Μεταφυσικές συνομιλίες (μέρος 2ο)

9 Σχόλια

Ειδικό μέρος

Βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον κατώτερο εαυτό μας; Πολλές σχολές φιλοσοφίας θεώρησαν το σώμα φυλακή από την οποία πρέπει να απαλλαγούμε…

Χρειάζεται προσοχή στο σημείο αυτό. Σας έχει ειπωθεί ότι το σώμα, η πυκνή ύλη, δεν είναι Αρχή αλλά Αυτόματο και αυτή είναι μια σωστή διδασκαλία. Σας έχει επίσης ειπωθεί πως δεν πρέπει κανείς να στρέφεται στην καθημερινότητα και στις επιταγές του κατώτερου εαυτού (ή προσωπικότητας) αλλά να έχει την προσοχή του στραμμένη στο Πνεύμα και αυτά είναι επίσης σωστά αλλά προσοχή χρειάζεται. Η βούληση της Απόλυτης Ύπαρξης ήταν να εκδηλωθεί, να κατέλθει στο επίπεδο της πυκνής ύλης και μέσα από αυτήν να εκφραστεί και αυτό γίνεται για έναν αμέτρητο αριθμό αιώνων τώρα. Την ύλη τη διατρέχει η Ζωή, όπως αναφέρεται στη Μυστική Δοξασία και ό,τι διατρέχεται από Ζωή είναι Άγιο, γιατί Άγιος είναι ο δωρητής της και Άγιο επίσης το δώρο Του. Για το λόγο αυτό η τριπλή προσωπικότητα δεν είναι άξια περιφρόνησης. Αντίθετα, οι προσπάθειες όλων στρέφονται προς την εξύψωσή της και την απορρόφησή της από το Εγώ. Απορρόφηση σημαίνει «νοήμων μίξη» και όχι εξαφάνιση. Σημαίνει εξαγνισμό δια πυρός και όχι αφανισμό. Σημαίνει ενεργητική χρήση των συστατικών της προς εξύψωση και τελειοποίηση. Αν υπάρχει, λοιπόν, κάποιος πόλεμος, σε αυτό συνίσταται. Εάν υπάρχει φυλάκιση είναι προσωρινή και ο εγκλεισμός αυτός της ψυχής σε ένα αυτόματο και σε μια προσωπικότητα είναι μέρος του Θείου Σχεδίου και για το λόγο αυτό δεν είναι κακό. Οι εκφράσεις που αναφέρεις μεταδίδουν την αγωνία του ανθρώπου που προσπαθεί να λειτουργήσει ως Ψυχή και είναι κατανοητές από την πλευρά της αγωνιώδους αυτής δύσκολης προσπάθειας. Η φύση της Ψυχής όμως είναι συνθετική και αγαπητική. Αν μπορώ να μιλήσω λογοτεχνικά, θα έλεγα πως η Ψυχή αγαπάει την εκάστοτε προσωπικότητα. Την κατανοεί και δεν τη μισεί αλλά ακριβώς όπως ένας γιατρός θα χρειαστεί να γίνει «κακός» επιφέροντας τον πόνο προκειμένου να θεραπεύσει, έτσι και η Ψυχή  «αδιαφορεί» για τις περιπέτειες και τους πόνους της προσωπικότητας, γνωρίζοντας πως σε βάθος χρόνου και μετά από πολλαπλές ενσαρκώσεις αυτή θα στραφεί προς το Αιώνιο, το Ωραίο και το Αληθινό. Έχετε υπόψη σας πως αυτή η λεγόμενη από πολλούς «σύγκρουση» ή «πόλεμος» μεταξύ της Ψυχής και της Προσωπικότητας είναι μια ακόμη έκφραση της δυαδικότητας που πρέπει να οδηγηθεί στη σύνθεση. Ο Ισαάκ πολέμησε με τον Άγγελο του Κυρίου ολόκληρη τη νύχτα αλλά το πρωί συμφιλιώθηκαν. Έτσι λοιπόν και το σώμα, για το οποίο με ρωτάς είναι ο φορέας για την εκδήλωση της Ψυχής, ο Ναός του Πνεύματος που θα συντριβεί αλλά σε τρεις ημέρες θα χτιστεί ξανά. Η πρώτη ημέρα διδασκαλίας του Ιησού στον κάτω κόσμο, κατά τη χριστιανική παράδοση, στην ουσία ήταν διδασκαλία επί της χρήσης του πυκνού υλικού και του αιθερικού σώματος, η δεύτερη η ορθή χρήση της αστρικής επιθυμίας και η τρίτη και τελευταία η αρμονική συνεργασία του νοητικού περιβλήματος. Μετά το πέρας των τριών αυτών κατακτήσεων ο ναός οικοδομείται ξανά και ο Άνθρωπος ανα-σταίνεται.
Κατά τα άλλα σαφώς και αυτή η διαδικασία είναι επώδυνη και συναντά την τρομερή αντίσταση των δυνάμεων της ζωώδους ψυχής. Ο έλεγχος που τείνει να αποκτήσει η Ψυχή, όμως, δεν είναι η επιθυμία ενός δικτάτορα για εξουσία αλλά η επιθυμία του μέρους να επιστρέψει στο όλον, με άλλα λόγια είναι έκφραση της ίδιας της φύσης της, που είναι η ελκτική δύναμη της Αγάπης.

Επομένως ποιά είναι η θέση σου τόσο απέναντι στους αρχαίους Έλληνες, με την ιδιαίτερη φροντίδα που έδειχναν στο θνητό σώμα όσο και απέναντι σε φονταμενταλιστές χριστιανούς που, όχι απλά το περιφρονούσαν αλλά και το τραυμάτιζαν;

Και οι δύο συνιστούν τις ακραίες εκφράσεις της δυαδικότητας. Οι μεν πρώτοι λάτρευαν το σώμα οι δε δεύτεροι το περιφρονούσαν. Οι πρώτοι θεωρούσαν πως ένα υγιές σώμα «φιλοξενεί» έναν υγιή νου, οι δεύτεροι πίστευαν πως ο Νους δεν χρειάζεται τους περιορισμούς ενός σώματος. Θα έλεγα πως η σοφία κρύβεται στην ισορροπία: το σώμα του κανείς πρέπει να το φροντίζει ως το όχημα εκδήλωσης της ψυχής. Να μην το εκθέτει σε σημαντικούς κινδύνους και φθορές αλλά ταυτόχρονα να μην εστιάζεται αποκλειστικά στη συντήρηση και διαμόρφωσή του για σκοπούς ματαιοδοξίας. Είναι ένα λεπτό νήμα αυτό το τελευταίο και θα πρέπει να το προσέξετε και ιδιαίτερα οι άνθρωποι που δεν είναι τόσο εσωτερικά αναπτυγμένοι αλλά πασχίζουν για αυτό. Όσο λιγότερος είναι ο ψυχικός έλεγχος στην προσωπικότητα τόσο οι αντιξοότητες του σώματος επιδρούν δυσμενώς στην αποκαλούμενη απλοϊκά ψυχική σφαίρα – στην ουσία αναφέρονται στη ζωική ψυχή και όχι στο Θεϊκό σπινθήρα ή την Ψυχή στο επίπεδό της – . Για το λόγο αυτό βλέπουμε συχνά σε μαθητευόμενους η σωματική ανισορροπία να επιφέρει σοβαρές δυσλειτουργίες της συμπεριφοράς. Μέχρι να κατακτηθεί ένας σημαντικός βαθμός ελέγχου από την ψυχή στην κατώτερη φύση, το σώμα πρέπει να φροντίζεται έως του σημείου απλά να επιτελεί ομαλά τις λειτουργίες του. Αργότερα, σε προχωρημένα στάδια μαθητείας και ιδιαίτερα στους μυημένους, ο ψυχικός έλεγχος είναι τόσο μεγάλος που οι δυνάμεις της ψυχής το συντηρούν και παραμένει εξίσου ισχυρό σε πείνα, σε νηστεία και σε άλλες αντιξοότητες της ανθρώπινης ζωής.

Ωστόσο η ασθένεια είναι ένα δεινό από το οποίο δεν ξεφεύγει κανείς…

Για την ασθένεια έχει δοθεί αρκετή διδασκαλία και λίγα έχω να προσθέσω εγώ συμπληρωματικά μάλλον παρά επιπλέον πληροφορίες. Η ασθένεια είναι αποτέλεσμα κακής ισορροπίας, όπως σας έχει ειπωθεί αλλά οι αιτίες της βρίσκονται κρυμμένες σε μια σειρά από δεδομένα που χάνονται στις απαρχές της Δημιουργίας. Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι τα εσώτερα αίτιά της είναι πολλά και δυσνόητα από εσάς, ωστόσο μερικοί εξακολουθούν να θεωρούν την ασθένεια ως κριτήριο αγιότητας : θεωρούν πως ο ασθενής πάντοτε είναι κάποιος που η πίστη του δεν είναι ορθή ή ισχυρή. Ορισμένοι άλλοι θεωρούν το αντίστροφο: ότι ο ασθενής είναι εκείνος που «δοκιμάζεται» από το Θεό και του οποίου η πίστη φτάνει μέχρι του σημείου αγιότητας. Αυτές είναι απλοϊκές σκέψεις. Η ασθένεια δεν σχετίζεται με την πίστη αλλά σε σημαντικό βαθμό έχει να κάνει με το κάρμα. Αρρωσταίνει εξίσου ο «πιστός» όσο και ο «άπιστος», ο καθημερινός άνθρωπος όσο και ο «άγιος» (δικοί σας όροι αυτοί, όχι δικοί μου). Και είναι πάλι κάποιοι που προσδοκούν από την ασθένεια την εκδήλωση ενός «θαύματος» ως απόδειξη πίστης ή αγιότητας. Η σήψη του νεκρού Στάρετς στους Αδερφούς Καραμάζοφ είναι μια πολύ καλή παρουσίαση της εσφαλμένης «πίστης» των ανθρώπων: όλοι περιμένουν από το νεκρό Στάρετς να εκδηλώσει την Αγιότητα με την οποία έζησε μέσα από τη σωματική αφθαρσία και την ευωδία του νεκρού σώματος, εκείνο όμως σαπίζει όπως σε κάθε άλλο άνθρωπο.
Παρά ταύτα, θα έλεγα πως η ασθένεια δεν είναι ένα αμετάκλητα οριστικό γεγονός. Μπορεί να αποφευχθεί και μπορεί να θεραπευτεί. Η ιατρική επιστήμη έχει σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο στη θεραπεία των ασθενειών και στην αποφυγή τους αλλά αγνοεί τα εσώτερα αίτιά της στο μεγαλύτερο βαθμό, όπως και την κοσμική της (αν μπορώ να το πω έτσι) προέλευση. Με την πάροδο των αιώνων οι ασθένειες θα γίνονται ολοένα και λιγότερες αλλά μέχρι τότε το ανθρώπινο γένος θα εξακολουθήσει να βασανίζεται από παλιές και νέες ασθένειες που θα κάνουν την εμφάνισή τους και μάλιστα θα ακολουθούν έναν ιστορικά περίεργο ρυθμό: κάθε φορά που μια από αυτές αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, μια άλλη παρόμοια με εκείνη (από εσωτερικής και εξωτερικής πλευράς) θα κάνει την εμφάνισή της και η επαναληψιμότητα αυτή, σε βάθος χρόνου, θα υποψιάσει τους επιστήμονες για την κοινή, εσωτερική προέλευση των περισσότερων ασθενειών. Αλλά αυτό αργεί ακόμα πολύ.

Το μεγαλύτερο όμως ίσως μέρος των ασθενειών οφείλεται σε μικρόβια…

Μεταφέρεις την άποψη της επιστήμης σου που διαπιστώνει την ύπαρξη των μικροβίων και θεωρεί ότι σε αυτά οφείλεται η τάδε νόσος. Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη των μικροβίων φυσικά αλλά δεν εντοπίζω την αιτία των ασθενειών, ακόμη και των μολυσματικών, σε αυτά. Η παρουσία τους στο αίμα και στα υπόλοιπα υγρά του σώματος αποτελεί την ένδειξη της ύπαρξης στοιχειακής δύναμης, η οποία εφελκύεται από τον κατώτερο εαυτό μέσα από την παρώθηση της αστρικής συνείδησης. Για αυτό και είναι τόσο συχνές οι λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων, επειδή το ενεργειακό κέντρο που σχετίζεται με αυτά έχει μια ισχυρή σύνδεση με τη στοιχειακή φύση στο μη αναπτυγμένο άνθρωπο. Θα έλεγα λοιπόν ότι τα μικρόβια «έλκονται» από τη στοιχειακή δύναμη ή ότι αποτελούν εκδήλωσή της.
Αντίστοιχα «μικρόβια» μη γνωστά από την επιστήμη σας, υπάρχουν και στις αποκαλούμενες ψυχικές νόσους, μόνο που η φύση τους είναι περισσότερο αιθερική και νοητική, αν μπορώ να το πω έτσι. Στην ουσία αποτελούν ιδιότυπες στοιχειακές «σκεπτομορφές» και είναι αυτές που θα σας απασχολήσουν τον αιώνα που διανύουμε κι εκείνον που έρχεται.

Ωστόσο υπάρχουν πολλές σχολές θεραπείας, εκτός της κλασικής ιατρικής. Δημοφιλής είναι επίσης η σχολή θεραπείας μέσα από Αγγελική παρέμβαση…

Οι Άγγελοι πάντοτε ήταν «δημοφιλείς» και γοήτευαν τον άνθρωπο τόσο που συνηθίζετε να αποκαλείτε έτσι κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο. Ναι, οι Άγγελοι μπορούν να θεραπεύσουν. Όχι όλοι αλλά υπάρχουν κάποιοι που μπορούν, όμως αυτοί ασχολούνται περισσότερο με συλλογικές θεραπείες και όχι με ατομικές και αυτό μόνο κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Δυστυχώς υπάρχει πολλή πλάνη κι εξαπάτηση στο χώρο των αυτοαποκαλούμενων «αγγελικών θεραπευτών» αλλά και γενικότερα των θεραπευτών. Ως γενική σύσταση θα έλεγα ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η θεραπεία μέσω Αγγέλων. Ο κόσμος δεν θα πρέπει να καταφεύγει σε αυτούς τους «θεραπευτές». Συνήθως κοστίζουν πολύ και δεν κάνουν τίποτε. Ο εσωτερικός θεραπευτής δεν αμοίβεται για τις υπηρεσίες που είναι πιθανό να προσφέρει. Δεν πρέπει ούτε δώρο να δέχεται και ούτε να διαφημίζει μια τέτοια ικανότητα, αν τη διαθέτει – που συνήθως δεν τη διαθέτει. Ένας Άγγελος δεν μπορεί να επικληθεί τόσο εύκολα όσο νομίζει κανείς αλλά με ιδιαίτερη ευκολία μπορεί ο ίδιος να παρέμβει μέσα σε πολύ καθορισμένα πλαίσια, που έχουν  αναφερθεί και αυτό μόνο κατόπιν άδειας που θα δοθεί από υψηλότερες πηγές.
Από την άλλη δεν θεωρώ κακό να επικαλείται ο ίδιος ο πάσχων την αγγελική παρέμβαση. Δεν είναι κακό να προσεύχεται και να ζητάει την άνωθεν βοήθεια, αρκεί να μην απελπίζεται αν δεν έρχεται. Θα πρέπει μάλλον να φιλοσοφήσει παρά να περιμένει το θαύμα εξ ουρανού. Είμαι ζωηρά αντίθετος στην οποιαδήποτε προσπάθεια αγγελικής επίκλησης μέσω τυπικού μαγείας από τον αδαή.

Advertisements

Παράκελσος: ο «παράξενος» γιατρός του Μεσαίωνα

Σχολιάστε

Θα ήταν παράλειψη εάν σε αυτό εδώ το ιστολόγιο δεν υπήρχε αναφορά στον Παράκελσο, τον «παράξενο» γιατρό του Μεσαίωνα, που γεννήθηκε στην Ελβετία το 1493 και πέθανε στην Αυστρία το 1541, σε ηλικία 48 χρονών. Το πλήρες του όνομα, Theophrastus Bombastus von Hohenheim, αντικατέστησε με το Παράκελσος, επειδή θεωρούσε ότι ο ίδιος ήταν ίσος ή και ανώτερος από τον έλληνα Κέλσο του πρώτου μετά Χριστόν αιώνα.
Σπούδασε την ιατρική επιστήμη σε ηλικία 16 χρονών στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Φεράρα στην Ιταλία αν και διάφορες απόψεις το αμφισβητούν. Πολύ σύντομα, σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσει και να αυξήσει τις ιατρικές του γνώσεις, ταξίδεψε σε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, στην Ασία και την Αφρική. Παράλληλα, επηρεάστηκε πολύ από τις πλατωνικές, ερμητικές και πυθαγορικές αντιλήψεις ενώ αν και δεν δεχόταν τον τίτλο του μάγου, εντούτοις ασχολήθηκε με την ταλισμανική μαγεία και την αστρολογία, τις οποίες γνώσεις χρησιμοποίησε και στη θεραπευτική του θεωρώντας ότι η υγεία του ανθρώπου είναι συνάρτηση τόσο της εσωτερικής κατάστασής του, μέσα από την ισορροπία χημικών στοιχείων όσο και της εξωτερικής επίδρασης του μακρόκοσμου, τον οποίο θεωρούσε ότι κατά κάποιον τρόπο βρισκόταν σε μικρογραφία ή σε αναλογία με τον άνθρωπο. Η άποψή του περί της ισορροπίας χημικών ουσιών μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελεί στις μέρες μας μια βασική παραδοχή της ιατρικής επιστήμης, όπως και η αντίληψή του περί συγκεκριμένων διαιτολογίων για την ενίσχυση του οργανισμού.
Περί της ισορροπίας των ουσιών ισχυριζόταν όχι λανθασμένα πως όλες οι χημικές ουσίες είναι εν δυνάμει βλαβερές και είναι η δοσολογία και τα επίπεδά τους που καθορίζουν το έαν κάποια από αυτές θα είναι ωφέλιμη ή βλαπτική. Η σύγχρονη φαρμακολογία και θεραπευτική αντιμετωπίζει διάφορες παθολογικές καταστάσεις στηριζόμενη στη βασική αυτή αρχή και οι θεραπευτικές ουσίες χρησιμοποιούνται σε πολύ λεπτομερειακά υπολογισμένες δοσολογίες, ενώ σημαντική ήταν και η προσφορά του στην ψυχολογία, μιας και φαίνεται να μιλάει περί υποσυνείδητου νου, κάτι που κατά την άποψή μου είχε ξεκαθαρίσει αιώνες νωρίτερα ο Σωκράτης.
Φιγούρα μυθική σχεδόν, ο Παράκελσος εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές του Μεσαίωνα και συνεχίζει να γοητεύει τους μελετητές τόσο του εσωτερισμού όσο και της επιστήμης. Ήταν ο ίδιος που υποστήριζε πως μέσα στα κύτταρα του άντρα, στα σπερματοζωάρια, βρίσκεται σε μικρογραφία ένας άνθρωπος, τον οποίο ονόμαζε humunculus και πίστευε πως με τη χρήση των σωματικών ουσιών της γυναίκας ο άνθρωπος αυτός ολοένα και μεγάλωνε, μέχρι που εννέα μήνες αργότερα έβγαινε στο φως του κόσμου μέσα από τη διαδικασία του τοκετού. Η άποψη αυτή, αν και σήμερα θεωρείται φυσικά ξεπερασμένη, επηρέασε την επιστήμη για αιώνες. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως στα κύτταρα υπάρχει το DNA, το γενετικό υλικό που πράγματι εριέχει κωδικοποιημένες τις πληροφορίες για την κατασκευή κι ανάπτυξη του νεογνού.

Εσωτερική Μαθητεία

1 σχόλιο

Κάθε φορά που ξυπνάει μέσα στον άνθρωπο η λαχτάρα της Εσωτερικής Μάθησης, η επιθυμία του αυτή, αν είναι αγνή, ειλικρινής και ανιδιοτελής αφήνει ένα στίγμα στα Εσωτερικά Πεδία. Φανταστείτε να χτυπάει κάποιου είδους «συναγερμός» αν και οι παρομοιώσεις έχουν περισσότερη αξία στην κατανόηση και όχι στην περιγραφή της κατάστασης. Αφού το «σήμα» αυτό ελεγχθεί, τότε εκείνοι που στα Πεδία αυτά έχουν επιφορτιστεί με τούτο το ρόλο φροντίζουν να φέρουν σε επαφή τον άνθρωπο με κάποιον δάσκαλο, έναν συνάνθρωπό του, δηλαδή, που μπορεί να λειτουργήσει ως καθοδηγητής στο υλικό πεδίο. Ο δάσκαλος εκείνος δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε εξυπνότερος απαραίτητα από το νεαρό μαθητή και μπορεί κι εκείνος να έχει τα ίδια πάθη και τις ίδιες αδυναμίες που έχει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γνωρίζει κάποια πράγματα περισσότερο, όμως και έχει την επιθυμία να δείξει στο νεαρό μαθητή όσα γνωρίζει, ακόμα και αν πολλές φορές και ο ίδιος δεν είναι σίγουρος σχετικά με το ποιός είναι ο ενδεικνυόμενος τρόπος μάθησης.
Η επαφή μεταξύ του μαθητή και του δάσκαλου έχει κανονιστεί από τα Εσωτερικά Πεδία με τρόπους μη κατανοητούς, που κάποιοι θα έσπευδαν να περιγράψουν ως «συμπτώσεις» ή ακόμη και ως «Μαγεία». Ας μην περιμένει κανείς, όμως, εντυπωσιακές εκδηλώσεις και φαινόμενα. Η σειρά των απανωτών συμπτώσεων έχει κανονιστεί εκεί που ο χρόνος δεν έχει καμία αξία ίδια με αυτή που του δίνουμε εδώ. Αν προσπαθήσετε να φανταστείτε τη μεγάλη σειρά «τυχαίων» γεγονότων που οδηγούν στη γνωριμία ενός μαθητή με το δάσκαλό του, σίγουρα θα μιλήσετε για «Μαγεία» και όσο και αν δεν είναι σωστός ο ορισμός που χρησιμοποιείτε, εντούτοις θα κατανοήσουμε τι θέλετε να εκφράσετε και δεν βρίσκετε άλλη λέξη. Διότι, αν προσπαθήσει να το σκεφτεί κανείς, θα διαπιστώσει πως η αλληλουχία των γεγονότων που οδηγούν στην τελική πράξη, δηλαδή την επαφή δασκάλου και μαθητή, ξεκινά από εκείνο το χρονικό σημείο που για εμάς αποτελεί παρελθόν. Είναι λοιπόν λες και κάποιος γνώριζε από πριν εκείνο που θα συνέβαινε στο μέλλον και αυτό θα σας ακούγεται εντυπωσιακό, όμως είναι απλά η διαφορετική έννοια του χρόνου στα Εσωτερικά Πεδία.
Οι τρόποι με τους οποίους συναντιούνται μαθητής με δάσκαλο ποικίλουν και δεν θα αναφερθούμε σε αυτούς. Θα περιοριστούμε μόνο στο να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο αυτοί οι δύο νιώθουν πως γνωρίζονται αλλά αυτό απαιτεί μεγάλη συζήτηση και δεν είναι της παρούσης. Όταν η σχέση μαθητείας εγκατασταθεί, τότε ξεκινά μια πορεία δύσκολη, γεμάτη εμπόδια και παγίδες. Γιατί είναι πολλά που πρέπει να πολεμήσουν ο καθένας μόνος του και από κοινού κι εκεί που η θάλασσα μοιάζει ήρεμη, ξαφνικά σηκώνεται αέρας και ταραχή. Κι εκεί που μοιάζει ακίνδυνη παρουσιάζονται δίνες. Ο δάσκαλος είναι εκείνος που θα δείξει το ασφαλές κολύμπι στο μαθητή του και θα τον απομακρύνει από τις κακοτοπιές. Το Αριστερό Μονοπάτι απέχει ελάχιστα και τα Κλιφώθ καραδοκούν. Και σε αυτή την περίπτωση, περισσότερες λεπτομέρειες δεν θα δοθούν.
Η σχέση του δασκάλου με το μαθητή είναι πολύ ισχυρή. Είναι ένας δεσμός σμιλεμένος που δεν καταλύεται εύκολα, όσο και αν μπορεί να περάσει από σαράντα κύματα. Διότι είναι και οι δύο που δοκιμάζονται καθημερινά και η αποτυχία του ενός σημαίνει εν μέρει και αποτυχία του άλλου, όπως επίσης την επιτυχία τη γεύονται μαζί και ωφελούνται ο καθένας εκεί που χρειάζεται.
Ένα από τα πρώτα δεινά που θα αντιμετωπιστούν στη σχέση αυτή, όσο η προσωπική εμπειρία μου δείχνει, είναι η ανυπομονησία του μαθητή. Η πρόθεσή του δεν είναι απαραίτητο να είναι κακή και η βιασύνη του μπορεί να χαρακτηρίζεται από αγνότητα. Όμως αυτό δεν αρκεί. Η υπομονή είναι μια αρετή που πρέπει να διδαχθεί, όπως επίσης το ότι υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος για το καθετί. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται μια παρατεταμμένη περίοδος μελέτης των βασικών αρχών του Εσωτερισμού να προηγηθεί από την πρακτική. Ο μαθητής – και πάλι από προσωπική εμπειρία – βιώνει μια δύσκολη περίοδο, στην οποία πολλά από τα γερά δομημένα έως τότε πιστεύω του ανατρέπονται ενώ επίσης μπορεί να έχει δυσκολία στην κατανόηση των μαθημάτων του. Ας μη φανταστεί κανείς πως όλο αυτό είναι τόσο απλό, όσο σας το γράφω. Είναι μια διαδικασία που, ξανατονίζω, είναι από δυσάρεστη έως επώδυνη ψυχικά. Αλλά, αν η προσωπική μου γνώμη έχει κάποια αξία, τότε μπορώ να πω ότι είναι μια πορεία συγκλονιστική και μια εμπειρία ανεπανάληπτη.
Η Εσωτερική Μαθητεία δεν είναι για όλους. Η επιλογή των μαθητών στις σχολές κι εκτός γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια, τουλάχιστον εκεί που υπάρχει σεβασμός. Ούτε όλοι οι αυτοπροβαλόμενοι ως «δάσκαλοι» είναι αξιόπιστοι και ειλικρινείς. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ο μοναδικός σκοπός, τεχνιέντως καλυμμένος στην αρχή, είναι το οικονομικό όφελος. Κανένας ουσιαστικός δάσκαλος δεν απαιτεί έμμεσα ή άμεσα αμοιβή για τα μαθήματα που προσφέρει. Ένας άλλος συνηθισμένος λόγος είναι η εκπλήρωση σεξουαλικών επιθυμιών. Όλοι εκείνοι μιλούν για δήθεν αφύπνιση της Κουνταλίνι μέσω του «ταντρικού σεξ» και όποτε το ακούτε αυτό μπορείτε να είστε σχεδόν βέβαιοι πως τα μαθήματα που περιμένετε δεν θα σας παραδοθούν. Άλλου είδους μαθήματα του χείριστου είδους, ναι, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτά που θα επιθυμούσατε. Στο ζήτημα του σεξ και του αποκρυφισμού, όμως, θα αναφερθούμε σε άλλο σημείο στο μέλλον. Ένας ακόμη λόγος που δεν θα ήταν άσκοπο να αναφέρουμε, μιας και τον συναντάμε συχνότερα από όσο νομίζετε, είναι απλά και μόνο η ανοησία. Εκρήξεις μεγαλομανίας που συμβαίνουν σε αρκετούς και που βρίσκουν εκτόνωση με το να νομίζουν ότι είναι δάσκαλοι και Μύστες. Στην καλύτερη από αυτές τις δυστυχισμένες περιπτώσεις, ο μαθητής θα νομίζει πως έμαθε αγγλικά από κάποιον που φυσικά δεν ξέρει και θα το διαπιστώσει αυτό όταν προσπαθήσει να συνεννοηθεί με κάποιον αγγλομαθή. Στη χειρότερη κινδυνεύει άμεσα η σωματική και ψυχική ακεραιότητα των δύστυχων μαθητών. Περιττό να αναφερθεί ότι τέτοιοι «δάσκαλοι» ουδεμία σχέση έχουν με τα Εσωτερικά Πεδία και γνωρίζουν τόσα από Εσωτερισμό όσα και το νήπιο από κβαντομηχανική.
Η παρουσία του δασκάλου που σχετίζεται με τα Εσώτερα Πεδία εμπνέει από την πρώτη στιγμή σιγουριά και ασφάλεια στο μαθητή, ακόμη και αν κατά καιρούς χρειαστεί να γίνει αυστηρός. Ο μαθητής όμως κατανοεί τους λόγους και ο δάσκαλος πιέζει τόσο όσο χρειάζεται. Ο δάσκαλος δεν επιδεικνύει τη δύναμή του (και ας μη φανταστεί κανείς κάτι το εντυπωσιακό και πομπώδες) παρά μόνο εκεί που χρειάζεται, με τρόπο αποτελεσματικό έστω και αν χρειαστεί να είναι ριζικός. Ο χειρουργός δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει το νυστέρι στο απόστημα, ο πόνος όμως και η φλεγμονή θα υποχωρήσουν και τελικά θα εξαφανιστούν. Έτσι και ο δάσκαλος, μπορεί να είναι πρόθυμος να δουλέψει το νυστέρι αλλά είναι εξίσου πρόθυμος να χορηγήσει την αντιβίωση και το παυσίπονο που θα ανακουφίσουν τον ασθενή μαθητή του. Και σαν τον πονεμένο ασθενή που θεραπεύεται, με την ίδια ανακούφιση θα ευχαριστήσει και ο μαθητής το δάσκαλό του.

(Το παρόν κείμενο αφιερώνεται σε εκείνους κι εκείνες που υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν ως δάσκαλοί μου. Δεν υπάρχουν ευχαριστίες στη γλώσσα των ανθρώπων ικανές να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μου για όσα έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν για μένα)