος των Επτά επί Θήβας, επτά φορές περιελήχθη ο Οφίων γύρω από το κοσμικό αβγό, επτάλοφη Ρώμη, επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, επτά ημέρες της εβδομάδας, επτά ιεροί πλανήτες ορατοί με γυμνό μάτι, οι επτά Ρίσι του Ινδουισμού, επτά νότες του πενταγράμμου, οι επτά ουρανοί, επτά είναι ο αριθμός του Γιανγκ, επτά ισχυροί Αρχάγγελοι, επτά άστρα, σφραγίδες, σάλπιγγες στην Αποκάλυψη, επτά αρχαίες εκκλησίες στο ίδιο βιβλίο, επτά χάριτες του Αγίου Πνεύματος, επτά εκπορεύσεις στην Καμπάλλα, επτά πνεύματα προ του Θρόνου, επτά θανάσιμα αμαρτήματα, επτά Κλιφώθ, επτά οι κεφαλές του Θηρίου στην Αποκάλυψη, το εβραϊκό ημερολόγιο στηρίζεται σε σχέσεις του αριθμού επτά, επτά φορές γύρισαν τα τείχη της Ιεριχώ πριν γκρεμιστούν, ο Ιησους είναι 77ος απόγονος στο Ευαγγέλιο του Λουκά, όσες φορές ζητάει από τον Πέτρο να συγχωρήσει στο Κατά Ματθαίον.
Φυσικά τα παραπάνω δεν είναι παρά λίγες ενδεικτικές αναφορές αλλά ψάχνοντας κανείς θα βρει περισσότερες και εξίσου περίεργες, όπως για παράδειγμα ότι σε απεικονίσεις του Μίθρα εκπέπονται επτά ακτίνες από το κεφάλι του, όσες επίσης από το Άγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη, ενώ επίσης επτά είναι οι Βάλαρ στο έργο του Τόλκιν, επτά τα μυστήρια της Εκκλησίας και επτά άμφια φοράει ο Επίσκοπος.
Ιδιαίτερα στη χριστιανική παράδοση, αν και όχι μόνο σε αυτή, πλήθος αναφορών υπάρχει για τον αριθμό επτά. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, ανάμεσα σε άλλα, διαβάζουμε τα εξής: » και επιστρεψας ειδον επτα λυχνιας χρυσας (…) και εχων εν τη δεξια χειρι αυτου αστερας επτα (…) οι επτα αστερες αγγελοι των επτα εκκλησιων εισι και αι λυχνιαι αι επτα, επτα εκκλησιαι εισιν (…)  και επτά λαμπάδες πυρος καιομεναι ενωπιον του Θρονου, αι εισι τα επτα πνευματα του Θεου (…) και εν μεσω των πρεσβυτερων αρνιον εστηκος ως εσφαγμενον, εχον κερατα επτα και οφθαλμους επτα, α εισι τα επτα πνευματα του Θεου αποστελλομενα εις πασαν την γην.» Εάν κανείς μελετήσει παρακάτω θα βρει πολλές ακόμη αναφορές αλλά, όπως είπαμε, αυτές δεν περιορίζονται στο χριστιανισμό. Για κάποιο λόγοι οι λαοί επέλεξαν το επτά ως έναν από τους ισχυρούς θείους αριθμούς και το γιατί θα το καταλάβουμε μελετώντας δυο σημαντικές αποκρυφίστριες.

Η Έλενα Μπλαβάτσκι και τα «μυστήρια της εβδομάδας»

H Helena Blavatsky, στο σημαντικό της έργο «Μυστική Δοξασία» και στο κεφάλαιο «τα μυστήρια της εβδομάδας» αναφέρει τα εξής διαφωτιστικά: » Αυτοί οι ιεροί αριθμοί 3, 4, 7 είναι οι ιεροί αριθμοί του Φωτός, της Ζωής και της Ενότητας, ιδιαίτερα στην παρούσα μανβαντάρα, τον κύκλο ζωής μας. Από αυτούς, ο 7 είναι ο κύριος αντιπροσωπευτικός αριθμός». Και συνεχίζει παρακάτω μια διεισδυτική ερμηνεία αρχαίων γνώσεων που αξίζει να παρακολουθήσουμε περιληπτικά. «Saptaparna είναι το αποκρυφιστικό όνομα του ανθρώπου. Σημαίνει φυτό με 7 φύλλα και αυτό το όνομα έχει μεγάλη σημασία στους βουδιστικούς μύθους. Την ίδια σημασία έχει και στους ελληνικούς μύθους. Το ελληνικό γράμμα Ταυ σχηματίζεται από το σύμβολο του 7 και το ελληνικό γράμμα Γάμμα είναι το σύμβολο της ζωής και της αιώνιας ζωής, επειδή το Γάμμα είναι το γράμμα της Γαίας και της αιώνιας ζωής επειδή το 7 συμβολίζει τη ζωή που συνδέεται με την αιώνια ζωή, με άλλα λόγια το διπλό σύμβολο του τετραγώνου με το τρίγωνο επάνω συμβολίζει τον επταπλό άνθρωπο».
Πιο κάτω, μέσα από μια λεπτομερειακή ανάλυση δίνονται επίσης ενδιαφέρουσες πληροφορίες που έχουν ως εξής. Το τρία και το τέσσερα εκφράζουν το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο αντίστοιχα, η ένωσή τους δίνει το 7, τον ολοκληρωμένο επταπλό άνθρωπο, εκείνον που «πατάει» στο μη εκδηλωμένο (το 3) και στο εκδηλωμένο – μορφικό (το 4, που είναι και ο αριθμός των Στοιχείων), με απλά λόγια στον άνθρωπο ψυχί τε και σώματι. Η ένωση της αρσενικής αρχής, η οποία συμβολίζεται με κάθετη γραμμή και της θηλυκής που εκφράζεται με την οριζόντια, μας δίνει τον ισοσκελή Σταυρό που εκφράζει την επικράτηση του Θεού στο σύνολο της ορατής και αόρατης Κτίσης. Πολλά περισσότερα θα μπορούσαν να ειπωθούν εδώ αλλά δεν χρειάζεται. Ας σημειωθούν μόνο τα επόμενα λόγια της Blavatsky, που θα μας οδηγήσουν στην παρουσίαση των Επτά Ακτίνων παρακάτω. «Όπως όλοι οι άλλοι πλανήτες του Ηλιακού μας συστήματος έτσι και η Γη έχει Επτά Λόγους, τις εκπορευόμενες Ακτίνες από τον Πρωτόγονο ή εκδηλωμένο Λόγο, αυτόν που θυσιάζει τη σάρκα του, το σύμπαν, προκειμένου να ζήσει ο κόσμος και κάθε πλάσμα να έχει συνειδητή ύπαρξη…» Αυτές οι επτά Ακτίνες είναι δέσμες φωτός (ένα σύνολο ύλης και πνεύματος, ενέργεια σε μορφή κύματος είναι οι πλησιέστερες περιγραφές που μπορούν να δοθούν), οι οποίες αποτελούν θεμέλιες βάσεις του Σύμπαντος και των κόσμων. Εκπορεύονται από τη Θεότητα στους Ηλιακούς Λόγους και από εκεί με τη σειρά τους στους Πλανητικούς Λόγους και στο σύνολο της ζωής και των ψυχών του κάθε πλανήτη. Σύμφωνα με τη Blavatsky, οι Επτά Ακτίνες αποτελούν θεϊκές εκπορεύσεις που στις θρησκείες ονομάστηκαν «θεοί», «άγγελοι» και «δυνάμεις», νοήμονες δηλαδή οντότητες που στο χριστιανισμό αναφέρονται ως Επτά Ισχυροί Αρχάγγελοι ή Επτά Πνεύματα προ του Θρόνου ή Επτά Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Όπου οι αναλογίες γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέρουσες

Προχωρώντας λίγο το συλλογισμό μας, μπορούμε από μόνοι μας να κάνουμε ακόμη πιο ενδιαφέροντες συλλογισμούς. Οι Επτά Ακτίνες του Ηλιακού Λόγου «περνούν» διαμέσου του Πλανητικού Λόγου. Στον Εσωτερισμό ο Πλανητικός αυτός Λόγος ονομάζεται «Σάνατ Κουμάρα» και πρόκειται για μια οντότητα που ενσαρκώθηκε στο αιθερικό πεδίο της Γης πριν από 18.000.000 χρόνια και συνήθως σε αυτόν αναφέρονται ως «Θεό της Γης», παρόμοιοι όμως υπάρχουν σε πολλούς άλλους πλανήτες. Ο Σάνατ Κουμάρα είναι επικεφαλής της πλανητικής Ιεραρχίας και λέγεται πως η εμφάνισή του είναι εκείνη ενός 16χρονου αγοριού.
Στο καββαλιστικό Δέντρο της Ζωής τα Σεφιρώθ που βρίσκονται στην Εκδήλωση, δηλαδή λιγότερο ή περισσότερο κοντά στο πεδίο της Μορφής, είναι Επτά. Σχηματικά αποτελούν ένα τετράγωνο (αριθμός 4- εκδηλωμένο Πνεύμα), ενώ τα τρία ανώτερα αποτελούν τρίγωνο που βρίσκεται από επάνω τους (αριθμός 3, μη εκδηλωμένο, μακριά από το μορφικό πεδίο). Όπως είπαμε παραπάνω, το σύνθετο αυτό σύμβολο αποτελεί τον Επταπλό Άνθρωπο. Οι Επτά Ακτίνες αντιστοιχούν στα Επτά Σεφιρώθ και «διανείμονται» μέσω του Σάνατ Κουμάρα, του ενσαρκωμένου στο αιθερικό πεδίο της Γης, το οποίο αντιστοιχείται στο Γεσούντ, τη σφαίρα της Σελήνης, το αιθερικό πεδίο. Οι αναλογίες, λοιπόν, συμφωνούν, πόσω μάλλον αν λάβουμε υπόψη ότι η κάθε Σεφίρα, η κάθε μία δηλαδή θεϊκή εκπόρευση θεωρείται από τους Καββαλιστές ότι αντιπροσωπεύει έναν Αρχάγγελο στο πεδίο του Μπριά και όλες μαζί εκπορεύονται μακροσκοπικά από την Τριάδα κι εκείνη με τη σειρά της από την Ενάδα, την ίδια δηλαδή τη Θεότητα.
(συνεχίζεται)

Advertisements