φωνή αύρας λεπτής (μέρος 3)

Σχολιάστε

Σε αυτό τον καιρό της τόσο μεγάλης ανάγκης, μέσα στο θόρυβο, τις κραυγές και την οχλαγωγία του κατώτερου εαυτού και των επιταγών του, όλοι βαθιά μέσα περιμένουν τη φωνή αυτής της λεπτής αύρας. Πράγματι, η εποχή σας είναι πολύ θορυβώδης αλλά σύντομα θα ακουστεί ο σαν λέοντα βρυχηθμός του Ήλιου και όλες οι άλλες φωνές θα σωπάσουν. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια θα σηκώσουν τον τόνο των κραυγών τους και πράγματι θα είναι σαν κύματα της θάλασσας που χτυπούν τους βράχους με βία. Αλλά εκείνος δεν θα πτοηθεί, γιατί εκείνος έφτιαξε τους βράχους. Τότε όλοι θα θυμηθείτε τον Ηλία και τα μαθήματά του. Θα κατανοήσετε ότι επί μακρόν ψάχνατε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, το Θεό στους δυνατούς ανέμους, τις πυρκαγιές και τους σεισμούς αλλά δεν τον βρίσκατε. Διότι πρέπει να σηκώσετε το παραπέτασμα της ψυχρής φωτιάς για να δείτε μια μοναδική ακτίνα της δόξας Του.
Το Τρία γίνεται Ένα στην ιστορία του Ηλία. Τα τρία φαινόμενα συντίθεται σε ένα, σε καθένα από τα τρία και στο καθένα ξεχωριστά αλλά και στο συνθετικό του και πέρα από αυτό βρίσκεται ο Θεός. Διότι, όταν ανέβει κανείς ψηλά και όταν συνθέσει τα μαθηματικά, καταλαβαίνει πως ο μόνος υπαρκτός αριθμός είναι το ένα. Προς αυτό το Ένα κατευθύνθηκε ο Ηλίας. Στην έρημο του αποκαλύφθηκε και με το πύρινο άρμα του σε αυτό τον οδήγησε. Έχει ιδιαίτερη σημασία η εικόνα που δείχνει τον Ηλία με το άρμα του να κατευθύνεται στο Θεό και κάτω, στη γη, να πετάει το μανδύα του στον Ελισσαίο. Ο τελευταίος είναι εκείνος που μένει πίσω στον αγώνα, αυτός που βρίσκεται στη διαδικασία ανεύρεσης του Θεού, που διαθέτει το μανδύα-κάλυμα-κέλυφος του αιθερικού σώματος και διαμέσου των ζευγών των αντιθέτων «ελίσσεται» μέχρι να φτάσει στο σημείο του δασκάλου του, του Ηλία. Για αυτό έχει τα χέρια του σε πορεία ανόδου προς τον ουρανό. Ο Ηλίας είναι εκείνος που τελείωσε αυτή τη διαδικασία και τώρα βρίσκεται σε άλλη ανοδική οδό, πάνω στο άρμα του πύρινου πνεύματος και έχει πάρει την οδό της επιστροφής σε Εκείνον που διαμέσου της λεπτής αύρας εκδηλώνεται. Η ίδια αυτή τριπλότητα ισχύει τόσο για τον Άνθρωπο όσο και για τους διάφορους Λόγους: περιγράφει εντελώς απλοϊκά αλλά βαθιά ουσιαστικά την πορεία τους στους διάφορους κόσμους. Θα μπορούσε να είναι μια οπτική παρουσίαση της θεωρίας της μετενσάρκωσης για το ανθρώπινο πεδίο αλλά πάνω από όλα είναι μια καταγραφή της μετουσίωσης.
Για αυτό το λόγο η παράδοση θέλει τους ναούς τους αφιερωμένους στον Ηλία να τοποθετούνται στις κορυφές των βουνών: ο Ηλίας είναι ο άνθρωπος όπως ΘΑ είναι στους κύκλους που θα ακολουθήσουν. Το σύμβολο μιας ψυχής που θα κληθεί να επιστρέψει, όχι για μια φορά αλλά ξανά και ξανά, μέχρι να συντρίψει τιν Αντίχριστο και να ανά-στηθεί.

φωνη αυρας λεπτης (2ο μερος)

1 σχόλιο

fire_effet“και ιδού πνευμα μεγα κραταιον διαλυον ορη και συντριβον πετρας ενωπιον Κυριου, ουκ εν τω πνευματι Κυριος. Και μετα το πνευμα συσσεισμος, ουκ εν τω συσσεισμω Κυριος. Και μετα τον συσσεισμον πυρ ουκ εν τω πυρι Κυριος. Και μετα το πυρ φωνη αυρας λεπτης, κακει Κυριος…”
Βασιλειών Γ’ ΙΘ, 11-12

Πριν ξεκινήσουμε δεν θα ήταν άσχημο να φέρουμε ξανά στο μυαλό μας την παγκόσμια αναρώτηση που διατρέχει ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία: που βρίσκεται ο Θεός αν υπάρχει; Κατά καιρούς προτάθηκαν διάφορα μέρη, από τα έγκατα της γης έως τα ύψη του ουρανού και από το ίδιο το εσωτερικό του ανθρώπου σε ένα ακαθόριστο υπερπέραν. Είτε ο Θεός υπάρχει μέσα στον κόσμο Του είτε εκτός αυτού, είτε μετέχει σε όλα όσα γίνονται είτε θέτει νόμους και μετά «αδιαφορεί» για την προσωπική ευημερία. Είτε είναι ένας προσωπικός Θεός ή μια απρόσωπη δύναμη…αυτά, σε πολύ γενικές γραμμές, πρεσβεύει η ανθρώπινη σκέψη για το Θείο, πρεσβεύει έναν δυϊσμό ή μια προσπάθεια συμβιβασμού, που κρύβεται στην παραδοχή ότι ο Θεός είναι πολύ έξω από την ανθρώπινη κατανόηση, για να ερμηνευθεί με όρους που αυτή προβλέπει. Τελικά όμως το ερώτημα μένει: που είναι ο Θεός;
Την απάντηση επιχειρεί να δώσει ο συγγραφέας του βιβλίου των Βασιλέων, παραθέτοντας το παραπάνω απόσπασμα αλλά μαζί με αυτή, την αδιάφορα «σωστή» ή «λανθασμένη», μας λέει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα. Δεν θα έσφαλε όποιος έβλεπε στον Ηλία την ίδια την ανθρώπινη ψυχή που, από το γήινο πεδίο, διαμέσου ενός πύρινου άρματος εκτοξεύεται πίσω στον ουρανό, όπου ζει χωρίς να πεθάνει. Δεν θα έσφαλε όποιος θεωρούσε τον Ελισσαίο ως εκείνον που παραμένει πίσω και «ελίσσεται» ανάμεσα στα ζεύγη των αντιθέτων μέχρι να βρει το δρόμο της επιστροφής. Ούτε και θα έσφαλε όποιος θεωρούσε ότι είναι η ψυχή και όχι ο Ηλίας που καταδιώκεται, κρύβεται στην έρημο, ταϊζεται από τα πουλιά του Θεού και τελικά ακούει τη λεπτή αύρα της φωνής Του και πως Ηλίας, πύρινος προφήτης και ανθρώπινη ψυχή είναι οι δυνάμεις αυτές, οι τρεις σε μια, που φέρνουν φωτιά από τον ουρανό και κατατροπώνουν τους προφήτες του Βάαλ. Θα πρέπει καλά να μελετήσει την ιστορία και τους συμβολισμούς του Προφήτη Ηλία ο μελετητής του Εσωτερισμού, γιατί έχει πολλά να διδαχθεί.
Φαίνεται λοιπόν ότι εκεί, στην ερημιά, ο προφήτης Ηλίας είχε μια επικοινωνία με το Θεό. Του εμφανίστηκε μια σειρά από γεγονότα, στα οποία κανείς θα περίμενε να υποθέσει ότι κρύβεται η Θεότητα: ένας μεγάλος δυνατός αέρας που σκίζει πέτρες και βουνά, ένας ισχυρός σεισμός και μια τεράστια πυρκαγιά. Πραγματικά εντυπωσιακά φαινόμενα για να «φιλοξενήσουν» ένα Θεό, όμως ο Θεός δεν βρισκόταν εκεί. Βρισκόταν σε ένα απαλό, ήσυχο αεράκι, που κανείς δεν του δίνει ιδιαίτερη σημασία.
Ο συγγραφέας ξέρει καλά τι λέει: ο Θεός δεν βρίσκεται ούτε αποκλειστικά στο πυκνό – αιθερικό, ούτε στο αστρικό αλλά ούτε στο νοητικό πεδίο. Για την ακρίβεια βρίσκεται σε όλα αυτά και σε ακόμη περισσότερα αλλά δεν περιορίζεται σε ένα. Διατρέχει ολόκληρη την ύπαρξη και τη μη ύπαρξη. Δεν βρίσκεται μόνο στις ανθρώπινες υποθέσεις και στους νόμους της φύσης, ούτε στα απατηλά οράματα του αστρικού πεδίου ούτε στις εκλάμψεις της νόησης. Βρίσκεται σε όλα αυτά μαζί και σε ακόμη ανώτερα. Δεν βρίσκεται μόνο στην εκδήλωση, παρά το τεράστιο θαύμα της, βρίσκεται και σε εκείνο που δεν έχει εκδηλωθεί ακόμη – αλλά υπάρχει. Δεν εντοπίζεται μόνο με τις συνηθισμένες αισθήσεις αλλά και με τις ασυνήθιστες. Η φωνή της λεπτής αύρας εκπορεύεται από τη βουδδική συνείδηση, που βρίσκεται στο όριο της εκδήλωσης. Από το τριπλό εκείνο περίβλημα που διατηρείται για πολύ αλλά όχι για πάντα. Προς την αναζήτηση αυτής της συνείδησης μας προτρέπει το κείμενο της Βίβλου αλλά δεν μας λέει τίποτα για το δρόμο. Υπονοεί απλά ότι είναι μοναχικός και στερημένος, η πραγματική προίκα του Εσωτεριστή αυτή είναι. Αλλά, όταν διαβαίνει την ατραπό, συνειδητοποιεί, με κόπο και πόνο, ότι έχει πολλή συντροφιά στη μοναξιά του. Αυτή είναι μια αίσθηση που δύσκολα μπορώ να σας μεταφέρω.
(συνεχίζεται)