Εσωτερική γυναικολογία και μαιευτική (μέρος 4ο)

Σχολιάστε

Εκείνοι που «γεννήθηκαν από το Πνεύμα»

Ακροθιγώς μόνο θα αναφερθώ σε ένα ζήτημα που αποτελεί magnum mysterium και που τόσο έχει ταλαιπωρήσει τους μελετητές διαφόρων κλάδων. Προηγουμένως δώσαμε τις γενικές αρχές με τις οποίες δημιουργείται μια «νέα» ζωή και αυτά είναι ζητήματα για τα οποία έχουν μιλήσει και άλλοι, με μερικούς από τους οποίους δεν συμφωνώ σε κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες.
Υπάρχει όμως μια κατηγορία όντων, ανθρώπινα και μη, η γέννηση των οποίων παρουσιάζει κάποιες διαφοροποιήσεις που ο περισσότερος κόσμος τις αποκαλεί «θαύμα». Ένα ον, της ανθρώπινης ή μη σειράς, το οποίο, μιλώντας απλοϊκά, είναι πολύ εξελιγμένο, μπορεί να παρακάμψει κάποια από τα προαναφερόμενα βήματα και αυτό διότι η ύλη ελάχιστα το ελέγχει (ή καθόλου) αν και σε αυτή προσπαθεί να εισέλθει. Στην περίπτωση αυτή χρησιμοποιεί την ύλη με τρόπο δημιουργικό, αποκλειστικά μαγικό και εξαιτίας της ιδιαίτερης «δύναμης» της ψυχής του (μιλώ μεταφορικά) ουσιαστικά το σπερματοζωάριο δεν αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη σύλληψη. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ύλη του ωαρίου. Αυτός είναι ο ένας τρόπος.
Ο άλλος τρόπος είναι η παντελής κατάργηση των δύο γονάδων αλλά αυτός είναι τρόπος σπάνιος, κατά τον οποίο τα δομικά υλικά συγκεντρώνονται από το περιβάλλον. Μπορείτε να είστε βέβαιοι πως ορισμένοι, μετρημένοι στα δάκτυλα, έχουν γεννηθεί με τον πρώτο τρόπο αλλά κανείς πάνω σε αυτό τον πλανήτη δεν έχει γεννηθεί με το δεύτερο. Ακόμα και αν γεννιόταν, όμως, εξαιτίας των συνθηκών του πλανήτη μας, θα έφτανε έως το αιθερικό επίπεδο και όχι πιο κάτω. Και αυτό διότι οι φορείς που γεννιούνται εδώ δεν αποτελούνται από ύλη τόσο εκλεπτισμένη που να μπορέσει να αντέξει τη «δύναμη» μιας τέτοιας ψυχής. Στο συγκεκριμένο Ηλιακό Σ’υστημα ένας μόνο πλανήτης έχει όλες τις απαραίτητες συνθήκες για να φιλοξενήσει μια τέτοια οντότητα αλλά το ρεύμα ζωής δεν βρίσκεται σε αυτόν και προς το παρόν δεν συντελεί λόγος γέννησης πάνω σε αυτόν. Οι οντότητες αυτές είναι άφυλες, όπως άφυλη μοιραία θα καταστεί η ανθρωπότητα σε επόμενους κύκλους, πραγματικά Θείοι Ερμαφρόδιτοι.
Υπενθυμίσεις της χωρίς την ανάγκη ανδρός ή γυναικός δημιουργίας μέσα από άφυλα όντα έχουμε στο κατώτερο βασίλειο, όπως είχαμε και στην πρώτη φυλή. Περιττό να αναφερθεί πως είναι κατώτατες αντανακλάσεις και από τους βιολόγους θεωρούνται ως παρθενογενέσεις, όπως συμβαίνει σε ορισμένα μικρόβια που πολλαπλασιάζονται με διχοτόμηση. Με παρόμοιο τρόπο αναπαραγόταν η πρώτη ανθρώπινη φυλή, όπως ξέρετε αλλά εγώ μιλώ για μια εξέλιξη αυτού του φαινομένου που αποτελεί πραγματική κορυφή της μακράς πορείας της ψυχής στο εξελικτικό τόξο.
Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί εάν όλοι εκείνοι που περπατούν στο αριστερό μονοπάτι έχουν παρόμοιες δυνατότητες γέννησης. Θα προτιμούσα να μην υπεισέλθω σε πολλές λεπτομέρειες γύρω από αυτό το σκοτεινό σημείο. Οι παράξενες γεννήσεις δεν είναι περισσότερο συχνές από ότι στο δεξί μονοπάτι αλλά η ειδοποιός διαφορά είναι ότι στην τελευταία περίπτωση ακολουθείται ο κοσμικός νόμος με κάθε λεπτομέρεια ενώ στην πρώτη ακολουθούνται ορισμένες ιδιότητες της ύλης που είναι πεπερασμένες. Βέβαια υπάρχουν και κάποιες παρακαμπτήριοι οδοί που ακολουθούνται διαμέσου τεχνικών της μαύρης μαγείας. Για αυτές δεν θέλω να μιλήσω αλλά θα περιοριστώ στο να πω ότι – ευτυχώς – αυτές πλέον είναι σχεδόν εξαφανισμένες από τον πλανήτη μας αλλά έχουν συμβεί ελάχιστες φορές στο παρελθόν.

Η ένωση του αρσενικού με το θηλυκό

Η ένωση του αρσενικού με το θηλυκό, σε όλα τα επίπεδα πέραν του πυκνού φυσικού, αποτελεί μια πράξη μαγείας που κινητοποιεί τους φορείς και τη δομική ύλη του καθενός από αυτά τα πεδία. Πραγματικά, αν γνώριζε ο μέσος άνθρωπος τι κινητοποιεί κάθε φορά που προβαίνει σε σεξουαλική πράξη, τότε θα συνευρισκόταν πολύ πιο σπάνια και μόνο κάτω από προϋποθέσεις. Στην ουσία, μιλώντας απλοϊκά και συμβολικά, θα έλεγα ότι δημιουργούνται «ρωγμές» στα πεδία κατά την επαφή, οπότε και διευκολύνεται η κάθοδος του αιτιατού και η «είσοδός» του σε ένα νέο σωματικό φορέα. Τα δυο φύλα, οι δυο πολικότητες αποτελούν έναν ισχυρότατο μαγνήτη που υπάρχει ακόμα στο ηλιακό αυτό σύστημα από το επίπεδο της κατώτερης εξέλιξης μέχρι το σημείο της εξέλιξης ενός Λόγου. Έχετε υπόψιν σας ότι η δυαδικότητα αυτή δεν απαντάται σε ολόκληρη τη δημιουργία καθώς σε πολλούς τόπους έχει ξεπεραστεί, πάντως στο δικό μας σύστημα ελέγχεται καθοριστικά από την 4η Ακτίνα.
Συνεχίζοντας θα πρέπει να μιλήσω κάπως απλοϊκά διότι δεν γνωρίζω άλλον τρόπο για να περιγράψω τις καταστάσεις αυτές. Πριν λοιπόν εισέλθει η αιτιατή συνειδητότητα στο νέο σωματικό φορέα, η ψυχή έχει προαποφασίσει εάν θα δημιουργήσει ένα θηλυκό ή ένα αρσενικό φορέα ή, πιο απλά ακόμα, έχει προαποφασίσει εάν θα γίνει γυναίκα ή άνδρας. Στην απόφαση αυτή η ψυχή είναι μόνη της και θα χρεωθεί την όποια επιτυχία ή αποτυχία, προσπαθώντας να ερμηνεύσει το κάρμα της. Οι κύριοι του Κάρμα δεν αποφασίζουν για αυτή αλλά δέχονται την απόφασή της. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι, εξαιτίας των συνθηκών του πλανήτη, η οδός της ελάχιστης αντίστασης είναι το θηλυκό φύλο. Με άλλα λόγια, εάν η ψυχή δεν είχε κανένα λόγο στο ποιό από τα δύο φύλα θα περιβληθεί, τότε αυτό θα ήταν πάντοτε το θηλυκό.

(συνεχίζεται)

Advertisements

Εσωτερική Γυναικολογία και Μαιευτική (μέρος 3ο)

5 Σχόλια

Όμως αυτή η «ζωή», παρά το τι έχει γραφτεί, ΔΕΝ μπορεί να δημιουργηθεί με κανέναν από τους γνωστούς σε εσάς τρόπους διότι για να διεκπεραιώσει κανείς τη μεθοδολογία που απαιτείται για μια τέτοια ανόσια πρακτική, πρέπει να έχει απωλέσει ακόμη και το στοιχειωδέστερο μόριο ανθρωπιάς από μέσα του και ευτυχώς κάτι τέτοιο είναι σπάνιο. Ακόμη και αυτό να συμβεί, όμως, ο «άνθρωπος» αυτός χάνει την ικανότητα της Δημιουργίας, που ο Θεός την προώρισε μόνο για τους εκλεκτούς και το μόνο στο οποίο αναπτύσσει ικανότητα είναι να «δημιουργεί» παρωδίες και απομιμήσεις, κάτι που πολύ καλά γνώριζαν οι άνθρωποι της προηγούμενης από εσάς φυλής και έλαβαν κατά το μέτρον τους.

Εισαγωγικές παρατηρήσεις επί της Ανατομίας

Όταν η επιστήμη ανακάλυψε τις πλήρεις αντιστοιχίες ανάμεσα στο Αρσενικό και στο Θηλυκό γεμίσαμε ελπίδες διότι αυτό θα έπρεπε να σημάνει πολύ ελπιδοφόρες εξελίξεις στη συλλογική μαθητεία του πλανήτη. Οι εξελίξεις, αν και θετικές έως ένα σημείο, γρήγορα μας διέψευσαν αλλά η ελπίδα μας μένει ακλόνητη.
Το γυναικείο γεννητικό σύστημα κυβερνάται από τον Κριό και αυτό αποτελεί μια παραδοξότητα. Διότι η Δημιουργική του Ιεραρχία έχει κατακτήσει την απελευθέρωση. Στοχαστείτε το αυτό διότι αποτελεί ένα κλειδί ερμηνείας.
Το ότι κυβερνάται από τον Κριό σημαίνει ότι διαθέτει μια μεγάλη δυναμική και μια σταθερότητα που ακόμη δεν έχει κατακτηθεί. Η αντίθετη επιρροή του προέρχεται από τον Υδροχόο. Η ευθεία οδός προκύπτει από την αρκετά δύσκολη συνένωση του Κριού με τον Υδροχόο. Στην εποχή του Κριού δημιουργήθηκε το φύλο, στην εποχή του Υδροχόου θα τελειωθεί. Πρώτα θα τελειωθεί το Αρσενικό φύλο και έπειτα το Θηλυκό. Ολόκληρη η μήτρα αποτελεί ένα πεδίο υλοποίησης της 4ης Ακτίνας και πεδίο διαμάχης και ως εκ τούτου αιμορραγεί, χάνει δύναμη και ζωτικότητα και μόνο όταν πρόκειται να δημιουργήσει ο πόλεμος κατευνάζεται λίγο και παύει προσωρινά η αιμορραγία. Αλλά ελέγχεται επίσης από την 6η και αυτές οι δύο Ακτίνες, η 4η και η 6η είναι οι κύριες επιδράσεις που δέχεται.
Συνδέεται, μέσω ενός δικτύου που η επιστήμη ακόμα δεν κατέχει, με την καρδιά, από την οποία και ουσιαστικά προέρχεται. Η καρδιά είναι μια μήτρα σε εγρήγορση και η μήτρα μια καρδιά σε ηρεμία και οι δυο μαζί ένα όργανο που στο μέλλον θα απορροφήσει τις λειτουργίες τους και μήτρα πλέον δεν θα υπάρχει. Αλλά αυτό θα συμβεί σε πολύ κατοπινές εποχές. Συνδέεται, επίσης, με τον εγκέφαλο και η τριάδα αυτή βρίσκεται σε μια δυναμική ισορροπία, η κατανόηση της οποίας απαιτεί γνώση των ενεργειών που ξεφεύγει από τα όρια αυτής της συζήτησης.
Τα όργανα του ανθρώπινου σώματος δεν θα παραμείνουν πάντα ως έχουν σήμερα. Μοιραία και αυτά θα απορροφηθούν και άλλες δομές θα ανακύψουν και θα φτάσουν εποχές που γεννητικά όργανα δεν θα υφίστανται γιατί ο άνθρωπος θα αναπαράγεται αλλιώς. Μέχρι τότε ο εσωτεριστής θα πρέπει, σε αδρές γραμμές, να έχει γνώση της ανατομίας του ανθρώπινου σώματος και χοντρικά να γνωρίζει τις λειτουργίες των οργάνων και των ιστών.

Περί των ψυχών σε ενσάρκωση

Η διαδικασία με την οποία μια ψυχή αποφασίζει σε ποιό σώμα θα εισέλθει δεν μας είναι γνωστή σε όλες της τις λεπτομέρειες παρά στη γενική της μόνο φιλοσοφία: φαίνεται πως σε κάποιες φάσεις της μακράς της εξέλιξης, η ψυχή αποφασίζει πως πρέπει να εισέλθει σε ένα νέο φορέα και να συνεχίσει τη μαθητεία της. Σε αυτό την ωθεί η ίδια η φύση του Λόγου που τραβάει το κάθε τι μέσα στην ύλη για να εκπληρώσει την αποστολή του τόσο Αυτός όσο κι εκείνη. Για το λόγο αυτό πρέπει να έχει δομηθεί ένας κατάλληλος φορέας στο νοητικό πεδίο και μετά στο αστρικό. Ναι, η βούληση του ανδρός και της γυναικός δομούν αυτό το φορέα στα ανώτερα υλικά πεδία και γίνονται συνεργοί κι εκφραστές του Λόγου.
Η ψυχή τώρα, όσο καιρό ήταν σε μη εκδήλωση, διαλογιζόταν και αξιοποιούσε τις διδαχές που έλαβε όχι μόνο στην τελευταία της ενσάρκωση αλλά και σε όλες όσες έως τότε είχε λάβει. Προσπαθούσε να τις συνδυάσει μεταξύ τους και επιθυμεί να τις συνδέσει με την επόμενη ενσάρκωση γινόμενη η ίδια φορέας και όργανο του κάρμα. Στηριζόμενη τότε στο γενικό πλαίσιο της εξέλιξης, με τη ζωή του αιτιατού της φορέα, δομεί το σχέδιο της ενσάρκωσή της πάνω στην τριπλή αρχή του Δημιουργού, του Συντηρητή και του Καταστροφέα: εκείνη λέει (σημ. εννοεί κυριολεκτικά το ρήμα «Λέγω») το πως θα σχηματιστεί ο φορέας, πως έχει σκοπό να τον συντηρήσει στο πυκνό φυσικό πεδίο και σε όλα τα υλικά πεδία και το πως και πότε θα τον αποδομήσει ξανά. Αυτή είναι η αρχική της βούληση, η επιθυμία της αλλά δεν εξαρτάται απόλυτα από αυτή αλλά από το γενικότερο κάρμα, το οποίο δεν γνωρίζει επακριβώς και από το γενικότερο σημείο της Εξέλιξης. Το τελικό σχέδιο, λοιπόν, θα είναι μια σύνθεση της βούλησής της και του ατομικού και συλλογικού κάρμα (σημ. εννοεί το κάρμα της ψυχής, της ανθρωπότητας και των επιμέρους Λόγων: Πλανητικού, Ηλιακού και των υπολοίπων Λόγων).
Όχι σπάνια το σχέδιο μιας ψυχής δεν δύναται να εκπληρωθεί στον παρόντα κύκλο, διότι οι απαιτήσεις που έχει θέσει δεν έχουν υλικό για να αναπτυχθούν. Τότε, λαμβάνοντας υπόψη παραμέτρους που δεν γνωρίζουμε ακριβώς, μπορεί να της επιτραπεί να παραμείνει στον Παράδεισο επί μακρόν, μέχρι οι συνθήκες ζωής να εξελιχθούν έως του σημείου που η ενσάρκωση, όπως την ονειρεύτηκε, να ευοδωθούν και να μπορέσει να μπει στον κύκλο της αποκαλούμενης σαμσάρα ξανά. Είναι το απλό παράδειγμα ενός μαθητή που χωρίς να έχει εισέλθει στην αγορά εργασίας της επιστήμης του (άρα στειρείται της εφαρμογής της θεωρίας στην πράξη), επιθυμεί να πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές: η ψυχή μετέχει αρκετά καλά της θεωρίας αλλά στερείται των πρακτικών της εφαρμογών.
Όταν, παρ’ όλα αυτά, οι προϋποθέσεις ισχύουν, η ψυχή εποπτεύει επί του κόσμου και προσπαθεί να ανιχνεύσει το σημείο εκείνο στο οποίο οι προϋποθέσεις αυτές πληρούνται τόσο καλά όσο ονειρεύτηκε. Της παρουσιάζονται όλα τα περισσότερο συμβατά πρότυπα αλλά δεν της υποδεικνύεται κανένα: στη διαδικασία επιλογής η ψυχή είναι μόνη της και από όλους εκείνους τους στρόβιλους ενέργειας που της παρουσιάζονται, εκείνη επιλέγει έναν και μοναδικό. Προς αυτόν θα κατευθυνθεί ακολουθώντας πεπατημένες οδούς, αποτελούμενες από ενέργειες συγκεκριμένων άστρων και θα τεθεί υπό τον έλεγχό τους ξανά (σημ. αναφέρεται σε μια ψυχή που δεν έχει ακόμα κατακτήσει μύηση που θα της επιτρέψει να ξεφύγει από τον αστρικό έλεγχο. Στην τελευταία περίπτωση ισχύουν αρκετά διαφορετικά πράγματα αλλά ο συνομιλητής μου δεν επιθυμεί να αναφερθεί ακόμα σε αυτά).
Θα
ήθελα να τονίσεις με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η είσοδος της ψυχής στο σύμπλοκο ωαρίου – σπερματοζωαρίου είναι εκείνη που πυροδοτεί τη γονιμοποίηση και όχι η σύζευξη των δύο αυτών υλικών δομών. Αυτές ανήκουν στο Αυτόματο, το οποίο τίποτα από μόνο του δεν μπορεί να κάνει και αν μια ψυχή δεν εισέλθει σε αυτό, τότε θα κινηθεί απλά από τη ζωική ενέργεια, θα «εξελιχθεί» αλλά για λίγο και μετά θα οδηγηθεί στον αφανισμό. Είναι μία από τις αιτίες της αποβολής, αλλά υπάρχουν και άλλες. Η δύναμη της ψυχής ζωοποιεί το σπερματοζωάριο μιας και σε αυτό πρώτα αγκιστρώνεται, όπως είναι λογικό να συμβεί μιας και ο Πατέρας είναι Δημιουργός. Πάνω σε αυτό το φορέα η ψυχή θα εισέλθει στην ύλη (ωάριο – Μητέρα) και αυτή είναι η αιτία που ένα μόνο σπερματοζωάριο εισέρχεται στο θηλυκό. Όταν αυτό επιτευχθεί η ενέργεια της ψυχής αποκλείει τη ζωική ενέργεια πρόσκαιρα και κανένα άλλο σπερματοζωάριο δεν εισέρχεται στο θηλυκό.Ο Υιός γεννήθηκε.
Προσπάθησε, λαμβάνοντας υπόψη σου τα παραπάνω, να σκεφτείς λοιπόν ξανά για ποιό λόγο ορισμένοι θεωρούν ότι είναι «αμαρτία» να διαχέεις το σπέρμα σου.

Περαιτέρω γεγονότα – η αδρανοποίηση του Χ χρωμοσώματος

Όταν η ψυχή εγκατασταθεί, τότε τα γεγονότα οδηγούνται ταχύτατα σε διεκπεραίωση. Ναι, το ξέρεις καλά ότι ένα κύτταρο δίνει δισεκατομμύρια μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μέσα από την ανυπέρβλητη δύναμη του Δημιουργού που εκφράζει. Και, όχι τυχαία, από την 4η εβδομάδα περίπου αρχίζει το περίφημο Φύλο να αναπτύσσεται. Η ύπαρξη των φύλων είναι ένα αποτέλεσμα της δράσης της 4ης Ακτίνας και ίσως αυτό σου εξηγεί γιατί τόσο πολύ με ενδιαφέρουν τα φύλα. Η Τριάδα Ψυχή – σπερματοζωάριο – ωάριο είναι μια πρωτόγονη αντανάκλαση των πνευματικών τριάδων, όπου εδώ τη θέση του Πατέρα κατέχει η ψυχή, η οποία και προφέρει τη λέξη της δημιουργίας. Το έμβρυο, στα πολύ πρώιμα αυτά στάδια, παρουσιάζει τρία «εξογκώματα» στο ελάχιστο μήκος του: ένα αντιστοιχεί στο στέμμα, ένα ακόμα στην καρδιά και ένα τελευταίο στη βάση της σπονδυλικής στήλης. Το πρώτο και το δεύτερο είναι μεγαλύτερα και παραμένουν μεγάλα μέχρι και τη γέννηση διότι θα δομήσουν τον εγκέφαλο και την καρδιά.
Η ηχώ της λέξης με τη δύναμη της ψυχής δομεί ένα στοιχειακό. Αυτό είναι εκπαιδευμένο να δομήσει το ανθρώπινο σώμα ως άλλος αρχιτέκτονας που στην επίβλεψή του έχει μυριάδες άλλους μικρότερου βαθμού τεχνίτες και επικεφαλής του μια ακόμα μεγαλύτερη ζωή που παίρνει οδηγίες κι αυτή από υψηλότερους κυρίους. Όλα βαδίζουν βάσει σχεδίου και ακολουθούν την πεπατημένη, ένα έργο που τα στοιχειακά αυτά έχουν ολοκληρώσει άπειρες φορές. Όταν φτάσουν στο σημείο να δομήσουν το φύλο, στέκονται και κοιτούν, διότι πρέπει η ψυχή να εκφωνήσει έναν άλλο φθόγγο ικανό να τους δώσει να καταλάβουν εάν θα υπερισχύσει το άρρεν ή το θήλυ και όταν το κάνει προχωρούν αναλόγως.
Εάν η ψυχή επιλέξει να εκφράσει το θήλυ αντιμετωπίζει ένα ζήτημα: το θήλυ, αν εξέφραζε πλήρως την ποιότητά του δεν θα επιζούσε και αυτό γιατί είναι ο εκφραστής του θανάτου. Αναστέλλει, λοιπόν την πλήρη του έκφραση, για να μπορέσει να κρατηθεί στο πεδίο. Αυτό το αντιλαμβάνεστε ως αδρανοποίηση του ενός Χ χρωμοσώματος. Και ιδού η Σοφία: το άρρεν μπορεί να εκφράζει τόσο τη ζωή (Υ χρωμόσωμα) όσο και το Θάνατο (Χ χρωμόσωμα). Το θήλυ μόνο θάνατο, δηλαδή είσοδο στην υλική ζωή μπορεί να εκφράσει. Ο Πατέρας γεννά τόσο Μητέρα όσο και Υιό. Η Μητέρα μόνο Αμαζόνες μπορεί να γεννήσει που θα ζήσουν λίγο. Για αυτό πάντοτε ο Πατέρας είναι και Δημιουργός και Καταστροφέας άμεσα. Η Μητέρα είναι Δημιουργός μόνο έμμεσα, διαμέσω του Υιού και οι τρεις μαζί συνθέτουν την τριπλή ζωή σε τελειότητα. Έτσι και το Υ χρωμόσωμα, στο υλικό πεδίο, είναι μικρό όσο μικρή είναι η ζωή σε αυτό το πεδίο. Χωρίς ζωή όμως τα πάντα εξαφανίζονται για αυτό και ανωμαλίες που δεν περιλαμβάνουν το Υ χρωμόσωμα δεν είναι συμβατές με τη ζωή στην επιστήμη σας (σημ. εννοεί τις ανωμαλίες Υ- μηδέν). Για να το εκφράσω κάπως αφοριστικά και κατηγορηματικά, με όρους της ανθρώπινης επιστήμης, η συνύπαρξη δύο ενεργών και ώριμων Χ χρωμοσωμάτων, δεν θα ήταν συμβατή με τη ζωή. Να μεταφέρεις στους επιστήμονες ότι η άποψη που πολλοί έχουν, ότι εξελικτικά το Υ θα εξαφανιστεί, είναι ανοησίες, τουλάχιστον όπως εκείνοι θεωρούν. Διότι κάποτε τόσο το Χ όσο και το Υ δεν θα υφίστανται, διότι δεν θα υπάρχουν φύλα.
Όπως ως διδύναμα όντα ξεκινήσατε στην εμβρυική ζωή, που δεν ήσαστε ούτε άρρενα ούτε θήλεα, έτσι και θα καταλήξετε ξανά. Η πρώτη φυλή ήταν άφυλη αλλά ατελής. Εισήλθε η ανθρωπότητα στο διαχωρισμό των φύλων και αυτό ήταν η μέγιστη κάθοδος στη ύλη. Σύντομα η άνοδος θα ξεκινήσει ξανά και θα ολοκληρωθεί με τη δημιουργία του Θείου Ερμαφρόδιτου, όντων δηλαδή που ούτε θηλυκά ούτε αρσενικά θα είναι αλλά θα αποτελούν μια τέλεια σύνθεσή τους. Και στο σημείο αυτό εκφράζω την κάθετη διαφωνία μου με την άποψη ότι η φυλή δεν καθίσταται ανδρόγυνη: καθίσταται και ουαία σε αυτόν που μάταια θα προσπαθήσει να την ανακόψει.
Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία γύρω από αυτό περιστρέφεται κατά βάση: στο χειρισμό των δύο αυτών ενεργειών, των οποίων τα φύλα αποτελούν μια μόνο έκφανση…

Εσωτερική Γυναικολογία και Μαιευτική

Σχολιάστε

Φίλοι μου, δημοσιεύω αυτό το κείμενο με αρκετούς ενδοιασμούς. Όπως και ορισμένα από τα προηγούμενα, αποτελεί προϊόν συζητήσεων με κάποιον που θεωρώ ως δάσκαλο αν και εκείνος αποποιείται αυτό τον τίτλο επίμονα. Στο κείμενο δεν έχουν γίνει παρεμβάσεις παρά μόνο επεξηγήσεις σε ορισμένα σημεία, οι οποίες περιλαμβάνουν είτε εκείνο που αυτός θα ήθελε να πει εάν γνώριζε τη γλώσσα μας καλύτερα είτε τις γνωστές σε εμένα επιστημονικές απόψεις πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα που θίγεται είτε ακόμα και απορίες δικές μου και προτροπές προς μελέτη. Το κείμενο αυτό, εξαιτίας του θέματός του, δεν αναμένεται να κατανοηθεί από όλους αλλά ίσως (και αυτό με μεγάλη ελπίδα), να αποτελέσει αιτία ανατάραξης της σκέψης και παρακίνηση προς έρευνα από όσους έχουν την όποια δυνατότητα να την πραγματοποιήσουν καθώς απευθύνεται όχι μόνο σε «ειδικούς» ως προς τη θεραπεία αλλά σε όλους εκείνους που αναρωτιούνται για τη «βλάβη» και την ασθένεια στον κόσμο μας. Τα πλάγια γράμματα αποτελούν δικές μου σκέψεις. Τα κανονικά δικές του.

Εισαγωγικές επισημάνσεις.

1) Γιατί εγώ;
Θα αναρωτηθεί κανείς από ποιά καθέδρα μιλώ. Ποιός είμαι εγώ που μιλάω για τη νόσο και τη θεραπεία. Είμαι γιατρός; Σχετίζομαι κάπως με την Υγεία; Έχω τα αντίστοιχα πτυχία και την εκπαίδευση; Φοίτησα κάπου και αν ναι ποιά είναι η ειδικότητά μου; Δεν είναι παράλογες ερωτήσεις αυτές. Έχετε συνηθίσει, άλλωστε, να κοιτάζετε τα πτυχία στους τοίχους και τους τίτλους και να νιώθετε ασφάλεια. Προτιμάτε να μη σκέφτεστε εάν οι τίτλοι αυτοί και τα πτυχία συνοδεύονται από την αντίστοιχη δεξιότητα και, όχι σπάνια, δεν διστάζετε να δικαιολογήσετε το οτιδήποτε ένεκα των διαπιστευτηρίων αυτών είτε σας αρέσει είτε δεν σας αρέσει. Θα μιλήσω, λοιπόν, για μένα, για δύο και μόνο λόγους:

  1. τα θέματα υγείας είναι, όπως και ήταν πάντοτε αρκετά ευαίσθητα και ο κόσμος ακόμη χρειάζεται την «αυθεντία»
  2. έχω καρμική υποχρέωση να το πράξω

Από τους δυο αυτούς λόγους ο δεύτερος είναι σημαντικότερος. Εξαιτίας της καρμικής μου υποχρέωσης αναλαμβάνω την ευθύνη των θέσεων που θα πάρω. Θα είμαι ο υποβολέας αλλά τα λόγια μου θα τα μεταφέρει ο συγγραφέας εξαιτίας της δικής του καρμικής ευθύνης αν και σε παλιότερες εποχές και οι δύο θα είχαμε ριχτεί στην πυρά διότι εγώ δεν θα έπρεπε ποτέ να είχα μιλήσει κι εκείνος δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε καταγράψει.
Πάντοτε είχα στενές σχέσεις με την 4η Ακτίνα άρα πάντοτε η ζωή μου χαρακτηριζόταν από «πόλεμο σύνθεσης». Ήμουν και είμαι καλλιτεχνική φύση και για αυτό ο όποιος «πόλεμος» συνοδευόταν πάντοτε από τέχνη και μάλιστα την πιο σύνθετη από όλες τις τέχνες. Στον ίδιο πόλεμο και στην  ίδια τέχνη είχε πάρει μέρος και ένας πολύ γνωστός Διδάσκαλος της ίδιας Ακτίνας και αυτός, πολύ περισσότερο από εμένα, είναι ζωντανό παράδειγμα του πολέμου αγάπης για τον οποίο μιλώ.
Δεν είχα, ωστόσο κατανοήσει εξαρχής την έννοια της διαμάχης. Πολύ παλιά μαχόμουν χωρίς να ξέρω γιατί ή για σκοπούς που τότε μόνο φάνταζαν υψηλοί και μεγαλειώδεις. Πάντοτε όμως μαχόμουν με χαμόγελο και χαρά διότι ο ίδιος ο αρχηγός του τάγματός μας μεταφράζεται ως «χαρούμενος» και εξαιτίας αυτού και του γλυκού παρουσιαστικού του ελάχιστοι κατανοούν ότι στην ουσία πρόκειται για μεγάλο πολέμαρχο. Έτσι οδηγήθηκα σε διάφορους δρόμους πολέμου: από απλός στρατιώτης σε πραγματικές μάχες μέχρι Μοναχός σε μάχες στο κελί μου και δεν ήταν λίγες οι φορές που πληγώθηκα σοβαρά. Κάποτε όμως  έφτασα στο σημείο να αναγνωρίζω το σκοπό και την πραγματική αξία της μάχης και τότε και μόνο τότε με απέσυραν από τη λεγόμενη «πρώτη γραμμή». Έκτοτε πολεμώ με άλλους τρόπους που σε εσάς θα ακούγονταν ως πιο έμμεσοι αλλά για εμάς αυτοί είναι που αποτελούν την πραγματική «πρώτη γραμμή».
Όλα αυτά συνέβησαν σε λησμονημένες πλέον εποχές με ορατά στο παρόν σας αποτελέσματα. Ως μέλος του συμβουλίου έκανα κι εγώ λάθη, όπως κάναμε και όλοι. Ήταν από τον υπερβολικό μας ζήλο να κυριαρχήσουμε στον πόλεμο και να επιφέρουμε την Ειρήνη αλλά φέραμε κάποιες καταστάσεις που για λίγο μας απογοήτευσαν. Σχετίζονται σημαντικά με την ασθένεια και από αυτό προκύπτει η καρμική μου υποχρέωση που με οδηγεί σε αυτές τις διαλέξεις αλλά και σε τόσα που κάνω και που δεν γίνονται γνωστά.
Όχι, λοιπόν, δεν διαθέτω πτυχία στον τοίχο μου από εκείνα που μοιράζονται στους ανθρώπους αλλά η γραμμή μου, πάνω στην οποία πολλοί Θεραπευτές εργάστηκαν κι εργάζονται, έχει άμεση σχέση με τη Θεραπεία και για αυτό το λόγο έχω σχέση μαζί της κι εγώ.

2) Γιατί εσύ

Διότι έχεις κι εσύ καρμική υποχρέωση την οποία πληρώνεις ήδη ακριβά αλλά βρίσκεσαι σε μια ευτυχή συγκυρία που σου δίνει μεγάλες ευκαιρίες για επανόρθωση. Εάν θα τις χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου ή προς καταστροφή είναι υπόθεση που σου ανήκει. Οποιοσδήποτε θα το καταλάβαινε αν σε ανέλυε αστρολογικά και ακτινικά. Ο Κριός σχετίζεται ιδιαίτερα με αυτό που κάνεις στο υλικό πεδίο και να που τώρα ο Δίδυμος ανέτειλε σε σένα για να υποδείξει στον Τοξότη που να στρέψει το βέλος του. Ο ένας του λέει δεξιά, ο άλλος αριστερά αλλά ο Κριός του ψιθυρίζει τη συνθετική πορεία. Η 4η Ακτίνα «μιλάει» μέσα σου δυνατά και η ημερομηνία γέννησής σου έχει συμβολική αξία μεγάλη διότι τότε βρήκε τη δόξα κάποιος δικός μας που τόσο πολύ λατρεύτηκε. Όλα όσα ήρθαν στο δρόμο σου ήρθαν για τη λύση αυτού του κάρμα και μερικά από αυτά τα έφεραν οι συνάδελφοί μου κι εγώ. Υπάρχουν εκατομμύρια άλλοι σαν εσένα αλλά με σένα έχω μια ιδιαίτερη συμβατότητα. Αυτό λοιπόν είναι έργο ευθύνης και όχι τιμή και διάκριση.

Η αιμορροούσα γυναίκα (μέρος 2ο)

7 Σχόλια

womanartΣτο θαύμα, λοιπόν αυτό, δεν θεραπεύεται η «Γυναίκα» ούτε καν η «αδελφή» αλλά η «θυγατέρα». Ποιά έννοια έχουν οι τρεις αυτές λέξεις θα μπορούσε να αποτελεί το θέμα μιας ξεχωριστής συζήτησης. «Γυναίκα» είναι η τάση προς δημιουργία, η τάση προς μορφή. «Αδελφή» είναι η έκφραση της δημιουργικής – μορφικής τάσης της «Γυναίκας», με άλλα λόγια η αφυπνισμένη Ανθρωπότητα, της οποίας η «αδελφή» αποτελεί ένα μέρος, όπως και ο ίδιος ο Διδάσκαλος Ιησούς. Η «θυγατέρα» είναι το μέρος εκείνο της Ανθρωπότητας που βρίσκεται στη διαδικασία της αφύπνισης, με άλλα λόγια η εν δυνάμει «αδερφή». Τόσο η «γυναίκα» όσο και η «αδελφή» και η «θυγατέρα» χρειάζονται θεραπεία αλλά διαφορετικού είδους. Διότι «θεραπεία» δεν είναι μόνο η αποκατάσταση της σωματικής υγείας αλλά και η ευθυγράμμιση που προέρχεται από την αφύπνιση.
Δύο ενδεικτικά θαύματα που απευθύνονται σε γυναίκες είναι η θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας και η διάσωση της γυναίκας από το λιθοβολισμό. Την τελευταία αυτή ιστορία τη συγκαταλέγω στα θαύματα αν και δεν υπήρξε σωματική θεραπεία. Η συγκύπτουσα γυναίκα, όπως μας διηγείται ο Λουκάς, επί 18 χρόνια ήταν καταδικασμένη να είναι σκυμμένη και να κοιτάζει προς το χώμα. Είναι μια ωραία περιγραφή της ίδιας της Δημιουργίας που είναι «καταδικασμένη» να στραφεί προς τη μορφική όψη, προς την ύλη άρα και προς τη φθορά και το θάνατο όπως τον νοούν οι άνθρωποι. Είναι η ίδια η προσωπικότητα και η ζωική ψυχή που «περί πολλών μεριμνά και τυρβάζη», όπως αναφέρεται κάπου αλλού. Είναι η αναδίπλωση του ανθρώπου στα κέντρα κάτω από το διάφραγμα και με την παρέμβαση του Ιησού Διδασκάλου (έχει ενδιαφέρον ότι αναφέρεται η επίθεση των χεριών και αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι η θεραπεία αυτή σχετίζεται με το αιθερικό σώμα των ανθρώπων άρα και με τη λειτουργία των τσάκρα και των ενδοκρινών) η γυναίκα κατορθώνει να σταθεί «όρθια». Με άλλα λόγια η ορθή και τόσο λεπτομερώς αναφερόμενη από την εσωτερική ιατρική διοχέτευση της ενέργειας διαμέσου των αιθερικών κέντρων. Επομένως η θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας δεν αναφέρεται σε κάποιο άτομο που αντιμετώπιζε προβλήματα με τη μέση του αλλά σε κάτι πολύ ευρύτερο. Αν σκεφτεί κανείς ότι τα συνολικά χρόνια που η γυναίκα ήταν σκυμμένη (18 χρόνια), ότι ο αριθμός αυτός αναφέρεται στο 9, τη μορφική πλευρά της ύπαρξης, το Γεσόντ των Καββαλιστών και πως η γυναίκα ήταν αναγκασμένη να βλέπει τη γη (την ύλη, το εφήμερο, το περιορισμένο) αλλά τώρα κατορθώνει να σταθεί όρθια, να ευθυγραμμίσει τα κέντρα της και, ως όρθια που είναι να μπορεί να κοιτάξει ψηλά, καταλαβαίνει κανείς πως η θεραπεία αυτή αποκτά περισσότερο κοσμική σημασία παρά ατομική. Αυτό συχνά το ξεχνάμε προσδοκώντας μια ατομική θεραπεία για εμάς τους ίδιους και για τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Είπαμε πριν πως «γυναίκα» είναι η μορφική δημιουργία και «θυγατέρα» η ανθρωπότητα που βρίσκεται υπό αφύπνιση, το σύνολο με άλλα λόγια του κόσμου που μέσα από τις επανενσαρκώσεις του πραγματοποιεί το μακραίωνο προσκύνημά του μέχρι την επιστροφή του εκεί που η Νιρβάνα είναι η αρχή, μέχρι να τελειώσει και αυτός ο παγκόσμιος κύκλος και επέλθει η επόμενη πραλάγια. Στο θαύμα της θεραπείας της θυγατέρας της Χαναναίας γυναίκας η θεραπεία είναι διπλή, καθώς αφορά τόσο στη γυναίκα όσο και στην κόρη της. Η μεν γυναίκα αποδεικνύει την πίστη της και επιβραβεύεται με τη θεραπεία της κόρης της και η τελευταία, χάρη στην πίστη της μητέρας της απολαμβάνει τη σωματική θεραπεία, η οποία στην περίπτωση αυτή είναι μέσω ακτινοβολίας. Συμβολικά και μεταφορικά, η τάση, επιθυμία και αγώνας της μορφικής δημιουργίας για απορρόφηση από τη δεξαμενή της Θεότητας και η ταύτιση μαζί της «συμπαρασύρει» την ίδια την αφυπνιζόμενη ανθρωπότητα και το θαύμα συντελείται τόσο στο σωματικό όσο και στον ψυχικό-πνευματικό τομέα. Είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό θαύμα διότι τονίζεται αυτό που αναφέρθηκε παραπάνω ότι συχνά λησμονούμε: η θεραπεία δεν αναφέρεται μόνο στην αποκατάσταση της σωματικής υγείας. Η θυγατέρα της Χαναναίας άμεσα δεν «κάνει κάτι», δεν δρα η ίδια κι από μόνη της αλλά διαμέσου της «γυναίκας» μητέρας της, της οποίας αποτελεί μέρος, μία από πολλά αδέρφια. Υπάρχει μια έντονη νύξη περί κάρμα και περί των 4 βασιλείων της φύσης σε αυτό το θαύμα αλλά και από τη στιχομυθία του Διδασκάλου με τη γυναίκα υπάρχει σαφής αναφορά στη δοκιμασία της τελευταίας, την οποία πρέπει να ερμηνεύσουμε τόσο με όρους της καθημερινής ζωής όσο και των ίδιων των κοσμικών συνθηκών: η δοκιμασία, ο πόνος, η ασθένεια, η φθορά είναι μέρος της ζωής και της δημιουργίας όπως την αντιλαμβανόμαστε. Είναι «προορισμένη» για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη (αν μπορούμε να το εκφράσουμε έτσι). Είναι όμως μια «κληρονομιά» που αποτελεί δοκιμασία και όχι μια αιώνια «προίκα». Είναι μια ευκαιρία για ανώτερες επιτεύξεις και σε καμία περίπτωση δεν είναι «τιμωρία», κάτι που συχνά ισχυρίζονται διάφοροι θρησκευτικοί εκπρόσωποι. Βέβαια, η φράση «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα» είναι πολύ ακριβής και σωστή, καθώς αναφέρεται στο κάρμα και στις συνθήκες της πλανητικής ασθένειας και των συλλογικών ασθενειών αλλά και πάλι το κάρμα δεν έχει μόνο την ανταποδωτική όψη που συχνά τονίζεται από τους μοιρολάτρες.
Eiναι γνωστό πως οι περισσότερες ασθένειες εκπορεύονται από την αστρική φύση. Η γυναίκα είναι ιδιαίτερα πολωμένη σε αυτή όμως αυτό δεν σημαίνει πως η γυναίκα είναι περισσότερο επιρρεπής στην ασθένεια μιας και το σύνολο της ανθρωπότητας γενικά «χρωστάει» ακόμα πολλά στην αστρική κληρονομιά της 4ης φυλής. Η γυναίκα ταλαιπωρείται συχνά από αιμορραγίες του γεννητικού της συστήματος, εν μέσω πόνων γεννάει τα παιδιά της και μέσα στο αίμα – την επιθυμητική και ζωική φύση, την οποία «χάνει» μέσα από την αιμορραγία ακριβώς όπως ολόκληρη η ανθρωπότητα. Και είναι η γυναίκα που εξαιτίας της φύσης της είναι ταυτόχρονα ρεαλίστρια, ίσως και σκληρή πολύ συχνά όταν υπερβάλει στο ρεαλισμό της. Ταυτόχρονα, όντας ιδιαίτερα θετική στην αστρική της φύση είναι περισσότερο «ευάλωτη» στις ασθένειες που σχετίζονται με αυτή, στη γοητεία, τη θυμική αυταπάτη, τη μαγεία αλλά και στα σπουδαία επιτεύγματα που σχετίζονται με την ορθή και ισορροπημένη χρήση της. Η μητέρα που αιμορραγεί και τελικά θεραπεύεται από το γιό της, το προϊόν της σύλληψης από τον άντρα της, την ψυχή, το πάντρεμα της ύλης και του πνεύματος. Είναι ο Ώρος που εκδικείται για τον Όσιρη και όχι η Ίσιδα από μόνη της αλλά διαμέσου αυτής ο Σεθ κατατροπώνεται. Είναι ο γιός της Μαρίας που θεραπεύει και θριαμβεύει επί της ασθένειας και του θανάτου, ο μακρινός απόγονος του Αδάμ (πνεύμα) και της Εύας (ζωής) που παίρνει εκδίκηση από τον Όφι εκ μέρους των προπατόρων του.
Στην περίπτωση του Χριστού ομιλούμε για τον μεγαλύτερο θεραπευτή που γνώρισε η ανθρωπότητα και συνήθως οι άνθρωποι όταν αναλογίζονται τα ζητήματα θεραπευτικής, νιώθωντας δέος απέναντι στο Διδάσκαλο αισθάνονται ότι, ελλείψη της αντίστοιχης μύησης, δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Λησμονούν όμως ότι ο Χριστός βρίσκεται μέσα στον κάθε άνθρωπο και θα ολοκληρώσει τις μυήσεις του μόλις αφυπνιστεί στον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Οι περισσότεροι σπουδαστές του Εσωτερισμού, έχοντας κατακλυστεί από ένα πλήθος γνώσεων και θεωριών νιώθουν ανίκανοι να επιτελέσουν το έργο της θεραπείας. Αυτό δείχνει εκ μέρους τους μια επίγνωση των δυσκολιών του ζητήματος η οποία δεν είναι κακή. Δεν περιμένει κανείς από κάποιον που μελετάει ένα σύγγραμμα παθολογίας να βγει και να θεραπεύει τον κόσμο νομίζοντας πως είναι παθολόγος. Όμως, έχοντας κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις, εάν δείτε κάποιον ξαφνικά να λιποθυμά μπροστά σας, δεν θα του προσφέρετε τις όποιες πρώτες βοήθειες γνωρίζετε; Θα προτιμήσετε να τον αφήσετε να πεθάνει μέχρι να βρεθεί κάποιος πιστοποιημένος θεραπευτής; Πόσες ανθρώπινες ζωές δεν σώθηκαν από την προσφορά πρώτων βοηθειών; Κατ’ αναλογία το ίδιο συμβαίνει και με τη θεραπευτική για την οποία ομιλούμε. Η ανάγκη-επιθυμία του ανθρώπου για προσφορά τον ωθεί στο να επιμορφωθεί και να δράσει. Να κατανοήσει το μέτρο των δυνατοτήτων που του διατίθενται τη συγκεκριμένη στιγμή και να τις χρησιμοποιήσει προς όφελος του συνόλου. Δεν θα αντιμετωπίσει, μιλώντας με όρους της καθημερινότητας, το έμφραγμα αλλά, στο μέτρο των γνώσεών του θα προσφέρει τις συνθήκες εκείνες που σε επόμενη φάση θα βοηθήσουν τον πιο εξειδικευμένο θεραπευτή να δράσει, κάνοντας το «έδαφος» της θεραπείας πιο πρόσφορο. Το ίδιο ισχύει και στα ζητήματα που διαπραγματευόμαστε, αν κάνετε την αναγωγή. Όπως εκείνος που προσφέρει πρώτες βοήθειες σε έναν εμφραγματία κατανοεί πως δεν είναι καρδιολόγος, έτσι και ο εν δυνάμει εσωτερικός θεραπευτής πρέπει να κατανοεί μέχρι που φτάνουν οι δυνατότητές του και από τι περιορίζεται. Όπως ο πρώτος δεν είναι απαραίτητο να είναι απόλυτα υγιής σε αυτό που προσπαθεί να θεραπεύσει, έτσι και ο δεύτερος δεν πρέπει να αφήνει την αδυναμία και την έλλειψή του να στερούν την προσφορά στους ανθρώπους που μπορεί ανιδιοτελώς να δοθεί. Διότι ακόμη και ο καρδιολόγος μπορεί να πάσχει από καρδιολογικά προβλήματα.
Ας κατανοήσει λοιπόν κανείς πως μπορεί να δώσει θεραπεία στο βαθμό των δυνατοτήτων του και στο πλαίσιο που οι νόμοι του καθορίζουν. Κάθε φορά που προσφέρουμε εσωτερικές πρώτες βοήθειες δεν πρέπει να αφήνουμε τις σκέψεις περί κάρμα του ασθενή να μας περιορίζουν. Δρούμε αγαπητικά και λαμβάνουμε υπόψη το κάρμα του πάσχοντα αλλά όχι με τρόπο που να στερεί την εκ μέρους δράση μας και αυτό είναι ένα σημείο συχνής παρανόησης. Δεν παρατάμε έναν τραυματισμένο από φόβο μήπως παρέμβουμε στο κάρμα του. Ο νόμος αυτός μας υπερβαίνει κατά πολύ και ελάχιστα τον κατανοούμε ως ανθρωπότητα και ως μονάδες για να τον προβάλουμε ως επιχείρημα που θα δικαιολογήσει την απραξία μας.

Η αιμορροούσα γυναίκα

7 Σχόλια

woman-cropΚαι γυνή τις, έχουσα ρύσιν αίματος δώδεκα έτη
26 και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών και δαπανήσασα πάσαν την περιουσίαν αυτής και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα,
27 ακούσασα περί του Ιησού, ήλθε μεταξύ του όχλου όπισθεν και ήγγισε το ιμάτιον αυτού·
28 διότι έλεγεν ότι και αν τα ιμάτια αυτού εγγίσω, θέλω σωθή.
29 Και ευθύς εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής, και ησθάνθη εν τω σώματι αυτής ότι ιατρεύθη από της μάστιγος.
30 Και ευθύς ο Ιησούς, νοήσας εν εαυτώ την δύναμιν την εξελθούσαν απ’ αυτού, στραφείς εν τω όχλω έλεγε· Τις ήγγισε τα ιμάτιά μου;
31 Και έλεγον προς αυτόν οι μαθηταί αυτόν· Βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντά σε, και λέγεις τις μου ήγγισε;
32 Και περιέβλεπε διά να ίδη την πράξασαν τούτο.
33 Η δε γυνή, φοβηθείσα και τρέμουσα, επειδή ήξευρε τι έγεινεν επ’ αυτήν, ήλθε και προσέπεσεν εις αυτόν και είπε προς αυτόν πάσαν την αλήθειαν.
34 Ο δε είπε προς αυτήν· Θύγατερ, η πίστις σου σε έσωσεν· ύπαγε εις ειρήνην και έσο υγιής από της μάστιγός σου.
Μάρκος ε’ 25-34

Ανάμεσα στα διάφορα θαύματα που πραγματοποίησε ο Διδάσκαλος Ιησούς ως Χριστός, στη θεραπεία της αιμορροούσας γυναίκας δίνω ιδιαίτερη σημασία. Θα ήταν πολύ χρήσιμο σε όλους σας να καταγράφατε τα θαύματα που πραγματοποίησε και να κάνατε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις σχετικά με το «είδος» τους, αν μπορώ να το θέσω έτσι, των θαυμάτων που έγιναν σε άντρες, σε γυναίκες και σε παιδιά, καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη θαυμαστή πράξη αναφέρεται στα 4 Ευαγγέλια. Στο διαλογισμό σας αυτό δεν θα έπρεπε να αναρωτηθήτε τόσο περί του εάν ήταν αληθινά περιστατικά. Ας τα εξετάσετε περισσότερο από τη σκοπιά του τι συμβολίζουν και ας μην σας απασχολήσει το εάν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις ήταν πραγματικές και ιστορικά επαληθευόμενες, διότι ειλικρινά θα έχετε χάσει τον πολύτιμο καρπό. Ας τονιστεί στο σημείο αυτό ότι οι διάφορες ερμηνείες που έχουν δοθεί από τους εσωτεριστές (νοώντας με αυτή τη λέξη τους ανθρώπους που δεν ανήκουν σε μια θρησκεία και σε ένα δόγμα αλλά όλα τα τέκνα του Θεού που επιχειρούν την ευθυγράμμιση) είναι σε γενικές γραμμές σωστές αλλά  πολλές από αυτές λειτουργούν, δυστυχώς, σε χωριστική βάση.
Τι έχουμε στο θαύμα αυτό; Μια γυναίκα που για δώδεκα ολόκληρα χρόνια ταλαιπωρούνταν από γυναικολογικής φύσεως αιμορραγία. Μια γυναίκα, της οποίας το όνομα δεν αναφέρεται, που σπατάλησε ολόκληρη την περιουσία της στους γιατρούς αλλά δεν βρήκε θεραπεία και μάλιστα χειροτέρευσε, μέχρι που έμαθε για κάποιον Ιησού που θεραπεύει και έτσι κατέφυγε σε αυτόν. Ο Διδάσκαλος όμως βρισκόταν ανάμεσα σε πολύ κόσμο και ήταν δύσκολο, μέσα σε τόση ανάγκη να ασχοληθεί μαζί της ή τουλάχιστον έτσι θεωρούσε εκείνη για αυτό και η πίστη της της επέβαλε έστω να τον αγγίξει και αν όχι τον ίδιο τουλάχιστον το χιτώνα του. Και ήταν σίγουρη πως έτσι θα θεραπευόταν. Πράγματι, κατόρθωσε να τον πλησιάσει, κατάφερε να τον αγγίξει κι ευθύς αμέσως θεραπεύτηκε από την ασθένειά της αλλά ο Ιησούς, νιώθωντας κάποια «δύναμη» να φεύγει από πάνω του, εν μέσω του όχλου που τον έσπρωχνε, έκανε την «παράλογη» ερώτηση: Ποιός με άγγιξε; Και όταν η γυναίκα του φανερώθηκε την προέτρεψε να έχει Ειρήνη, σε αντίθεση με άλλα θαύματα, στα οποία προέτρεπε τον θεραπευμένο να μην αμαρτάνει. Την αποκάλεσε μάλιστα «θυγατέρα» και όχι «αδελφή», όπως ίσως να ήταν πιο αναμενόμενο, όπως σε άλλο σημείο είχε αποκαλέσει τη μητέρα του «γυναίκα». Αλήθεια, πόση σημασία έχει δοθεί από τους ερμηνευτές σε αυτές τις φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες;
Εξετάζοντας την ιστορία αυτή ένας ειδικευμένος ιατρός θα μπορούσε να παραθέσει τις δικές του ερμηνείες. Θα έλεγε ότι η αιμορραγία της γυναίκας, όπως με πληροφορείς, θα μπορούσε να οφείλεται σε ορμονικούς λόγους, κατά τους οποίους η υπερπλασία του ενδομητρίου της θα οδηγούσε σε συνεχείς αιμορραγίες. Μου λες επίσης πως μια τέτοια απώλεια αίματος θα μπορούσε να οφείλεται σε καλοήθεις ή κακοήθεις όγκους του γεννητικού συστήματος άρα υπονοείς πως θα μπορούσε ακόμη και από καρκίνο να πάσχει ή από διαταραχές στην πηκτικότητα του αίματος και από ένα σωρό άλλα πράγματα και τονίζεις το γεγονός ότι σίγουρα θα είχε χρόνια αναιμία με όλα τα επακόλουθα. Οποιαδήποτε και αν ήταν η ιατρική αιτιολογία, κατανοείς πως η γυναίκα αυτή έ π α σ χ ε και τονίζεις δικαιολογημένα πως η κατάσταση αυτή αποτελεί ένα σημαντικά επιβαρυντικό ψυχολογικό παράγοντα: η αιμορροούσα έπασχε τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, από τη σκοπιά της δυτικής ιατρικής, την οποία κι εσύ υπηρετείς από τη δική σου θέση. Αυτή είναι και η θέση της εσωτερικής επιστήμης, διότι δεν ήταν μόνο η σωματική φύση της γυναίκας που έπασχε αλλά στην ουσία ολόκληρη η τριπλή της φύση.
Χρησιμοποίησα ωστόσο αρκετές φορές τη λέξη «γυναίκα» αλλά το θαύμα αυτό, η ιστορία της αιμορροούσας δεν αναφέρεται σε έναν άνθρωπο θηλυκού γένους αλλά στο σύνολο του υλικού Κόσμου, αν μπορώ να το εκφράσω τόσο λιτά. Ας σταθούμε σε αυτό περισσότερο. Συχνά διάφοροι αυτοπροβαλλόμενοι επικριτές του χριστιανισμού (στην ουσία είναι κάτι περισσότερο από αυτό και αρκετά χειρότερο) επικρίνουν την «αδιαφορία» που έδειχνε (κατά την περιορισμένη αντιληπτικότητά τους) ο Ιησούς στη μητέρα του. Θεωρούν ότι της μιλούσε απαξιωτικά, αποκαλώντας τη «γυναι» και εγκαταλείποντάς την για χρόνια μόνο και μόνο για να την «ανταμοίψει» με το θέαμα του γιού της στο Σταυρό και αντί για λόγους παρηγοριάς περιορίστηκε μόνο στο να της υποδείξει τον Ιωάννη για τέκνο της. Τόσα ξέρουν τόσα λένε και θα δείξουμε τι θα έπρεπε να γνωρίζουν. Ο «Ιωάννης», ως όνομα, υποδηλώνει την Τελείωση, την Ολοκλήρωση και είναι εκείνος που έγραψε την Αποκάλυψη, η οποία δεν σχετίζεται με το τέλος του κόσμου αλλά με την πορεία, αιματηρή, οδυνηρή αλλά ελπιδοφόρα προς αυτή την Τελείωση και Ολοκλήρωση, προς την οποία ο Εσταυρωμένος οδήγησε τη Μητέρα – Υλική φύση-Άγιο Πνεύμα-Μορφική πλευρά, ορίζοντας την Ολοκλήρωση, με την ορθή της έννοια, ως την κατεύθυνση προς την οποία η Μητέρα θα κατευθυνθεί και θα επιτύχει στον κατάλληλο χρόνο. Στο θέαμα της Σταύρωσης έχουμε στην κεφαλή του Σταυρού την επιγραφή στην οποία αναγραφόταν «Βασιλεύς» και αντιπροσωπεύει την υπερβατική μορφή της Θεότητας, την τόσο ακατανόητη και στον μεγαλύτερο Μυημένο του Ηλιακού Συστήματος και των συστημάτων πίσω από αυτό, στη μέση του ο σταυρωμένος Υιός, η Ψυχή, ο Ήλιος, η Ομορφιά των Καββαλιστών και δεξιά κι αριστερά του Σταυρού η εκδηλωμένη ύπαρξη και η ολοκλήρωσή της, ενώ ο Σταυρός στηρίζεται στη Γη, στο Βασίλειο των Καββαλιστών, η υλική φύση (όχι το χώμα και ο πλανήτης Γαία). Τοποθετείστε το σχήμα αυτό μέσα σε έναν κύκλο και θα έχετε μια περιληπτική και ελλιπή ακόμη ερμηνεία του παγκόσμιου συμβόλου της Ειρήνης. Μιας Ειρήνης προς την οποία ο Ιησούς κατεύθυνε τη θεραπευμένη αιμορροούσα γυναίκα. Εάν αυτά σας ακούγονται τυχαία, αγνοείστε τα. Εάν όχι, συλλογισθείτε πάνω σε αυτά και συσχετίστε τα με αστρολογικές γνώσεις, καθώς και με γενικότερες γνώσεις γύρω από την ιστορία δημιουργίας αυτού του συμβόλου.
(συνεχίζεται)