Επί του Λόγου (3)

Σχολιάστε

Η επίδραση των Επτά Ακτίνων, μαζί με τις πρωταρχικές ανάσες του Λόγου και τις ακόμη αρχαιότερες ανάσες του ευρύτερου Λόγου, σε τμήμα του οποίου εγκαθίστανται, καθιστούν την τριπλότητα των βασικών επιρροών κάθε Λόγου είτε αυτός είναι Ηλιακός ή Πλανητικός είτε και ορισμένοι άλλοι Λόγοι που έως τώρα δεν έχουν αναφερθεί στην εσωτερική φιλοσοφία. Κάποια στιγμή ίσως σου μιλήσω για αυτούς τους μυστηριώδεις Λόγους…
Επιστρέφοντας σε αυτά που συζητάμε, σου εφιστώ την προσοχή στο παρακάτω σημείο, διότι η δυσκολία κατανόησής του είναι σημαντική. Αν και η επίδραση του παλμού δεν παύει να υφίσταται ως τα όρια του εκάστοτε αδιαπέραστου δακτυλίου εντούτοις προσπαθείστε να φανταστείτε τους παλμούς αυτούς ως ένα κυκλικό κύμα, όπου το ένα μεταπίπτει στο άλλο, «αρχίζοντας» ο κάθε νέος κύκλος εκεί που ο προηγούμενος «τελειώνει». Στα σημεία που ο κάθε κύκλος «μεταπίπτει» στον επόμενο (αν μπορεί με τόσο απλή γλώσσα να περιγραφεί ένα τόσο μυστικό φαινόμενο), δημιουργείται ο κάθε νέος αδελφός του Ηλιακού Λόγου, ο κάθε νέος πλανήτης δηλαδή.
Παρατηρείς, με άλλα λόγια ότι ο Ήλιος, ο Ηλιακός Λόγος, ο «Θεός» είναι αυθύπαρκτος: για το Βασίλειό του δεν γεννήθηκε από κανέναν και το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, ισχύει και για το Βασίλειο των Πλανητικών Λόγων: είναι Κύριοι και Θεοί «αυθύπαρκτοι» του πεδίου τους. Για αυτό και ο Κύριος «εποίησε τον ουρανόν και την γην». Για αυτό σε ορισμένες μυθολογίες η Γη είναι είτε αυθύπαρκτη είτε πρωτογέννητη και συχνά σύζυγος του ουρανού: διότι υπογείως όλοι γνώριζαν πως μεταξύ τους υφίστανται περισσότερες από μία συνδέσεις.
Ο Ερμής, για να επιστρέψω ξανά στο θέμα μας, γεννήθηκε από την επίδραση του 1ου και του 2ου παλμού όπου μιλώντας και πάλι συμβολικά, η 1η Ακτίνα βρισκόταν στο Ναδίρ και η 2η βάδιζε προς το ζενίθ: ο Ερμής έχει εμπεδώσει την όψη της Θέλησης. Η Γαία γεννήθηκε από την επίδραση της 3ης Ακτίνας και της 4ης και για αυτό σε εκείνη η ζωή δοκιμάστηκε με την ανθρώπινη μορφή όσο πουθενά αλλού. Η Αφροδίτη γεννήθηκε από τη σύμπραξη της 2ης και της 3ης Ακτίνας με την τελευταία να είναι κυρίαρχη και για αυτό η ανθρωπότητα της Αφροδίτης ανέπτυξε τη δράση και τη νοημοσύνη και ο πλανήτης έγινε διάπυρος. Κατά το ίδιο σχήμα οι Ακτίνες που επέδρασαν στους λοιπούς πλανήτες ήταν: Άρης 4η – 5η, Δίας 5η-6η, Κρόνος 6η-7η με τις τελευταίες από τα ζεύγη να είναι οι κυρίαρχες.
Οι πλανήτες, επομένως ήταν εφτά που γεννήθηκαν από τις εφτά ιερές ακτίνες. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί τι γίνεται με τους υπόλοιπους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος. Εδώ είναι ένα μείζον μυστήριο καθώς οι πλανήτες αυτοί ουσιαστικά δεν ανήκουν στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα αλλά ήρθαν σε αυτό χάρη στην τεράστια ελκτική τάση του Ηλιακού μας Λόγου. Δεν θα αποκαλυφθεί ωστόσο αν είναι κατάλοιπα του προηγούμενου συστήματος ή αν προήλθαν από αλλού προκειμένου να ολοκληρωθεί η ουράνια τελειότητα. Ακόμα και ο Κρόνος, που βρίσκεται στις παρυφές του συστήματος, έχει το ένα του πόδι στο σύστημά μας και το άλλο εκτός αυτού. Για αυτό και οι πλανήτες αυτοί ονομάστηκαν με αυτά τα ονόματα. Διότι οι Θεοί τους ήταν απόμακροι και κατοικούσαν αλλού και όχι στον Όλυμπο. Είναι, όλοι μαζί, ο Ιησούς και οι Δώδεκα Μαθητές του, αριθμώντας το πρώτο σαν τριπλότητα. Είναι οι Δέκα Άγιες Σεφιρώθ και οι 13 μορφές της ύπαρξης, αν συνυπολογιστούν και τα πέπλα του ανεκδήλωτου…
(συνεχίζεται)

Επί του Λόγου (2)

Σχολιάστε

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η έως τώρα διδασκαλία που έχει δοθεί για το Λόγο είναι στο μεγαλύτερο μέρος της σωστή, παρά τις μικρές διαφοροποιήσεις και ανακρίβειες που προκύπτουν τόσο από τη δυσκολία αναπαραγωγής των γνώσεων όσο και από την περιορισμένη δυνατότητα αποτύπωσής τους στον ανθρώπινο εγκέφαλο από τα υψηλότερα και λεπτότερα πεδία από τα οποία κατέρχονται. Η μεγαλύτερη δυσκολία ωστόσο έγκειται στο γεγονός ότι ένας Λόγος απέχει αστρονομικά από τη δική μας εξέλιξη αλλά και από το ότι ορισμένοι Λόγοι ανήκουν και τώρα, όπως ανήκαν και παλιότερα σε άλλη εξέλιξη, διαφορετική από την αποκαλούμενη ως ανθρώπινη.
Θα προσπαθήσω, με όσες δυνατότητες διαθέτω να σας μιλήσω για την ιδιότητα του Λόγου ως πομπού, από την οποία προέκυψε και η ταύτισή του με τη Θεότητα. Κατά την πάγια τακτική που το θέμα δεν θα εξαντληθεί διότι η αλήθεια δεν εξαντλείται ποτέ αλλά αποκαλύπτεται σταδιακά κι επώδυνα. Οι νύξεις που θα γίνουν εδώ ας γίνουν αιτία για περισσότερο διαλογισμό εκ μέρους σας.
Μιλώντας συμβολικά, όταν ο Ηλιακός Λόγος γεννήθηκε δεν ήταν παρά ένα άτομο σταλμένο από τον πατέρα του σε ορισμένο σημείο του διαστήματος. Το άτομο αυτό ήταν άπειρης τελειότητας νοούμενης ως προς το χώρο που κατέλαβε και ενσωμάτωνε μέσα του την όψη Θέληση, δηλαδή ήταν τέλειο ως προς το χώρο αλλά χώρο δεν καταλάμβανε και δεν ήταν ορατό με το γυμνό μάτι. Εκ φύσεως η Θέλησή του ήταν αγαπητική, οπότε η Θέληση γέννησε τις άλλες δύο όψεις και όταν και οι τρεις μαζί εμφανίστηκαν έλαμψαν μέσα σε μια πραγματική έκρηξη πυρός και φωτός. Η τριπλότητα αυτή εκφράστηκε ως αστέρας στο κατώτερο πεδίο και ένας Ήλιος γεννήθηκε.
Ο αρχικός λοιπόν παλμός που γέννησε τον Υιό του Θεού είχε ως εξής: παλμός Θέλησης →σημείο, παλμός αγάπης→κύκλος, παλμός δρώσας νοημοσύνης→ διάστικτος κύκλος. Οι τρεις μαζί ενοποιημένη, η Θεία Τριπλότητα , εκφράστηκε ως το σύνολο των δύο ομόκεντρων κύκλων που αναφέρθηκαν παραπάνω, με το σημείο της Θέλησης ως κεντρικό σημείο. Η ενοποίηση αυτή είναι τόσο ισχυρή που πλέον εξετάζεται ως μία, ως ένας και μοναδικός παλμός που στην ουσία του είναι Τριπλότητα, Τριάδα. Αντίστοιχη ήταν και η φυσική εξέλιξη του Ήλιου: κάποτε, σε πολύ αρχέγονα στάδια εξέλιξης άλλαξε δύο φορές και πλέον είναι τριπλός ενώ κάποτε δεν ήταν αλλά άνθρωπος δεν ζούσε για να το δει.
Ας επιστρέψουμε όμως στους παλμούς. Ο αρχικός τριπλός παλμός, δεχόμενος ενεργειακές επιδράσεις από άλλους αδερφούς του που είχαν κατέλθει μακρύτερα από αυτόν, τέθηκε σε νέα κίνηση και το αποτέλεσμα ήταν σε διάφορες στιγμές να εκδηλωθεί μέσω επιπλέον παλμών, οι οποίες ήταν επτά στον αριθμό. Οι συνολικοί παλμοί λοιπόν που οδήγησαν το Ηλιακό Σύστημα σε ύπαρξη ήταν επτά (ή 10 αν συνυπολογίσουμε τον αρχικό τριπλό παλμό του Λόγου). Κάθε παλμός, δεχόμενος τη διαμέσου του Λόγου εξωηλιακή επίδραση, αύξανε την έντασή του και καθώς ταξίδευε στο χώρο η επίδρασή του γινόταν ολοένα και μεγαλύτερη εξαιτίας του γεγονότος ότι το κέντρο προσπαθούσε να επεκταθεί. Ο καθένας από αυτούς τους επτά πρωταρχικούς παλμούς ήταν και είναι ουσιαστικά καθεμία από τις αποκαλούμενες «Επτά Ιερές Ακτίνες».
(συνεχίζεται)