Η επίδραση των Επτά Ακτίνων, μαζί με τις πρωταρχικές ανάσες του Λόγου και τις ακόμη αρχαιότερες ανάσες του ευρύτερου Λόγου, σε τμήμα του οποίου εγκαθίστανται, καθιστούν την τριπλότητα των βασικών επιρροών κάθε Λόγου είτε αυτός είναι Ηλιακός ή Πλανητικός είτε και ορισμένοι άλλοι Λόγοι που έως τώρα δεν έχουν αναφερθεί στην εσωτερική φιλοσοφία. Κάποια στιγμή ίσως σου μιλήσω για αυτούς τους μυστηριώδεις Λόγους…
Επιστρέφοντας σε αυτά που συζητάμε, σου εφιστώ την προσοχή στο παρακάτω σημείο, διότι η δυσκολία κατανόησής του είναι σημαντική. Αν και η επίδραση του παλμού δεν παύει να υφίσταται ως τα όρια του εκάστοτε αδιαπέραστου δακτυλίου εντούτοις προσπαθείστε να φανταστείτε τους παλμούς αυτούς ως ένα κυκλικό κύμα, όπου το ένα μεταπίπτει στο άλλο, «αρχίζοντας» ο κάθε νέος κύκλος εκεί που ο προηγούμενος «τελειώνει». Στα σημεία που ο κάθε κύκλος «μεταπίπτει» στον επόμενο (αν μπορεί με τόσο απλή γλώσσα να περιγραφεί ένα τόσο μυστικό φαινόμενο), δημιουργείται ο κάθε νέος αδελφός του Ηλιακού Λόγου, ο κάθε νέος πλανήτης δηλαδή.
Παρατηρείς, με άλλα λόγια ότι ο Ήλιος, ο Ηλιακός Λόγος, ο «Θεός» είναι αυθύπαρκτος: για το Βασίλειό του δεν γεννήθηκε από κανέναν και το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, ισχύει και για το Βασίλειο των Πλανητικών Λόγων: είναι Κύριοι και Θεοί «αυθύπαρκτοι» του πεδίου τους. Για αυτό και ο Κύριος «εποίησε τον ουρανόν και την γην». Για αυτό σε ορισμένες μυθολογίες η Γη είναι είτε αυθύπαρκτη είτε πρωτογέννητη και συχνά σύζυγος του ουρανού: διότι υπογείως όλοι γνώριζαν πως μεταξύ τους υφίστανται περισσότερες από μία συνδέσεις.
Ο Ερμής, για να επιστρέψω ξανά στο θέμα μας, γεννήθηκε από την επίδραση του 1ου και του 2ου παλμού όπου μιλώντας και πάλι συμβολικά, η 1η Ακτίνα βρισκόταν στο Ναδίρ και η 2η βάδιζε προς το ζενίθ: ο Ερμής έχει εμπεδώσει την όψη της Θέλησης. Η Γαία γεννήθηκε από την επίδραση της 3ης Ακτίνας και της 4ης και για αυτό σε εκείνη η ζωή δοκιμάστηκε με την ανθρώπινη μορφή όσο πουθενά αλλού. Η Αφροδίτη γεννήθηκε από τη σύμπραξη της 2ης και της 3ης Ακτίνας με την τελευταία να είναι κυρίαρχη και για αυτό η ανθρωπότητα της Αφροδίτης ανέπτυξε τη δράση και τη νοημοσύνη και ο πλανήτης έγινε διάπυρος. Κατά το ίδιο σχήμα οι Ακτίνες που επέδρασαν στους λοιπούς πλανήτες ήταν: Άρης 4η – 5η, Δίας 5η-6η, Κρόνος 6η-7η με τις τελευταίες από τα ζεύγη να είναι οι κυρίαρχες.
Οι πλανήτες, επομένως ήταν εφτά που γεννήθηκαν από τις εφτά ιερές ακτίνες. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί τι γίνεται με τους υπόλοιπους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος. Εδώ είναι ένα μείζον μυστήριο καθώς οι πλανήτες αυτοί ουσιαστικά δεν ανήκουν στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα αλλά ήρθαν σε αυτό χάρη στην τεράστια ελκτική τάση του Ηλιακού μας Λόγου. Δεν θα αποκαλυφθεί ωστόσο αν είναι κατάλοιπα του προηγούμενου συστήματος ή αν προήλθαν από αλλού προκειμένου να ολοκληρωθεί η ουράνια τελειότητα. Ακόμα και ο Κρόνος, που βρίσκεται στις παρυφές του συστήματος, έχει το ένα του πόδι στο σύστημά μας και το άλλο εκτός αυτού. Για αυτό και οι πλανήτες αυτοί ονομάστηκαν με αυτά τα ονόματα. Διότι οι Θεοί τους ήταν απόμακροι και κατοικούσαν αλλού και όχι στον Όλυμπο. Είναι, όλοι μαζί, ο Ιησούς και οι Δώδεκα Μαθητές του, αριθμώντας το πρώτο σαν τριπλότητα. Είναι οι Δέκα Άγιες Σεφιρώθ και οι 13 μορφές της ύπαρξης, αν συνυπολογιστούν και τα πέπλα του ανεκδήλωτου…
(συνεχίζεται)

Advertisements