Ποιά η θέση σου περί της καύσης των νεκρών;

Γνωρίζω για ποιό λόγο ρωτάς. Δεν είναι μόνο εξαιτίας της πρόσφατης απόφασης στη χώρα σου αλλά και επειδή διάβασες σχετικά σε μια πραγματεία εσωτερισμού (σημ. εννοεί την Εσωτερική Θεραπευτική της Alice Bailey). Γνωρίζω πως, όταν κληθείς να αφήσεις αυτή την ενσάρκωση, δεν θα έχεις κάποια ειδική επιθυμία ως προς το να ταφεί ή να αποτεφρωθεί ο πυκνός φυσικός σου φορέας, οπότε θα προσεγγίσω το ερώτημα με γενικό τρόπο. Αποτελεί πανάρχαια παράδοση η ταφή των νεκρών και η τιμή και ο σεβασμός προς αυτούς. Σε μερικούς λαούς, που εσείς θεωρείτε κάπως βάρβαρους και λιγότερο αναπτυγμένους, όμως, η συνήθεια είναι η καύση. Ο εσωτερισμός φαίνεται να δείχνει κάποια προτίμηση στην τελευταία και διάβασες τους λόγους που αφορούν κυρίως στην εξαγνιστική δράση του πυρός, στη γρήγορη διάλυση του αιθερικού σώματος και στην αποφυγή της υπερβολικής προγονολατρείας, που αποδίδεται στα νεκροταφεία και στις συνήθειες που επικρατούν σε αυτά, με τη δημιουργία μνημείων και ακραίων αντιδράσεων εκ μέρους των συγγενών, που τονίζουν μια προσήλωση στη Μορφή. Αυτά θα περίμενε κανείς να υποστηρίζει ο ανατολικής προέλευσης εσωτεριστής και αυτό κάνει. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να κατηγορηθεί για αυτό ούτε και εντοπιστεί λάθος σε αυτά που πρεσβεύει. Είχε δίκαιο η Dion Fortune όταν μιλούσε για τις διαφοροποιήσεις μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού αποκρυφιστή. Καιρός εμείς να μιλήσουμε για την άποψη του μεσαίου.
Θεωρώ, λοιπόν ότι και οι δύο τρόποι διάθεσης του φυσικού φορέα μετά το θάνατό του είναι εξίσου αποδεκτοί. Δεν υπάρχει σωστός και λανθασμένος, αποδεκτός κι απορριπτέος. Μπορεί κανείς με την ίδια ευκολία να επιλέξει τον ένα ή τον άλλο τρόπο χωρίς να ανησυχεί εάν είναι «αποκρυφιστικά σωστός», ιδιαίτερα εάν λάβει υπόψη τη θεμελιώδη αρχή ότι είναι η Ψυχή που μας ενδιαφέρει ενώ ο οίκος της οφείλει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό καθόσο ζει αλλά και μετά το πέρας των λειτουργιών του. Ο σεβασμός στους προγόνους και η ανέγερση μνημείων, εάν είναι ισορροπημένη τάση, δεν είναι κακή και πάνω σε αυτή στηρίζεται ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία και οι επιστήμες που σχετίζονται με αυτή, όπως η αρχαιολογία, η ανθρωπολογία και οι τέχνες. Ο σεβασμός στους νεκρούς δεν είναι κακός, κακή είναι η λατρεία σε αυτούς ως μορφές και όχι ως το Πνεύμα που τις εξουσιάζει.
Θα ήθελα να διευκρινήσω ορισμένα πράγματα σχετικά με το αιθερικό σώμα ως προς το θάνατό του. Οι εποχές στις οποίες γράφτηκαν βιβλία εσωτερισμού έχουν πλέον παρέλθει και οι ανθρώπινες συνθήκες ζωής έχουν σαφώς διαφοροποιηθεί είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Το ανθρώπινο σώμα πλέον κηδεύεται σε διαφορετικές κλιματικές και γεωλογικές συνθήκες (σημ. εννοεί όχι ως προς τα πετρώματα αλλά τις μικρές ζωές που ενοικούν στο έδαφος), σε ένα έδαφος, δηλαδή, εμποτισμένο με διαφορετικές ζωές από όσο ήταν εκατό χρόνια πριν. Πιο σημαντικό από όλα, όμως, είναι το νεφελώδες πεδίο που περικυκλώνει τον πλανήτη και από το οποίο είναι αναγκασμένη να διέλθει η ψυχή πριν τον αιθερικό θάνατο. Η ατμόσφαιρα της Γης είναι κυκλωμένη από ένα πλήθος μυριάδων σκεπτομορφών και καθημερινά ενισχύεται από τις ενέργειες που έχουν διαμορφωθεί από τις ανθρώπινες δραστηριότητες (σημ. εννοεί προφανώς τα μαγνητικά πεδία), όπως αυτές διαμορφώνονται στις μεγάλες κυρίως πόλεις, που ενισχύουν σημαντικά τη Μάγια. Από αυτό το ομιχλώδες πεδίο πρέπει να διέλθει η ψυχή και να μη γοητευθεί και να μην επιθυμήσει εκείνα που αφήνει πίσω της, μια έκθεση των οποίων λαμβάνει από αυτά τα δημιουργούμενα πεδία, σαν έναν τελευταίο πειρασμό. Η φοβική ως προς το θάνατο σκεπτομορφή δεν είναι, λοιπόν, αποτέλεσμα της ύπαρξης των νεκροταφείων και της ταφής των νεκρών αλλά το αποτέλεσμα χιλιάδων γενεών που έζησαν μέσα στο φόβο του θανάτου είτε έθαβαν είτε έκαιγαν τους νεκρούς τους. Διότι, ακόμη και αν η καύση των νεκρών καθιερωθεί σε ευρεία κλίμακα, η ψυχή θα διέλθει από το απατηλό αστρικό πεδίο στο οποίο ενοικούν οι σκεπτομορφές αυτές και την επίδρασή τους δεν τη διαλύει καμία καύση και καμία ταφή παρά μόνο το Φως της αιώνιας ζωής και η κατανόηση ότι ο θάνατος είναι η απελευθέρωση από τα δεσμά της πλάνης.
Η επιβολή της καύσης των νεκρών δεν θα διαλύσει το φόβο του θανάτου σε όλους εκείνους που συνηθίζουν να θάβουν τους νεκρούς τους, αντίθετα θα πυροδοτήσει μια αντίδραση που θα προσφέρει την ενέργειά της για να χρησιμοποιηθεί στην περαιτέρω γιγάντωση της φοβικής ως προς το θάνατο σκεπτομορφής. Ακόμη άλλωστε και η προσκόλληση στο πως θα διαχειριστούμε το σώμα ενός τεθνεώτα συνιστά εμμονή στη μορφική πλευρά της ζωής και για αυτό οι διδάσκαλοι και εκείνοι που αποκαλείς Αγίους δεν έδωσαν σημασία στο τι θα γίνει το σώμα τους, μόνο το άφησαν πίσω σαν ρούχο και βάδισαν το δρόμο που ανοίχτηκε μπροστά τους τρέχοντας. Εάν λοιπόν δεν επανατοποθετηθεί ο θάνατος στην πραγματική του βάση, τόσο η ταφή όσο και η καύση δεν θα προσφέρουν πολλά πράγματα και τα νεκροταφεία με τις εμμονές τους θα δώσουν τη θέση τους σε άλλους χώρους όπου η ίδια προσκόλληση στη μορφή θα επαναλαμβάνεται. Επομένως, αντί να μας απασχολεί τόσο πολύ ο τρόπος διαχείρησης του σώματος μετά την απελευθέρωση, θα ήταν προτιμότερο να φροντίσουμε να εκπαιδευτούμε στην τέχνη του θανάτου, που είναι ουσιαστικά μια τέχνη στην κατανόησή του και το ρόλο που αυτός έχει στην εξέλιξη. Σημείωσε ότι ο ίδιος ο θάνατος είναι μια διαδικασία στην οποία εκφράζεται η 4η Ακτίνα της αρμονίας μέσω διαμάχης, τόσο από την πλευρά της ψυχής που ελευθερώνεται από τη μορφή όσο και από την πλευρά εκείνων που μένουν πίσω και αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της απώλειας. Ο ίδιος ο θάνατος, με άλλα λόγια, συνιστά μια μύηση.

Θα ήθελα ένα σχόλιό σου πάνω στον αριθμό του Θηρίου, το περίφημο 666 που τόσο πολύ έχει απασχολήσει τους ερευνητές και τους θεολόγους. Τελικά είναι το όνομα του Αντίχριστου;

Δεν επιτρέπεται να πούμε πολλά πράγματα πάνω σε αυτό και μην περιμένετε, χωρίς να διαθέτετε μύηση αντίστοιχη με του Ιωάννη, να καταλάβετε το περιεχόμενο της Αποκάλυψης. Μην την εξετάζετε ως ένα προφητικό βιβλίο σαν τα πολλά που έχουν κυκλοφορήσει, διότι ο Ιωάννης δεν έγραφε χρησιμοποιώντας κάποια από τις κατώτερες ή μέσες αισθήσεις (σημ. εννοεί τις διαβαθμίσεις των αισθήσεων στην εξελικτική κλίμακα) διότι και ο αναφερόμενος αριθμός χξς’ δεν είναι αυτός ακριβώς που νομίζετε. Μόνο υπαινιγμούς μπορώ να προσφέρω ως απάντηση και αυτή μου η απόφαση ενέχει τον κίνδυνο της παρανόησης αλλά ας γίνει έτσι. Λάβετε, λοιπόν, υπόψη σας τα παρακάτω:

  1. ο αριθμός αυτός μπορεί να αποδοθεί και ως ΟΞΣ ή με τα σύμβολα τετράγωνο – ΙΙΙ – Μ
  2. ο αριθμός αυτός σχετίζεται με την καρδιά, το νερό, το Θεό και τον Πάνα
  3. σχετίζεται ισχυρά με την 6η και 7η Ακτίνα πάνω στη βάση που προσφέρει η 4η
  4. με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τις αντιστοιχίες του
  5. με τη βάση της σπονδυλικής στήλης, το μηρό και τον αστράγαλο
  6. με την 6η εκπόρευση στο δέντρο των Κλιφώθ

Σημείωσε επίσης πως ο Χριστός κατέρχεται με συλλογική επίκληση και πως, σε πλανητικό, ηλιακό και κοσμικό επίπεδο αποτελεί το σύνολο των φωτισμένων συνειδήσεων που παρωθούνται στην ενότητα της σύνθεσης υπό τη 2η Ακτίνα και επιδιώκουν τη Μοναδικότητα της Τριάδας σε αυτό τον κύκλο. Λάβε και την πικρή διαβεβαίωση πως ενώ υπάρχει ο ενοικών Χριστός, μοιραία θα υπάρχει και η αντίστροφη Αρχή σε καθέναν από εκείνους που συνιστούν το 4ο Βασίλειο και ίσως κατανοήσεις σε κάποιο βαθμό για ποιό λόγο η Αποκάλυψη αναφέρει το βασίλειο εκείνο στο οποίο ο Αντίχριστος δεν έχει καμία εξουσία. Ο Ιωάννης αποκαλύφθηκε για να αποκαλυφθεί, αιώνες αργότερα, η ίδια η Ίσιδα. Ο Ιωάννης ήταν άνδρας, η Έλενα Μπλαβάτσκι γυναίκα και ένας άνδρας και μια γυναίκα στάθηκαν κάτω από το Σταυρό του Μαρτυρίου στον τόπο του Κρανίου. Αυτό συνιστά ένα τρίγωνο πραγματικής πλανητικής, ηλιακής και κοσμικής αξίας. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του παγκόσμιου συμβόλου της ειρήνης που ταυτόχρονα είναι και το σύμβολο που σχετίζεται με τη ραδιενέργεια. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της επίκλησης επί «ειρήνης του σύμπαντος κόσμου» και η ουσία της 4ης (δεν σου ακούγεται ενδιαφέρουσα «σύμπτωση» ο αριθμός;;) στροφής της Μεγάλης Επίκλησης.
μαγνητικα πεδια πολεων

Advertisements