Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η έως τώρα διδασκαλία που έχει δοθεί για το Λόγο είναι στο μεγαλύτερο μέρος της σωστή, παρά τις μικρές διαφοροποιήσεις και ανακρίβειες που προκύπτουν τόσο από τη δυσκολία αναπαραγωγής των γνώσεων όσο και από την περιορισμένη δυνατότητα αποτύπωσής τους στον ανθρώπινο εγκέφαλο από τα υψηλότερα και λεπτότερα πεδία από τα οποία κατέρχονται. Η μεγαλύτερη δυσκολία ωστόσο έγκειται στο γεγονός ότι ένας Λόγος απέχει αστρονομικά από τη δική μας εξέλιξη αλλά και από το ότι ορισμένοι Λόγοι ανήκουν και τώρα, όπως ανήκαν και παλιότερα σε άλλη εξέλιξη, διαφορετική από την αποκαλούμενη ως ανθρώπινη.
Θα προσπαθήσω, με όσες δυνατότητες διαθέτω να σας μιλήσω για την ιδιότητα του Λόγου ως πομπού, από την οποία προέκυψε και η ταύτισή του με τη Θεότητα. Κατά την πάγια τακτική που το θέμα δεν θα εξαντληθεί διότι η αλήθεια δεν εξαντλείται ποτέ αλλά αποκαλύπτεται σταδιακά κι επώδυνα. Οι νύξεις που θα γίνουν εδώ ας γίνουν αιτία για περισσότερο διαλογισμό εκ μέρους σας.
Μιλώντας συμβολικά, όταν ο Ηλιακός Λόγος γεννήθηκε δεν ήταν παρά ένα άτομο σταλμένο από τον πατέρα του σε ορισμένο σημείο του διαστήματος. Το άτομο αυτό ήταν άπειρης τελειότητας νοούμενης ως προς το χώρο που κατέλαβε και ενσωμάτωνε μέσα του την όψη Θέληση, δηλαδή ήταν τέλειο ως προς το χώρο αλλά χώρο δεν καταλάμβανε και δεν ήταν ορατό με το γυμνό μάτι. Εκ φύσεως η Θέλησή του ήταν αγαπητική, οπότε η Θέληση γέννησε τις άλλες δύο όψεις και όταν και οι τρεις μαζί εμφανίστηκαν έλαμψαν μέσα σε μια πραγματική έκρηξη πυρός και φωτός. Η τριπλότητα αυτή εκφράστηκε ως αστέρας στο κατώτερο πεδίο και ένας Ήλιος γεννήθηκε.
Ο αρχικός λοιπόν παλμός που γέννησε τον Υιό του Θεού είχε ως εξής: παλμός Θέλησης →σημείο, παλμός αγάπης→κύκλος, παλμός δρώσας νοημοσύνης→ διάστικτος κύκλος. Οι τρεις μαζί ενοποιημένη, η Θεία Τριπλότητα , εκφράστηκε ως το σύνολο των δύο ομόκεντρων κύκλων που αναφέρθηκαν παραπάνω, με το σημείο της Θέλησης ως κεντρικό σημείο. Η ενοποίηση αυτή είναι τόσο ισχυρή που πλέον εξετάζεται ως μία, ως ένας και μοναδικός παλμός που στην ουσία του είναι Τριπλότητα, Τριάδα. Αντίστοιχη ήταν και η φυσική εξέλιξη του Ήλιου: κάποτε, σε πολύ αρχέγονα στάδια εξέλιξης άλλαξε δύο φορές και πλέον είναι τριπλός ενώ κάποτε δεν ήταν αλλά άνθρωπος δεν ζούσε για να το δει.
Ας επιστρέψουμε όμως στους παλμούς. Ο αρχικός τριπλός παλμός, δεχόμενος ενεργειακές επιδράσεις από άλλους αδερφούς του που είχαν κατέλθει μακρύτερα από αυτόν, τέθηκε σε νέα κίνηση και το αποτέλεσμα ήταν σε διάφορες στιγμές να εκδηλωθεί μέσω επιπλέον παλμών, οι οποίες ήταν επτά στον αριθμό. Οι συνολικοί παλμοί λοιπόν που οδήγησαν το Ηλιακό Σύστημα σε ύπαρξη ήταν επτά (ή 10 αν συνυπολογίσουμε τον αρχικό τριπλό παλμό του Λόγου). Κάθε παλμός, δεχόμενος τη διαμέσου του Λόγου εξωηλιακή επίδραση, αύξανε την έντασή του και καθώς ταξίδευε στο χώρο η επίδρασή του γινόταν ολοένα και μεγαλύτερη εξαιτίας του γεγονότος ότι το κέντρο προσπαθούσε να επεκταθεί. Ο καθένας από αυτούς τους επτά πρωταρχικούς παλμούς ήταν και είναι ουσιαστικά καθεμία από τις αποκαλούμενες «Επτά Ιερές Ακτίνες».
(συνεχίζεται)

Advertisements