Επέστρεψα σπίτι μου αργά το βράδυ. Έπρεπε να μπω στο δωμάτιό μου και να ετοιμαστώ αλλά δεν γινόταν να ανοίξω το φως μιας και ο αδερφός μου κοιμόταν δίπλα. Από την άλλη, όμως, χωρίς το φως δεν θα μπορούσα να κάνω εκείνα που έπρεπε. Σκέφτηκα τότε να ανοίξω την πόρτα του διπλανού δωματίου, να ανάψω το φως του ώστε να μπορώ να δω, έστω και στο ημίφως και χωρίς να ενοχληθεί ο αδερφός μου. Έτσι και έγινε, όμως αυτή η διαδικασία, την οποία έχω επαναλάβει πολλές φορές, μου έδωσε και την απάντηση στα ερωτήματα που με απασχολούσαν σχετικά με τη μαθητεία στις σχολές και τους ομίλους Εσωτερισμού, αν αξίζουν τον κόπο, αν γίνεται σωστή δουλειά, κατά πόσο όλα αποτελούν αυταπάτες ή εάν η καθυστέρηση στην πρόοδο κάποιου ατόμου από την ομάδα εμποδίζει την πρόοδο των υπολοίπων, πόσω μάλλον εάν αυτό το άτομο έχει οριστεί οδηγός της ομάδας εκείνης.
Ανάβοντας το φως στο διπλανό δωμάτιο, το είδα να απλώνεται με διαφορετική ένταση στον περιβάλλοντα χώρο. Στο δωμάτιο μέσα ήταν πολύ ισχυρό, τα πάντα φαίνονταν ξεκάθαρα και καμία σκιά δεν υπήρχε. Όσο απομακρυνόμουν απο την πηγή του φωτός η έντασή του μειωνόταν και αντίστοιχα αυξάνονταν οι σκιές και το σκοτάδι. Είδα τότε πως όλη μας η ύπαρξη είναι σαν τα σωματίδια της σκόνης που επέπλεαν στο δωμάτιο. Σε κάθε μας ζωή κολυμπάμε κι εμείς μέσα σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει σκοτάδι, αλλού πυκνό κι αλλού πιο αραιό, όπως και Φως. Κάπου στο βάθος, απροσδιόριστα, γνωρίζουμε ότι υπάρχει η πηγή του φωτός και προς αυτή προσπαθούμε να κατευθυνθούμε. Κάνουμε λάθη πολλές φορές, γιατί το φως είναι αμυδρό όσο πιο μακριά είμαστε από την πηγή. Όμως αν η θέλησή μας, η επιθυμία μας διακατέχεται από το φως και μόνο από αυτό και αν ο αγώνας μας να το φτάσουμε είναι συνεχής και γεμάτος αγάπη, τότε όσο περνάει ο καιρός (μπορεί ζωές ολόκληρες), θα το πλησιάζουμε όλο και περισσότερο και οι Σκιές βαθμιαία θα γίνονται αραιότερες.
Στον αγώνα μας αυτό δεν έχει σημασία το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Όλοι έχουμε και δίκιο και άδικο, όλοι κολυμπάμε στο ίδιο περιβάλλον, όμως άλλοι είναι λίγο πιο μπροστά, άλλοι πιο πίσω, άλλοι ακολουθούν μακρύτερους και άλλοι συντομότερους δρόμους. Σε πολλές από αυτές τις διαδρομές το σκοτάδι είναι πυκνό. Αν βρισκόμαστε πιο μπροστά, ας απλώσουμε ένα χέρι βοήθειας σε εκείνους που πασχίζουν να βγουν από το έρεβος. Αλλά όπως στον ωκεανό θα βοηθούσαμε κάποιον που πνίγεται μόνο αν γνωρίζαμε καλό κολύμπι, ας ζητήσουμε τη βοήθεια πιο έμπειρων αν διαπιστώσουμε κάτι τέτοιο. Δεν θα θέλαμε να πνιγούμε από την απειρία μας ή εξαιτίας της δράσης εκείνων που νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν τους άλλους να πνίγονται. Υπάρχουν δυνάμεις που αγρυπνούν για την προστασία μας και είναι κατά πολύ ισχυρότερες από τις δυνάμεις του σκότους. Όπως έλεγε και ο Απόστολος Παύλος, ας ντυθούμε με τα όπλα του φωτός και τίποτα δεν θα μας εμποδίσει. Όμως τα όπλα αυτά είναι προστασίας και θεραπείας και όχι επιθετικά όπλα. Ας μην τρέφουμε καμία κακία για εκείνους που στη διαδρομή προσπαθούν να μας βυθίσουν στα μαύρα νερά. Ας αποδεσμευόμαστε από αυτούς χωρίς εμπάθεια και ας προσευχόμαστε να τους δοθεί βοήθεια, χωρίς να δίνουμε σημασία ούτε στον πόνο που μας προξένησαν ούτε στο εάν εμείς έχουμε δίκιο.

Η ανάγκη για υπηρεσία

Από αυτές εδώ τις σελίδες δεν θα προτρέψω κανέναν να συμμετάσχει σε τέτοιες σχολές αλλά ούτε και θα τον αποθαρρύνω. Νομίζω ότι σημασία έχει να απαντήσει στα ερωτήματα που τέθηκαν στο πρώτο μέρος του άρθρου πριν αποφασίσει το οτιδήποτε. Έπειτα η ψυχή του θα τον καθοδηγήσει στο δρόμο που επιθυμεί, διότι υπάρχει πάντα τρόπος να υπηρετήσει κανείς, εφόσον το επιθυμεί. Ας μην παρασυρθεί από σκέψεις του τύπου «μα εγώ δεν έχω τι να προσφέρω, είμαι άπειρος και ανεπαρκής». Στα αρχικά στάδια κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται η επάρκειά του και πόση είναι αλλά στην πορεία μαθαίνει και τα πράγματα ξεκαθαρίζονται ολοένα και περισσότερο.
Φυσικά δεν μπορώ εγώ και κανένας να είμαστε σίγουροι ότι όλες οι σχολές διακατέχονται από υψηλούς σκοπούς και ιδανικά. Στις μέρες μας, δυστυχώς, το πιθανότερο είναι πως η πλειοψηφία τους δεν έχει καμία σχέση με αυτά που επικαλείται ή ακόμη και ότι οι σκοποί τους δεν είναι καθόλου αθώοι, αφού παραπλανούν τους δυστυχείς μαθητές τους και τους εκμεταλλεύονται με ποικίλους τρόπους. Για το λόγο αυτό η επιλογή πρέπει να είναι προσεκτική και τα μάτια μας διαρκώς ανοιχτά, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που συντελούνται αξιόποινες πράξεις στους κόλπους μερικών σχολών. Δεν έχω σκοπό να τρομάξω κανέναν αλλά ούτε και να τον εφησυχάσω. Να είστε προσεκτικοί στην επιλογή σας. Συνήθως οι σχολές που έχουν παράδοση δεκαετιών και έχουν ιδρυθεί από αναγνωρισμένες προσωπικότητες, είναι μη κερδοσκοπικά ιδρύματα και παράγουν σοβαρό έργο χωρίς ατασθαλίες. Ερευνήστε προσεκτικά πριν αποφασίσετε, χωρίς παράλληλα να υπάρχει λόγος να δαιμονοποιούνται αυτοί οι όμιλοι. Ο δρόμος της εσωτερικής μαθητείας δεν είναι στρωμμένος με ροδοπέταλα και τα προβλήματα και οι δυσκολίες δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Όμως όλα αυτά μπορούν να υπερνικηθούν και να αποτελέσουν χρήσιμα μαθήματα για το τέλος, επειδή «ουκ εστίν άνθρωπος ος ζήσει τε και ουκ αμαρτήσει».
Ας μάθουν όλοι οι επίδοξοι μαθητές ότι δεν είναι η προσωπικότητα του δασκάλου και η οποιαδήποτε αυθεντία που έχει σημασία αλλά το είδος και το περιεχόμενο της διδασκαλίας αυτής. Δεν έχει σημασία ο τίτλος και το αξίωμα που ενδεχομένως δοθεί σε κάποιον μέσα σε μια εσωτερική σχολή αλλά το κατά πόσο εκείνος ουσιαστικά ανταποκρίνεται σε όλες εκείνες τις ευθύνες στις οποίες αυτό αντιστοιχεί. Βέβαια είναι αναμενόμενο στα αρχικά στάδια της μαθητείας η κατώτερη προσωπικότητα να έχει το μεγάλο λόγο αλλά με τη σωστή καθοδήγηση όλα τα ζητήματα αυτά θα διευθετηθούν.

Advertisements