Η επιφύλαξη σε ό,τι έχει να κάνει με τις σχολές Εσωτερισμού (μέρος 2ο)

5 Σχόλια

Επέστρεψα σπίτι μου αργά το βράδυ. Έπρεπε να μπω στο δωμάτιό μου και να ετοιμαστώ αλλά δεν γινόταν να ανοίξω το φως μιας και ο αδερφός μου κοιμόταν δίπλα. Από την άλλη, όμως, χωρίς το φως δεν θα μπορούσα να κάνω εκείνα που έπρεπε. Σκέφτηκα τότε να ανοίξω την πόρτα του διπλανού δωματίου, να ανάψω το φως του ώστε να μπορώ να δω, έστω και στο ημίφως και χωρίς να ενοχληθεί ο αδερφός μου. Έτσι και έγινε, όμως αυτή η διαδικασία, την οποία έχω επαναλάβει πολλές φορές, μου έδωσε και την απάντηση στα ερωτήματα που με απασχολούσαν σχετικά με τη μαθητεία στις σχολές και τους ομίλους Εσωτερισμού, αν αξίζουν τον κόπο, αν γίνεται σωστή δουλειά, κατά πόσο όλα αποτελούν αυταπάτες ή εάν η καθυστέρηση στην πρόοδο κάποιου ατόμου από την ομάδα εμποδίζει την πρόοδο των υπολοίπων, πόσω μάλλον εάν αυτό το άτομο έχει οριστεί οδηγός της ομάδας εκείνης.
Ανάβοντας το φως στο διπλανό δωμάτιο, το είδα να απλώνεται με διαφορετική ένταση στον περιβάλλοντα χώρο. Στο δωμάτιο μέσα ήταν πολύ ισχυρό, τα πάντα φαίνονταν ξεκάθαρα και καμία σκιά δεν υπήρχε. Όσο απομακρυνόμουν απο την πηγή του φωτός η έντασή του μειωνόταν και αντίστοιχα αυξάνονταν οι σκιές και το σκοτάδι. Είδα τότε πως όλη μας η ύπαρξη είναι σαν τα σωματίδια της σκόνης που επέπλεαν στο δωμάτιο. Σε κάθε μας ζωή κολυμπάμε κι εμείς μέσα σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει σκοτάδι, αλλού πυκνό κι αλλού πιο αραιό, όπως και Φως. Κάπου στο βάθος, απροσδιόριστα, γνωρίζουμε ότι υπάρχει η πηγή του φωτός και προς αυτή προσπαθούμε να κατευθυνθούμε. Κάνουμε λάθη πολλές φορές, γιατί το φως είναι αμυδρό όσο πιο μακριά είμαστε από την πηγή. Όμως αν η θέλησή μας, η επιθυμία μας διακατέχεται από το φως και μόνο από αυτό και αν ο αγώνας μας να το φτάσουμε είναι συνεχής και γεμάτος αγάπη, τότε όσο περνάει ο καιρός (μπορεί ζωές ολόκληρες), θα το πλησιάζουμε όλο και περισσότερο και οι Σκιές βαθμιαία θα γίνονται αραιότερες.
Στον αγώνα μας αυτό δεν έχει σημασία το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Όλοι έχουμε και δίκιο και άδικο, όλοι κολυμπάμε στο ίδιο περιβάλλον, όμως άλλοι είναι λίγο πιο μπροστά, άλλοι πιο πίσω, άλλοι ακολουθούν μακρύτερους και άλλοι συντομότερους δρόμους. Σε πολλές από αυτές τις διαδρομές το σκοτάδι είναι πυκνό. Αν βρισκόμαστε πιο μπροστά, ας απλώσουμε ένα χέρι βοήθειας σε εκείνους που πασχίζουν να βγουν από το έρεβος. Αλλά όπως στον ωκεανό θα βοηθούσαμε κάποιον που πνίγεται μόνο αν γνωρίζαμε καλό κολύμπι, ας ζητήσουμε τη βοήθεια πιο έμπειρων αν διαπιστώσουμε κάτι τέτοιο. Δεν θα θέλαμε να πνιγούμε από την απειρία μας ή εξαιτίας της δράσης εκείνων που νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν τους άλλους να πνίγονται. Υπάρχουν δυνάμεις που αγρυπνούν για την προστασία μας και είναι κατά πολύ ισχυρότερες από τις δυνάμεις του σκότους. Όπως έλεγε και ο Απόστολος Παύλος, ας ντυθούμε με τα όπλα του φωτός και τίποτα δεν θα μας εμποδίσει. Όμως τα όπλα αυτά είναι προστασίας και θεραπείας και όχι επιθετικά όπλα. Ας μην τρέφουμε καμία κακία για εκείνους που στη διαδρομή προσπαθούν να μας βυθίσουν στα μαύρα νερά. Ας αποδεσμευόμαστε από αυτούς χωρίς εμπάθεια και ας προσευχόμαστε να τους δοθεί βοήθεια, χωρίς να δίνουμε σημασία ούτε στον πόνο που μας προξένησαν ούτε στο εάν εμείς έχουμε δίκιο.

Η ανάγκη για υπηρεσία

Από αυτές εδώ τις σελίδες δεν θα προτρέψω κανέναν να συμμετάσχει σε τέτοιες σχολές αλλά ούτε και θα τον αποθαρρύνω. Νομίζω ότι σημασία έχει να απαντήσει στα ερωτήματα που τέθηκαν στο πρώτο μέρος του άρθρου πριν αποφασίσει το οτιδήποτε. Έπειτα η ψυχή του θα τον καθοδηγήσει στο δρόμο που επιθυμεί, διότι υπάρχει πάντα τρόπος να υπηρετήσει κανείς, εφόσον το επιθυμεί. Ας μην παρασυρθεί από σκέψεις του τύπου «μα εγώ δεν έχω τι να προσφέρω, είμαι άπειρος και ανεπαρκής». Στα αρχικά στάδια κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται η επάρκειά του και πόση είναι αλλά στην πορεία μαθαίνει και τα πράγματα ξεκαθαρίζονται ολοένα και περισσότερο.
Φυσικά δεν μπορώ εγώ και κανένας να είμαστε σίγουροι ότι όλες οι σχολές διακατέχονται από υψηλούς σκοπούς και ιδανικά. Στις μέρες μας, δυστυχώς, το πιθανότερο είναι πως η πλειοψηφία τους δεν έχει καμία σχέση με αυτά που επικαλείται ή ακόμη και ότι οι σκοποί τους δεν είναι καθόλου αθώοι, αφού παραπλανούν τους δυστυχείς μαθητές τους και τους εκμεταλλεύονται με ποικίλους τρόπους. Για το λόγο αυτό η επιλογή πρέπει να είναι προσεκτική και τα μάτια μας διαρκώς ανοιχτά, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που συντελούνται αξιόποινες πράξεις στους κόλπους μερικών σχολών. Δεν έχω σκοπό να τρομάξω κανέναν αλλά ούτε και να τον εφησυχάσω. Να είστε προσεκτικοί στην επιλογή σας. Συνήθως οι σχολές που έχουν παράδοση δεκαετιών και έχουν ιδρυθεί από αναγνωρισμένες προσωπικότητες, είναι μη κερδοσκοπικά ιδρύματα και παράγουν σοβαρό έργο χωρίς ατασθαλίες. Ερευνήστε προσεκτικά πριν αποφασίσετε, χωρίς παράλληλα να υπάρχει λόγος να δαιμονοποιούνται αυτοί οι όμιλοι. Ο δρόμος της εσωτερικής μαθητείας δεν είναι στρωμμένος με ροδοπέταλα και τα προβλήματα και οι δυσκολίες δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Όμως όλα αυτά μπορούν να υπερνικηθούν και να αποτελέσουν χρήσιμα μαθήματα για το τέλος, επειδή «ουκ εστίν άνθρωπος ος ζήσει τε και ουκ αμαρτήσει».
Ας μάθουν όλοι οι επίδοξοι μαθητές ότι δεν είναι η προσωπικότητα του δασκάλου και η οποιαδήποτε αυθεντία που έχει σημασία αλλά το είδος και το περιεχόμενο της διδασκαλίας αυτής. Δεν έχει σημασία ο τίτλος και το αξίωμα που ενδεχομένως δοθεί σε κάποιον μέσα σε μια εσωτερική σχολή αλλά το κατά πόσο εκείνος ουσιαστικά ανταποκρίνεται σε όλες εκείνες τις ευθύνες στις οποίες αυτό αντιστοιχεί. Βέβαια είναι αναμενόμενο στα αρχικά στάδια της μαθητείας η κατώτερη προσωπικότητα να έχει το μεγάλο λόγο αλλά με τη σωστή καθοδήγηση όλα τα ζητήματα αυτά θα διευθετηθούν.

Advertisements

Εσωτερική Μαθητεία

1 σχόλιο

Κάθε φορά που ξυπνάει μέσα στον άνθρωπο η λαχτάρα της Εσωτερικής Μάθησης, η επιθυμία του αυτή, αν είναι αγνή, ειλικρινής και ανιδιοτελής αφήνει ένα στίγμα στα Εσωτερικά Πεδία. Φανταστείτε να χτυπάει κάποιου είδους «συναγερμός» αν και οι παρομοιώσεις έχουν περισσότερη αξία στην κατανόηση και όχι στην περιγραφή της κατάστασης. Αφού το «σήμα» αυτό ελεγχθεί, τότε εκείνοι που στα Πεδία αυτά έχουν επιφορτιστεί με τούτο το ρόλο φροντίζουν να φέρουν σε επαφή τον άνθρωπο με κάποιον δάσκαλο, έναν συνάνθρωπό του, δηλαδή, που μπορεί να λειτουργήσει ως καθοδηγητής στο υλικό πεδίο. Ο δάσκαλος εκείνος δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε εξυπνότερος απαραίτητα από το νεαρό μαθητή και μπορεί κι εκείνος να έχει τα ίδια πάθη και τις ίδιες αδυναμίες που έχει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γνωρίζει κάποια πράγματα περισσότερο, όμως και έχει την επιθυμία να δείξει στο νεαρό μαθητή όσα γνωρίζει, ακόμα και αν πολλές φορές και ο ίδιος δεν είναι σίγουρος σχετικά με το ποιός είναι ο ενδεικνυόμενος τρόπος μάθησης.
Η επαφή μεταξύ του μαθητή και του δάσκαλου έχει κανονιστεί από τα Εσωτερικά Πεδία με τρόπους μη κατανοητούς, που κάποιοι θα έσπευδαν να περιγράψουν ως «συμπτώσεις» ή ακόμη και ως «Μαγεία». Ας μην περιμένει κανείς, όμως, εντυπωσιακές εκδηλώσεις και φαινόμενα. Η σειρά των απανωτών συμπτώσεων έχει κανονιστεί εκεί που ο χρόνος δεν έχει καμία αξία ίδια με αυτή που του δίνουμε εδώ. Αν προσπαθήσετε να φανταστείτε τη μεγάλη σειρά «τυχαίων» γεγονότων που οδηγούν στη γνωριμία ενός μαθητή με το δάσκαλό του, σίγουρα θα μιλήσετε για «Μαγεία» και όσο και αν δεν είναι σωστός ο ορισμός που χρησιμοποιείτε, εντούτοις θα κατανοήσουμε τι θέλετε να εκφράσετε και δεν βρίσκετε άλλη λέξη. Διότι, αν προσπαθήσει να το σκεφτεί κανείς, θα διαπιστώσει πως η αλληλουχία των γεγονότων που οδηγούν στην τελική πράξη, δηλαδή την επαφή δασκάλου και μαθητή, ξεκινά από εκείνο το χρονικό σημείο που για εμάς αποτελεί παρελθόν. Είναι λοιπόν λες και κάποιος γνώριζε από πριν εκείνο που θα συνέβαινε στο μέλλον και αυτό θα σας ακούγεται εντυπωσιακό, όμως είναι απλά η διαφορετική έννοια του χρόνου στα Εσωτερικά Πεδία.
Οι τρόποι με τους οποίους συναντιούνται μαθητής με δάσκαλο ποικίλουν και δεν θα αναφερθούμε σε αυτούς. Θα περιοριστούμε μόνο στο να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο αυτοί οι δύο νιώθουν πως γνωρίζονται αλλά αυτό απαιτεί μεγάλη συζήτηση και δεν είναι της παρούσης. Όταν η σχέση μαθητείας εγκατασταθεί, τότε ξεκινά μια πορεία δύσκολη, γεμάτη εμπόδια και παγίδες. Γιατί είναι πολλά που πρέπει να πολεμήσουν ο καθένας μόνος του και από κοινού κι εκεί που η θάλασσα μοιάζει ήρεμη, ξαφνικά σηκώνεται αέρας και ταραχή. Κι εκεί που μοιάζει ακίνδυνη παρουσιάζονται δίνες. Ο δάσκαλος είναι εκείνος που θα δείξει το ασφαλές κολύμπι στο μαθητή του και θα τον απομακρύνει από τις κακοτοπιές. Το Αριστερό Μονοπάτι απέχει ελάχιστα και τα Κλιφώθ καραδοκούν. Και σε αυτή την περίπτωση, περισσότερες λεπτομέρειες δεν θα δοθούν.
Η σχέση του δασκάλου με το μαθητή είναι πολύ ισχυρή. Είναι ένας δεσμός σμιλεμένος που δεν καταλύεται εύκολα, όσο και αν μπορεί να περάσει από σαράντα κύματα. Διότι είναι και οι δύο που δοκιμάζονται καθημερινά και η αποτυχία του ενός σημαίνει εν μέρει και αποτυχία του άλλου, όπως επίσης την επιτυχία τη γεύονται μαζί και ωφελούνται ο καθένας εκεί που χρειάζεται.
Ένα από τα πρώτα δεινά που θα αντιμετωπιστούν στη σχέση αυτή, όσο η προσωπική εμπειρία μου δείχνει, είναι η ανυπομονησία του μαθητή. Η πρόθεσή του δεν είναι απαραίτητο να είναι κακή και η βιασύνη του μπορεί να χαρακτηρίζεται από αγνότητα. Όμως αυτό δεν αρκεί. Η υπομονή είναι μια αρετή που πρέπει να διδαχθεί, όπως επίσης το ότι υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος για το καθετί. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται μια παρατεταμμένη περίοδος μελέτης των βασικών αρχών του Εσωτερισμού να προηγηθεί από την πρακτική. Ο μαθητής – και πάλι από προσωπική εμπειρία – βιώνει μια δύσκολη περίοδο, στην οποία πολλά από τα γερά δομημένα έως τότε πιστεύω του ανατρέπονται ενώ επίσης μπορεί να έχει δυσκολία στην κατανόηση των μαθημάτων του. Ας μη φανταστεί κανείς πως όλο αυτό είναι τόσο απλό, όσο σας το γράφω. Είναι μια διαδικασία που, ξανατονίζω, είναι από δυσάρεστη έως επώδυνη ψυχικά. Αλλά, αν η προσωπική μου γνώμη έχει κάποια αξία, τότε μπορώ να πω ότι είναι μια πορεία συγκλονιστική και μια εμπειρία ανεπανάληπτη.
Η Εσωτερική Μαθητεία δεν είναι για όλους. Η επιλογή των μαθητών στις σχολές κι εκτός γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια, τουλάχιστον εκεί που υπάρχει σεβασμός. Ούτε όλοι οι αυτοπροβαλόμενοι ως «δάσκαλοι» είναι αξιόπιστοι και ειλικρινείς. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ο μοναδικός σκοπός, τεχνιέντως καλυμμένος στην αρχή, είναι το οικονομικό όφελος. Κανένας ουσιαστικός δάσκαλος δεν απαιτεί έμμεσα ή άμεσα αμοιβή για τα μαθήματα που προσφέρει. Ένας άλλος συνηθισμένος λόγος είναι η εκπλήρωση σεξουαλικών επιθυμιών. Όλοι εκείνοι μιλούν για δήθεν αφύπνιση της Κουνταλίνι μέσω του «ταντρικού σεξ» και όποτε το ακούτε αυτό μπορείτε να είστε σχεδόν βέβαιοι πως τα μαθήματα που περιμένετε δεν θα σας παραδοθούν. Άλλου είδους μαθήματα του χείριστου είδους, ναι, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτά που θα επιθυμούσατε. Στο ζήτημα του σεξ και του αποκρυφισμού, όμως, θα αναφερθούμε σε άλλο σημείο στο μέλλον. Ένας ακόμη λόγος που δεν θα ήταν άσκοπο να αναφέρουμε, μιας και τον συναντάμε συχνότερα από όσο νομίζετε, είναι απλά και μόνο η ανοησία. Εκρήξεις μεγαλομανίας που συμβαίνουν σε αρκετούς και που βρίσκουν εκτόνωση με το να νομίζουν ότι είναι δάσκαλοι και Μύστες. Στην καλύτερη από αυτές τις δυστυχισμένες περιπτώσεις, ο μαθητής θα νομίζει πως έμαθε αγγλικά από κάποιον που φυσικά δεν ξέρει και θα το διαπιστώσει αυτό όταν προσπαθήσει να συνεννοηθεί με κάποιον αγγλομαθή. Στη χειρότερη κινδυνεύει άμεσα η σωματική και ψυχική ακεραιότητα των δύστυχων μαθητών. Περιττό να αναφερθεί ότι τέτοιοι «δάσκαλοι» ουδεμία σχέση έχουν με τα Εσωτερικά Πεδία και γνωρίζουν τόσα από Εσωτερισμό όσα και το νήπιο από κβαντομηχανική.
Η παρουσία του δασκάλου που σχετίζεται με τα Εσώτερα Πεδία εμπνέει από την πρώτη στιγμή σιγουριά και ασφάλεια στο μαθητή, ακόμη και αν κατά καιρούς χρειαστεί να γίνει αυστηρός. Ο μαθητής όμως κατανοεί τους λόγους και ο δάσκαλος πιέζει τόσο όσο χρειάζεται. Ο δάσκαλος δεν επιδεικνύει τη δύναμή του (και ας μη φανταστεί κανείς κάτι το εντυπωσιακό και πομπώδες) παρά μόνο εκεί που χρειάζεται, με τρόπο αποτελεσματικό έστω και αν χρειαστεί να είναι ριζικός. Ο χειρουργός δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει το νυστέρι στο απόστημα, ο πόνος όμως και η φλεγμονή θα υποχωρήσουν και τελικά θα εξαφανιστούν. Έτσι και ο δάσκαλος, μπορεί να είναι πρόθυμος να δουλέψει το νυστέρι αλλά είναι εξίσου πρόθυμος να χορηγήσει την αντιβίωση και το παυσίπονο που θα ανακουφίσουν τον ασθενή μαθητή του. Και σαν τον πονεμένο ασθενή που θεραπεύεται, με την ίδια ανακούφιση θα ευχαριστήσει και ο μαθητής το δάσκαλό του.

(Το παρόν κείμενο αφιερώνεται σε εκείνους κι εκείνες που υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν ως δάσκαλοί μου. Δεν υπάρχουν ευχαριστίες στη γλώσσα των ανθρώπων ικανές να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μου για όσα έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν για μένα)