fallen_angelΜελετώντας κανείς την ιστορία της ανθρωπότητας διαπιστώνει ότι αυτή πάντοτε χαρακτηριζόταν από την κυκλική εμφάνιση όμοιων ή παρόμοιων καταστάσεων. Ποτέ δεν έλειψαν οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές, η άνθιση των τεχνών, των γραμμάτων και του πολιτισμού, ποτέ δεν έπαψε η χαρά να διαδέχεται τη θλίψη, η ελπίδα την απελπισία, η ζωή το θάνατο.
Μετά τους παγκόσμιους πολέμους η ανθρωπότητα, κουρασμένη από τις διαμάχες και αποκαμωμένη από το χαμό εκατομμυρίων ανθρώπων, προσπάθησε ξανά να βρει το δρόμο της προόδου μέσα από τις νέες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί. Υπήρξε μια έντονη τάση για ομαδικότητα, που ξεκίνησε να υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα και μεγάλοι υπερεθνικοί οργανισμοί άρχισαν να σχηματίζονται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, ιδιωτικής, δημόσιας και υπερεθνικής. Εμπορικές εταιρείες που σταδιακά γιγαντώθηκαν, οργανώσεις για την ειρήνη, την προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς, φιλανθρωπικοί σύλλογοι, αμυντικές και στρατιωτικές συμμαχίες, διακρατικοί σχηματισμοί ήταν μερικές μόνο από τις εξωτερικεύσεις της ανθρώπινης επιθυμίας να αφήσει πίσω τους πολέμους και τη δυστυχία τους και να αισθανθούν πολίτες ενός πλανήτη που παρά τις όποιες εξωτερικές τους διαφοροποιήσεις, στην ουσία ήταν όλοι το ίδιο βασανισμένο γένος που δεν διέφερε σε τίποτα το ένα μέλος του από το άλλο.
Παρά την ολοένα και αυξανόμενη ομαδοποίηση των ανθρώπων κι ενώ η απέγχθειά τους για τον πόλεμο ήταν δεδομένη, το μεγάλο κακό των ένοπλων συγκρούσεων δεν σταμάτησε σε όλα τα μέρη του κόσμου. Αίμα συνέχισε να χύνεται και ψυχές εξακολουθούν να απενσαρκώνονται γιατί κάποιοι άλλοι το επέλεξαν αντί για αυτές. Η φτώχεια, οι ασθένειες και η δυστυχία δεν έπαψαν να υπάρχουν στον πλανήτη ενώ την ίδια στιγμή στις πιο «ευνοημένες» περιοχές οι άνθρωποι απολάμβαναν τα «καλά» της υπερβολής τους. Οι επιχειρήσεις γιγαντώθηκαν τερατωδώς, οι προνομιούχοι ξεκίνησαν να ζουν μια ζωή χλιδής και υπερβολής και η τάση αυτή πέρασε και στον απλό λαό αν και σε μικρότερο βαθμό λόγω των μικρότερων οικονομικών του δυνατοτήτων. Παρά ταύτα υπήρξε μια σαφής στροφή στην ικανοποίηση απαιτήσεων που ξέφευγαν από τις ισορροπημένες ανάγκες. Το ένα αυτοκίνητο που χρειαζόταν μια οικογένεια για τις μετακινήσεις της έγινε δύο, τρία και τέσσερα, διαρκώς αυξανόμενου κόστους και ο καθένας από εμάς, αποκτώντας κατά πολύ περισσότερους από «δυο χιτώνες» λησμόνησε να δώσει τον ένα από αυτούς σε εκείνους που πραγματικά τον χρειάζονταν. Η υπερεκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο έγινε καθημερινή πρακτική και όλοι μαζί, ακόρεστοι από την καταναλωτικότητά τους, στράφηκαν κατά του ίδιου του πλανήτη.
Νέες ασθένειες έκαναν την παρουσία τους, η Πληροφορία γιγαντώθηκε και εξετράπη από την ισορροπία και μαζί με όλα αυτά οι άνθρωποι άλλαξαν. Πόσα δεινά του ανθρώπινου γένους μπορούν να αναφερθούν σε ένα μικρό άρθρο που δεν αποτελεί ιστορική ή κοινωνιολογική μελέτη αλλά ανθρώπινο προβληματισμό;
Η ανθρωπότητα σήμερα αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών της. Ζει σε φοβικές κοινωνίες, σε άρρωστα περιβάλλοντα και παραπέει ανάμεσα στην Πλάνη και τη Θυμική Αυταπάτη που τη διακατέχει. Ανέπτυξε εκρηκτικά τη Νόησή της αλλά αυτή λησμόνησε πως συνοδεύεται από την Πλάνη. Εξέφρασε τις επιθυμίες της, τις διεκδίκησε συχνά κατά τρόπο υπερβολικό αλλά λησμόνησε πως συνοδεύονται από τη Θυμαπάτη. Βιάστηκε να θεοποιήσει την επιστήμη και τη διανόηση ξεχνώντας πως υπάρχουν και άλλα σημαντικότερα πεδία από αυτές. Λάτρεψε ξανά, για μια ακόμη φορά Είδωλα και ας μην το παραδέχεται. Χώρισε εκείνα που όφειλε να ενώσει μέσα από τη Νόηση και δεν αξιοποίησε τα μεγάλα μαθήματα του παρελθόντος, τα οποία απέδωσε σε έλλειψη επιστήμης και τεχνολογίας που διακατείχε τους αρχαίους λαούς.
Η σημερινή παγκόσμια κρίση που σιγά σιγά παρασύρει ολοένα και περισσότερους λαούς είναι μια λογική συνέπεια της ατομικής αλλά και συλλογικής υστερίας του ανθρώπινου γένους προς την ικανοποίηση του κατώτερου εαυτού. Αυτή δεν είναι ένα Κοσμικό Κακό που έρχεται απ΄έξω, είναι μια κερκόπορτα που μόνοι μας ανοίξαμε και μόνοι μας οφείλουμε να κλείσουμε. Η πραγματική πρόκληση δεν είναι η αποκατάσταση της Οικονομίας αλλά η αποκατάσταση της ορθής επικοινωνίας μεταξύ της Προσωπικότητας και της Ατομικότητας. Πριν κατηγορήσουμε οποιονδήποτε ως «golden boy» είτε αυτός είναι πολιτικός ή ιερωμένος ή μεγαλομέτοχος, θα πρέπει να αναλογιστούμε κατά πόσο εμείς οι ίδιοι, τηρουμένων των αναλογιών, υπήρξαμε golden boys στην καθημερινή μας ζωή.
Παρά την εμφανή δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η ανθρωπότητα, η ελπίδα δεν χάνεται και η βοήθεια δεν στερείται. Είναι μέσα από αυτή την οικτρή οικονομική κατάσταση και από άλλες που θα επέλθουν που η ανθρωπότητα, κατά ένα ακόμη πιο δυναμικό τρόπο θα ενωθεί και θα κατανοήσει την ενότητα αυτή. Ο κόσμος αργά αργά θα απομακρυνθεί από το χρήμα και τον πλουτισμό και θα κάνει σημαντικότερα ακόμη βήματα στην κατάργηση των κάθε είδους διακρίσεων. Μια συλλογική Μύηση βρίσκεται μπροστά, δεν ήρθε ακόμη η ώρα της αλλά θα έρθει. Μια ακόμη υποφυλή έχει αρχίσει να βλέπει το φως της ζωής εδώ και μερικά χρόνια. Δεν ήρθε η ώρα να αναλάβει τα πράγματα, μιας και βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια μικρών παιδιών που δεν μετρούν ούτε μια δεκαετία ακόμη, αλλά θα το κάνει. Δεν περιμένουμε αυτή τη φυλή ως σωτήρες μιας ανθρωπότητας αλλά ως το επόμενο βήμα σε μια αλυσίδα.
Κάθε ημέρα που περνάει, κάθε χρόνος και κάθε αιώνας κάνει την ανάγκη για ανιδιοτελή υπηρεσία ολοένα και μεγαλύτερη. Καμία προσπάθεια δεν περισσεύει, καμία προσφορά δεν είναι περιττή. Ο Άνθρωπος χρειάζεται βοήθεια και είναι στο χέρι του καθενός από εμάς να την προσφέρει, μην περιμένοντας τίποτα για τον ίδιο. Υπάρχουν ομάδες τριγύρω μας που βιώνουν τη δυστυχία και τον αποκλεισμό. Ακόμη και μια καλή κουβέντα, μερικές λέξεις συμπαράστασης μπορεί να είναι σημαντική υπηρεσία. Δεν μας κοστίζουν τίποτα αλλά δεν τις δίνουμε, σαν να κόστιζαν μια περιουσία. Ο σημερινός άνθρωπος είτε δεν θα δίνει καθόλου αγάπη ή θα την δίνει ανεξέλεγκτα αλλά δεν θα είναι αγάπη, εκείνος θα τη νομίζει ως τέτοια.
Ο Εσωτεριστής κι εκείνος που αποζητά την Ατραπό δεν μπορεί αν εκδηλώνει μόνο φιλοσοφικό ή θεωρητικό ενδιαφέρον. Η μελέτη είναι εκ των ουκ άνευ αλλά καταλήγει να είναι στείρα γνώση αν δεν βρίσκει εκδήλωση, αν δεν συνοδεύεται από την Υπηρεσία στον άνθρωπο. Το «αγαπάτε αλλήλους» του Ιησού δεν είναι μια θεωρητική εντολή αλλά μια ενεργός δράση. Δεν μπορεί κανείς να αγαπάει τον κόσμο από τον καναπέ του αλλά μέσα από το Γολγοθά.

Advertisements