Η αιμορροούσα γυναίκα

7 Σχόλια

woman-cropΚαι γυνή τις, έχουσα ρύσιν αίματος δώδεκα έτη
26 και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών και δαπανήσασα πάσαν την περιουσίαν αυτής και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα,
27 ακούσασα περί του Ιησού, ήλθε μεταξύ του όχλου όπισθεν και ήγγισε το ιμάτιον αυτού·
28 διότι έλεγεν ότι και αν τα ιμάτια αυτού εγγίσω, θέλω σωθή.
29 Και ευθύς εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής, και ησθάνθη εν τω σώματι αυτής ότι ιατρεύθη από της μάστιγος.
30 Και ευθύς ο Ιησούς, νοήσας εν εαυτώ την δύναμιν την εξελθούσαν απ’ αυτού, στραφείς εν τω όχλω έλεγε· Τις ήγγισε τα ιμάτιά μου;
31 Και έλεγον προς αυτόν οι μαθηταί αυτόν· Βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντά σε, και λέγεις τις μου ήγγισε;
32 Και περιέβλεπε διά να ίδη την πράξασαν τούτο.
33 Η δε γυνή, φοβηθείσα και τρέμουσα, επειδή ήξευρε τι έγεινεν επ’ αυτήν, ήλθε και προσέπεσεν εις αυτόν και είπε προς αυτόν πάσαν την αλήθειαν.
34 Ο δε είπε προς αυτήν· Θύγατερ, η πίστις σου σε έσωσεν· ύπαγε εις ειρήνην και έσο υγιής από της μάστιγός σου.
Μάρκος ε’ 25-34

Ανάμεσα στα διάφορα θαύματα που πραγματοποίησε ο Διδάσκαλος Ιησούς ως Χριστός, στη θεραπεία της αιμορροούσας γυναίκας δίνω ιδιαίτερη σημασία. Θα ήταν πολύ χρήσιμο σε όλους σας να καταγράφατε τα θαύματα που πραγματοποίησε και να κάνατε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις σχετικά με το «είδος» τους, αν μπορώ να το θέσω έτσι, των θαυμάτων που έγιναν σε άντρες, σε γυναίκες και σε παιδιά, καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη θαυμαστή πράξη αναφέρεται στα 4 Ευαγγέλια. Στο διαλογισμό σας αυτό δεν θα έπρεπε να αναρωτηθήτε τόσο περί του εάν ήταν αληθινά περιστατικά. Ας τα εξετάσετε περισσότερο από τη σκοπιά του τι συμβολίζουν και ας μην σας απασχολήσει το εάν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις ήταν πραγματικές και ιστορικά επαληθευόμενες, διότι ειλικρινά θα έχετε χάσει τον πολύτιμο καρπό. Ας τονιστεί στο σημείο αυτό ότι οι διάφορες ερμηνείες που έχουν δοθεί από τους εσωτεριστές (νοώντας με αυτή τη λέξη τους ανθρώπους που δεν ανήκουν σε μια θρησκεία και σε ένα δόγμα αλλά όλα τα τέκνα του Θεού που επιχειρούν την ευθυγράμμιση) είναι σε γενικές γραμμές σωστές αλλά  πολλές από αυτές λειτουργούν, δυστυχώς, σε χωριστική βάση.
Τι έχουμε στο θαύμα αυτό; Μια γυναίκα που για δώδεκα ολόκληρα χρόνια ταλαιπωρούνταν από γυναικολογικής φύσεως αιμορραγία. Μια γυναίκα, της οποίας το όνομα δεν αναφέρεται, που σπατάλησε ολόκληρη την περιουσία της στους γιατρούς αλλά δεν βρήκε θεραπεία και μάλιστα χειροτέρευσε, μέχρι που έμαθε για κάποιον Ιησού που θεραπεύει και έτσι κατέφυγε σε αυτόν. Ο Διδάσκαλος όμως βρισκόταν ανάμεσα σε πολύ κόσμο και ήταν δύσκολο, μέσα σε τόση ανάγκη να ασχοληθεί μαζί της ή τουλάχιστον έτσι θεωρούσε εκείνη για αυτό και η πίστη της της επέβαλε έστω να τον αγγίξει και αν όχι τον ίδιο τουλάχιστον το χιτώνα του. Και ήταν σίγουρη πως έτσι θα θεραπευόταν. Πράγματι, κατόρθωσε να τον πλησιάσει, κατάφερε να τον αγγίξει κι ευθύς αμέσως θεραπεύτηκε από την ασθένειά της αλλά ο Ιησούς, νιώθωντας κάποια «δύναμη» να φεύγει από πάνω του, εν μέσω του όχλου που τον έσπρωχνε, έκανε την «παράλογη» ερώτηση: Ποιός με άγγιξε; Και όταν η γυναίκα του φανερώθηκε την προέτρεψε να έχει Ειρήνη, σε αντίθεση με άλλα θαύματα, στα οποία προέτρεπε τον θεραπευμένο να μην αμαρτάνει. Την αποκάλεσε μάλιστα «θυγατέρα» και όχι «αδελφή», όπως ίσως να ήταν πιο αναμενόμενο, όπως σε άλλο σημείο είχε αποκαλέσει τη μητέρα του «γυναίκα». Αλήθεια, πόση σημασία έχει δοθεί από τους ερμηνευτές σε αυτές τις φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες;
Εξετάζοντας την ιστορία αυτή ένας ειδικευμένος ιατρός θα μπορούσε να παραθέσει τις δικές του ερμηνείες. Θα έλεγε ότι η αιμορραγία της γυναίκας, όπως με πληροφορείς, θα μπορούσε να οφείλεται σε ορμονικούς λόγους, κατά τους οποίους η υπερπλασία του ενδομητρίου της θα οδηγούσε σε συνεχείς αιμορραγίες. Μου λες επίσης πως μια τέτοια απώλεια αίματος θα μπορούσε να οφείλεται σε καλοήθεις ή κακοήθεις όγκους του γεννητικού συστήματος άρα υπονοείς πως θα μπορούσε ακόμη και από καρκίνο να πάσχει ή από διαταραχές στην πηκτικότητα του αίματος και από ένα σωρό άλλα πράγματα και τονίζεις το γεγονός ότι σίγουρα θα είχε χρόνια αναιμία με όλα τα επακόλουθα. Οποιαδήποτε και αν ήταν η ιατρική αιτιολογία, κατανοείς πως η γυναίκα αυτή έ π α σ χ ε και τονίζεις δικαιολογημένα πως η κατάσταση αυτή αποτελεί ένα σημαντικά επιβαρυντικό ψυχολογικό παράγοντα: η αιμορροούσα έπασχε τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, από τη σκοπιά της δυτικής ιατρικής, την οποία κι εσύ υπηρετείς από τη δική σου θέση. Αυτή είναι και η θέση της εσωτερικής επιστήμης, διότι δεν ήταν μόνο η σωματική φύση της γυναίκας που έπασχε αλλά στην ουσία ολόκληρη η τριπλή της φύση.
Χρησιμοποίησα ωστόσο αρκετές φορές τη λέξη «γυναίκα» αλλά το θαύμα αυτό, η ιστορία της αιμορροούσας δεν αναφέρεται σε έναν άνθρωπο θηλυκού γένους αλλά στο σύνολο του υλικού Κόσμου, αν μπορώ να το εκφράσω τόσο λιτά. Ας σταθούμε σε αυτό περισσότερο. Συχνά διάφοροι αυτοπροβαλλόμενοι επικριτές του χριστιανισμού (στην ουσία είναι κάτι περισσότερο από αυτό και αρκετά χειρότερο) επικρίνουν την «αδιαφορία» που έδειχνε (κατά την περιορισμένη αντιληπτικότητά τους) ο Ιησούς στη μητέρα του. Θεωρούν ότι της μιλούσε απαξιωτικά, αποκαλώντας τη «γυναι» και εγκαταλείποντάς την για χρόνια μόνο και μόνο για να την «ανταμοίψει» με το θέαμα του γιού της στο Σταυρό και αντί για λόγους παρηγοριάς περιορίστηκε μόνο στο να της υποδείξει τον Ιωάννη για τέκνο της. Τόσα ξέρουν τόσα λένε και θα δείξουμε τι θα έπρεπε να γνωρίζουν. Ο «Ιωάννης», ως όνομα, υποδηλώνει την Τελείωση, την Ολοκλήρωση και είναι εκείνος που έγραψε την Αποκάλυψη, η οποία δεν σχετίζεται με το τέλος του κόσμου αλλά με την πορεία, αιματηρή, οδυνηρή αλλά ελπιδοφόρα προς αυτή την Τελείωση και Ολοκλήρωση, προς την οποία ο Εσταυρωμένος οδήγησε τη Μητέρα – Υλική φύση-Άγιο Πνεύμα-Μορφική πλευρά, ορίζοντας την Ολοκλήρωση, με την ορθή της έννοια, ως την κατεύθυνση προς την οποία η Μητέρα θα κατευθυνθεί και θα επιτύχει στον κατάλληλο χρόνο. Στο θέαμα της Σταύρωσης έχουμε στην κεφαλή του Σταυρού την επιγραφή στην οποία αναγραφόταν «Βασιλεύς» και αντιπροσωπεύει την υπερβατική μορφή της Θεότητας, την τόσο ακατανόητη και στον μεγαλύτερο Μυημένο του Ηλιακού Συστήματος και των συστημάτων πίσω από αυτό, στη μέση του ο σταυρωμένος Υιός, η Ψυχή, ο Ήλιος, η Ομορφιά των Καββαλιστών και δεξιά κι αριστερά του Σταυρού η εκδηλωμένη ύπαρξη και η ολοκλήρωσή της, ενώ ο Σταυρός στηρίζεται στη Γη, στο Βασίλειο των Καββαλιστών, η υλική φύση (όχι το χώμα και ο πλανήτης Γαία). Τοποθετείστε το σχήμα αυτό μέσα σε έναν κύκλο και θα έχετε μια περιληπτική και ελλιπή ακόμη ερμηνεία του παγκόσμιου συμβόλου της Ειρήνης. Μιας Ειρήνης προς την οποία ο Ιησούς κατεύθυνε τη θεραπευμένη αιμορροούσα γυναίκα. Εάν αυτά σας ακούγονται τυχαία, αγνοείστε τα. Εάν όχι, συλλογισθείτε πάνω σε αυτά και συσχετίστε τα με αστρολογικές γνώσεις, καθώς και με γενικότερες γνώσεις γύρω από την ιστορία δημιουργίας αυτού του συμβόλου.
(συνεχίζεται)

Advertisements

To Πάσχα του Φωτός

Σχολιάστε

Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες και αναγνώστριες του fire of fohat Καλή Ανάσταση

Το μήνυμα του Πάσχα

2 Σχόλια

boddysatvaΕάν θα έπρεπε να επιλέξω έναν από τους χριστιανικούς ύμνους ως τον αντιπροσωπευτικότερο της εορτής αυτής, θα ήταν ο «νυν πάντα πεπλήρωται φωτός». Διότι, πράγματι η κεντρική έννοια της γιορτής αυτής είναι το Φως. Στη σημερινή εποχή υπάρχει μεγάλη παρανόηση και χωριστικότητα σε ό,τι αφορά στη γιορτή αυτή. Ένας αριθμός ανθρώπων «κατηγορεί» το Πάσχα ότι είναι μια αποκλειστικά και μόνο εβραϊκή γιορτή, κλεμμένη από τις αντίστοιχες εορτές των αρχαίων λαών και πως ο Ιησούς δεν είναι παρά ένας «απατεώνας», μια ιουδαϊκή επινόηση και ένα «κακέκτυπο» αρχαίων μορφών όπως ο Διόνυσος, ο Απολλώνιος ο Τυανέας και τόσοι άλλοι. Και ενώ είναι με μεγάλη ευκολία που αποδέχονται τη «θεϊκότητα» των μορφών αυτών και την ιστορική ακρίβεια των στοιχείων που για αυτούς υπάρχουν, στον Ιησού «αφήνουν» την απάτη και το ψεύδος. Η ατομικότητα Ιησούς και η ποιότητα Χριστός το γνώριζαν αυτό το ρίσκο και ο ίδιος ο Διδάσκαλος «κοιτούσε» πολύ μακριά στο μέλλον όταν είπε πως θα είναι μακάριοι εκείνοι που δεν θα τον πιστέψουν επειδή τον είδαν. Διότι τότε ο διδάσκαλος Ιησούς δεν μίλησε ως γιός της Μαρίας και του Ιωσήφ αλλά ως Υιός μιας πολύ μακράς σειράς Υιών. Μίλησε ως Βοδδισάτβα, ως όλοι οι προαναφερθέντες μαζί και ακόμη περισσότεροι.
Όλοι αυτοί οι «Χωριστές»
ανήκουν (μιλώντας συμβολικά ) σε μια κατηγορία ενσαρκώσεων οι οποίες έχουν αυτόν ακριβώς το ρόλο να παίξουν: την έκφραση, νοητική, αστρική και φυσική της χωριστικότητας. Δεν θα πρέπει τέτοιοι άνθρωποι να σας ξεγελούν: στην πραγματικότητα δεν αγαπούν καν αυτό που υπερασπίζονται, παρά το ότι δείχνουν. Είναι στη φύση τους η διαστρέβλωση και θα την εκφράσουν και σε εκείνο που δείχνουν πως θαυμάζουν. Όμως, επειδή το Έλεος είναι απέραντο, η χωριστικότητα την οποία εκφράζουν θα λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο στο μέλλον: η ανθρωπότητα θα την αντιληφθεί, θα την αποδοκιμάσει και εξαιτίας της επιτέλους θα ενωθεί σε ένα σώμα, μια καρδιά και με «ηγέτη» το Χριστό θα πορευθεί σε επιπλέον μονοπάτια μαθητείας και υπηρεσίας.
Εδώ και αρκετό καιρό μια «σπορά» ενσαρκωμένων Εγώ που σχετίζονται με τη Θεραπεία «φυτεύτηκαν» στη γη. Ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς διέπονται από την 4η Ακτίνα και αναμένεται να προσφέρουν την υπηρεσία τους κατευθυνόμενα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το μεγαλύτερο μέρος από αυτά τα Εγώ ενσαρκώθηκαν μετά την περίοδο της «σεξουαλικής επανάστασης» και μάλιστα σε χώρες που βρίσκονται κοντά εκατέρωθεν του κεντρικού άξονα της γης αν και διάσπαρτοι βρίσκονται σε όλα τα έθνη. Ανήκουν και στα δύο φύλα, σε όλες τις θρησκείες, πολιτικές και λοιπές κινήσεις και σε όλους τους λαούς. Ο αριθμός τους αποτελεί παράγωγο του 7 και ανέρχεται σε μερικές χιλιάδες, αριθμός ούτε πολύ μεγάλος ούτε πολύ μικρός. Σε αυτούς οι άνδρες είναι λίγο περισσότεροι αλλά αυτό, όπως πρέπει να γίνεται κατανοητό, δεν συμβαίνει για τους γνωστούς στους ανθρώπους σεξιστικούς λόγους. Κρίθηκε απαραίτητο ο καθένας και η καθεμιά από αυτούς να φέρουν επάνω τους τα στίγματα της ασθένειας διότι εκείνος που έχει πονέσει κατανοεί καλύτερα εκείνον που πονάει και μέσα από αυτό θα πραγματοποιηθεί το κάρμα τους. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν λάβει τη 2η μύηση και αρκετοί την 3η. Για τους υπόλοιπους δεν θα αναφερθεί κάτι προς το παρόν. Οι θεραπευτικές τους «ιδιότητες» βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση στο μεγαλύτερο μέρος τους αλλά θα «ξυπνήσουν» και εν μέσω προσωπικών και συλλογικών αμφιβολιών ο μυστικός αυτός «στρατός» θα ξυπνήσει και στο όνομα του μεγαλύτερου Θεραπευτή θα επιτελέσει το ρόλο του και το Κάρμα θα αποδοθεί.
Μιλώ προς όλους τους αμφισβητίες του έθνους σας κυρίως αλλά και στους αμφισβητίες που προέρχονται από όλες τις φυλές και που θεωρούν τη γιορτή που σύντομα θα γιορτάσετε ως έναν ακόμη ευσεβή πόθο και ως μια ακόμη εκδήλωση της θρησκοληψίας του «αμόρφωτου» λαού. Είμαι εδώ για να τους διαβεβαιώσω πως όλοι εμείς είμαστε εδώ για να γίνουμε η ορατή, αντικειμενική εκδήλωση αυτών των ευσεβών πόθων. Είμαστε εδώ για να αναστηθούμε (με την εσωτερική έννοια) όσο εκείνοι επιθυμούν να πεθάνουν. Διαλέξαμε τη Ζωή γιατί θυμηθήκαμε πως είμαστε Φως και Φως και Ζωή είναι δυο όψεις του ίδιου πράγματος αλλά γνωρίζουμε πως, ακριβώς όπως η γιορτή αυτή δείχνει, ο δρόμος περνάει μέσα από το Σταυρό. Δεν αναφέρομαι  στη συλλογιστική που ακολουθεί ένα μέρος Θεολόγων και Ιερωμένων, αναφέρομαι στο Σταυρό που μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει, που μέσα στην ίδια τη Δημιουργία υπάρχει και που περιμένει να επιλεγεί για να οδηγήσει μετά εκεί που, όπως έχει σοφά ειπωθεί, «Η Νιρβάνα δεν είναι παρά μόνο η αρχή».
Μπορείτε, συνεχίζοντας την αναφορά μου στους εκφραστές της χωριστικότητας, να ψάχνετε να αιτιολογήσετε την ύπαρξη του «Αγίου Φωτός», μπορείτε να συνεχίζετε να ψάχνετε Τάφο και Οστά αλλά όπως ο Άγγελος θα σας απαντήσω: «Ηγέρθη! Ουκ έστιν ωδε, ιδε ο τόπος όπου εθηκαν αυτον». Ψάχνετε οστά ενός που ζει, ψάχνετε Τάφο ενός που δεν σας εγκατέλειψε ποτέ. Ψάχνετε στους νεκρούς έναν Ζωντανό Άνθρωπο. Ψάχνετε κάποιον άλλο, ενώ αυτός ο άλλος πρέπει να είστε εσείς. Οι άνθρωποι τους οποίους αποκαλείτε «αμόρφωτους» και «θρησκόληπτους» το έχουν αντιληφθεί πολύ περισσότερο αυτό από εσάς τους ίδιους. Για αυτό το Πάσχα θα αποτελέσει στο μακροπρόθεσμο μέλλον μια από τις Παγκόσμιες Εορτές. Διότι ο Χριστός δεν ανήκει σε κανένα άλλο έθνος εκτός από το έθνος της ανθρωπότητας.
Ποιά θαύματα Ανάστασης επιτέλεσε ο Διδάσκαλος; Της κόρης του Ιάειρου, του υιού της χήρας και του Λαζάρου, του αδερφού της Μαρίας και της Μάρθας. Τρεις Αναστάσεις σε ένα νεαρό κορίτσι, ένα νεαρό αγόρι και έναν ενήλικα άνδρα. Τρεις Αναστάσεις στην οικογένεια ενός άρχοντα, μιας χήρας και δυο αδερφών. Η κόρη του Ιάειρου συμβολίζει την ανθρωπότητα στα πρώτα της δειλά βήματα στην Ατραπό. Ο υιός της χήρας την ανθρωπότητα στη συνειδητοποιημένη μαθητεία και ο Λάζαρος την ώριμη ανθρωπότητα. Η Ανάσταση αφορά όλες τις φυλες που έως τώρα πέρασαν από τον πλανήτη αυτό. Ο Άρχοντας συμβολίζει την Αρχή του Αρσενικού που έχει μέσα της τη δύναμη της Δημιουργίας, τη Δημιουργική Ώθηση. Η χήρα την Αρχή του Θηλυκού που συντηρεί τις Μορφές αλλά μόνη της δεν μπορεί να τις δημιουργήσει και είναι «χήρα», όπως μόνος είναι και ο Άρχοντας. Οι δυο αδερφές, Μαρία και Μάρθα συμβολίζουν το Πνεύμα και την Ύλη αντίστοιχα που αδερφός τους είναι ο ώριμος Λάζαρος. Η προγενέστερη ιστορία της επίσκεψης του Ιησού στο σπίτι των αδερφών αυτών και η αγανάκτηση της Μάρθας εκφράζουν αφενός τη «διαμάχη» της ύλης και του Πνεύματος και της τελικής τους συμφιλίωσης μέσα από τη μεσολάβηση του Υιού του Θεού. Οι Τρεις αυτές Αναστάσεις εκφράζουν το «θρίαμβο» της Ζωής και την κυριαρχία του Ανθρώπου (ας γραφτεί με κεφαλαίο για να υποδηλώσει τον ολοκληρωμένο άνθρωπο) πάνω σε ολόκληρη τη Δημιουργία που αυτός αντιλαμβάνεται. Η επισήμανση του Διδασκάλου ότι το κορίτσι «κοιμάται και δεν πέθανε» αποτελεί την επιβεβαίωση του νόμου των μετενσαρκώσεων(την οποία τόσο πολυ κάποιοι επιθυμούν).
Γιατί αυτή η εορτή να προκαλεί έστω και τη μικρότερη πιθανή συγκίνηση ακόμη και σε εκείνους που δεν ασπάζονται το χριστιανισμό; Μα γιατί το Πάσχα δεν αφορά μόνο τους χριστιανούς. Ας προβληματιστείτε λίγο σχετικά με την παραπάνω δήλωση. Δεν θρηνεί κανείς έναν ακόμη νεκρό αλλά πιστεύει κι ελπίζει σε έναν ΖΩΝΤΑΝΟ που, ανάμεσα σε άλλους σωτήρες, ήταν ο πρώτος που απόλυτα συνειδητά και με πλήρη επίγνωση της πράξης του επέλεξε την Ατραπό της Θυσίας για να εκφράσει την ενωτική Ακτίνα, εκείνη που δομεί τα Σύμπαντα. Δεν ήταν ένας θρίαμβος κατά του θανάτου, όπως συχνά λέγεται αλλά μια επιβεβαίωση της Ζωής ως Αρχής και μιας σωστής τοποθέτησης του Θανάτου στον κόσμο της Μάγια.
Διαλέξτε την Αγάπη και θα κινητοποιήσετε μια από τις μεγαλύτερες Δυνάμεις που υπάρχουν.

Φιλοσοφώντας με την Καμπάλλα (μέρος 1ο)

1 σχόλιο

otz-chiimΕίναι πολλά αυτά που έχουν γραφτεί για την Καμπάλλα και το Καμπαλλιστικό Δέντρο της Ζωής και περισσότερα ακόμη θα γραφτούν. Μαζί της έχουν ασχοληθεί σοβαροί μελετητές και, ευτυχώς, την έχουν αντιμετωπίσει με το σεβασμό και την τιμή που της ταιριάζει, παρά τις όποιες μικροδιαφωνίες τους στην ερμηνεία.

Πράγματι, το Οτζ Χιϊμ είναι «ανοιχτό» σε πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις που κάλλιστα μπορούν να είναι όλες σωστές, καθώς αποτελούν θέαση από διαφορετικές οπτικές γωνίες που δεν αλλοιώνουν το θέαμα: από όποια πλευρά δει κανείς το βουνό, βουνό παραμένει, απλά η αλλαγή οπτικής γωνίας παρουσιάζει σημεία που κάποιος άλλος δεν θα έβλεπε. Κανείς δεν είναι σοφότερος επειδή βλέπει κάτι διαφορετικό ούτε κι εκείνο που βλέπει είναι σημαντικότερο από αυτό που βλέπει κάποιος άλλος. Γιατί στο σημείο αναφοράς που βρισκόμαστε δεν μπορούμε να δούμε τα πάντα αλλά πάντοτε το οπτικό μας πεδίο θα παραμένει περιορισμένο.
Θα προσπαθήσω, λοιπόν να παρουσιάσω κάποιες επιπλέον οπτικές γωνίες
, χωρίς να αξιώνω από κανέναν να τις αποδεχτεί δογματικά ως μια επιπλέον αποκάλυψη της αλήθειας αλλά να τις θέσει υπόψιν του και να διαλογιστεί ότι η Αλήθεια δεν μεταβάλλεται. Η αλήθεια όμως αλλάζει ανάλογα με το σημείο που βρίσκεται κανείς.

Η Αλήθεια είναι εκεί που οι Καμπαλλιστές μιλούν για τα πέπλα του Απόλυτου. Η Αλήθεια ονομάστηκε με διάφορους τρόπους: άλλοι την είπαν Θεό γενικά, άλλοι Πατέρα – Θεό, Απόλυτο, Ανεκδήλωτο, Αρνητική Ύπαρξη και άλλοι ακόμη πιο αόριστα «ανώτερη δύναμη». Η ποικιλία των ονομάτων και επιθέτων υποδηλώνει το γεγονός ότι η ολότητα του Θεού παραμένει ακατανόητη από την ανθρώπινη διάνοια. Αυτή η γνώση – παραδοχή είναι πανάρχαιη. Οι αρχαίοι λαοί είχαν συνειδητοποιήσει πως, πίσω από εκείνον που ονόμαζαν πατέρα – Θεό βρισκόταν «κάτι», στο οποίο ο κεντρικός τους Θεός παρέμενε υπόλογος. Πιθανώς ένας ακόμη ανώτερος Θεός, ακατάληπτος ακόμη και από τον ύψιστο Θεό τους, πόσο μάλλον από τους ίδιους. Για αυτό τον αναφέρουν ή τον υπονοούν αλλά δεν ασχολούνται μαζί του, δεν προσπαθούν να τον ερμηνεύσουν γιατί μια τέτοια ερμηνεία θα ήταν αυθαίρετη. Η Καμπαλλιστική προσέγγιση δεν ξεφεύγει από αυτό. Παραδέχεται την άγνοιά της και μιλάει για τρία πέπλα τα οποία δίνουν μια νύξη για ΤΟ θεό αλλά στην ουσία, όπως όλα τα πέπλα, τον αποκρύπτουν. Τα πέπλα αυτά είναι η Αρνητικότητα, το Απεριόριστο και το Απεριόριστο Φως. Η Αρνητικότητα υποδηλώνει τη μη εκδήλωση, η οποία όμως δεν συνιστά και μη ύπαρξη. Στην ουσία είναι η πραγματική ύπαρξη, η αυθύπαρκτη, η οποία δεν υπόκειται στο Νόμο αιτίας – αποτελέσματος αλλά μόνη της αποτελεί αιτία κι αποτέλεσμα. Μπορεί να μην έχει εκδηλωθεί αλλά αυτο δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει, αντίθετα με ότι συμβαίνει στον κόσμο της Μορφής, ο οποίος ξεπηδά από αυτή τη μη – μορφή, τη μη ύπαρξη. Το Απεριόριστο είναι αυτό που λέει το όνομά του το ίδιο: εκείνο που δεν περιορίζεται, διότι η Μορφή είναι περιοριστική και Αυτό στερείται μορφής άρα και οποιουδήποτε περιορισμού. Το Απεριόριστο Φως είναι ένα Μέγα Μυστήριο και η πλήρης του έννοια δεν αποκαλύπτεται. Η υλική του αντανάκλαση στον κόσμο της μορφής είναι το υλικό φως αλλά το απεριόριστο φως δεν είναι το υλικό φως. Πάντως από την ουσία της Αρνητικότητας είναι ό,τι πιο «κοντά» στο μορφικό πεδίο αν και τόσο μακριά από αυτό. Τα τρία αυτά συμβολικά πέπλα δεν ξεχωρίζουν και δεν διακρίνονται το ένα από το άλλο. Σαν Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα είναι «Τριάδα ομοούσιος και αχώριστος» και ο ανώτατος μυημένος αυτού του ηλιακού συστήματος ακόμη (αλλά και άλλοι μεγαλύτεροι από αυτόν) δεν μπορεί να εισχωρήσει στα μυστικά τους. Κλίνω το γόνυ μπρος στο μεγάλο μυστήριο του Απόλυτου κι εγώ, όπως όλοι εσείς, σαν προσκυνητής πραγματοποιώ το προσκύνημα της επιστροφής σε αυτό που υπήρξε και θα υπάρχει ως μήτρα των πάντων. Διότι το Ανεκδήλωτο επιθύμησε κι επιθυμεί να εκδηλωθεί και η εκδήλωσή Του αρχικά διέπεται από τις Τριάδες και όσο η εκδήλωση εισέρχεται ολοένα και περισσότερο στον κόσμο της μορφής που Αυτό δημιούργησε, συνεχίζεται ως 7άδες, 9άδες, 12άδες, 24άδες και πιο πολύπλοκα ακόμη σε 40άδες, 500άδες και σε σχηματισμούς των 900, 1200 και ούτως συνεχίζεται. Τους σχηματισμούς αυτούς, με τη μορφή που προσλαμβάνουν, τους διέπει η Ζωή και αυτός είναι ο λόγος που θα δείτε τους αριθμούς αυτούς να επαναλαμβάνονται στερεότυπα. Όμως όλοι, σε τελική ανάλυση, αποτελούν τη Μονάδα, την Ενάδα που ο πλέον υπερβατικός Νους μπορεί αόριστα να συλλάβει και που η ανθρωπότητα ονόμασε Θεό και τον έβαλε να κατοικεί στους Ουρανούς δίνοντας κάθε φορά στη λέξη αυτή και διαφορετικό προσδιορισμό: έτσι για τους πρωτόγονους ανθρώπους η λέξη ουρανός ήταν κυριολεκτική αλλά πίσω από αυτή κρυβόταν η αλήθεια πως η θεότητα «κατοικούσε» (αναπόφευκτη η χρήση λέξεων που αναφέρονται) σε επίπεδα υπεράνω του φυσικού. Έτσι, Αυτή «κατοικούσε» στο Νοητικό πεδίο, στο Βουδδικό, στο Ατμικό, όπως ονομάστηκαν αργότερα αυτά τα «πεδία» αλλά στην ουσία το Απόλυτο «βρίσκεται» τόσο μέσα στην εκδήλωση όσο και εκτός αυτής- και το Δέντρο της Ζωής των Καββαλιστών μας το δείχνει αυτό στο συνοπτικό του σχήμα.
Γιατί ονομάστηκε «δέντρο» και γιατί επιλέχθηκε ένα τέτοιο σχήμα; Συνηθίζω να λέω πως όποιος έχει απορίες σχετικά με τη Δημιουργία, την Εκδήλωση, δεν έχει παρά να κοιτάξει ένα Δέντρο κι έναν άνθρωπο κι αν είναι πραγματικά εμπνευσμένος θα παρατηρήσει πως το ένα είναι το άλλο καθώς με τρόπο μυστήριο αλλά μεγαλειώδη συνοψίζουν το Έργο της Αρνητικής Ύπαρξης. Για αυτό το λόγο το σχήμα αυτό περιγράφεται ως δέντρο και για αυτό από νωρίς το δέντρο αυτό «τοποθετήθηκε» πάνω στον άνθρωπο. Στο σχήμα αυτό μπορεί κανείς, αναλόγως από ποιά πλευρά θα το δει, να «τοποθετήσει» τους Λόγους πάνω στα Σεφιρώθ. Το Κέτερ, για το βαθμό γνώσης σας, θα μπορούσε να είναι εκείνο που οι μοντέρνοι εσωτεριστές αποκαλούν «Γαλαξιακό Λόγο». Με μια τέτοια σκέψη το Τίφερετ θα αντιπροσώπευε για εσάς τον Ηλιακό Λόγο και το Μαλκούτ τον Πλανητικό αλλά ας μην ξεχνάτε δύο πράγματα:

  1. όσο η Γνώση σας επεκτείνεται θα βρίσκετε «νέους» Λόγους μπροστά σας και η τοποθέτησή τους στο Δέντρο θα μετατοπίζεται
  2. Πάντα με κάθε νέο Λόγο που θα «βρίσκετε» θα θυμάστε πως πίσω από αυτούς, οσοδήποτε «απέραντοι» και μυστηριώδεις και αν είναι, θα υπάρχουν τα πέπλα του Ανεκδήλωτου και αυτό θα προσαρμόζει τη σκέψη σας

Με αυτά που λέω θέλω απλά να καταδείξω αυτό που υποψιάζεστε. Ότι η Δημιουργία είναι αχανής και δεν μπορεί να αποκαλυφθεί μπροστά σας σε ολόκληρο το Μεγαλείο της ούτε και με ολόκληρο το πλήθος των μορφών της. Διακατέχεται από Ζωή, όμως και αυτός είναι ένας από τους Μεγάλους Κανόνες.
Ένα άλλο σημείο που πρέπει να θίξω, συμπληρωματικό προς τα παραπάνω, είναι το γεγονός ότι για τη δική μας εξέλιξη και, αν μπορώ να το πω έτσι, για το δικό μας πεδίο ύπαρξης, η δυαδικότητα της Εκδήλωσης είναι ένας ακόμη Μεγάλος Κανόνας αλλά ας μην είστε σίγουροι πως αυτό ισχύει παντού. Το Δέντρο το απεικονίζει αυτό στις δυο του πλευρικές στήλες αλλά, ας το προσέξετε αυτό, δεν απεικονίζει τη μορφική δυαδικότητα, με άλλα λόγια δεν αναφέρεται στο αρσενικό και θηλυκό φύλο αλλά στις δύο ποιότητες, τη θετική και την αρνητική, όπως έχουν ονομαστεί στο σύστημά μας. Ας μην ξεχάσετε όμως ότι υπάρχει και η μεσαία στήλη, η Ευθεία Οδός, η Ατραπός της Αρμονίας και Ισορροπίας, στην οποία όλες οι ποιότητες συγκλίνουν, συχνά μέσω σύγκρουσης των επιμέρους ποιοτήτων. Για αυτό το λόγο η 4η Ακτίνα έχει έναν ισχυρό ρυθμιστικό ρόλο, σε συνεργασία με την εκπορεύουσα αυτή 2η Ακτίνα της Αγάπης.  Στη μεσαία αυτή στήλη θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την 1η Ακτίνα στο Κέτερ, τη Θέληση του Πατρός. Τη 2η Ακτίνα θα μπορούσαμε να την αποδώσουμε στο Τίφερετ, την Ομορφιά του Υιού και την 3η Ακτίνα της Ενεργού Νοημοσύνης – Δράσης θα την αποδώσουμε στο Γεσόντ, το Θεμέλιο της Βασιλείας.

———————————————————————————————————-
Παρατηρείτε ότι το Δέντρο αποτελείται από 10 σφαίρες που ενώνονται μεταξύ τους με γραμμές-ατραπούς. Για την ακρίβεια υπάρχει μια ακόμη σφαίρα που δεν απεικονίζεται. Ονομάστηκε Νταατ και βρίσκεται ανάμεσα στη δεύτερη και τρίτη σφαίρα, τη Χοχμάχ και τη Μπινάχ αντίστοιχα, επομένως βρίσκεται ανάμεσα στη θετική και αρνητική στήλη, στο αρχετυπικό Αρσενικό και στο αρχετυπικό Θηλυκό και ουσιαστικά αποτελεί σφαίρα της μεσαίας στήλης μεταξύ του Θεού Πατρός και του θεϊκού Υιού. Στο Δέντρο νοούνται επίσης δύο «χάσματα», δυο βάραθρα αλλά στην ουσία είναι τρία και όχι δύο. Αλλά για αυτά θα μιλήσουμε αργότερα. Εδώ μένει μόνο να πούμε ότι η σφαίρα αυτή βρίσκεται στις παρυφές του ενός βάραθρου. Συνυπολογίζοντάς την έχουμε 11 σφαίρες στο Δέντρο αλλά η 12άδα συμπληρώνεται αν υπολογίσουμε πως τα τρία πέπλα αποτελούν μια σφαίρα ακόμη.
Τι είναι το Δέντρο της Ζωής; Μια συμβολική απεικόνιστη της Δημιουργίας θα μπορούσε να πει κανείς αλλά, ενώ είναι και αυτό, είναι κάτι παραπάνω από αυτό, καθώς σε αυτό απεικονίζεται σε γενικές αλλά ουσιαστικές γραμμές και ο τρόπος δημιουργίας και ο τρόπος λειτουργίας της Ύπαρξης στο βαθμό που μπορεί να αναπαραχθεί από τον εγκέφαλο αλλά και σε πολύ ανώτερα από αυτόν επίπεδα. Έτσι, στην ουσία, στο Δέντρο συνοψίζονται φιλοσοφία, επιστήμη, γνώση, μαγεία και άλλες λέξεις-σκέψεις που χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους και οι αντιστοιχίες του είναι πολλές σε θεωρητικό αλλά και σε πρακτικό επίπεδο-το οποίο δεν θα μας απασχολήσει.
Οι δέκα (και πριν λίγο είπαμε δώδεκα) σφαίρες δεν είναι παρά εκπορεύσεις του Θεού, με άλλα λόγια ποιότητες θεϊκές και για αυτό αντιστοιχήθηκαν σε αυτές τα Ιερά Ονόματα του Θεού, οι εκδηλώσεις του και μαζί με αυτά αντιστοχήθηκαν οι Αρχάγγελοι, τα Αρχαγγελικά Τάγματα και δόθηκαν και πολλές άλλες αντιστοιχίες που συχνά θα παρατηρήσετε πως διαφέρουν σε λεπτομέρειες ανάμεσα στις διάφορες σχολές. Ας θυμάστε όμως ότι σε επίπεδα ανώτερα οι σφαίρες αυτές είναι Μία, όπως ένας είναι ο Θεός και μία είναι η Ζωή που στην ουσία είναι το ίδιο πράγμα.
(συνεχίζεται)