Η κάθοδος της 6ης Μητρικής Φυλής (μέρος πρώτο)

Σχολιάστε

futureΣυνομιλία του Σεπτέμβρη

Αγαπημένο μου παιδί, η κάθοδος της 6ης Μητρικής Φυλής έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια, η επικράτησή της θα διαρκέσει πολύ ακόμη αλλά αναπόφευκτα θα συμβεί και σταδιακά η επερχόμενη φυλή θα κατακλύσει τον πλανήτη. Ίσως έχεις ακούσει ή διαβάσει κάποια πράγματα για αυτή. Σου ζητάω να είσαι επιφυλακτικός, γιατί συχνά δεν αποτελούν προϊόν ενόρασης αλλά ευσεβή πόθο. Όσα θα σου πω για αυτή δεν γίνεται να επαληθευτούν παρά μόνο από εκείνους που θεωρούν τον εσωτερισμό ως μια ακόμη ακαδημαϊκή γνώση. Αυτοί θα ξεσκονίσουν τους λόγους μου και θα ψάξουν να βρουν ότι κάποια από αυτά που θα πω δεν γίνονται, επειδή είναι αντίθετα με «κανόνες» που έχουν ευρεία αποδοχή. Μπορούν να μοιραστούν την περιφρόνησή μου γιατί δεν αξιώνω απολύτως καμία αποδοχή αλλά και επειδή ο σκοπός μου δεν είναι η παροχή μελλοντολογικών αποκαλύψεων που θα τέρψουν την περιέργειά τους για να καυχώνται στους ομοίους τους ότι διαθέτουν εξειδικευμένη γνώση. Όσα λοιπόν θα πω για τη φυλή που ήδη έχει έρθει λέγονται απλά για να αυξήσουν (ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν να το κάνουν) τη συνθετική σου κατανόηση και αποσκοπούν στο να σε κάνουν έστω να υποψιαστείς το σκοπό για τον οποίο οι εφτά φυλές θα έρθουν και θα φύγουν, κατανοώντας επίσης κάπως καλύτερα την παρούσα κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο. Οι γνώσεις αυτές, επαναλαμβάνω και τονίζω, δεν έχουν το χαρακτήρα πρόβλεψης αλλά συμβάλουν στην κατανόηση και τη σύνθεση που αναπόφευκτα θα συμβεί.
Όπως είπα και λίγο πριν, η 6η φυλή γεννιέται ήδη ανάμεσά σας και πολλά από αυτά τα παιδιά τα έχεις κρατήσει ήδη στα χέρια σου και έχεις διαπιστώσει ότι διαφέρουν από εσάς όχι καθοριστικά αλλά σημαντικά. Στο μέλλον, όταν η γενιά αυτή εδραιωθεί, θα το διαπιστώσεις περισσότερο. Χαρακτηριστικό όλων των φυλών μετά τη λεμουριανή ήταν πως η κάθε επερχόμενη φυλή αντιμετωπίστηκε ως απειλή ή τουλάχιστον με καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης. Το ίδιο συμβαίνει και με την 6η αν και τώρα υπάρχει η διαφορά: αρκετοί από εσάς τη θεωρούν ως ελπίδα – και έτσι θα είναι αρκεί οι προσδοκίες σας να χαρακτηρίζονται από μέτρο διότι καμία φυλή δεν είναι σωτήρας της άλλης αλλά λογική και θυμική της προέκταση και αυτό ενέχει δυο όψεις, τη θετική και την αρνητική. Κάνει λάθος, λοιπόν, όποιος βλέπει την 6η φυλή σωτηριολογικά και όμοια κάνει λάθος εκείνος που νομίζει πως η φυλή εκείνη δεν θα αντιμετωπίζει προβλήματα αλλά θα τα έχει λύσει όλα.
Το στοίχημα που η 6η Φυλή θα κληθεί να κερδίσει θα είναι η κατάκτηση της νοητικότητας και η επέκταση έως της δυνατής τελειοποίησης των νοητικών κατακτήσεων της 5ης ριζικής φυλής. Θα παραλάβει ένα πλούσιο έδαφος αλλά μαζί με τους καρπούς θα παραλάβει και τα ζιζάνια και θα προσπαθήσει η σοδιά της να είναι κατά το δυνατό πλούσια. Θα είναι σε αρκετό βαθμό. Οι κύριες επιδράσεις της θα σχετίζονται με την 4η, 5η και 6η Ακτίνα και με τα εφόδια αυτά θα προσπαθήσει να εμπλουτίσει, να επεκτείνει και να εφαρμόσει αγαπητικά το 5ο πεδίο, όπου διεξάγεται (και θα διεξαχθεί) η μεγάλη μάχη, το τέλος της οποίας θα οδηγήσει στην απώλεια και αυτής της φυλής και στην ανατολή της 7ης και τελευταίας για αυτό τον κύκλο.
Έως τώρα τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη θυμική φύση. Ολόκληρος ο πολιτισμός, οι τέχνες, οι δραστηριότητες σχετίζονται με το συναίσθημα. Υπάρχει στη συνείδηση των περισσοτέρων ανθρώπων μια σαφής «προτίμηση» στο συναίσθημα έναντι της Λογικής ή, όπως συχνά εκφράζεται, «μια προτίμηση στο τι λέει η καρδιά σε αντίθεση με το τι λέει το μυαλό». Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε από τους ατλάντιους χρόνους και θα συνεχιστεί για πολύ ακόμη, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της 3ης υποφυλής της 6ης μητρικής φυλής. Είναι δε το λιγότερο από όλα (η αναρώτηση του ανθρώπου σχετικά με το συναίσθημα και το «μυαλό») καθώς η νοητικότητα δεν είναι μόνο ο εγκέφαλος και οι λειτουργίες του αλλά δυνάμεις ακόμα ανώτερες που σχετίζονται με την ίδια την Τριάδα και τη δομή της Εκδήλωσης. Αυτό όμως βραδέως η ανθρωπότητα θα το καταλάβει. Έως τότε εκείνο που θα την απασχολεί είναι η επιλογή μεταξύ «καρδιάς» και «μυαλού» σε ότι έχει να κάνει με τις συναναστροφές στην καθημερινότητα.
Πολλοί μελετητές του Εσωτερισμού προβάλουν το ερώτημα: «είναι πράγματι τόσο κακό το συναίσθημα; Είναι τόσο ΄»κακό» το ίδιο το αστρικό πεδίο, που τόσο πολύ έχει συνδεθεί με τη θυμική φύση; Οι Διδάσκαλοι δεν διαθέτουν συναίσθημα;» Είναι εύλογα ερωτήματα διότι φαίνεται σε αρκετές διδασκαλίες πως το συναίσθημα «δαιμονοποιείται» και υπάρχει μια σαφής «προτίμηση» στη Νοητικότητα, όμως από την άλλη συνηθίζουμε να διδάσκουμε πως ο Θεός είναι Αγάπη και πως ο Ιησούς ότι έκανε το έκανε εξαιτίας της Αγάπης. Η Αγάπη, όμως, είναι μια συναισθηματική εκδήλωση και επομένως οι σκέψεις αυτές μοιάζουν να καταλήγουν σε αδιέξοδο. Παρόμοια ερωτήματα θα αντιμετωπίσει και η 6η Φυλή και θα βασανίσουν σε κάθε επίπεδο τους 3 κυρίως πρώτους κλάδους της.
Δεν σκοπεύω να κάνω μια πλήρη ανάλυση του 4ου και 50υ πεδίου, σκοπεύω να μεταδόσω σπερματικές σκέψεις προς αξιοποίηση από όλους τους ενδιαφερόμενους. Ξεκινώ λοιπόν λέγοντας πως το συναίσθημα, η θυμική φύση και το 4ο πεδίο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΚΑ». Τίποτα στην εκδήλωση δεν είναι «κακό» γιατί όλα πηγάζουν από τη δεξαμενή του Ανεκδήλωτου, το οποίο έχει μια εμφανώς αγαπητική φύση. Συνεχίζω λέγοντας πως οι Διδάσκαλοι διαθέτουν Αγάπη και θλίβονταν και λυπούνταν όπως όλοι οι άνθρωποι. Επιλέγω τον αόριστο χρόνο διότι στα πεδία που οι Διδάσκαλοι κινούνται πλέον δεν υπάρχει «πόνος, θλίψη και στεναγμός αλλά χαρά ατελεύτητος». Ας το εξηγήσουμε λίγο αυτό.
Κάθε συναίσθημα, θετικό ή αρνητικό, κινητοποιεί συγκεκριμένες αντιδράσεις που προσλαμβάνουν αντικειμενική – φυσική εκδήλωση. Έτσι η χαρά προξενεί περισσότερους χτύπους στην καρδιά, ο φόβος ιδρώτα και επίσης ταχυκαρδία, το άγχος όλα τα παραπάνω συν την εφίδρωση και άλλες εκδηλώσεις. Αυτές οι αντιδράσεις, από εσωτερικής πλευράς, θεωρούνται «αναγκαία κακά». Είναι γνωστό πως το υπερβολικό συναίσθημα είτε θετικό είτε αρνητικό, προκαλεί διαταραχές σε όλους τους τρεις κατώτερους φορείς, με τους οποίους έχει μια σχέση αμφίδρομη: η διαταραχή του ενός προκαλεί διαταραχή στον άλλο. Η σημαντικότερη επίτευξη, σύμφωνα με ορισμένους, είναι η Γαλήνη, το σημείο ισορροπίας. Η Γαλήνη ενέχει τη Χαρά ως ιδιότητα της ψυχής, η οποία είναι το σημείο που ισορροπεί. Οι Διδάσκαλοι επί του πεδίου τους νιώθουν μια «χαρούμενη γαλήνη» αλλά ταυτόχρονα αγωνιούν για τις τύχες της ανθρωπότητας. Οι ποιότητες όμως αυτών των συναισθημάτων δεν έχουν καμία σχέση με τις αντίστοιχες του μέσου ανθρώπου και, αν ήμουν αυστηρός στην επιλογή των λέξεων που χρησιμοποιώ, δεν θα έπρεπε καν να τις χρησιμοποιώ. Δεν είναι δυνατόν, όμως, να γίνω κατανοητός με άλλο τρόπο διότι η συνειδητότητα είναι περιορισμένη για να κατορθώσει να περιγράψει τις συνθήκες σε εκείνα τα πεδία.
Έπειτα είναι κάτι ακόμη. Το συναίσθημα στο Διδάσκαλο είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τη Νοητικότητα, αποτελώντας ένα «λογικό συναίσθημα», αν μπορώ να το εκφράσω έτσι. Ο Διδάσκαλος, με άλλα λόγια, γνωρίζει ότι «είναι λογικό να έχει συναίσθημα ισορροπημένο». Είναι συναισθηματικός αλλά με μια διαφορετική ποιότητα από το μέσο άνθρωπο ενώ επίσης στερείται των λεγόμενων «αρνητικών συναισθημάτων». Μια υποψία αυτής της ιδέας κρύβεται στις μυθολογίες εκείνες που παρουσιάζουν τους πολεμιστές Θεούς να πολεμούν γελώντας και χαμογελώντας. Θα αντιληφθεί για πρώτη φορά η 6η Φυλή πως συναίσθημα και Νοητικότητα είναι, με τον τρόπο που θεωρούνται από τους ανθρώπους, Πλάνη και πως στα πεδία που η εξέλιξη κατευθύνει, η Αγάπη και η Νοητικότητα είναι απόλυτα συνυφασμένες. Ο Θεός είναι και Αγάπη και Διάνοια και όχι περισσότερο το ένα από το άλλο. Δημιούργησε τον κόσμο από Αγάπη, μέσα από Νόηση και υπό τον έλεγχο της Θέλησης. Είναι Νοήμων Αγάπη, Αγαπά επειδή είναι Λογικό και από την  Αγάπη Του είναι Λογικός, όσο μας επιτρέπει το αναγκαστικά περιορισμένο λεξιλόγιο να περιγράψουμε.
Εδώ κρύβεται η μεγάλη πρόκληση της 6ης Φυλής: να συμβιβάσει τη Λογική, τη Νόηση με την Αγάπη και το Συναίσθημα. Να συνειδητοποιήσει πως το συναίσθημα δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη λανθάνουσα προς το παρόν. Ότι η ίδια η Πίστη είναι συναίσθημα αλλά και Λογική μαζί. Σε αυτό θα πολεμήσει πολύ, διότι η 5η φυλή της κληροδοτεί την άποψη ότι η πίστη δεν έχει λογική αλλά ότι είναι συναίσθημα, ευσεβής πόθος.  Τότε μόνο θα «δει» όσα ο Ιησούς «έβλεπε» και τότε μόνο θα εξηγήσει τη συμπεριφορά Του που έως τώρα κρίνει παράλογη σε αρκετά σημεία. Τότε θα κατανοήσει πως η σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας είναι μια ανοησία κατά βάση και τότε θα βρει την επιστημονική τεκμηρίωση της Πίστης. Τότε θα ανοίξουν οι πύλες μιας συλλογικής Μύησης που θα διαβεί στην τελευταία φυλή ολοκληρωμένα. Διότι στα τέλη της 6ης φυλής και όταν τα σπέρματα της 7ης θα έχουν εμφανιστεί, τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρωπότητας θα έχουν απαντηθεί και νέα θα έχουν προβάλει. Η Μύηση δεν είναι μια στιγμή αλλά μια πορεία.

Άγγελοι της Γης

1 σχόλιο

Archangel_Michael_wallpaperΗ συνομιλία έλαβε χώρα το απόγευμα της 23ης Αυγούστου 2009 μεταξύ του γράφοντα και ενός άλλου προσώπου, το οποίο έχει συνεισφέρει πολλά στη θεματολογία του ιστολογίου μου και, για μια ακόμη φορά, διακριτικά ζητάει να μην αναφερθεί το όνομά του και η επιθυμία του θα γίνει σεβαστή. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τη μεταφορά της συζήτησης και για λόγους ευκολίας έχουν παραληφθεί οι ερωτήσεις μου, ενώ έχουν διατηρηθεί, στο βαθμό που ήταν εφικτό, μόνο τα δικά του λεγόμενα. Οι οποιεσδήποτε γραμματικές ή συντακτικές ιδιομορφίες θα πρέπει να αποδοθούν σε αυτό.

Δεν έχω κάποιες ιδιαίτερες, νέες γνώσεις για να σου προσφέρω. Για την ακρίβεια δεν θα πρέπει να κρίνεις την καταλληλότητα και πολύ περισσότερο τη χρησιμότητα μιας συζήτησης από το μέγεθος των νέων πληροφοριών που λαμβάνεις. Συχνά, η επεξήγηση, ομαδοποίηση και αποσαφήνιση μιας διδασκαλίας που έχει δοθεί είναι εξίσου σημαντική με την ίδια την αρχέγονη διδασκαλία αλλά και οι δύο απομένουν νεκρά κελύφη εάν δεν βρίσκουν εφαρμογή στη ζωή.
Η ερώτησή σου αφορά στους Αγγέλους ή Ντέβα. Είναι ένα εκτενές θέμα και αρκετά δυσνόητο δεδομένου ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει έναν Ντέβα αλλά ούτε και ένας Ντέβα μπορεί να νιώσει εξ’ ολοκλήρου τον άνθρωπο. Ένας σημαντικός βαθμός κατανόησης υπάρχει στα βουδδικά πεδία και στα ανώτερα ακόμη αλλά εκεί ο διαχωρισμός σε Ντέβα και σε ανθρώπινο ον καταρρέει και καμία πλέον (νοητή και αστρική) διάκριση δεν υπάρχει ανάμεσά τους. Είναι κοινή γνώση πως η ντεβαϊκή και η ανθρώπινη εξέλιξη είναι παράλληλες αλλά υπάρχει σημείο τομής για το οποίο δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα.
Το ντεβαϊκό στοιχείο, ωστόσο, ενυπάρχει τόσο στη δυαδικότητα όσο και πέρα από αυτή, τόσο ως έννοια όσο και ως ουσία. Τα υπόλοιπα είναι ζητήματα ανθρώπινης κατανόησης και τα ξινόμησης. Έτσι αναφέρονται οι ντέβας των στοιχείων, των πεδίων, των ουράνιων σωμάτων, των εθνών, τα 9 τάγματα των Αγγέλων του χριστιανισμού, οι πλανητικοί Λόγοι και όλα όσα ο εσωτερισμός του κόσμου αναφέρει με τέτοια πολυπλοκότητα που συχνά συγχέονται στο μελετητή και τα θεωρεί παρόμοια πράγματα. Είναι ο Μιχαήλ, λόγου χάρη, ο ίδιος ο Θεός, ο Λόγος του πλανήτη, ο Ηλιακός Λόγος, ο Μέτατρον, ο προστάτης της ενέργειας, ο θριαμβευτής του Εωσφόρου και του Αντίχριστου, όπως τόσες διαφορετικές γραφές αναφέρουν; Κατανοείς, ωστόσο, πως τέτοιες ερωτήσεις λίγη αξία έχουν και ενέχουν σε σημαντικό βαθμό τη δικαιολογημένη κατά τα άλλα τάση του ανθρώπου να ονοματοποιεί και να εξανθρωπίζει αλλά ταυτόχρονα γίνονται αιτία μιας αδικαιολόγητης ελιτοποίησης που θέλει να υπάρχουν «ανώτεροι» και «κατώτεροι» ντέβας. Όπως δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι άνθρωποι, έτσι και όλοι οι Ντέβας είναι παιδιά του Θεού επίσης.
Κατά την ενσάρκωση, στον άνθρωπο δίνεται και ένα ντεβαϊκό στοιχείο, εκτός από όλα εκείνα τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως άνθρωπο. Το στοιχείο αυτό είναι δύο ειδών, μιλώντας με εξανθρωποποιημένους όρους: μπορεί, λοιπόν, να είναι σπίθα φωτιάς ή να είναι καθαρό φως αλλά αυτή η διάκριση ισχύει μόνο σε κατώτερα πεδία ανάπτυξης. Σε προχωρημένες ψυχές τα στοιχεία αυτά, το φως και η φωτιά, είναι ένα και το αυτό και συνιστούν μια τρίτη ουσία που δεν είναι ακριβώς ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αν μπορούσα να γινόμουν πιο σαφής, θα έλεγα πως το τελειοποιημένο εκείνο στοιχείο είναι μια κατώτερη αντιστοιχία του Αϊν Σοφ Αουρ και οι ανώτερες εκείνες οντότητες που φέρουν μέσα το πυρ το σπόρο της διπλής αυτής τελειοποίησης, συν την ανθρώπινη συνείδηση τελειοποιημένη, είναι κατ’ ουσίαν τα Χαϊοθ Χα Κοντες στην κατώτερη αντιστοιχία τους. Το άπειρο ενυπάρχει τόσο στον άνθρωπο όσο και στους Ντέβας.
Οι σκοτεινοί Ντέβας έχουν μια αντίστροφη διάκριση, όπου το Φως είναι αμυδρό (ποτέ ανύπαρκτο), το πυρ αυξημένο αλλά ανομοιόμορφα παλλόμενο και η συνείδηση στραμμένη προς τα κάτω. Κατανοείς, λοιπόν, πόση αποκρυφιστική σημασία έχει η ανθρώπινη συνήθεια του να ονομάζει κανείς «άγγελο» ή «δαίμονα» κάποιο συνάνθρωπό του. Διότι, ναι, από την κάθε ζωή δομούνται τα στοιχεία εκείνα που θα χαρακτηριστούν ως Ντεβαϊκά ή δαιμονικά και θα οδηγήσουν, σε ένα δυσθεώρητο μέλλον, σε μια αντίστοιχη εξέλιξη.
Κάποιες στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου, συνήθως ασυνείδητα, «ξυπνάει» το ένα ή το άλλο στοιχείο και έχουμε τη «γένεση» ενός ντέβα της γης, είτε θετικού είτε αρνητικού. Οι Ντέβα της γης, για τους οποίους ομιλώ, ΔΕΝ είναι οι στοιχειακές δυνάμεις μιας κατώτερης εξέλιξης αλλά στην ουσία  οι ίδιοι οι άνθρωποι, Άγγελοι επί γης. Τριών πάντως ειδών καταστάσεις ονομάστηκαν Ντέβας της Γης:

  1. Στοιχειακές δυνάμεις θετικές ως προς την αντίληψη, τους σκοπούς και τα αποτελέσματα στην ανθρωπότητα. Είναι νοούμενες ως Ντέβας αλλά όχι Ντέβας στην ουσία τους
  2. Ανθρώπινες δυνάμεις για τις οποίες μιλήσαμε παραπάνω
  3. Διαπότηση (sic) της ανθρώπινης συνείδησης από μια Ντεβαϊκή των λεπτοφυέστερων πεδίων. Αυτή η κατηγορία εξετάζεται εδώ αλλά δεν ανήκει στους τρεις κόσμους παρά μόνο ως δανεισμός.

Οι Ντέβας της τελευταίας κατηγορίας γίνονται ορατοί μόνο από τα αποτελέσματα που επιφέρουν στο φυσικό πεδίο. Μόνο με μια πολύ ισχυρή ενόραση, που ελάχιστοι διαθέτουν μπορεί να γίνει κατανοητή μια τέτοια επίδραση. Στην περίπτωση αυτή ο ενορατικός θα διακρίνει όχι επισκίαση αλλά συγχώνευση της ανθρώπινης και Ντεβαϊκής συνείδησης κατά σχεδόν απόλυτο τρόπο, ανάλογα με την ανθρώπινη προαίρεση. Μια τέτοια νύξη υπάρχει στους χριστιανούς σχετικά με την «επισκίαση» των ανθρώπων από το Άγιο Πνεύμα. Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται στην κατάσταση αυτή τότε παύει να είναι άνθρωπος με τη συνηθισμένη χρήση του όρου και γίνεται αντίστοιχο του Ουράνιου Ανθρώπου, που είναι και ο τελικός σκοπός. Στις νύξεις αυτές κρύβεται το μυστήριο του Σιωπηλού Παρατηρητή. Ένας Λόγος μπορεί να υπάρχει στην κατάσταση αυτή για εξαιρετικά μεγάλο, για τα ανθρώπινα μέτρα, χρονικό διάστημα. Όταν η βούλησή του αυτή εδραιωθεί συνειδητά μέσα από τη Θέληση και εξαιτίας της Αγάπης, τότε ο Σιωπηλός Παρατηρητής κάνει την εμφάνισή Του και σύντομα και οι δύο αποδεσμεύονται για ανώτερες ακόμα υπηρεσίες.
Στους ανθρώπους η κατάσταση αυτή είναι σποραδική και μοιάζει σχεδόν τυχαία. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι μια πράξη θέλησης της ψυχής που επιχειρεί με τον τρόπο αυτό δύο πράγματα:

  1. να πραγματοποιήσει μια υπηρεσία ζωτικής σημασίας
  2. να δείξει ένα μέρος του οράματος της δόξας στη ζωώδη ψυχή, με σκοπό την εκπαίδευσή της και την ενίσχυση του αγώνα της.

Είναι σαν ένας πεπειραμένος δάσκαλος να αποδεικνύει στο μαθητή τις δυνατότητες που λανθάνουν μέσα του, με σκοπό να τον οδηγήσει στην περισσότερη μελέτη. Το ίδιο ισχύει και για έναν Λόγο.
Ανάμεσά σας βαδίζουν Άγγελοι της Γης αλλά παραδομένοι στις αντιλήψεις που έχετε για αυτούς, περιμένετε να δείτε να έχουν φτερά, να είναι πανέμορφοι και με κάποιον «μαγικό» τρόπο να λύνουν τα προβλήματα που εσείς θεωρείτε σημαντικά. Παρά ταύτα, υπάρχουν Ντέβας που ασχολούνται με τα προσωπικά προβλήματα, πέραν της Ψυχής, που είναι ο πρώτος Ντέβα στο επίπεδό της. Αυτοί είναι χαμηλότερου βαθμού αλλά μεγάλης δόξας. Υπάρχουν επίσης Ντέβας που ασχολούνται σε συλλογικότερα ακόμη επίπεδα και πρόκειται για πραγματικά μεγάλες δυνάμεις που βρίσκονται πέρα από το επίπεδο της κατανόησής μας. Να μη λησμονείτε επίσης πως ένας μεγάλος αριθμός νοούμενων Ντέβας είναι οι σκεπτομορφές.
Το πεδίο όπου γίνεται η σύνθεση Ντέβας και Ανθρώπων είναι το Βουδδικό αναλόγως του συστήματος. Οι Ντέβας της Γης συνθέτονται (ανεπαρκής η λέξη) στο πλανητικό βουδδικό πεδίο αλλά οι μεγάλες ντεβαϊκές δυνάμεις εφορμούνται από το Κοσμικό Βουδδικό και αντανακλώνται στα κατώτερα πεδία. Η δύναμη της δημιουργίας τους προκαλείται από τον Υιό κατά κύριο λόγο αλλά έπειτα από τη Θέληση του Πατέρα. Έτσι είναι ο Θεός – Πατέρας που δημιουργεί τους Αγγέλους αλλά ο Υιός Του που τους εκπαιδεύει.
Στόχος όλων μας είναι η δημιουργία των κατάλληλων εκείνων εσωτερικών συνθηκών που θα επιτρέψουν τη συγχώνευση της ανθρώπινης με τη ντεβαϊκή συνείδηση σε τέτοιο βαθμό που οι δυο τους να αποτελούν ένα. Έτσι βρίσκουν νόημα τα λόγια του Παύλου όταν εκείνος έλεγε πως οι άνθρωποι θα «κρίνουν» τους Αγγέλους. Έτσι βρίσκει νόημα ο απόκρυφος χριστιανισμός όταν αναφέρεται στον Αδάμ ως τον πρώτο Άγγελο.
(συνεχίζεται)