Άγγελοι της Γης

1 σχόλιο

Archangel_Michael_wallpaperΗ συνομιλία έλαβε χώρα το απόγευμα της 23ης Αυγούστου 2009 μεταξύ του γράφοντα και ενός άλλου προσώπου, το οποίο έχει συνεισφέρει πολλά στη θεματολογία του ιστολογίου μου και, για μια ακόμη φορά, διακριτικά ζητάει να μην αναφερθεί το όνομά του και η επιθυμία του θα γίνει σεβαστή. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τη μεταφορά της συζήτησης και για λόγους ευκολίας έχουν παραληφθεί οι ερωτήσεις μου, ενώ έχουν διατηρηθεί, στο βαθμό που ήταν εφικτό, μόνο τα δικά του λεγόμενα. Οι οποιεσδήποτε γραμματικές ή συντακτικές ιδιομορφίες θα πρέπει να αποδοθούν σε αυτό.

Δεν έχω κάποιες ιδιαίτερες, νέες γνώσεις για να σου προσφέρω. Για την ακρίβεια δεν θα πρέπει να κρίνεις την καταλληλότητα και πολύ περισσότερο τη χρησιμότητα μιας συζήτησης από το μέγεθος των νέων πληροφοριών που λαμβάνεις. Συχνά, η επεξήγηση, ομαδοποίηση και αποσαφήνιση μιας διδασκαλίας που έχει δοθεί είναι εξίσου σημαντική με την ίδια την αρχέγονη διδασκαλία αλλά και οι δύο απομένουν νεκρά κελύφη εάν δεν βρίσκουν εφαρμογή στη ζωή.
Η ερώτησή σου αφορά στους Αγγέλους ή Ντέβα. Είναι ένα εκτενές θέμα και αρκετά δυσνόητο δεδομένου ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει έναν Ντέβα αλλά ούτε και ένας Ντέβα μπορεί να νιώσει εξ’ ολοκλήρου τον άνθρωπο. Ένας σημαντικός βαθμός κατανόησης υπάρχει στα βουδδικά πεδία και στα ανώτερα ακόμη αλλά εκεί ο διαχωρισμός σε Ντέβα και σε ανθρώπινο ον καταρρέει και καμία πλέον (νοητή και αστρική) διάκριση δεν υπάρχει ανάμεσά τους. Είναι κοινή γνώση πως η ντεβαϊκή και η ανθρώπινη εξέλιξη είναι παράλληλες αλλά υπάρχει σημείο τομής για το οποίο δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα.
Το ντεβαϊκό στοιχείο, ωστόσο, ενυπάρχει τόσο στη δυαδικότητα όσο και πέρα από αυτή, τόσο ως έννοια όσο και ως ουσία. Τα υπόλοιπα είναι ζητήματα ανθρώπινης κατανόησης και τα ξινόμησης. Έτσι αναφέρονται οι ντέβας των στοιχείων, των πεδίων, των ουράνιων σωμάτων, των εθνών, τα 9 τάγματα των Αγγέλων του χριστιανισμού, οι πλανητικοί Λόγοι και όλα όσα ο εσωτερισμός του κόσμου αναφέρει με τέτοια πολυπλοκότητα που συχνά συγχέονται στο μελετητή και τα θεωρεί παρόμοια πράγματα. Είναι ο Μιχαήλ, λόγου χάρη, ο ίδιος ο Θεός, ο Λόγος του πλανήτη, ο Ηλιακός Λόγος, ο Μέτατρον, ο προστάτης της ενέργειας, ο θριαμβευτής του Εωσφόρου και του Αντίχριστου, όπως τόσες διαφορετικές γραφές αναφέρουν; Κατανοείς, ωστόσο, πως τέτοιες ερωτήσεις λίγη αξία έχουν και ενέχουν σε σημαντικό βαθμό τη δικαιολογημένη κατά τα άλλα τάση του ανθρώπου να ονοματοποιεί και να εξανθρωπίζει αλλά ταυτόχρονα γίνονται αιτία μιας αδικαιολόγητης ελιτοποίησης που θέλει να υπάρχουν «ανώτεροι» και «κατώτεροι» ντέβας. Όπως δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι άνθρωποι, έτσι και όλοι οι Ντέβας είναι παιδιά του Θεού επίσης.
Κατά την ενσάρκωση, στον άνθρωπο δίνεται και ένα ντεβαϊκό στοιχείο, εκτός από όλα εκείνα τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως άνθρωπο. Το στοιχείο αυτό είναι δύο ειδών, μιλώντας με εξανθρωποποιημένους όρους: μπορεί, λοιπόν, να είναι σπίθα φωτιάς ή να είναι καθαρό φως αλλά αυτή η διάκριση ισχύει μόνο σε κατώτερα πεδία ανάπτυξης. Σε προχωρημένες ψυχές τα στοιχεία αυτά, το φως και η φωτιά, είναι ένα και το αυτό και συνιστούν μια τρίτη ουσία που δεν είναι ακριβώς ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αν μπορούσα να γινόμουν πιο σαφής, θα έλεγα πως το τελειοποιημένο εκείνο στοιχείο είναι μια κατώτερη αντιστοιχία του Αϊν Σοφ Αουρ και οι ανώτερες εκείνες οντότητες που φέρουν μέσα το πυρ το σπόρο της διπλής αυτής τελειοποίησης, συν την ανθρώπινη συνείδηση τελειοποιημένη, είναι κατ’ ουσίαν τα Χαϊοθ Χα Κοντες στην κατώτερη αντιστοιχία τους. Το άπειρο ενυπάρχει τόσο στον άνθρωπο όσο και στους Ντέβας.
Οι σκοτεινοί Ντέβας έχουν μια αντίστροφη διάκριση, όπου το Φως είναι αμυδρό (ποτέ ανύπαρκτο), το πυρ αυξημένο αλλά ανομοιόμορφα παλλόμενο και η συνείδηση στραμμένη προς τα κάτω. Κατανοείς, λοιπόν, πόση αποκρυφιστική σημασία έχει η ανθρώπινη συνήθεια του να ονομάζει κανείς «άγγελο» ή «δαίμονα» κάποιο συνάνθρωπό του. Διότι, ναι, από την κάθε ζωή δομούνται τα στοιχεία εκείνα που θα χαρακτηριστούν ως Ντεβαϊκά ή δαιμονικά και θα οδηγήσουν, σε ένα δυσθεώρητο μέλλον, σε μια αντίστοιχη εξέλιξη.
Κάποιες στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου, συνήθως ασυνείδητα, «ξυπνάει» το ένα ή το άλλο στοιχείο και έχουμε τη «γένεση» ενός ντέβα της γης, είτε θετικού είτε αρνητικού. Οι Ντέβα της γης, για τους οποίους ομιλώ, ΔΕΝ είναι οι στοιχειακές δυνάμεις μιας κατώτερης εξέλιξης αλλά στην ουσία  οι ίδιοι οι άνθρωποι, Άγγελοι επί γης. Τριών πάντως ειδών καταστάσεις ονομάστηκαν Ντέβας της Γης:

  1. Στοιχειακές δυνάμεις θετικές ως προς την αντίληψη, τους σκοπούς και τα αποτελέσματα στην ανθρωπότητα. Είναι νοούμενες ως Ντέβας αλλά όχι Ντέβας στην ουσία τους
  2. Ανθρώπινες δυνάμεις για τις οποίες μιλήσαμε παραπάνω
  3. Διαπότηση (sic) της ανθρώπινης συνείδησης από μια Ντεβαϊκή των λεπτοφυέστερων πεδίων. Αυτή η κατηγορία εξετάζεται εδώ αλλά δεν ανήκει στους τρεις κόσμους παρά μόνο ως δανεισμός.

Οι Ντέβας της τελευταίας κατηγορίας γίνονται ορατοί μόνο από τα αποτελέσματα που επιφέρουν στο φυσικό πεδίο. Μόνο με μια πολύ ισχυρή ενόραση, που ελάχιστοι διαθέτουν μπορεί να γίνει κατανοητή μια τέτοια επίδραση. Στην περίπτωση αυτή ο ενορατικός θα διακρίνει όχι επισκίαση αλλά συγχώνευση της ανθρώπινης και Ντεβαϊκής συνείδησης κατά σχεδόν απόλυτο τρόπο, ανάλογα με την ανθρώπινη προαίρεση. Μια τέτοια νύξη υπάρχει στους χριστιανούς σχετικά με την «επισκίαση» των ανθρώπων από το Άγιο Πνεύμα. Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται στην κατάσταση αυτή τότε παύει να είναι άνθρωπος με τη συνηθισμένη χρήση του όρου και γίνεται αντίστοιχο του Ουράνιου Ανθρώπου, που είναι και ο τελικός σκοπός. Στις νύξεις αυτές κρύβεται το μυστήριο του Σιωπηλού Παρατηρητή. Ένας Λόγος μπορεί να υπάρχει στην κατάσταση αυτή για εξαιρετικά μεγάλο, για τα ανθρώπινα μέτρα, χρονικό διάστημα. Όταν η βούλησή του αυτή εδραιωθεί συνειδητά μέσα από τη Θέληση και εξαιτίας της Αγάπης, τότε ο Σιωπηλός Παρατηρητής κάνει την εμφάνισή Του και σύντομα και οι δύο αποδεσμεύονται για ανώτερες ακόμα υπηρεσίες.
Στους ανθρώπους η κατάσταση αυτή είναι σποραδική και μοιάζει σχεδόν τυχαία. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι μια πράξη θέλησης της ψυχής που επιχειρεί με τον τρόπο αυτό δύο πράγματα:

  1. να πραγματοποιήσει μια υπηρεσία ζωτικής σημασίας
  2. να δείξει ένα μέρος του οράματος της δόξας στη ζωώδη ψυχή, με σκοπό την εκπαίδευσή της και την ενίσχυση του αγώνα της.

Είναι σαν ένας πεπειραμένος δάσκαλος να αποδεικνύει στο μαθητή τις δυνατότητες που λανθάνουν μέσα του, με σκοπό να τον οδηγήσει στην περισσότερη μελέτη. Το ίδιο ισχύει και για έναν Λόγο.
Ανάμεσά σας βαδίζουν Άγγελοι της Γης αλλά παραδομένοι στις αντιλήψεις που έχετε για αυτούς, περιμένετε να δείτε να έχουν φτερά, να είναι πανέμορφοι και με κάποιον «μαγικό» τρόπο να λύνουν τα προβλήματα που εσείς θεωρείτε σημαντικά. Παρά ταύτα, υπάρχουν Ντέβας που ασχολούνται με τα προσωπικά προβλήματα, πέραν της Ψυχής, που είναι ο πρώτος Ντέβα στο επίπεδό της. Αυτοί είναι χαμηλότερου βαθμού αλλά μεγάλης δόξας. Υπάρχουν επίσης Ντέβας που ασχολούνται σε συλλογικότερα ακόμη επίπεδα και πρόκειται για πραγματικά μεγάλες δυνάμεις που βρίσκονται πέρα από το επίπεδο της κατανόησής μας. Να μη λησμονείτε επίσης πως ένας μεγάλος αριθμός νοούμενων Ντέβας είναι οι σκεπτομορφές.
Το πεδίο όπου γίνεται η σύνθεση Ντέβας και Ανθρώπων είναι το Βουδδικό αναλόγως του συστήματος. Οι Ντέβας της Γης συνθέτονται (ανεπαρκής η λέξη) στο πλανητικό βουδδικό πεδίο αλλά οι μεγάλες ντεβαϊκές δυνάμεις εφορμούνται από το Κοσμικό Βουδδικό και αντανακλώνται στα κατώτερα πεδία. Η δύναμη της δημιουργίας τους προκαλείται από τον Υιό κατά κύριο λόγο αλλά έπειτα από τη Θέληση του Πατέρα. Έτσι είναι ο Θεός – Πατέρας που δημιουργεί τους Αγγέλους αλλά ο Υιός Του που τους εκπαιδεύει.
Στόχος όλων μας είναι η δημιουργία των κατάλληλων εκείνων εσωτερικών συνθηκών που θα επιτρέψουν τη συγχώνευση της ανθρώπινης με τη ντεβαϊκή συνείδηση σε τέτοιο βαθμό που οι δυο τους να αποτελούν ένα. Έτσι βρίσκουν νόημα τα λόγια του Παύλου όταν εκείνος έλεγε πως οι άνθρωποι θα «κρίνουν» τους Αγγέλους. Έτσι βρίσκει νόημα ο απόκρυφος χριστιανισμός όταν αναφέρεται στον Αδάμ ως τον πρώτο Άγγελο.
(συνεχίζεται)

Advertisements

Φιλοσοφώντας με την Καμπάλλα (μέρος 1ο)

1 σχόλιο

otz-chiimΕίναι πολλά αυτά που έχουν γραφτεί για την Καμπάλλα και το Καμπαλλιστικό Δέντρο της Ζωής και περισσότερα ακόμη θα γραφτούν. Μαζί της έχουν ασχοληθεί σοβαροί μελετητές και, ευτυχώς, την έχουν αντιμετωπίσει με το σεβασμό και την τιμή που της ταιριάζει, παρά τις όποιες μικροδιαφωνίες τους στην ερμηνεία.

Πράγματι, το Οτζ Χιϊμ είναι «ανοιχτό» σε πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις που κάλλιστα μπορούν να είναι όλες σωστές, καθώς αποτελούν θέαση από διαφορετικές οπτικές γωνίες που δεν αλλοιώνουν το θέαμα: από όποια πλευρά δει κανείς το βουνό, βουνό παραμένει, απλά η αλλαγή οπτικής γωνίας παρουσιάζει σημεία που κάποιος άλλος δεν θα έβλεπε. Κανείς δεν είναι σοφότερος επειδή βλέπει κάτι διαφορετικό ούτε κι εκείνο που βλέπει είναι σημαντικότερο από αυτό που βλέπει κάποιος άλλος. Γιατί στο σημείο αναφοράς που βρισκόμαστε δεν μπορούμε να δούμε τα πάντα αλλά πάντοτε το οπτικό μας πεδίο θα παραμένει περιορισμένο.
Θα προσπαθήσω, λοιπόν να παρουσιάσω κάποιες επιπλέον οπτικές γωνίες
, χωρίς να αξιώνω από κανέναν να τις αποδεχτεί δογματικά ως μια επιπλέον αποκάλυψη της αλήθειας αλλά να τις θέσει υπόψιν του και να διαλογιστεί ότι η Αλήθεια δεν μεταβάλλεται. Η αλήθεια όμως αλλάζει ανάλογα με το σημείο που βρίσκεται κανείς.

Η Αλήθεια είναι εκεί που οι Καμπαλλιστές μιλούν για τα πέπλα του Απόλυτου. Η Αλήθεια ονομάστηκε με διάφορους τρόπους: άλλοι την είπαν Θεό γενικά, άλλοι Πατέρα – Θεό, Απόλυτο, Ανεκδήλωτο, Αρνητική Ύπαρξη και άλλοι ακόμη πιο αόριστα «ανώτερη δύναμη». Η ποικιλία των ονομάτων και επιθέτων υποδηλώνει το γεγονός ότι η ολότητα του Θεού παραμένει ακατανόητη από την ανθρώπινη διάνοια. Αυτή η γνώση – παραδοχή είναι πανάρχαιη. Οι αρχαίοι λαοί είχαν συνειδητοποιήσει πως, πίσω από εκείνον που ονόμαζαν πατέρα – Θεό βρισκόταν «κάτι», στο οποίο ο κεντρικός τους Θεός παρέμενε υπόλογος. Πιθανώς ένας ακόμη ανώτερος Θεός, ακατάληπτος ακόμη και από τον ύψιστο Θεό τους, πόσο μάλλον από τους ίδιους. Για αυτό τον αναφέρουν ή τον υπονοούν αλλά δεν ασχολούνται μαζί του, δεν προσπαθούν να τον ερμηνεύσουν γιατί μια τέτοια ερμηνεία θα ήταν αυθαίρετη. Η Καμπαλλιστική προσέγγιση δεν ξεφεύγει από αυτό. Παραδέχεται την άγνοιά της και μιλάει για τρία πέπλα τα οποία δίνουν μια νύξη για ΤΟ θεό αλλά στην ουσία, όπως όλα τα πέπλα, τον αποκρύπτουν. Τα πέπλα αυτά είναι η Αρνητικότητα, το Απεριόριστο και το Απεριόριστο Φως. Η Αρνητικότητα υποδηλώνει τη μη εκδήλωση, η οποία όμως δεν συνιστά και μη ύπαρξη. Στην ουσία είναι η πραγματική ύπαρξη, η αυθύπαρκτη, η οποία δεν υπόκειται στο Νόμο αιτίας – αποτελέσματος αλλά μόνη της αποτελεί αιτία κι αποτέλεσμα. Μπορεί να μην έχει εκδηλωθεί αλλά αυτο δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει, αντίθετα με ότι συμβαίνει στον κόσμο της Μορφής, ο οποίος ξεπηδά από αυτή τη μη – μορφή, τη μη ύπαρξη. Το Απεριόριστο είναι αυτό που λέει το όνομά του το ίδιο: εκείνο που δεν περιορίζεται, διότι η Μορφή είναι περιοριστική και Αυτό στερείται μορφής άρα και οποιουδήποτε περιορισμού. Το Απεριόριστο Φως είναι ένα Μέγα Μυστήριο και η πλήρης του έννοια δεν αποκαλύπτεται. Η υλική του αντανάκλαση στον κόσμο της μορφής είναι το υλικό φως αλλά το απεριόριστο φως δεν είναι το υλικό φως. Πάντως από την ουσία της Αρνητικότητας είναι ό,τι πιο «κοντά» στο μορφικό πεδίο αν και τόσο μακριά από αυτό. Τα τρία αυτά συμβολικά πέπλα δεν ξεχωρίζουν και δεν διακρίνονται το ένα από το άλλο. Σαν Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα είναι «Τριάδα ομοούσιος και αχώριστος» και ο ανώτατος μυημένος αυτού του ηλιακού συστήματος ακόμη (αλλά και άλλοι μεγαλύτεροι από αυτόν) δεν μπορεί να εισχωρήσει στα μυστικά τους. Κλίνω το γόνυ μπρος στο μεγάλο μυστήριο του Απόλυτου κι εγώ, όπως όλοι εσείς, σαν προσκυνητής πραγματοποιώ το προσκύνημα της επιστροφής σε αυτό που υπήρξε και θα υπάρχει ως μήτρα των πάντων. Διότι το Ανεκδήλωτο επιθύμησε κι επιθυμεί να εκδηλωθεί και η εκδήλωσή Του αρχικά διέπεται από τις Τριάδες και όσο η εκδήλωση εισέρχεται ολοένα και περισσότερο στον κόσμο της μορφής που Αυτό δημιούργησε, συνεχίζεται ως 7άδες, 9άδες, 12άδες, 24άδες και πιο πολύπλοκα ακόμη σε 40άδες, 500άδες και σε σχηματισμούς των 900, 1200 και ούτως συνεχίζεται. Τους σχηματισμούς αυτούς, με τη μορφή που προσλαμβάνουν, τους διέπει η Ζωή και αυτός είναι ο λόγος που θα δείτε τους αριθμούς αυτούς να επαναλαμβάνονται στερεότυπα. Όμως όλοι, σε τελική ανάλυση, αποτελούν τη Μονάδα, την Ενάδα που ο πλέον υπερβατικός Νους μπορεί αόριστα να συλλάβει και που η ανθρωπότητα ονόμασε Θεό και τον έβαλε να κατοικεί στους Ουρανούς δίνοντας κάθε φορά στη λέξη αυτή και διαφορετικό προσδιορισμό: έτσι για τους πρωτόγονους ανθρώπους η λέξη ουρανός ήταν κυριολεκτική αλλά πίσω από αυτή κρυβόταν η αλήθεια πως η θεότητα «κατοικούσε» (αναπόφευκτη η χρήση λέξεων που αναφέρονται) σε επίπεδα υπεράνω του φυσικού. Έτσι, Αυτή «κατοικούσε» στο Νοητικό πεδίο, στο Βουδδικό, στο Ατμικό, όπως ονομάστηκαν αργότερα αυτά τα «πεδία» αλλά στην ουσία το Απόλυτο «βρίσκεται» τόσο μέσα στην εκδήλωση όσο και εκτός αυτής- και το Δέντρο της Ζωής των Καββαλιστών μας το δείχνει αυτό στο συνοπτικό του σχήμα.
Γιατί ονομάστηκε «δέντρο» και γιατί επιλέχθηκε ένα τέτοιο σχήμα; Συνηθίζω να λέω πως όποιος έχει απορίες σχετικά με τη Δημιουργία, την Εκδήλωση, δεν έχει παρά να κοιτάξει ένα Δέντρο κι έναν άνθρωπο κι αν είναι πραγματικά εμπνευσμένος θα παρατηρήσει πως το ένα είναι το άλλο καθώς με τρόπο μυστήριο αλλά μεγαλειώδη συνοψίζουν το Έργο της Αρνητικής Ύπαρξης. Για αυτό το λόγο το σχήμα αυτό περιγράφεται ως δέντρο και για αυτό από νωρίς το δέντρο αυτό «τοποθετήθηκε» πάνω στον άνθρωπο. Στο σχήμα αυτό μπορεί κανείς, αναλόγως από ποιά πλευρά θα το δει, να «τοποθετήσει» τους Λόγους πάνω στα Σεφιρώθ. Το Κέτερ, για το βαθμό γνώσης σας, θα μπορούσε να είναι εκείνο που οι μοντέρνοι εσωτεριστές αποκαλούν «Γαλαξιακό Λόγο». Με μια τέτοια σκέψη το Τίφερετ θα αντιπροσώπευε για εσάς τον Ηλιακό Λόγο και το Μαλκούτ τον Πλανητικό αλλά ας μην ξεχνάτε δύο πράγματα:

  1. όσο η Γνώση σας επεκτείνεται θα βρίσκετε «νέους» Λόγους μπροστά σας και η τοποθέτησή τους στο Δέντρο θα μετατοπίζεται
  2. Πάντα με κάθε νέο Λόγο που θα «βρίσκετε» θα θυμάστε πως πίσω από αυτούς, οσοδήποτε «απέραντοι» και μυστηριώδεις και αν είναι, θα υπάρχουν τα πέπλα του Ανεκδήλωτου και αυτό θα προσαρμόζει τη σκέψη σας

Με αυτά που λέω θέλω απλά να καταδείξω αυτό που υποψιάζεστε. Ότι η Δημιουργία είναι αχανής και δεν μπορεί να αποκαλυφθεί μπροστά σας σε ολόκληρο το Μεγαλείο της ούτε και με ολόκληρο το πλήθος των μορφών της. Διακατέχεται από Ζωή, όμως και αυτός είναι ένας από τους Μεγάλους Κανόνες.
Ένα άλλο σημείο που πρέπει να θίξω, συμπληρωματικό προς τα παραπάνω, είναι το γεγονός ότι για τη δική μας εξέλιξη και, αν μπορώ να το πω έτσι, για το δικό μας πεδίο ύπαρξης, η δυαδικότητα της Εκδήλωσης είναι ένας ακόμη Μεγάλος Κανόνας αλλά ας μην είστε σίγουροι πως αυτό ισχύει παντού. Το Δέντρο το απεικονίζει αυτό στις δυο του πλευρικές στήλες αλλά, ας το προσέξετε αυτό, δεν απεικονίζει τη μορφική δυαδικότητα, με άλλα λόγια δεν αναφέρεται στο αρσενικό και θηλυκό φύλο αλλά στις δύο ποιότητες, τη θετική και την αρνητική, όπως έχουν ονομαστεί στο σύστημά μας. Ας μην ξεχάσετε όμως ότι υπάρχει και η μεσαία στήλη, η Ευθεία Οδός, η Ατραπός της Αρμονίας και Ισορροπίας, στην οποία όλες οι ποιότητες συγκλίνουν, συχνά μέσω σύγκρουσης των επιμέρους ποιοτήτων. Για αυτό το λόγο η 4η Ακτίνα έχει έναν ισχυρό ρυθμιστικό ρόλο, σε συνεργασία με την εκπορεύουσα αυτή 2η Ακτίνα της Αγάπης.  Στη μεσαία αυτή στήλη θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την 1η Ακτίνα στο Κέτερ, τη Θέληση του Πατρός. Τη 2η Ακτίνα θα μπορούσαμε να την αποδώσουμε στο Τίφερετ, την Ομορφιά του Υιού και την 3η Ακτίνα της Ενεργού Νοημοσύνης – Δράσης θα την αποδώσουμε στο Γεσόντ, το Θεμέλιο της Βασιλείας.

———————————————————————————————————-
Παρατηρείτε ότι το Δέντρο αποτελείται από 10 σφαίρες που ενώνονται μεταξύ τους με γραμμές-ατραπούς. Για την ακρίβεια υπάρχει μια ακόμη σφαίρα που δεν απεικονίζεται. Ονομάστηκε Νταατ και βρίσκεται ανάμεσα στη δεύτερη και τρίτη σφαίρα, τη Χοχμάχ και τη Μπινάχ αντίστοιχα, επομένως βρίσκεται ανάμεσα στη θετική και αρνητική στήλη, στο αρχετυπικό Αρσενικό και στο αρχετυπικό Θηλυκό και ουσιαστικά αποτελεί σφαίρα της μεσαίας στήλης μεταξύ του Θεού Πατρός και του θεϊκού Υιού. Στο Δέντρο νοούνται επίσης δύο «χάσματα», δυο βάραθρα αλλά στην ουσία είναι τρία και όχι δύο. Αλλά για αυτά θα μιλήσουμε αργότερα. Εδώ μένει μόνο να πούμε ότι η σφαίρα αυτή βρίσκεται στις παρυφές του ενός βάραθρου. Συνυπολογίζοντάς την έχουμε 11 σφαίρες στο Δέντρο αλλά η 12άδα συμπληρώνεται αν υπολογίσουμε πως τα τρία πέπλα αποτελούν μια σφαίρα ακόμη.
Τι είναι το Δέντρο της Ζωής; Μια συμβολική απεικόνιστη της Δημιουργίας θα μπορούσε να πει κανείς αλλά, ενώ είναι και αυτό, είναι κάτι παραπάνω από αυτό, καθώς σε αυτό απεικονίζεται σε γενικές αλλά ουσιαστικές γραμμές και ο τρόπος δημιουργίας και ο τρόπος λειτουργίας της Ύπαρξης στο βαθμό που μπορεί να αναπαραχθεί από τον εγκέφαλο αλλά και σε πολύ ανώτερα από αυτόν επίπεδα. Έτσι, στην ουσία, στο Δέντρο συνοψίζονται φιλοσοφία, επιστήμη, γνώση, μαγεία και άλλες λέξεις-σκέψεις που χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους και οι αντιστοιχίες του είναι πολλές σε θεωρητικό αλλά και σε πρακτικό επίπεδο-το οποίο δεν θα μας απασχολήσει.
Οι δέκα (και πριν λίγο είπαμε δώδεκα) σφαίρες δεν είναι παρά εκπορεύσεις του Θεού, με άλλα λόγια ποιότητες θεϊκές και για αυτό αντιστοιχήθηκαν σε αυτές τα Ιερά Ονόματα του Θεού, οι εκδηλώσεις του και μαζί με αυτά αντιστοχήθηκαν οι Αρχάγγελοι, τα Αρχαγγελικά Τάγματα και δόθηκαν και πολλές άλλες αντιστοιχίες που συχνά θα παρατηρήσετε πως διαφέρουν σε λεπτομέρειες ανάμεσα στις διάφορες σχολές. Ας θυμάστε όμως ότι σε επίπεδα ανώτερα οι σφαίρες αυτές είναι Μία, όπως ένας είναι ο Θεός και μία είναι η Ζωή που στην ουσία είναι το ίδιο πράγμα.
(συνεχίζεται)

Ο Αγγελος του Κέτερ και του Μαλκούτ

4 Σχόλια

Η Καμπάλλα, από τότε που την ξαναθυμήθηκα, αποτελεί για μένα καθημερινή ενασχόληση της σκέψης μου: μου είναι δύσκολο να περάσει έστω και μία ημέρα χωρίς να την μελετήσω ή να σκεφτώ για αυτήν. Είμαι απόλυτα βέβαιος πως οι συνδέσεις που επιχειρώ να κάνω δεν θα είναι πάντοτε σωστές αλλά αυτή τη φορά συγχωρώ τον εαυτό μου. Ο δρόμος της Αλήθειας είναι στρωμένος με λάθη αλλά η Καμπάλλα είναι ένα ζωντανό σύστημα που σίγουρα θα μου υποδείξει που έσφαλα. Σε τελική ανάλυση, ίσως και να είναι καλύτερο να κάνει λάθη κανείς από το να μην ασχολείται καθόλου και παθητικά εντελώς να διαβάζει όσα οι άλλοι προβληματίστηκαν για να βρουν. Αυτός δεν είναι ο δικός μου ο δρόμος και με χαρά θα δεχτώ να με διορθώσει οποιοσδήποτε κατέχει σημαντικότερες γνώσεις από τις δικές μου. Για αυτό το λόγο, ιδιαίτερα στη νέα κατηγορία «καββαλιστικές σκέψεις», θα ξεδιπλώνω τη συλλογιστική και τους προβληματισμούς μου επάνω στην Καμπάλλα. Κάποιοι μπορεί να είναι ασήμαντοι για εκείνους που ξέρουν, κάποιοι άλλοι ίσως να έχουν κάτι σημαντικό να πουν. Πετώντας το βελάκι στον στόχο δεν θα τον πετύχουμε πολλές φορές αλλά κάποιες άλλες ίσως και να φτάσουμε πολύ κοντά…
Εδώ και δύο ημέρες με προβληματίζει η ομοιότητα των ονομάτων των Αρχαγγέλων του Κέτερ και του Μαλκούτ. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Αγγέλους, των οποίων τα ονόματα καταλήγουν σε -ελ ή -ηλ, οι δύο αυτοί Αρχάγγελοι έχουν την κατάληξη -ον. Μέτατρ- ον είναι η Αρχαγγελική συνείδηση του Κέτερ και Σανταλφ- όν είναι του Μαλκούτ. Η κατάληξη αυτή δεν είναι παράξενη ή σπάνια στην εβραϊκή γλώσσα, αφού υπάρχουν αρκετά ονόματα ή τοπωνύμια που την περιέχουν: Συμεών, Γεδεών, Ζαβουλών και αρκετά άλλα. Εάν επικεντρωθούμε όμως στον κάθε Αρχάγγελο και στη θέση του επάνω στο Δέντρο της Ζωής, ίσως και να αντιληφθούμε ότι η επιλογή δεν ήταν καθόλου τυχαία.
Καταρχήν βρίσκονται και οι δύο στη μεσαία στήλη ή στήλη ισορροπίας: Το Κέτερ είναι στην κορυφή και αντιπροσωπεύει την περισσότερο υπερβατική μορφή του Θείου που μπορεί να γίνει αντιληπτή και το Μαλκούτ αποτελεί τη βάση της στήλης ισορροπίας, το υλικό πεδίο και το ίδιο το Κέτερ σε χαμηλότερο επίπεδο. Πάνω από το Μαλκούτ βρίσκεται το Γεσούντ, το οποίο έχει αντιστοιχηθεί και με το Άγιο Πνεύμα, πιο ψηλά το Τίφαρετ, ο Θυσιασμένος Υιός του Θεού και πιο πάνω ακόμα, κρέμεται στην άβυσσο η αόρατη Σεφίρα Ντάατ, που αντιπροσωπεύει τη συνειδητότητα και τη Γνώση. Αυτά ως προς τα Σεφιρώθ. Ας δούμε μερικά πράγματα για τους δύο αυτούς ισχυρούς Αρχαγγέλους.

Μέτατρον και Σανταλφόν

Ο Μέτατρον είναι ένας αρκετά μυστηριώδης Αρχάγγελος που κάτω από την Εξουσία του Εχεγιέ, κυβερνά τα Χαϊόθ Χα Καντές, τα Άγια Ζώντα Δημιουργήματα που κανείς ζωντανός άνθρωπος δεν μπορεί να δει. Σύμφωνα με κάποιες εβραϊκές παραδόσεις, ο Προφήτης Ενώχ, γνωστός για το περίφημο εξωκανονικό βιβλίο του, μετέστη στους ουρανούς χωρίς να πεθάνει, αφού πρώτα είχε κατανοήσει όλα τα μυστήρια του Ουρανού και της Γης και «έγινε» ο Αρχάγγελος Μέτατρον, ένας από τους ψηλότερους Αγγέλους με 36 ζεύγη φτερών και χιλιάδες μάτια, μεσολαβητής μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού.
Από την άλλη ο Σανταλφόν, σύμφωνα με τον Μακ Γκρέγκορ Μάδερς είναι ένα «θηλυκό» Χερούβ, επίσης από τους ψηλότερους Αγγέλους, υπεύθυνος για τη διαφοροποίηση του φύλου στα έμβρυα και αδερφός (ή αδερφή) του Μέτατρον. Επίσης (και αυτό είναι το εξαιρετικά ενδιαφέρον), υπάρχει η άποψη ότι είχε ενσαρκωθεί στην προσωπικότητα που είναι γνωστή ως Προφήτης Ηλίας, ο οποίος σας θυμίζω ότι επίσης ανελήφθη στους ουρανούς χωρίς να πεθάνει.
Θα έχετε παρατηρήσει ότι υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στους δύο αυτούς Αρχαγγέλους: θεωρούνται ως ιδιαίτερα ψηλοί, είναι αδέρφια, είχαν ενσαρκωθεί σε Προφήτες οι οποίοι ανελήφθησαν στους ουρανούς χωρίς να πεθάνουν και βρίσκονται στα «άκρα» της στήλης ισορροπίας. Μια σημαντική τους διαφορά είναι πως, σε μια τουλάχιστον άποψη, ο Σανταλφόν στην ουσία πρέπει να προσφωνείται με το θηλυκό γένος.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Στην Καμπάλλα τίποτα δεν είναι τυχαίο ακόμα και αν δεν το κατανοούμε. Οι ομοιότητες αυτές προφανώς έχουν κάτι να μας πουν. Χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι οι σκέψεις που θα ξεδιπλώσουμε αποτελούν και την αλήθεια ή έστω μια σημαντική γνώση, θα τις παραθέσουμε ελπίζοντας και όχι για λόγους εγωισμού ή προβολής να είμαστε σωστοί στις σκέψεις μας.
Η ταύτιση των δύο Αρχαγγέλων με γνωστούς Προφήτες του ανθρώπινου γένους μπορεί να υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει εκεί από όπου ξεκίνησε. Μπορεί να ενωθεί με το Θείο, να απορροφηθεί από τον Εχεγιέ και να ξαναγίνει Άγγελος, όπως αναφέρουν αρκετές παραδόσεις. Η πνευματική εμπειρία που αποδίδεται στο Μαλκούτ είναι το όραμα του Άγιου Φύλακα Αγγέλου, που στην ουσία είναι ο Ανώτερος Εαυτός και αυτό μας μοιάζει ως ένα αρκετά επιβεβαιωτικό στοιχείο στη σκέψη που αναφέραμε παραπάνω.
Μέσα από τη γνωριμία μας με τον Υιό του Τίφαρετ, διαμέσου της Ντάατ (συνειδητότητας) μπορούμε να φτάσουμε στο Κέτερ: Ο Σανταλφόν μπορεί να γίνει Μέτατρον, ο Ηλίας Ενώχ και το υλικό πεδίο μπορεί να εξυψωθεί στο Θείο, του οποίου αποτελεί ουσιαστικά την εκδήλωση στο μορφικό πεδίο. Η παράδοση της Εκκλησίας ότι οι δύο Προφήτες «θα επιστρέψουν» προφανώς δεν αναφέρεται στην κυριολεξία της έκφρασης αλλά εννοεί ότι η διαδικασία της Θέωσης που αναφέρθηκε παραπάνω δεν είναι μια απλή θεωρία αλλά μια «πρακτική» που συμβαίνει και θα συμβαίνει, μια δυναμική διαδικασία στην οποία «μετέχουν» ο Πατέρας (Κέτερ), ο Υιός (Τίφαρετ) και το Άγιο Πνεύμα (Γεσούντ), διαμέσου της συνειδητότητας (Ντάατ)…