Shadow of doubt 194Ένα από τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει εκείνος που αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή και τις δυνάμεις του στη μελέτη του εσωτερισμού, παρακινούμενος από αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη για υπηρεσία προς  την ανθρωπότητα, είναι εκείνο της αμφιβολίας προς το νέο κόσμο ο οποίος ανοίγεται μπροστά στα μάτια της αντίληψής τους.
Πραγματικά, είμαστε τόσο απόλυτα συνηθισμένοι και δεκτικοί (πολωμένοι) σε εκείνες τις αντιλήψεις που έχουμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο βιώσει μέσα από τη ζωή μας στην ανθρώπινη κοινωνία και στα επιτεύγματά της αλλά και τόσο πολωμένοι στις φυσικές (αν μπορώ να το πω έτσι) αισθήσεις που οποιαδήποτε νέα γνώση, ακόμη και αν είναι επιστημονική (άρα και ευρύτερα αποδεκτή ή «θεμιτή») μας ξενίζει και μας γεμίζει αμφιβολίες. Αυτό είναι μια γενική αρχή της κοινωνίας και μπορεί κανείς να τη διαπιστώσει μελετώντας την ανθρώπινη ιστορία και κυρίως την ιστορία των επιστημών. Ακόμη και σήμερα, στην εποχή της εκρηκτικής άνθισης της τεχνολογίας και της επιστήμης, ο μέσος άνθρωπος (εάν πω και ο μέσος επιστήμονας δεν θα είμαι υπερβολικός) είναι δύσκολο να κατανοήσει ότι δεν είναι οι οφθαλμοί που βλέπουν αλλά ο ίδιος ο εγκέφαλος ενώ ο ρόλος των πρώτων περιορίζεται σε εκείνον του διαβιβαστή της φωτεινής ενέργειας. Μερικές αντιλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας και είναι δύσκολο να εκριζωθούν – δύσκολο αλλά όχι αδύνατο.
Το ζήτημα περιπλέκεται πολύ περισσότερο όταν κανείς εξετάζει φιλοσοφικά και θρησκευτικά ζητήματα καθώς αυτά, σε αντίθεση με τα επιστημονικά, στερούνται απόδειξης και πειραματικής επαλήθευσης, όπως τη νοεί ο άνθρωπος σήμερα. Οι φιλοσοφικές αρχές και οι όποιες θρησκευτικές – θεολογικές απόψεις και εμπειρίες παραμένουν στην ατομική σφαίρα κατανόησης και επαλήθευσης. Όλοι μιλούν για την ψυχή, λόγου χάρη αλλά κανείς, όσο και αν υποψιάζεται την ύπαρξή της ή έστω δεν την αποκλείει, δεν μπορεί να την «αποδείξει». Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το Θεό. Για τους υλιστές οτιδήποτε δεν μπορεί να αποδειχθεί επιστημονικά δεν υπάρχει και επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού δεν διαθέτουμε αλλά επίσης δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε (επιστημονικά πάντα) απόδειξη περί της ανυπαρξίας του. Για τους περισσότερο ρομαντικούς ο Θεός υπάρχει ακόμη και αν δεν μπορεί να αποδειχθεί. Οι πρώτοι απορούν με τους δεύτερους διότι πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορεί να αποδειχθεί. Οι δεύτεροι απορούν με τους πρώτους διότι δεν βλέπουν το Θεό παντού γύρω τους, όπως εκείνοι τον βλέπουν και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο υπάρχουν κι εκείνοι που αμφιβάλουν αλλά δεν κρατούν μια ξεκάθαρα θετική ή αρνητική στάση.
Από την αμφιβολία αυτή δεν ξεφεύγει εκείνος που σχετίζεται με την Εσωτερική αναζήτηση. Θα τον ονομάσω για χάρη ευκολίας στη διατύπωση «μαθητή» αν και σαφώς η λέξη αυτή δεν είναι σωστή.

Οι αμφιβολίες του μαθητή

Ο μαθητής, από την πρώτη κιόλας επαφή του με τον Εσωτερισμό, έρχεται σε επαφή με ένα πλήθος γνώσεων, αρχών και παραδοχών που διαφέρουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό από εκείνα που έως τότε είχε υιοθετήσει και αποδεχτεί. Η ζωή του υφίσταται μια συνολική αναδόμηση σταδιακά κι έρχεται σε επαφή με ενέργειες και καταστάσεις που έως τότε του ήταν άγνωστες ή τουλάχιστον δεν έδινε τη δέουσα προσοχή σε αυτές και δεν μπορούσε να τις ερμηνεύσει. Βήμα – βήμα, όμως, γίνεται κοινωνός των καταστάσεων αυτών και της διεύρυνσης της συνειδητότητάς του και, όσο ο καιρός περνάει, μαθαίνει να παρατηρεί και να κάνει «συνδέσεις» που έως τότε τον άφηναν αδιάφορο. Ο κόσμος πλέον ερμηνεύεται από αυτόν με διαφορετικούς όρους, συχνά γίνεται πολύ θετικός στη σκέψη αλλά εξίσου συχνά και πολύ αρνητικός. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε ότι στα αρχικά στάδια της μαθητείας ο μαθητής αμφιβάλει σε κάποιο βαθμό ως προς τις γνώσεις που του διατίθενται και στο κατά πόσο αυτές είναι επαληθεύσιμες.
Ταυτόχρονα με αυτή την αμφιβολία, ο μαθητής που είναι έντονα θρησκευόμενος αντιμετωπίζει το πρόβλημα του κατά πόσο οι νέες αυτές γνώσεις είναι «ταιριαστές» και αποδεκτές από τη θρησκεία του. Δεν βρίσκεται ακόμη σε ικανό επίπεδο να διακρίνει την ενότητα που κρύβεται πίσω από όλες τις δοξασίες ούτε και να ερμηνεύσει με κάποιον άλλο τρόπο, περισσότερο συνθετικό, τις διδαχές του θρησκεύματος το οποίο επικαλείται. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στο μαθητή της χριστιανικής διδασκαλίας, όπου η απειλή της αίρεσης και της μετά θάνατον τιμωρίας τονίζεται συχνά και υπερβολικά. Υπάρχει, με άλλα λόγια, στο σημείο αυτό ένας μεταφυσικός φόβος για το μαθητή, ο οποίος συνήθως διατηρείται επί μακρόν και αποτελεί σοβαρό εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί και ξεπερνιέται όταν γίνει κατανοητή η αγαθή φύση της Θεότητας και η «φιλοσοφία» της δημιουργίας, στο βαθμό που μπορεί να γίνει κατανοητή.
Έπειτα, ο μεταφυσικός αυτός φόβος αφορά στο επέκεινα γενικότερα. Τι κρύβεται μετά το θάνατο; Θα ήταν ίσως πολύ ευκολότερο να δεχτεί κανείς πως μετά το θάνατό του δεν υπάρχει τίποτα παρά ότι ακολουθεί μια σειρά ενσαρκώσεων για εκπαιδευτικούς λόγους και για ανιδιοτελή προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.
Ο μαθητής έχει σοβαρές αμφιβολίες να καταπολεμήσει. Ελάχιστες από αυτές αναφέραμε στο άρθρο αυτό περισσότερο για προβληματισμό παρά ως μια εμπεριστατωμένη μελέτη περί των δυσκολιών της μαθητείας.

Advertisements