serapis» Ο διδάσκαλος Σέραπις αποκαλείται συχνά ο Αιγύπτιος. Είναι ο Διδάσκαλος επί της 4ης Ακτίνας και τα μεγάλα κινήματα της τέχνης στον κόσμο, η εξέλιξη της μουσικής, της ζωγραφικής και του δράματος προσλαμβάνουν απ’ Αυτόν την ενεργοποιό τους ώθηση. Αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και της προσοχής του στο έργο της Ντεβαϊκής ή Αγγελικής εξέλιξης, ωσότου η μεσολάβησή τους καταστήσει εφικτή τη μεγάλη αποκάλυψη στον κόσμο της ζωγραφικής και της μουσικής, η οποία βρίσκεται αμέσως μπροστά» (Alice Bailey – Μύηση, Ανθρώπινη και Ηλιακή)

Στα ελληνιστικά χρόνια, ο Πτολεμαίος, Άρχοντας του Οίκου των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θέλησε να ενοποιήσει την αιγυπτιακή θρησκεία με τη θρησκεία των Ελλήνων, «δημιουργώντας» έναν Θεό που θα είχε χαρακτηριστικά που θα έβρισκαν απήχηση και στους δύο λαούς. Για το λόγο αυτό επιλέχθηκε ένας συνδυασμός του Θεού Άπι με τον Όσιρι και ονομάστηκε «Ασερ – Άπις», το οποίο στη συνέχεια έγινε Σέραπις.
Για τους θεοσοφιστές ο Σέραπις της ελληνιστικής εποχής ταυτίζεται με τον Τσόχαν Σέραπι της Μεγάλης Λευκής Αδελφότητας, Κύριο της 4ης Ακτίνας της Αρμονίας μέσω Διαμάχης. Για τους Διδασκάλους δεν είναι πολλά που γνωρίζουμε. Ο Σέραπις για τους εσωτεριστές θεωρείται ότι ήταν ενσαρκωμένος ως αρχιερέας στην Ατλαντίδα, ο οποίος μετά την καταστροφή της μετανάστευσε στην Αίγυπτο. Υπάρχει επίσης η άποψη πως ενσαρκώθηκε στον Φαραώ Αμενχοτέπ τον τρίτο, ο οποίος έχτισε το Ναό στο Λούξορ προς τιμήν του Θεού Άμμωνα, αργότερα ενσαρκώθηκε πάλι ως Βασιλιάς Λεωνίδας της Σπάρτης και έπειτα ως Φειδίας, ο διασημότερος γλύπτης της αρχαιότητας, με τα σπουδαία έργα του στον Παρθενώνα της Αθήνας και αλλού. Εργάζεται μέσω της 4ης Ακτίνας της Αρμονίας ή Κάλλους μέσω διαμάχης και υπό την εποπτεία του Κύριου του Πολιτισμού, του Μαχατσόχαν, με άλλα λόγια εκφράζοντας την Όψη Νοημοσύνη αν και υπάρχει επίδραση επίσης και από την Όψη της Αγάπης – Σοφίας, της οποίας επικεφαλής στην Πλανητική Ιεραρχία ειναι ο Βοδισάττβα (Χριστός), καθώς η 4η Ακτίνα σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται από τη 2η. Ο Σέραπις, εργαζόμενος διαμέσου της 4ης Ακτίνας και του Λευκού χρώματος διδάσκει την αγνότητα, την πειθαρχία και την αρμονία διαμέσου των συγκρούσεων. Ο ρόλος του, με άλλα λόγια, είναι πολύ ευρύτερος από όσο φαντάζεται ο αναγνώστης που λίγο πριν διάβασε την ενασχόληση του Τσόχαν αυτού με τις τέχνες.

4η Ακτίνα και Αρχή της Διαμάχης

«Η Αρχή της Διαμάχης, λανθάνουσα σε κάθε άτομο ουσίας, προκαλεί πρώτα από όλα διαμάχη, έπειτα απάρνηση και τελικά χειραφέτηση. Προκαλεί πόλεμο στη μια ή άλλη μορφή, έπειτα απόρριψη και τελικά απελευθέρωση. Η Αρχή αυτή, όπως μπορείτε καλά να δείτε, συνδέεται στενά με το Νόμο του Κάρμα»(…) Η Αρχή της Διαμάχης είναι ο κύριος παράγοντας που βρίσκεται πίσω από την Εξέλιξη της Μορφής».
Καταπιανόμαστε με ένα δύσκολο θέμα όταν μιλάμε για την Αρχή της Διαμάχης κι αυτό γιατί ο αναγνώστης είναι πολύ εύκολο να σταθεί στην πλέον διαδεδομένη συσχέτιση της Διαμάχης με την ανισορροπία και την καταστροφή και να μην κατορθώσει να διαπιστώσει τη θετική της όψη. Πράγματι, σε μεγάλο βαθμό η ανθρωπότητα σήμερα δεν βλέπει την προοπτική πίσω από τη Διαμάχη, την οποία ουσιαστικά εξαπολύει ως εκτόνωση του ατομικού και συηλλογικού κατώτερου εαυτού του. Η τάση προς τη διαμάχη ευνοείται στονάνθρωπο περισσότερο από τα υπόλοιπα βασίλεια της φύσης αφενός επειδή η 4η Ακτίνα επιδρά καθοριστικότερα στο 4ο βασίλειο της φύσης (το ανθρώπινο) παρά στα υπόλοιπα αλλά και γιατί, εξαιτίας της πολύ αυξημένης αυτοσυνείδησης του 4ου Βασιλείου, η αστρική γοητεία και η νοητική πλάνη κάνουν ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία τους και χρωματίζουν τη Διαμάχη με την επιθυμία του αστρικού και νοητικού εαυτού σε μη ευθυγράμμιση. Είναι, ειπωμένο πιο απλοϊκά, η ανάγκη «της διαμάχης για τη διαμάχη» και της «καταστροφής για την καταστροφή». Η πραγματική της όμως ουσία βρίσκεται στην εξής διατύπωση: «υπάρχει μια βαθιά απόκρυφη σημασία στη σκέψη που συχνά εκφράζεται, ότι ο Θάνατος είναι ο μεγάλος απελευθερωτής. Εννοεί ότι η Αρχή της Διαμάχης πέτυχε να επιφέρει τις συνθήκες κατά τις οποίες η πνευματική όψη αποδεσμεύεται (προσωρινά ή μόνιμα) από τη φυλάκιση σε κάποιο είδος μορφικής ζωής, ατομικής ή συλλογικής».
Πιο απλά ακόμη, η 4η Ακτίνα είναι εκείνη υπό την επίδραση της οποίας συμβαίνουν οι εντάσεις, πιέσεις και η αρχετυπική εκείνη διαμάχη μεταξύ του ζεύγους των αντιθέτων. Στον αφυπνισμένο, αγωνιζόμενο άνθρωπο η Διαμάχη αυτή δεν θα οδηγήσει σε επιπλέον χωριστικότητα αλλά σε σύνθεση η οποία θα οδηγήσει σε επιπλέον κατανόηση, που με τη σειρά της θα φέρει την απάρνηση (την αποφυγή δηλαδή της επίδρασης της δυαδικότητας μέσω της σύνθεσης) και στο τέλος σε χειραφέτηση, με άλλα λόγια για το επίπεδο που μας αφορά στην απόρριψη της μορφής και των περιορισμών της μέσω της απορρόφησης του κατώτερου εαυτού από την Ατομικότητα και το άνοιγμα των δρόμων σε ανώτερες μυήσεις και σε ολοένα και πληρέστερη υπηρεσία σε ευρύτερους κύκλους ύπαρξης. «Πόλεμο» – απόρριψη – απελευθέρωση, αν πρέπει να το εκφράσουμε πολύ πιο συνοπτικά σε τρεις μόνο λέξεις.
Αυτές είναι οι επιδράσεις με τις οποίες ασχολείται ο Σέραπις, εκφράζοντας στο πλανητικό επίπεδο την Όψη Νοημοσύνη υπό τον Μαχατσόχαν και υπό την καθοδηγητική και ρυθμιστική επίδραση της 2ης Ακτίνας της Αγάπης. Ο αναγνώστης πλέον θα πρέπει να κατανοεί κάπως καλύτερα την παρεξηγημένη φράση του Ιησού ότι ήρθε στη Γη για να φέρει πόλεμο ακόμη και μέσα στις ίδιες τις οικογένειες. Διαμάχη αλλά με τη θετική της όψη, διαμάχη με τον ίδιο τον κατώτερο εαυτό αλλά όχι διαμάχη που ισοπεδώνει το Φως που κρύβεται μέσα, αντίθετα πόλεμο που απελευθερώνει και δεν στερεί τη Ζωή παρά την προάγει και την τελειοποιεί. Το πόσο δύσκολος είναι ο αγώνας αυτός μπορεί να γίνει αντιληπτό εάν παρατηρήσετε την καθημερινότητα των ανθρώπινων συγκρούσεων, ατομικά και συλλογικά. Σε ατομικό επίπεδο, η καθοριστική επίδραση της αστρικής και νοητικής φύσης, όταν δεν διέπονται από έλεγχο, οδηγούν σε μεγάλο βαθμό στην εμφάνιση όλων αυτών των προβλημάτων που αποκαλούνται «ψυχολογικά». Σε συλλογικό επίπεδο οδηγούν στις αιματηρές εκείνες συρράξεις που γίνονται παντού με σκοπό την εκτόνωση της αστρικής και νοητικής φύσης, ο πόλεμος για τον πόλεμο, η καταστροφή για την καταστροφή.

Σέραπις ή μήπως Θέραπις;

Μέσω της Διαμάχης επέρχεται η απόρριψη και μέσω αυτής η απελευθέρωση. Αναφερόμαστε σε υψηλή μύηση, ωστόσο το βαθμιαία κατακτώμενο αποτέλεσμα δεν είναι αμελητέο. Ο άνθρωπος που πετυχαίνει μια νίκη στη διαμάχη αυτή, όσο μικρή και αν είναι, επωφελείται από τις συνέπειες, καθώς η κατάκτησή του αυτή δεν αφορά μόνο τον ίδιο του τον εαυτό αλλά ακτινοβολεί στην ανθρωπότητα διαμέσου της ανιδιοτελούς υπηρεσίας. Επέρχεται θεραπεία και αυτή βρίσκεται εκεί που κανείς δεν το περιμένει. Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί τη θεραπεία ως τη θαυματουργική εξάλειψη της αρρώστειας μέσα σε χρόνο ρεκόρ αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν αρκετές διαβαθμίσεις που θα έπρεπε να λάβετε υπόψη σας. Όσο και αν ακούγεται ουτοπικό, ακόμη και το δόσιμο ενός ενθαρρυντικού, καλοσυνάτου χαμόγελου, μια κουβέντα κατανόησης και μια θέληση να ακούσει κανείς τα προβλήματα των ανθρώπων, αποτελούν μικρές θεραπείες που κινητοποιούν δυνάμεις, μοχλούς και αντιδράσεις που φτάνουν ως τα υψηλότερα επίπεδα Θεραπευτικής και εφελκύουν τα αντίστοιχα αποτελέσματα μέχρι του σημείου ακόμη και να υπερνικηθεί η νόσος της μορφής. Δείτε τον Διδάσκαλο Ιησού. Αν και μιλάμε για ένα υψηλό πεδίο δυνάμεων, κατανόησης, αγάπης και υπηρεσίας, εντούτοις θα πρέπει να παρατηρήσετε πως η θεραπεία που εκείνος ασκούσε δεν εστιαζόταν μόνο στο υλικό σώμα αλλά άγγιζε βαθιά την αιτία, που από την εκκλησία του ονομάστηκε (η αλήθεια είναι με μεγάλη εμμονή) ως «αμαρτία». Μια τέτοια θεραπεία, μέσω της υπηρεσίας στους ανθρώπους με τους απλοϊκούς στα αυτιά τρόπους που σας περιέγραψα, μπορούν να ασκούν όλοι μιας και δεν έχει κανένα βαθμό επικινδυνότητας.
Ήδη η ενοποιημένη δύναμη της τέχνης της θεραπείας εφαρμόζεται από αρκετούς ψυχολόγους. Αναφέρομαι στις απόπειρες που καλούνται «δραματοθεραπεία», «μουσικοθεραπεία» και με άλλους συναφείς όρους. Προς το παρόν βρίσκονται σε περίπου εμβρυϊκό στάδιο αλλά να ξέρετε καλά πως τον επόμενο αιώνα θα έχουν διερευνηθεί πληρέστερα και θα εφαρμόζονται πολύ πιο ολοκληρωμένα από τη σημερινή εποχή, πετυχαίνοντας αποτελέσματα κατά πολύ πιο αποτελεσματικά από τα φάρμακα, η χρήση των οποίων έτσι κι αλλιώς θα παρακμάσει τον επόμενο αιώνα. Διότι δεν αργεί η εποχή που η Τέχνη δεν θα θεωρείται μόνο ως ψυχαγωγία (με τον τρόπο που το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων τη θεωρεί) αλλά ως μέσο εξύψωσης της ψυχής και ως μέσο θεραπείας. Αυτό το γνώριζαν καλά οι ναοδόμοι των παλαιότερων εποχών και δεν στόλιζαν τους ναούς τους soli deo gloria αλλά για να διαχύσουν, μέσα από την τέχνη, τις δυνάμεις της αποκατάστασης και της θεραπείας.

Advertisements