futureΣυνομιλία του Σεπτέμβρη

Αγαπημένο μου παιδί, η κάθοδος της 6ης Μητρικής Φυλής έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια, η επικράτησή της θα διαρκέσει πολύ ακόμη αλλά αναπόφευκτα θα συμβεί και σταδιακά η επερχόμενη φυλή θα κατακλύσει τον πλανήτη. Ίσως έχεις ακούσει ή διαβάσει κάποια πράγματα για αυτή. Σου ζητάω να είσαι επιφυλακτικός, γιατί συχνά δεν αποτελούν προϊόν ενόρασης αλλά ευσεβή πόθο. Όσα θα σου πω για αυτή δεν γίνεται να επαληθευτούν παρά μόνο από εκείνους που θεωρούν τον εσωτερισμό ως μια ακόμη ακαδημαϊκή γνώση. Αυτοί θα ξεσκονίσουν τους λόγους μου και θα ψάξουν να βρουν ότι κάποια από αυτά που θα πω δεν γίνονται, επειδή είναι αντίθετα με «κανόνες» που έχουν ευρεία αποδοχή. Μπορούν να μοιραστούν την περιφρόνησή μου γιατί δεν αξιώνω απολύτως καμία αποδοχή αλλά και επειδή ο σκοπός μου δεν είναι η παροχή μελλοντολογικών αποκαλύψεων που θα τέρψουν την περιέργειά τους για να καυχώνται στους ομοίους τους ότι διαθέτουν εξειδικευμένη γνώση. Όσα λοιπόν θα πω για τη φυλή που ήδη έχει έρθει λέγονται απλά για να αυξήσουν (ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν να το κάνουν) τη συνθετική σου κατανόηση και αποσκοπούν στο να σε κάνουν έστω να υποψιαστείς το σκοπό για τον οποίο οι εφτά φυλές θα έρθουν και θα φύγουν, κατανοώντας επίσης κάπως καλύτερα την παρούσα κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο. Οι γνώσεις αυτές, επαναλαμβάνω και τονίζω, δεν έχουν το χαρακτήρα πρόβλεψης αλλά συμβάλουν στην κατανόηση και τη σύνθεση που αναπόφευκτα θα συμβεί.
Όπως είπα και λίγο πριν, η 6η φυλή γεννιέται ήδη ανάμεσά σας και πολλά από αυτά τα παιδιά τα έχεις κρατήσει ήδη στα χέρια σου και έχεις διαπιστώσει ότι διαφέρουν από εσάς όχι καθοριστικά αλλά σημαντικά. Στο μέλλον, όταν η γενιά αυτή εδραιωθεί, θα το διαπιστώσεις περισσότερο. Χαρακτηριστικό όλων των φυλών μετά τη λεμουριανή ήταν πως η κάθε επερχόμενη φυλή αντιμετωπίστηκε ως απειλή ή τουλάχιστον με καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης. Το ίδιο συμβαίνει και με την 6η αν και τώρα υπάρχει η διαφορά: αρκετοί από εσάς τη θεωρούν ως ελπίδα – και έτσι θα είναι αρκεί οι προσδοκίες σας να χαρακτηρίζονται από μέτρο διότι καμία φυλή δεν είναι σωτήρας της άλλης αλλά λογική και θυμική της προέκταση και αυτό ενέχει δυο όψεις, τη θετική και την αρνητική. Κάνει λάθος, λοιπόν, όποιος βλέπει την 6η φυλή σωτηριολογικά και όμοια κάνει λάθος εκείνος που νομίζει πως η φυλή εκείνη δεν θα αντιμετωπίζει προβλήματα αλλά θα τα έχει λύσει όλα.
Το στοίχημα που η 6η Φυλή θα κληθεί να κερδίσει θα είναι η κατάκτηση της νοητικότητας και η επέκταση έως της δυνατής τελειοποίησης των νοητικών κατακτήσεων της 5ης ριζικής φυλής. Θα παραλάβει ένα πλούσιο έδαφος αλλά μαζί με τους καρπούς θα παραλάβει και τα ζιζάνια και θα προσπαθήσει η σοδιά της να είναι κατά το δυνατό πλούσια. Θα είναι σε αρκετό βαθμό. Οι κύριες επιδράσεις της θα σχετίζονται με την 4η, 5η και 6η Ακτίνα και με τα εφόδια αυτά θα προσπαθήσει να εμπλουτίσει, να επεκτείνει και να εφαρμόσει αγαπητικά το 5ο πεδίο, όπου διεξάγεται (και θα διεξαχθεί) η μεγάλη μάχη, το τέλος της οποίας θα οδηγήσει στην απώλεια και αυτής της φυλής και στην ανατολή της 7ης και τελευταίας για αυτό τον κύκλο.
Έως τώρα τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη θυμική φύση. Ολόκληρος ο πολιτισμός, οι τέχνες, οι δραστηριότητες σχετίζονται με το συναίσθημα. Υπάρχει στη συνείδηση των περισσοτέρων ανθρώπων μια σαφής «προτίμηση» στο συναίσθημα έναντι της Λογικής ή, όπως συχνά εκφράζεται, «μια προτίμηση στο τι λέει η καρδιά σε αντίθεση με το τι λέει το μυαλό». Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε από τους ατλάντιους χρόνους και θα συνεχιστεί για πολύ ακόμη, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της 3ης υποφυλής της 6ης μητρικής φυλής. Είναι δε το λιγότερο από όλα (η αναρώτηση του ανθρώπου σχετικά με το συναίσθημα και το «μυαλό») καθώς η νοητικότητα δεν είναι μόνο ο εγκέφαλος και οι λειτουργίες του αλλά δυνάμεις ακόμα ανώτερες που σχετίζονται με την ίδια την Τριάδα και τη δομή της Εκδήλωσης. Αυτό όμως βραδέως η ανθρωπότητα θα το καταλάβει. Έως τότε εκείνο που θα την απασχολεί είναι η επιλογή μεταξύ «καρδιάς» και «μυαλού» σε ότι έχει να κάνει με τις συναναστροφές στην καθημερινότητα.
Πολλοί μελετητές του Εσωτερισμού προβάλουν το ερώτημα: «είναι πράγματι τόσο κακό το συναίσθημα; Είναι τόσο ΄»κακό» το ίδιο το αστρικό πεδίο, που τόσο πολύ έχει συνδεθεί με τη θυμική φύση; Οι Διδάσκαλοι δεν διαθέτουν συναίσθημα;» Είναι εύλογα ερωτήματα διότι φαίνεται σε αρκετές διδασκαλίες πως το συναίσθημα «δαιμονοποιείται» και υπάρχει μια σαφής «προτίμηση» στη Νοητικότητα, όμως από την άλλη συνηθίζουμε να διδάσκουμε πως ο Θεός είναι Αγάπη και πως ο Ιησούς ότι έκανε το έκανε εξαιτίας της Αγάπης. Η Αγάπη, όμως, είναι μια συναισθηματική εκδήλωση και επομένως οι σκέψεις αυτές μοιάζουν να καταλήγουν σε αδιέξοδο. Παρόμοια ερωτήματα θα αντιμετωπίσει και η 6η Φυλή και θα βασανίσουν σε κάθε επίπεδο τους 3 κυρίως πρώτους κλάδους της.
Δεν σκοπεύω να κάνω μια πλήρη ανάλυση του 4ου και 50υ πεδίου, σκοπεύω να μεταδόσω σπερματικές σκέψεις προς αξιοποίηση από όλους τους ενδιαφερόμενους. Ξεκινώ λοιπόν λέγοντας πως το συναίσθημα, η θυμική φύση και το 4ο πεδίο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΚΑ». Τίποτα στην εκδήλωση δεν είναι «κακό» γιατί όλα πηγάζουν από τη δεξαμενή του Ανεκδήλωτου, το οποίο έχει μια εμφανώς αγαπητική φύση. Συνεχίζω λέγοντας πως οι Διδάσκαλοι διαθέτουν Αγάπη και θλίβονταν και λυπούνταν όπως όλοι οι άνθρωποι. Επιλέγω τον αόριστο χρόνο διότι στα πεδία που οι Διδάσκαλοι κινούνται πλέον δεν υπάρχει «πόνος, θλίψη και στεναγμός αλλά χαρά ατελεύτητος». Ας το εξηγήσουμε λίγο αυτό.
Κάθε συναίσθημα, θετικό ή αρνητικό, κινητοποιεί συγκεκριμένες αντιδράσεις που προσλαμβάνουν αντικειμενική – φυσική εκδήλωση. Έτσι η χαρά προξενεί περισσότερους χτύπους στην καρδιά, ο φόβος ιδρώτα και επίσης ταχυκαρδία, το άγχος όλα τα παραπάνω συν την εφίδρωση και άλλες εκδηλώσεις. Αυτές οι αντιδράσεις, από εσωτερικής πλευράς, θεωρούνται «αναγκαία κακά». Είναι γνωστό πως το υπερβολικό συναίσθημα είτε θετικό είτε αρνητικό, προκαλεί διαταραχές σε όλους τους τρεις κατώτερους φορείς, με τους οποίους έχει μια σχέση αμφίδρομη: η διαταραχή του ενός προκαλεί διαταραχή στον άλλο. Η σημαντικότερη επίτευξη, σύμφωνα με ορισμένους, είναι η Γαλήνη, το σημείο ισορροπίας. Η Γαλήνη ενέχει τη Χαρά ως ιδιότητα της ψυχής, η οποία είναι το σημείο που ισορροπεί. Οι Διδάσκαλοι επί του πεδίου τους νιώθουν μια «χαρούμενη γαλήνη» αλλά ταυτόχρονα αγωνιούν για τις τύχες της ανθρωπότητας. Οι ποιότητες όμως αυτών των συναισθημάτων δεν έχουν καμία σχέση με τις αντίστοιχες του μέσου ανθρώπου και, αν ήμουν αυστηρός στην επιλογή των λέξεων που χρησιμοποιώ, δεν θα έπρεπε καν να τις χρησιμοποιώ. Δεν είναι δυνατόν, όμως, να γίνω κατανοητός με άλλο τρόπο διότι η συνειδητότητα είναι περιορισμένη για να κατορθώσει να περιγράψει τις συνθήκες σε εκείνα τα πεδία.
Έπειτα είναι κάτι ακόμη. Το συναίσθημα στο Διδάσκαλο είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τη Νοητικότητα, αποτελώντας ένα «λογικό συναίσθημα», αν μπορώ να το εκφράσω έτσι. Ο Διδάσκαλος, με άλλα λόγια, γνωρίζει ότι «είναι λογικό να έχει συναίσθημα ισορροπημένο». Είναι συναισθηματικός αλλά με μια διαφορετική ποιότητα από το μέσο άνθρωπο ενώ επίσης στερείται των λεγόμενων «αρνητικών συναισθημάτων». Μια υποψία αυτής της ιδέας κρύβεται στις μυθολογίες εκείνες που παρουσιάζουν τους πολεμιστές Θεούς να πολεμούν γελώντας και χαμογελώντας. Θα αντιληφθεί για πρώτη φορά η 6η Φυλή πως συναίσθημα και Νοητικότητα είναι, με τον τρόπο που θεωρούνται από τους ανθρώπους, Πλάνη και πως στα πεδία που η εξέλιξη κατευθύνει, η Αγάπη και η Νοητικότητα είναι απόλυτα συνυφασμένες. Ο Θεός είναι και Αγάπη και Διάνοια και όχι περισσότερο το ένα από το άλλο. Δημιούργησε τον κόσμο από Αγάπη, μέσα από Νόηση και υπό τον έλεγχο της Θέλησης. Είναι Νοήμων Αγάπη, Αγαπά επειδή είναι Λογικό και από την  Αγάπη Του είναι Λογικός, όσο μας επιτρέπει το αναγκαστικά περιορισμένο λεξιλόγιο να περιγράψουμε.
Εδώ κρύβεται η μεγάλη πρόκληση της 6ης Φυλής: να συμβιβάσει τη Λογική, τη Νόηση με την Αγάπη και το Συναίσθημα. Να συνειδητοποιήσει πως το συναίσθημα δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη λανθάνουσα προς το παρόν. Ότι η ίδια η Πίστη είναι συναίσθημα αλλά και Λογική μαζί. Σε αυτό θα πολεμήσει πολύ, διότι η 5η φυλή της κληροδοτεί την άποψη ότι η πίστη δεν έχει λογική αλλά ότι είναι συναίσθημα, ευσεβής πόθος.  Τότε μόνο θα «δει» όσα ο Ιησούς «έβλεπε» και τότε μόνο θα εξηγήσει τη συμπεριφορά Του που έως τώρα κρίνει παράλογη σε αρκετά σημεία. Τότε θα κατανοήσει πως η σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας είναι μια ανοησία κατά βάση και τότε θα βρει την επιστημονική τεκμηρίωση της Πίστης. Τότε θα ανοίξουν οι πύλες μιας συλλογικής Μύησης που θα διαβεί στην τελευταία φυλή ολοκληρωμένα. Διότι στα τέλη της 6ης φυλής και όταν τα σπέρματα της 7ης θα έχουν εμφανιστεί, τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρωπότητας θα έχουν απαντηθεί και νέα θα έχουν προβάλει. Η Μύηση δεν είναι μια στιγμή αλλά μια πορεία.

Advertisements