Αποτελεί κοινή πεποίθηση σε πολλούς λαούς ότι, κατά το θάνατο, ο προσκυνητής «βλέπει» ένα λευκό φως να τον περιμένει και να τον «καλεί» κοντά του. Είναι σχεδόν σίγουρο πως διάφοροι εσωτεριστές που θα άκουγαν αυτή τη διήγηση θα μιλούσαν για πλάνες και απάτες του αστρικού, ακόμη και για δεισιδαιμονία των ανθρώπων, για μάγια αλλά εγώ (και ίσως αυτό να σε παραξενέψει), δεν θα έχω μια τέτοια τοποθέτηση. Διότι ακόμη και η απατηλή φύση της μάγια έχει σπουδαίο εξελικτικό ρόλο να παίξει, μιας και είναι το πεδίο της δοκιμασίας όλων μας, το εφαλτήριο για ακόμη μεγαλύτερα επιτεύγματα.
Είναι βέβαιο πως το φως που βλέπει η ψυχή είναι το αστρικό φως, μια από τις ιδιότητες του υλικού πεδίου που δεν έχει εγκαταλείψει. Την ελκύει διότι και η ίδια έχει αστρική φύση σε ένα μέρος της αλλά πίσω από όλα (μιλώντας συμβολικά με ανθρώπινους όρους για να γίνει κατανοητό ένα τόσο δύσκολο θέμα για το οποίο δεν υπάρχουν λέξεις) την ελκύει ένα φως διαφορετικό από το αστρικό, ένα Φως Λευκό που την εισαγάγει σε ένα άλλο πεδίο ύπαρξης. Πάντοτε σε κάθε πεδίο από το οποίο διέρχεται (ή στο οποίο πολώνεται, καλύτερα) θα την ελκύει ένα φως που κάθε φορά θα νομίζει ότι είναι το φως το αληθινό των χριστιανών αλλά κάθε φορά θα διαπιστώνει ότι δεν είναι εκείνο με το οποίο έχει απολύτως την ίδια ουσία. Θα φτάσει κάποια στιγμή σε αυτό που πάντοτε προσδοκούσε, θα χαρεί αλλά και πάλι θα δει να απλώνονται μπροστά της νέοι δρόμοι και ένα νέο φως θα κάνει την εμφάνισή του. Εσφαλμένα θεωρούν κάποιοι ότι το παγωμένο φως της νιρβάνα είναι το τέλος. Η νιρβάνα δεν είναι το τέλος αλλά μια επιπλέον αρχή και ένας ακόμη κύκλος, τα όρια του οποίου στο διηνεκές προσπερνούν το μέγιστο αξεπέραστο δακτύλιο και εισέρχονται σε ένα άλλο πεδίο δράσης και σε μια διαφορετική αύρα.
Τα πάντα πάνω σε αυτή τη γη αλλά και σε άλλες γαίες είναι εκδηλώσεις του φωτός. Ιδιότητα της ύλης είναι να συσκοτίζει και να αποκρύπτει αυτό το λευκό φως που κανονικά υπάρχει μέσα σε οτιδήποτε, από ένα άτομο και μόριο της ύλης έως τις πολύ πυκνές δομές των νοημόνων και μη οργανισμών. Όταν φτάσει όμως η στιγμή να λάμψει, τότε τίποτα δεν συσκοτίζει τη λάμψη αυτή και ο άνθρωπος «ου μη περιπατεί εν τη σκοτία αλλ΄εξει το φως της ζωης».
Κάποια στιγμή, μετά το μέσον της επόμενης φυλής, η ανθρωπότητα θα έχει ανακαλύψει ένα σημαντικό μέρος των μυστικών του φωτός και του ήχου. Τότε η θεραπεία θα στηρίζεται πάνω στις ιδιότητές τους και ο πάσχων άνθρωπος θα υποβάλεται στη συνδυασμένη και αυστηρά ρυθμισμένη τους επίδραση. Η θεραπεία εκείνες τις εποχές θα θυμίζει σενάριο φαντασίας της δικής μας εποχής και θα μοιάζει περισσότερο με τελετουργία. Με τον ίδιο τρόπο πάνω κάτω εφαρμόστηκαν οι θεραπείες αυτές στην αφροδιτιανή διάταξη και τα αποτελέσματα κρίθηκαν ενθαρρυντικά ώστε να εφαρμοστούν και στη δική μας. Τόσο εκείνοι όσο κι εμείς, όμως, επωφεληθήκαμε από τα επιμέρους χρώματα μάλλον, παρά από το συνθετικό λευκό. Τώρα οι αφροδιτιανοί εκεί που βρίσκονται προσπαθούν να επιτύχουν τη σύνθεση των χρωμάτων σε λευκό και τη σύνθεση των εφτά νοτών του πενταγράμμου σε τρεις βασικές. Αυτός θα είναι και ο δικός μας αγώνας στους καιρούς που θα έρθουν.