8391Έπειτα από τα όσα αναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο, ίσως τώρα να γίνεται πολύ πιο κατανοητό εκείνο που αρκετά χονδροειδώς αναφέρουν κάποιοι ιερείς κατά το μυστήριο της Βάπτισης, ότι δηλαδή με αυτό «εκδιώχνεται» ο «Σατανάς» μέσα από το νεοφώτιστο. Στην πραγματικότητα, συμβολικά θέτουν τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος για να ακολουθήσει και ενισχύσει τον άνθρωπο στην προσπάθειά του για εξέλιξη και συμμετοχή στην παγκόσμια υπηρεσία. Η ψυχή άλλωστε στο επίπεδό της απέχει από την αμαρτία, η οποία δεν την αγγίζει και δεν την αφορά.
Στον όμορφο αυτό πίνακα βλέπετε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να ποδοπατά τον Εωσφόρο, συμβολικά δηλαδή να θέτει τα όρια της ανόδου της κουνταλίνι μέσα από φυσιολογικές και ισορροπημένες διαδικασίες. Συμβολίζει επίσης το θρίαμβο επί της κατώτερης φύσης και την επικράτηση του Θεού σε ολόκληρη τη Δημιουργία, άλλωστε το όνομα του συγκεκριμένου Αρχαγγέλου σημαίνει εκείνον που μοιάζει και είναι ίδιος με το Θεό. Η καθυπόταξη της κατώτερης φύσης και η απορρόφησή της από τον Ανώτερο Εαυτό ειναι ο δρόμος που μας υποδείχτηκε από τους παγκόσμιους Άβαταρ και κωδικοποιήθηκε μέσα στην προσωπική τους ζωή. Προσωπικότητες όπως ο Ηρακλής με τους άθλους του, ο Βούδας με τη φώτιση και τις Ευγενείς Αλήθειες, ο Ιησούς με την πορεία του από το σπήλαιο της Βηθλεέμ έως το Γολγοθά και την Ανάσταση αλλά και πολλοί άλλοι, μας έδειξαν τον τρόπο και μας άνοιξαν το δρόμο μετά τον οποίο άλλοι δρόμοι ανοίγονται. Το κατά πόσο συνειδητοποιήσαμε κι εφαρμόσαμε όλα εκείνα που μας έδειξαν, απαιτεί αρκετή συζήτηση.

Κόλαση, το σπίτι του Εωσφόρου

Ένα δείγμα της διαστρεβλωμένης αντίληψης των θεμάτων αυτών αποτελεί η (παρα) φιλολογία της Κόλασης. Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί πως αυτή είναι ένας τόπος, πιθανώς σε μια άλλη διάσταση, στον οποίο βασανίζονται στην αιωνιότητα οι οπαδοί του Εωσφόρου, μέσα σε αιώνιο, άσβεστο πυρ και μέσα από μια σειρά βασανιστηρίων που εξαντλούν κάθε διεστραμμένη σύλληψη. Κορμιά κρεμασμένα από τσιγκέλια, σκουλίκια να βγαίνουν από τα γεννητικά όργανα εκείνων που επιδόθηκαν σε σεξουαλικές αμαρτίες, άνθρωποι βουτηγμένοι στη λάβα αναλόγως της βαρύτητας της αμαρτίας τους και πάνω από όλους ο Εωσφόρος να αρέσκεται σε μια τέτοια κατάσταση, ως άρχων της Κόλασης και κύριος του κόσμου αυτού.
Κάποιοι άλλοι, υποθετικά πιο προχωρημένοι στη σκέψη ισχυρίζονται πως δεν είναι δυνατά τα σωματικά βασανιστήρια τη στιγμή που το υλικό σώμα πλέον δεν υπάρχει και μιλούν περί συμβολικών εκφράσεων που υποδηλώνουν την αγωνία της ψυχής που βρίσκεται μακριά από το Θεό.  Αυτό θα ήταν αρκετά σωστό, αν όμως δεν πρόσθεταν πως η πραγματική Κόλαση βρίσκεται εδώ, στη ζωή και μόνο όταν πεθάνουμε θα λυτρωθούμε από αυτή.
Οι Ρωμαιοκαθολικοί δέχονται την ύπαρξη του limbo (καθαρτήριο), στο οποίο πηγαίνουν οι ψυχές και υφίστανται κάποια βασανιστήρια μέχρι να εξαγνιστούν και να εισέλθουν στη Βασιλεία των Ουρανών. Καλή σκέψη και εν μέρει σωστή, από όσο μπορούμε να γνωρίζουμε αλλά ας αναλογιστούμε πως για πολλοστή φορά προάγεται μια παθητικότητα ως προς τη Σωτηρία, αντίθετη με τον Απόστολο Παύλο που κήρυσσε πως η Βασιλεία των Ουρανών «βιάζεται», δηλαδή κατακτιέται με τη βία, που με τη σειρά της σημαίνει την ενεργό δράση του ανθρώπου προς την κατάσταση αυτή.
Οι κληρικοί που αρκετοί μεν έχουν αγαθή πρόθεση, συχνά υπερτονίζουν την Κόλαση, ξεχνούν όμως να αναφέρουν την Αγάπη και την ενεργό βούληση του ανθρώπου να μοιάσει στο Χριστό ακολουθώντας τα βήματά Του. Αγνοούν ίσως ότι με τη στάση τους αυτή, όπως και τόσοι πιστοί παράλληλα, το μόνο που πετυχαίνουν είναι η γιγάντωση μιας Εωσφορικής Σκεπτομορφής που σε σημαντικό βαθμό λόγω της άγνοιας οι ίδιοι δημιούργησαν και οι ίδιοι εξακολουθούν να θρέφουν.
Η Ζωή που μας δόθηκε, όμως, παρά τις θλίψεις, τον πόνο και τις κάθε είδους αντιξοότητες, δεν είναι Κόλαση. Είναι αναμφισβήτητα ένα πεδίο δοκιμασίας αλλά δεν είναι Κόλαση. Πολλά πρέπει να γίνουν σε κάθε ενσάρκωση αλλά αν η Θέληση είναι σταθερή και οι καλές προθέσεις δεδομένες, βοήθεια δίνεται και ο σκοπός θα επιτευχθεί. Εάν θεωρούμε το υλικό πεδίο ως Κόλαση είναι επειδή αγνοούμε εκείνο που βρίσκεται μπροστά. Όπως ένας αθλητής χρειάζεται να περάσει από μια μακρά περίοδο προπονήσεων η οποία περιλαμβάνει εκγύμναση, προσεκτική διατροφή και γενικότερη αναθεώρηση του τρόπου ζωής, έτσι ακριβώς κι εμείς οφείλουμε να προπονηθούμε σκληρά στην εξύψωση του κατώτερου εαυτού. Όπως ο αθλητής δεν θεωρεί τις προπονήσεις του ως Κόλαση αλλά ως ένα απαραίτητο στάδιο στην αθλητική του πορεία, έτσι κι εμείς ας μη βλέπουμε το προσωρινό αλλά ας το θεωρούμε ως στάδιο που μπορεί και πρέπει να οδηγήσει στην απονομή εκείνου που συμβολίζεται ως «στέφανος της δικαιοσύνης» και που δεν κατακτιέται μέσω παθητικότητας αλλά με την ενεργό προσπάθειά μας και την σαφή και ξεκάθαρη βούληση. Τότε μόνο διαλύονται οι πλάνες της Κόλασης και ακόμη και ο ίδιος ο νοούμενος Εωσφόρος συγχωρείται κι εξυψώνεται μέσω του Ελέους και της Αγάπης, ακριβώς όπως δίδαξαν κάποιοι όχι και τόσο διάσημοι Πατέρες της Εκκλησίας.

Το πρόβλημα του Κακού στον κόσμο

Δεν είναι εύκολο να αναλυθεί ένα τέτοιο ζήτημα σε όσους στερούνται της απαιτούμενης Μύησης. Οι έννοιες του «καλού» και του «κακού» αποτελούν παραμέτρους της γενικότερης δυαδικότητας (ζεύγη των αντιθέτων) μέσα από την οποία η κατώτερη φύση αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της. Στο πεδίο της Σύνθεσης, όμως, αυτή η δυαδικότητα καταρρέει, όπως και τόσες άλλες και μετά την 3η Μύηση παύει να υπάρχει.
Για τους Καμπαλιστές το «κακό» δεν είναι παρά η καταστροφική όψη των ίδιων των Άγιων Σεφιρώθ, οι Κλιφωθικές σφαίρες, με άλλα λόγια η ανισόρροπη δύναμη που από μόνη της δεν μπορεί να δημιουργήσει σταθερούς κόσμους, οι οποίοι κωδικοποιούνται στη Γένεση από τους Βασιλείς της Εδώμ. Για πολλούς φιλόσοφους και όχι μόνο, το «κακό» per se δεν υπάρχει αλλά ορίζεται ως η απουσία «καλού» ενώ οι αποκρυφιστές θεωρούν το «κακό» ως μια λανθασμένα νοούμενη δύναμη της εξέλιξης, σε μια του μορφή τουλάχιστον. Διαβάζουμε στην Dion Fortune: » Εκείνο που προσφέρει στον Κόσμο τη δυνατότητα να υπάρξει, είναι το Πρωταρχικό Κακό, με άλλα λόγια ο Δακτύλιος – Χάος. Το κακό πρέπει να συλληφθεί εσωτερικά σαν ένας περιορισμός που δίνει τη δυναότητα να μεγαλώσει η πίεση, με τον ίδιο τρόπο που, απορρίπτοντας τα περιττά, συγκεντρώνεται κανείς στο θέμα που τον ενδιαφέρει (…) Ο Δακτύλιος – Κόσμος επιχειρεί να επεκτείνει το Κέντρο, ενώ ο Δακτύλιος – Χάος αγωνίζεται να επεκτείνει την Περιφέρεια (…) Ο Δακτύλιος – Χάος τείνει να επιστρέψει στο Ανεκδήλωτο από το οποίο προήλθε (…) Ο Δακτύλιος – Χάος διαχέει και ποτέ δεν αυξάνει».
Αντιλαμβάνεστε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνουν κατανοητές οι παραπάνω φράσεις χωρίς την απαραίτητη Μύηση αλλά κάτι τέτοιο θα γίνει δυνατό στο μέλλον.

Επίλογος

Λέγεται πως η μεγαλύτερη επιτυχία του Εωσφόρου έγκειται στο ότι κατόρθωσε να πείσει τον περισσότερο κόσμο ότι δεν υπάρχει. Σε πολύ γενικές γραμμές αυτή είναι μια σωστή διαπίστωση είτε κανείς εξαιτίας του υλιστικού του πνεύματος δεν πιστεύει σε Θεό, πόσο μάλλον σε Εωσφόρο είτε κάποιος άλλος περιμένει τα πάντα από το Θεό χωρίς τη δική του ενεργητική συμμετοχή αλλά αποδίδοντας το οτιδήποτε αρνητικό σε μια εξωτερική δύναμη, για την οποία περιμένει το θαύμα – την παρέμβαση του Θεού εξαιτίας του Ελέους του, τη συντριβή εκ μέρους του του κακού και την απευθείας τοποθέτηση του ανθρώπου στον Παράδεισο μέσα σε μια πλήρη παθητικότητα.
Η Βασιλεία των Ουρανών, όμως, το Πέμπτο Βασίλειο «βιάζεται», όπως είπε ο Παύλος και όποιος θέλει «αράτω τον σταυρόν αυτού», όπως είπε κάποιος κατά πολύ μεγαλύτερός του. Είναι επιτακτική ανάγκη για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά και για την ανθρωπότητα ως σύνολο να εργαστεί με τις δυνάμεις της κατώτερης φύσης, να τις ελέγξει και να διαθέσει τον εαυτό του στην παγκόσμια υπηρεσία. Ο δρόμος πλέον έχει ανοιχτεί, είναι δύσκολος αλλά οδηγεί σε εκείνο το «κρύο φως» που περιγράφουν οι Θιβετανοί και σε μια ασύλληπτη προς το παρόν κατάσταση, της οποίας η Νιρβάνα δεν είναι παρά μόνο η αρχή.

Advertisements