Στις μέρες μας ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με τον Εσωτερισμό και την πνευματική αναζήτηση, ο καθένας για τους δικούς του σκοπούς και σε αρκετές περιπτώσεις με τον δικό του τρόπο. Η τάση αυτή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετές δεκαετίες και αναμένεται να κορυφωθεί στα επόμενα χρόνια, οπότε και αρκετά σημαντικά γεγονότα θα συμβούν, ακόμη και αν δεν ενημερωθεί για αυτά η πλειοψηφία του κόσμου. Το σημερινό άρθρο το θεωρώ σημαντικό για μερικούς λόγους, από τους οποίους μπορεί να αναφερθεί μόνο ο ένας: ότι, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, τη λύση στο ζήτημα που με απασχολούσε, που αποτέλεσε και το έναυσμα για το άρθρο αυτό, μου την έδωσε μια…ανοιχτή πόρτα χθες το βράδυ. Όμως για αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω.
Οι σχολές, όμιλοι και λέσχες που σχετίζονται με τον Εσωτερισμό προσφέρουν (ή ισχυρίζονται ότι προσφέρουν) διάφορα στους επίδοξους μαθητές τους. Ανάμεσα σε αυτά που έχω εντοπίσει είναι η Γνώση, η προσωπική εξέλιξη, η θεραπεία και μια γενικότερη αλλαγή του τρόπου ζωής και σκέψης, αν πρέπει να το εκφράσω ακόμη πιο απλά, η οποία αλλαγή θα συμβεί αφού έχουν επιτευχθεί τα παραπάνω. Οι λέσχες αυτές είναι συνήθως αυτοχρηματοδοτούμενες και στηρίζονται στην εθελοντική προσφορά των μελών τους. Με άλλα λόγια μπορεί κανείς να προσφέρει, εφόσον το επιθυμεί κάποιο χρηματικό ποσό ή άλλης μορφής προσφορά ή υπηρεσία αναλόγως των δυνατοτήτων του. Συνήθως αποστέλλεται κάποιο ερωτηματολόγιο, το οποίο συμπληρώνει ο υποψήφιος, το οποίο στη συνέχεια μελετάται από τον υπεύθυνο και σύντομα τα «μαθήματα» ξεκινούν. Παλιότερα, πριν την εξέλιξη της Πληροφορικής, συνήθως τα μαθήματα γίνονταν δι’ αλληλογραφίας μιας και δεν είχαν όλοι τη δυνατότητα να ταξιδεύουν ενώ σήμερα το διαδίκτυο προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη άνεση, αφού κανείς μπορεί να είναι μέλος ενός ομίλου από σημαντικά μεγάλη απόσταση. Άλλωστε το έργο που επιτελείται δεν απαιτεί πάντοτε τη φυσική επικοινωνία όπως την έχουμε συνηθίσει.
Δεν είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον τρόπο συμμετοχής και διδασκαλίας καθώς κάθε ομάδα ακολουθεί εκείνο που η ίδια θεωρεί σωστό, πάντως σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι συνήθως περιλαμβάνει άφθονη μελέτη και διαλογισμό, καθώς και συμμετοχή σε κοινό έργο. Αυτά ως προς μια πολύ γενική περιγραφή της «διδασκαλίας» και συμμετοχής στις ομάδες αυτές.

Η επιφύλαξη

Ζούμε σε καιρούς που το ένα μετά το άλλο ανατρέπονται και η γενική και πολλές φορές η αδιάκριτη δυσπιστία ως προς τον πλησίον υπερτερεί. Αυτό είναι μια παγκόσμια τάση η οποία παρασύρει τον καθένα από εμάς ξεχωριστά και όλους μαζί ως σύνολο, χωρίς να διστάζουμε πλέον να δυσπιστούμε και να είμαστε καχύποπτοι κι επικριτικοί απέναντι σε θεσμούς που μπορεί να μετρούν αιώνες ύπαρξης, όπως είναι η Εκκλησία και η Θρησκεία γενικότερα, η Πολιτική και τόσα άλλα. Παντού θέλουμε να βλέπουμε έναν σκοτεινό δάκτυλο να κινεί τα νήματα καθώς εκμεταλλεύεται την καλή θέληση εκείνων που συμμετέχουν στους κοινούς σκοπούς. Απατεώνες και διπρόσωποι υπήρξαν παντού και πάντα, ακόμη και στον κύκλο των μαθητών του Ιησού. Η ύπαρξη όμως ενός Ιούδα δεν ακυρώνει το σκοπό της σύστασης της ομάδας του Χριστού, όπως και η ύπαρξη του Εφιάλτη δεν αλλοιώνει το σκοπό και τα ιδανικά των αρχαίων Ελλήνων αγωνιστών. Αυτό ας το έχουμε κατά νου.
Μέσα σε αυτή την περίοδο αμφισβήτησης των πάντων, οι σχολές αυτές δεν αποτελούν εξαίρεση. Ο κόσμςο δυσπιστεί και πολλές φορές φοβάται να λάβει μέρος σε ομίλους που για πολλούς λόγους θεωρούνται «σκοτεινές» ή ακόμη και αντίθετες ή εχθρικές με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Φοβάται ότι θα πέσει θύμα κάποιας «σατανιστικής» ομάδας, ότι θα πέσει θύμα οικονομικής και ψυχολογικής εκμετάλλευσης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της χωριστικότητας. Όμως, παρά τα όσα βλέπουμε γύρω μας, η ειλικρίνεια και η δικαιοσύνη δεν έχουν χαθεί από τον κόσμο, όπως δεν έχει χαθεί και η αγάπη, μιας και οι Αρχές των δυνάμεων αυτών βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο, απροσπέλαστο από το Κακό, ενώ εμείς συνήθως βλέπουμε και ζούμε τις κατώτερες όψεις τους.

Η επιλογή μιας σχολής

Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε μια ομάδα, πρέπει κατά τη γνώμη μου καταρχήν να απαντήσει σε δυο βασικά ερωτήματα. Το πρώτο από αυτά είναι το Γιατί και το δεύτερο είναι το Πώς. Το Γιατί έχει να κάνει με το λόγο που τον ωθεί σε μια τέτοια κίνηση. Επιθυμεί Γνώση; Προσφορά που χαρακτηρίζεται από ιδιοτέλεια ή ανιδιοτέλεια; Συμμετοχή του στο Μεγάλο Έργο; Προσωπική ή συλλογική εξέλιξη; Προσωπική διάκριση και πιθανώς άλλα οφέλη οικονομικού ή κοινωνικού χαρακτήρα; Τι ακριβώς θέλει από μια τέτοια συμμετοχή;
Το Πώς αναφέρεται στον τρόπο συμμετοχής του. Επιθυμεί να ακολουθήσει μια διδασκαλία προκειμένου να είναι ο καλός μαθητής που κάποτε θα γίνει με τη σειρά του Δάσκαλος και που θα επικρίνει τους συνεργάτες του; Ο καλός μαθητής που θα κρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με το αν έχουν τον ίδιο κραδασμό σε αδελφούς και μη αδελφούς ή ο «μεγάλος εσωτεριστής» που θα κρίνει επίσης τον κόσμο αναλόγως της Ακτίνας που τον επηρεάζει; Ο επιμελής εκείνος μαθητής που θα «σνομπάρει» εκείνους που δεν έλαβαν τη φώτιση και τη μύηση, ενώ εκείνος προφανώς θεωρεί ότι τις έχει;
Ας ξεκαθαριστεί μια και καλή αυτό. Οι Ακτίνες και οι Διδασκαλίες γενικότερα δεν δόθηκαν για να αποτελέσουν αιτία χωριστικότητας ούτε και αιτίες ρατσιστικής διάκρισης των ανθρώπων. Όποιος έχει την απατηλή αίσθηση ότι η συμμετοχή του σε μια ομάδα θα γίνει αιτία να λάβει αξιώματα και «μυήσεις» τότε πλανάται πλάνην οικτράν. Κανείς μας δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι έχει λάβει μύηση, ότι είναι μαθητής, δόκιμος ή ζηλωτής, ενώ δεν είναι πολλοί εκείνοι που γνωρίζουν την Ακτίνα της προσωπικότητάς τους αλλά ακόμη και όταν τη μάθουν χρησιμοποιούν τη γνώση αυτή προκειμένου, αναλόγως της ιδιαίτερης επιρροής τους να βοηθήσουν ολόκληρο τον κόσμο και όχι να εξυπηρετήσουν το προσωπικό όφελος, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με τη Δεξιά Ατραπό.
Εκείνοι που έχουν ταχθεί στην υπηρεσία χωρίς ιδιοτέλεια θεωρούν τους πάντες ως αδερφούς και προς τη βοήθειά τους στρέφουν τις δυνάμεις τους. Εάν κανείς διαπιστώσει το οποιοδήποτε πρόβλημα προσπαθεί με αγάπη να βοηθήσει συνεχίζοντας απερίσπαστος το έργο του και πολεμώντας με όλα εκείνα που σαν εμπόδια ξεπροβάλουν στο δύσκολο δρόμο που έχει διαλέξει. Η σοβαρή συμμετοχή σε μια σοβαρή ομάδα δεν είναι lifestyle, απαιτεί κόπους και θυσίες. Εάν πάλι το πρόβλημα δεν λύνεται αλλά επιδεινώνεται παρά τις όποιες προσπάθειες, τότε κανείς θεωρώ πως είναι καλύτερο να απομακρύνεται, χωρίς όμως να αδιαφορούμε για αυτόν αλλά συνεχώς να επικαλούμαστε βοήθεια και να είμαστε σίγουροι ότι θα δοθεί.

Η επιφύλαξη και η ανοιχτή πόρτα

Καμιά φορά κανείς μπορεί να πάρει απαντήσεις από εκεί που δεν το περιμένει, από μια κίνηση που μπορεί φαινομενικά να μοιάζει ασήμαντη αλλά στην πραγματικότητα έχει την ικανότητα να κινήσει μοχλούς που ούτε καν φανταζόμαστε. Δεν πάει πολύς καιρός που κι εγώ κατηγορήθηκα ότι προκαλούσα «αστάθεια» σε μια ομάδα και πως διακρινόμουν για την τάση μου για αξιώματα και τίτλους. Δεν θα μπω στη διαδικασία του να απολογηθώ για κάτι ούτε καν να εξηγήσω περισσότερα ή το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Η Εσωτερική Μαθητεία έχουμε ξαναπεί πως είναι ένας δύσκολος δρόμος και αναμφισβήτητα θα γίνουν λάθη από όλους και όλοι θα πέσουν θύματα πλάνης, αυταπάτης και θυμαπάτης. Αυτό είναι κατανοητό μεν αλλά δεν θα πρέπει να εφησυχάζουμε, πρέπει διαρκώς να είμαστε σε εγρήγορση, έτοιμοι να ξερριζώσουμε τα ζιζάνια από μέσα μας αλλά ταυτόχρονα να δείχνουμε κατανόηση τόσο σε εμάς όσο και στους άλλους. Η διαρκής (αυτο) επίκριση δεν πρόκειται να ωφελήσει κανέναν και τίποτα.
Μοιραία, λοιπόν, σε μια τέτοια περίπτωση κι επειδή είμαστε αδύναμες προσωπικότητες θα τεθεί το ζήτημα του ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Ποιός φταίει και ποιός είναι αθώος ή το κατά πόσο φταίνε και οι δύο και σε ποιό βαθμό ή ακόμα και το κατά πόσο είναι σημαντικό το να έχει κανείς δίκιο. Πως, άραγε μπορεί κανείς να εμπιστευτεί τον άλλο που ορίστηκε μπροστάρης, τη στιγμή που και αυτός ίσως να είναι θύμα μιας πλάνης; Η ανοιχτή πόρτα χθες με βοήθησε να κατανοήσω μερικά πράγματα και θα σας τα μεταφέρω χωρίς την αξίωση να συμφωνήσετε μαζί μου αλλά περιμένω από εσάς να ρωτήσετε την ψυχή σας για όλα αυτά τα ζητήματα.
Χρειάστηκε να επιστρέψω αργά στο σπίτι και προκειμένου να προετοιμαστώ για ύπνο, έπρεπε να μπω στο δωμάτιο όπου κοιμόταν ο αδερφός μου χωρίς όμως να ανάψω το φως και τον ενοχλήσω. Δουλειά όμως μες στο σκοτάδι δεν γινόταν, οπότε μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω την πόρτα του διπλανού δωματίου και να ανάψω εκεί το φως ωστε από τη μία να υπάρχει αρκετό για να κάνω τη δουλειά μου, από την άλλη να μην είναι τόσο έντονο που να τον ξυπνήσει. Και τότε μου δόθηκαν μερικές σκέψεις γύρω από αυτό που συζητάμε τώρα.
(συνεχίζεται)

Advertisements