Παράκελσος: ο «παράξενος» γιατρός του Μεσαίωνα

Θα ήταν παράλειψη εάν σε αυτό εδώ το ιστολόγιο δεν υπήρχε αναφορά στον Παράκελσο, τον «παράξενο» γιατρό του Μεσαίωνα, που γεννήθηκε στην Ελβετία το 1493 και πέθανε στην Αυστρία το 1541, σε ηλικία 48 χρονών. Το πλήρες του όνομα, Theophrastus Bombastus von Hohenheim, αντικατέστησε με το Παράκελσος, επειδή θεωρούσε ότι ο ίδιος ήταν ίσος ή και ανώτερος από τον έλληνα Κέλσο του πρώτου μετά Χριστόν αιώνα.
Σπούδασε την ιατρική επιστήμη σε ηλικία 16 χρονών στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Φεράρα στην Ιταλία αν και διάφορες απόψεις το αμφισβητούν. Πολύ σύντομα, σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσει και να αυξήσει τις ιατρικές του γνώσεις, ταξίδεψε σε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, στην Ασία και την Αφρική. Παράλληλα, επηρεάστηκε πολύ από τις πλατωνικές, ερμητικές και πυθαγορικές αντιλήψεις ενώ αν και δεν δεχόταν τον τίτλο του μάγου, εντούτοις ασχολήθηκε με την ταλισμανική μαγεία και την αστρολογία, τις οποίες γνώσεις χρησιμοποίησε και στη θεραπευτική του θεωρώντας ότι η υγεία του ανθρώπου είναι συνάρτηση τόσο της εσωτερικής κατάστασής του, μέσα από την ισορροπία χημικών στοιχείων όσο και της εξωτερικής επίδρασης του μακρόκοσμου, τον οποίο θεωρούσε ότι κατά κάποιον τρόπο βρισκόταν σε μικρογραφία ή σε αναλογία με τον άνθρωπο. Η άποψή του περί της ισορροπίας χημικών ουσιών μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελεί στις μέρες μας μια βασική παραδοχή της ιατρικής επιστήμης, όπως και η αντίληψή του περί συγκεκριμένων διαιτολογίων για την ενίσχυση του οργανισμού.
Περί της ισορροπίας των ουσιών ισχυριζόταν όχι λανθασμένα πως όλες οι χημικές ουσίες είναι εν δυνάμει βλαβερές και είναι η δοσολογία και τα επίπεδά τους που καθορίζουν το έαν κάποια από αυτές θα είναι ωφέλιμη ή βλαπτική. Η σύγχρονη φαρμακολογία και θεραπευτική αντιμετωπίζει διάφορες παθολογικές καταστάσεις στηριζόμενη στη βασική αυτή αρχή και οι θεραπευτικές ουσίες χρησιμοποιούνται σε πολύ λεπτομερειακά υπολογισμένες δοσολογίες, ενώ σημαντική ήταν και η προσφορά του στην ψυχολογία, μιας και φαίνεται να μιλάει περί υποσυνείδητου νου, κάτι που κατά την άποψή μου είχε ξεκαθαρίσει αιώνες νωρίτερα ο Σωκράτης.
Φιγούρα μυθική σχεδόν, ο Παράκελσος εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές του Μεσαίωνα και συνεχίζει να γοητεύει τους μελετητές τόσο του εσωτερισμού όσο και της επιστήμης. Ήταν ο ίδιος που υποστήριζε πως μέσα στα κύτταρα του άντρα, στα σπερματοζωάρια, βρίσκεται σε μικρογραφία ένας άνθρωπος, τον οποίο ονόμαζε humunculus και πίστευε πως με τη χρήση των σωματικών ουσιών της γυναίκας ο άνθρωπος αυτός ολοένα και μεγάλωνε, μέχρι που εννέα μήνες αργότερα έβγαινε στο φως του κόσμου μέσα από τη διαδικασία του τοκετού. Η άποψη αυτή, αν και σήμερα θεωρείται φυσικά ξεπερασμένη, επηρέασε την επιστήμη για αιώνες. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως στα κύτταρα υπάρχει το DNA, το γενετικό υλικό που πράγματι εριέχει κωδικοποιημένες τις πληροφορίες για την κατασκευή κι ανάπτυξη του νεογνού.

Η επιφύλαξη σε ό,τι έχει να κάνει με τις σχολές Εσωτερισμού (μέρος 2ο)

Επέστρεψα σπίτι μου αργά το βράδυ. Έπρεπε να μπω στο δωμάτιό μου και να ετοιμαστώ αλλά δεν γινόταν να ανοίξω το φως μιας και ο αδερφός μου κοιμόταν δίπλα. Από την άλλη, όμως, χωρίς το φως δεν θα μπορούσα να κάνω εκείνα που έπρεπε. Σκέφτηκα τότε να ανοίξω την πόρτα του διπλανού δωματίου, να ανάψω το φως του ώστε να μπορώ να δω, έστω και στο ημίφως και χωρίς να ενοχληθεί ο αδερφός μου. Έτσι και έγινε, όμως αυτή η διαδικασία, την οποία έχω επαναλάβει πολλές φορές, μου έδωσε και την απάντηση στα ερωτήματα που με απασχολούσαν σχετικά με τη μαθητεία στις σχολές και τους ομίλους Εσωτερισμού, αν αξίζουν τον κόπο, αν γίνεται σωστή δουλειά, κατά πόσο όλα αποτελούν αυταπάτες ή εάν η καθυστέρηση στην πρόοδο κάποιου ατόμου από την ομάδα εμποδίζει την πρόοδο των υπολοίπων, πόσω μάλλον εάν αυτό το άτομο έχει οριστεί οδηγός της ομάδας εκείνης.
Ανάβοντας το φως στο διπλανό δωμάτιο, το είδα να απλώνεται με διαφορετική ένταση στον περιβάλλοντα χώρο. Στο δωμάτιο μέσα ήταν πολύ ισχυρό, τα πάντα φαίνονταν ξεκάθαρα και καμία σκιά δεν υπήρχε. Όσο απομακρυνόμουν απο την πηγή του φωτός η έντασή του μειωνόταν και αντίστοιχα αυξάνονταν οι σκιές και το σκοτάδι. Είδα τότε πως όλη μας η ύπαρξη είναι σαν τα σωματίδια της σκόνης που επέπλεαν στο δωμάτιο. Σε κάθε μας ζωή κολυμπάμε κι εμείς μέσα σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει σκοτάδι, αλλού πυκνό κι αλλού πιο αραιό, όπως και Φως. Κάπου στο βάθος, απροσδιόριστα, γνωρίζουμε ότι υπάρχει η πηγή του φωτός και προς αυτή προσπαθούμε να κατευθυνθούμε. Κάνουμε λάθη πολλές φορές, γιατί το φως είναι αμυδρό όσο πιο μακριά είμαστε από την πηγή. Όμως αν η θέλησή μας, η επιθυμία μας διακατέχεται από το φως και μόνο από αυτό και αν ο αγώνας μας να το φτάσουμε είναι συνεχής και γεμάτος αγάπη, τότε όσο περνάει ο καιρός (μπορεί ζωές ολόκληρες), θα το πλησιάζουμε όλο και περισσότερο και οι Σκιές βαθμιαία θα γίνονται αραιότερες.
Στον αγώνα μας αυτό δεν έχει σημασία το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Όλοι έχουμε και δίκιο και άδικο, όλοι κολυμπάμε στο ίδιο περιβάλλον, όμως άλλοι είναι λίγο πιο μπροστά, άλλοι πιο πίσω, άλλοι ακολουθούν μακρύτερους και άλλοι συντομότερους δρόμους. Σε πολλές από αυτές τις διαδρομές το σκοτάδι είναι πυκνό. Αν βρισκόμαστε πιο μπροστά, ας απλώσουμε ένα χέρι βοήθειας σε εκείνους που πασχίζουν να βγουν από το έρεβος. Αλλά όπως στον ωκεανό θα βοηθούσαμε κάποιον που πνίγεται μόνο αν γνωρίζαμε καλό κολύμπι, ας ζητήσουμε τη βοήθεια πιο έμπειρων αν διαπιστώσουμε κάτι τέτοιο. Δεν θα θέλαμε να πνιγούμε από την απειρία μας ή εξαιτίας της δράσης εκείνων που νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν τους άλλους να πνίγονται. Υπάρχουν δυνάμεις που αγρυπνούν για την προστασία μας και είναι κατά πολύ ισχυρότερες από τις δυνάμεις του σκότους. Όπως έλεγε και ο Απόστολος Παύλος, ας ντυθούμε με τα όπλα του φωτός και τίποτα δεν θα μας εμποδίσει. Όμως τα όπλα αυτά είναι προστασίας και θεραπείας και όχι επιθετικά όπλα. Ας μην τρέφουμε καμία κακία για εκείνους που στη διαδρομή προσπαθούν να μας βυθίσουν στα μαύρα νερά. Ας αποδεσμευόμαστε από αυτούς χωρίς εμπάθεια και ας προσευχόμαστε να τους δοθεί βοήθεια, χωρίς να δίνουμε σημασία ούτε στον πόνο που μας προξένησαν ούτε στο εάν εμείς έχουμε δίκιο.

Η ανάγκη για υπηρεσία

Από αυτές εδώ τις σελίδες δεν θα προτρέψω κανέναν να συμμετάσχει σε τέτοιες σχολές αλλά ούτε και θα τον αποθαρρύνω. Νομίζω ότι σημασία έχει να απαντήσει στα ερωτήματα που τέθηκαν στο πρώτο μέρος του άρθρου πριν αποφασίσει το οτιδήποτε. Έπειτα η ψυχή του θα τον καθοδηγήσει στο δρόμο που επιθυμεί, διότι υπάρχει πάντα τρόπος να υπηρετήσει κανείς, εφόσον το επιθυμεί. Ας μην παρασυρθεί από σκέψεις του τύπου «μα εγώ δεν έχω τι να προσφέρω, είμαι άπειρος και ανεπαρκής». Στα αρχικά στάδια κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται η επάρκειά του και πόση είναι αλλά στην πορεία μαθαίνει και τα πράγματα ξεκαθαρίζονται ολοένα και περισσότερο.
Φυσικά δεν μπορώ εγώ και κανένας να είμαστε σίγουροι ότι όλες οι σχολές διακατέχονται από υψηλούς σκοπούς και ιδανικά. Στις μέρες μας, δυστυχώς, το πιθανότερο είναι πως η πλειοψηφία τους δεν έχει καμία σχέση με αυτά που επικαλείται ή ακόμη και ότι οι σκοποί τους δεν είναι καθόλου αθώοι, αφού παραπλανούν τους δυστυχείς μαθητές τους και τους εκμεταλλεύονται με ποικίλους τρόπους. Για το λόγο αυτό η επιλογή πρέπει να είναι προσεκτική και τα μάτια μας διαρκώς ανοιχτά, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που συντελούνται αξιόποινες πράξεις στους κόλπους μερικών σχολών. Δεν έχω σκοπό να τρομάξω κανέναν αλλά ούτε και να τον εφησυχάσω. Να είστε προσεκτικοί στην επιλογή σας. Συνήθως οι σχολές που έχουν παράδοση δεκαετιών και έχουν ιδρυθεί από αναγνωρισμένες προσωπικότητες, είναι μη κερδοσκοπικά ιδρύματα και παράγουν σοβαρό έργο χωρίς ατασθαλίες. Ερευνήστε προσεκτικά πριν αποφασίσετε, χωρίς παράλληλα να υπάρχει λόγος να δαιμονοποιούνται αυτοί οι όμιλοι. Ο δρόμος της εσωτερικής μαθητείας δεν είναι στρωμμένος με ροδοπέταλα και τα προβλήματα και οι δυσκολίες δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Όμως όλα αυτά μπορούν να υπερνικηθούν και να αποτελέσουν χρήσιμα μαθήματα για το τέλος, επειδή «ουκ εστίν άνθρωπος ος ζήσει τε και ουκ αμαρτήσει».
Ας μάθουν όλοι οι επίδοξοι μαθητές ότι δεν είναι η προσωπικότητα του δασκάλου και η οποιαδήποτε αυθεντία που έχει σημασία αλλά το είδος και το περιεχόμενο της διδασκαλίας αυτής. Δεν έχει σημασία ο τίτλος και το αξίωμα που ενδεχομένως δοθεί σε κάποιον μέσα σε μια εσωτερική σχολή αλλά το κατά πόσο εκείνος ουσιαστικά ανταποκρίνεται σε όλες εκείνες τις ευθύνες στις οποίες αυτό αντιστοιχεί. Βέβαια είναι αναμενόμενο στα αρχικά στάδια της μαθητείας η κατώτερη προσωπικότητα να έχει το μεγάλο λόγο αλλά με τη σωστή καθοδήγηση όλα τα ζητήματα αυτά θα διευθετηθούν.

Η επιφύλαξη σε ό,τι έχει να κάνει με τις σχολές Εσωτερισμού

Στις μέρες μας ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με τον Εσωτερισμό και την πνευματική αναζήτηση, ο καθένας για τους δικούς του σκοπούς και σε αρκετές περιπτώσεις με τον δικό του τρόπο. Η τάση αυτή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετές δεκαετίες και αναμένεται να κορυφωθεί στα επόμενα χρόνια, οπότε και αρκετά σημαντικά γεγονότα θα συμβούν, ακόμη και αν δεν ενημερωθεί για αυτά η πλειοψηφία του κόσμου. Το σημερινό άρθρο το θεωρώ σημαντικό για μερικούς λόγους, από τους οποίους μπορεί να αναφερθεί μόνο ο ένας: ότι, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, τη λύση στο ζήτημα που με απασχολούσε, που αποτέλεσε και το έναυσμα για το άρθρο αυτό, μου την έδωσε μια…ανοιχτή πόρτα χθες το βράδυ. Όμως για αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω.
Οι σχολές, όμιλοι και λέσχες που σχετίζονται με τον Εσωτερισμό προσφέρουν (ή ισχυρίζονται ότι προσφέρουν) διάφορα στους επίδοξους μαθητές τους. Ανάμεσα σε αυτά που έχω εντοπίσει είναι η Γνώση, η προσωπική εξέλιξη, η θεραπεία και μια γενικότερη αλλαγή του τρόπου ζωής και σκέψης, αν πρέπει να το εκφράσω ακόμη πιο απλά, η οποία αλλαγή θα συμβεί αφού έχουν επιτευχθεί τα παραπάνω. Οι λέσχες αυτές είναι συνήθως αυτοχρηματοδοτούμενες και στηρίζονται στην εθελοντική προσφορά των μελών τους. Με άλλα λόγια μπορεί κανείς να προσφέρει, εφόσον το επιθυμεί κάποιο χρηματικό ποσό ή άλλης μορφής προσφορά ή υπηρεσία αναλόγως των δυνατοτήτων του. Συνήθως αποστέλλεται κάποιο ερωτηματολόγιο, το οποίο συμπληρώνει ο υποψήφιος, το οποίο στη συνέχεια μελετάται από τον υπεύθυνο και σύντομα τα «μαθήματα» ξεκινούν. Παλιότερα, πριν την εξέλιξη της Πληροφορικής, συνήθως τα μαθήματα γίνονταν δι’ αλληλογραφίας μιας και δεν είχαν όλοι τη δυνατότητα να ταξιδεύουν ενώ σήμερα το διαδίκτυο προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη άνεση, αφού κανείς μπορεί να είναι μέλος ενός ομίλου από σημαντικά μεγάλη απόσταση. Άλλωστε το έργο που επιτελείται δεν απαιτεί πάντοτε τη φυσική επικοινωνία όπως την έχουμε συνηθίσει.
Δεν είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον τρόπο συμμετοχής και διδασκαλίας καθώς κάθε ομάδα ακολουθεί εκείνο που η ίδια θεωρεί σωστό, πάντως σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι συνήθως περιλαμβάνει άφθονη μελέτη και διαλογισμό, καθώς και συμμετοχή σε κοινό έργο. Αυτά ως προς μια πολύ γενική περιγραφή της «διδασκαλίας» και συμμετοχής στις ομάδες αυτές.

Η επιφύλαξη

Ζούμε σε καιρούς που το ένα μετά το άλλο ανατρέπονται και η γενική και πολλές φορές η αδιάκριτη δυσπιστία ως προς τον πλησίον υπερτερεί. Αυτό είναι μια παγκόσμια τάση η οποία παρασύρει τον καθένα από εμάς ξεχωριστά και όλους μαζί ως σύνολο, χωρίς να διστάζουμε πλέον να δυσπιστούμε και να είμαστε καχύποπτοι κι επικριτικοί απέναντι σε θεσμούς που μπορεί να μετρούν αιώνες ύπαρξης, όπως είναι η Εκκλησία και η Θρησκεία γενικότερα, η Πολιτική και τόσα άλλα. Παντού θέλουμε να βλέπουμε έναν σκοτεινό δάκτυλο να κινεί τα νήματα καθώς εκμεταλλεύεται την καλή θέληση εκείνων που συμμετέχουν στους κοινούς σκοπούς. Απατεώνες και διπρόσωποι υπήρξαν παντού και πάντα, ακόμη και στον κύκλο των μαθητών του Ιησού. Η ύπαρξη όμως ενός Ιούδα δεν ακυρώνει το σκοπό της σύστασης της ομάδας του Χριστού, όπως και η ύπαρξη του Εφιάλτη δεν αλλοιώνει το σκοπό και τα ιδανικά των αρχαίων Ελλήνων αγωνιστών. Αυτό ας το έχουμε κατά νου.
Μέσα σε αυτή την περίοδο αμφισβήτησης των πάντων, οι σχολές αυτές δεν αποτελούν εξαίρεση. Ο κόσμςο δυσπιστεί και πολλές φορές φοβάται να λάβει μέρος σε ομίλους που για πολλούς λόγους θεωρούνται «σκοτεινές» ή ακόμη και αντίθετες ή εχθρικές με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Φοβάται ότι θα πέσει θύμα κάποιας «σατανιστικής» ομάδας, ότι θα πέσει θύμα οικονομικής και ψυχολογικής εκμετάλλευσης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της χωριστικότητας. Όμως, παρά τα όσα βλέπουμε γύρω μας, η ειλικρίνεια και η δικαιοσύνη δεν έχουν χαθεί από τον κόσμο, όπως δεν έχει χαθεί και η αγάπη, μιας και οι Αρχές των δυνάμεων αυτών βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο, απροσπέλαστο από το Κακό, ενώ εμείς συνήθως βλέπουμε και ζούμε τις κατώτερες όψεις τους.

Η επιλογή μιας σχολής

Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε μια ομάδα, πρέπει κατά τη γνώμη μου καταρχήν να απαντήσει σε δυο βασικά ερωτήματα. Το πρώτο από αυτά είναι το Γιατί και το δεύτερο είναι το Πώς. Το Γιατί έχει να κάνει με το λόγο που τον ωθεί σε μια τέτοια κίνηση. Επιθυμεί Γνώση; Προσφορά που χαρακτηρίζεται από ιδιοτέλεια ή ανιδιοτέλεια; Συμμετοχή του στο Μεγάλο Έργο; Προσωπική ή συλλογική εξέλιξη; Προσωπική διάκριση και πιθανώς άλλα οφέλη οικονομικού ή κοινωνικού χαρακτήρα; Τι ακριβώς θέλει από μια τέτοια συμμετοχή;
Το Πώς αναφέρεται στον τρόπο συμμετοχής του. Επιθυμεί να ακολουθήσει μια διδασκαλία προκειμένου να είναι ο καλός μαθητής που κάποτε θα γίνει με τη σειρά του Δάσκαλος και που θα επικρίνει τους συνεργάτες του; Ο καλός μαθητής που θα κρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με το αν έχουν τον ίδιο κραδασμό σε αδελφούς και μη αδελφούς ή ο «μεγάλος εσωτεριστής» που θα κρίνει επίσης τον κόσμο αναλόγως της Ακτίνας που τον επηρεάζει; Ο επιμελής εκείνος μαθητής που θα «σνομπάρει» εκείνους που δεν έλαβαν τη φώτιση και τη μύηση, ενώ εκείνος προφανώς θεωρεί ότι τις έχει;
Ας ξεκαθαριστεί μια και καλή αυτό. Οι Ακτίνες και οι Διδασκαλίες γενικότερα δεν δόθηκαν για να αποτελέσουν αιτία χωριστικότητας ούτε και αιτίες ρατσιστικής διάκρισης των ανθρώπων. Όποιος έχει την απατηλή αίσθηση ότι η συμμετοχή του σε μια ομάδα θα γίνει αιτία να λάβει αξιώματα και «μυήσεις» τότε πλανάται πλάνην οικτράν. Κανείς μας δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι έχει λάβει μύηση, ότι είναι μαθητής, δόκιμος ή ζηλωτής, ενώ δεν είναι πολλοί εκείνοι που γνωρίζουν την Ακτίνα της προσωπικότητάς τους αλλά ακόμη και όταν τη μάθουν χρησιμοποιούν τη γνώση αυτή προκειμένου, αναλόγως της ιδιαίτερης επιρροής τους να βοηθήσουν ολόκληρο τον κόσμο και όχι να εξυπηρετήσουν το προσωπικό όφελος, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με τη Δεξιά Ατραπό.
Εκείνοι που έχουν ταχθεί στην υπηρεσία χωρίς ιδιοτέλεια θεωρούν τους πάντες ως αδερφούς και προς τη βοήθειά τους στρέφουν τις δυνάμεις τους. Εάν κανείς διαπιστώσει το οποιοδήποτε πρόβλημα προσπαθεί με αγάπη να βοηθήσει συνεχίζοντας απερίσπαστος το έργο του και πολεμώντας με όλα εκείνα που σαν εμπόδια ξεπροβάλουν στο δύσκολο δρόμο που έχει διαλέξει. Η σοβαρή συμμετοχή σε μια σοβαρή ομάδα δεν είναι lifestyle, απαιτεί κόπους και θυσίες. Εάν πάλι το πρόβλημα δεν λύνεται αλλά επιδεινώνεται παρά τις όποιες προσπάθειες, τότε κανείς θεωρώ πως είναι καλύτερο να απομακρύνεται, χωρίς όμως να αδιαφορούμε για αυτόν αλλά συνεχώς να επικαλούμαστε βοήθεια και να είμαστε σίγουροι ότι θα δοθεί.

Η επιφύλαξη και η ανοιχτή πόρτα

Καμιά φορά κανείς μπορεί να πάρει απαντήσεις από εκεί που δεν το περιμένει, από μια κίνηση που μπορεί φαινομενικά να μοιάζει ασήμαντη αλλά στην πραγματικότητα έχει την ικανότητα να κινήσει μοχλούς που ούτε καν φανταζόμαστε. Δεν πάει πολύς καιρός που κι εγώ κατηγορήθηκα ότι προκαλούσα «αστάθεια» σε μια ομάδα και πως διακρινόμουν για την τάση μου για αξιώματα και τίτλους. Δεν θα μπω στη διαδικασία του να απολογηθώ για κάτι ούτε καν να εξηγήσω περισσότερα ή το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Η Εσωτερική Μαθητεία έχουμε ξαναπεί πως είναι ένας δύσκολος δρόμος και αναμφισβήτητα θα γίνουν λάθη από όλους και όλοι θα πέσουν θύματα πλάνης, αυταπάτης και θυμαπάτης. Αυτό είναι κατανοητό μεν αλλά δεν θα πρέπει να εφησυχάζουμε, πρέπει διαρκώς να είμαστε σε εγρήγορση, έτοιμοι να ξερριζώσουμε τα ζιζάνια από μέσα μας αλλά ταυτόχρονα να δείχνουμε κατανόηση τόσο σε εμάς όσο και στους άλλους. Η διαρκής (αυτο) επίκριση δεν πρόκειται να ωφελήσει κανέναν και τίποτα.
Μοιραία, λοιπόν, σε μια τέτοια περίπτωση κι επειδή είμαστε αδύναμες προσωπικότητες θα τεθεί το ζήτημα του ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Ποιός φταίει και ποιός είναι αθώος ή το κατά πόσο φταίνε και οι δύο και σε ποιό βαθμό ή ακόμα και το κατά πόσο είναι σημαντικό το να έχει κανείς δίκιο. Πως, άραγε μπορεί κανείς να εμπιστευτεί τον άλλο που ορίστηκε μπροστάρης, τη στιγμή που και αυτός ίσως να είναι θύμα μιας πλάνης; Η ανοιχτή πόρτα χθες με βοήθησε να κατανοήσω μερικά πράγματα και θα σας τα μεταφέρω χωρίς την αξίωση να συμφωνήσετε μαζί μου αλλά περιμένω από εσάς να ρωτήσετε την ψυχή σας για όλα αυτά τα ζητήματα.
Χρειάστηκε να επιστρέψω αργά στο σπίτι και προκειμένου να προετοιμαστώ για ύπνο, έπρεπε να μπω στο δωμάτιο όπου κοιμόταν ο αδερφός μου χωρίς όμως να ανάψω το φως και τον ενοχλήσω. Δουλειά όμως μες στο σκοτάδι δεν γινόταν, οπότε μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω την πόρτα του διπλανού δωματίου και να ανάψω εκεί το φως ωστε από τη μία να υπάρχει αρκετό για να κάνω τη δουλειά μου, από την άλλη να μην είναι τόσο έντονο που να τον ξυπνήσει. Και τότε μου δόθηκαν μερικές σκέψεις γύρω από αυτό που συζητάμε τώρα.
(συνεχίζεται)

Μεταφυσικός φόβος:όπου η Λογική καταργείται (μέρος δεύτερο)

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει σε ένα κατεξοχήν φοβικό περιβάλλον. Ένα μεγάλο μέρος των φόβων του, πιο μεγάλο από ότι πιστεύει ο κόσμος, σχετίζεται με μεταφυσικές επαφές. Εδώ και πολλούς αιώνες η ανθρωπότητα έχει μάθει να λειτουργεί με συγκεκριμένους τρόπους και να ερμηνεύει τον κόσμο στηριζόμενη σχεδόν αποκλειστικά στις αισθήσεις όπως τις γνωρίζει και σε όσα η επιστήμη θεωρεί, ακόμη και αν η ανθρωπότητα δεν μπορεί καν να είναι σίγουρη για την ορθότητά τους. Και όμως, υπάρχουν δυο περιπτώσεις που αυτή η «βεβαιότητα» των ανθρώπων καταρρέει. Σε ό,τι έχει να κάνει με τις επιστημονικές θεωρίες, οι περισσότερο «εξωτικές» από αυτές, όπως οι θεωρίες της σύγχρονης φυσικής για παράδειγμα, περίτρανα μας εισαγάγουν σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από εκείνον που γνωρίζουμε, ενώ σε ό,τι αφορά τις εμπειρίες γενικότερα, κάποιες φορές έρχεται η στιγμή που ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει εμπειρίες που τον κάνουν να δει τον κόσμο με άλλο μάτι και δεν είναι λίγες οι φορές που οι εμπειρίες αυτές συνοδεύονται από μεγάλο φόβο. Και είναι για αυτές που θα μιλήσουμε αμέσως παρακάτω.

Μεταφυσικές φοβικές εμπειρίες

Ας αφήσουμε την εμπειρία να μιλήσει περισσότερο από τη θεωρία σε αυτό το σημείο. Ο φόβος είναι μια συνηθισμένη αντίδραση για κάποιον που με κάποιον τρόπο έρχεται σε επαφή με πεδία που έως τότε δεν γνώριζε ότι υπάρχουν, όταν δηλαδή βιώνει εμπειρίες που, κατά τα λεγόμενά του, «δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν» Κομβικό σημείο είναι το ρήμα «δεν θα έπρεπε» στην παραπάνω πρόταση. Η παγιωμένη αντίληψή του για τον κόσμο και τις δυνάμεις του μπορεί εύκολα να καταρρεύσει ή τουλάχιστον να κλονιστεί σημαντικά, μιας και έως τότε δεν πίστευε ότι μπορεί να συμβούν εκείνα που αυτή τη στιγμή βιώνει. Ας μη φανταστεί κανείς πως εσκεμμένα χρησιμοποιώ υπερβολικές εκφράσεις και καταστάσεις, ο αριθμός των ανθρώπων που κυριολεκτικά άλλαξε η ζωή και η αντίληψή τους μετά από μια τέτοια εμπειρία, ανεξάρτητα από το πως μπορεί αυτή να εξηγηθεί, είναι πιο μεγάλος από όσο νομίζετε.
Εάν η εμπειρία εκείνη ήταν «καλή» (μιλώντας σε απλή γλώσσα), εάν δηλαδή για κάποιο λόγο έλειπε το φοβικό στοιχείο, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα μιας και συνήθως ο άνθρωπος θα νιώσει ένα δέος παράλληλα με μια αίσθηση γαλήνης και ασφάλειας. Εάν όμως το φοβικό στοιχείο ήταν έντονο, οι εξελίξεις είναι άσχημες. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να κοιμηθούν, φοβούνται να μένουν μόνοι, τρέμουν το σκοτάδι και τις σκιές και νιώθουν το κακό να παραμονεύει παντού, έτοιμο να ξεσπάσει με ανεξέλεγκτη μανία επάνω τους. Από εκεί και πέρα ο φόβος ακολουθεί τη δική του διαδρομή που εάν δεν ανακοπεί μπορεί πραγματικά να προκαλέσει διαταραχές της ψυχικής και με τη σειρά της της σωματικής υγείας. Τέτοιους ανθρώπους γνωρίζω πολλούς και ένας από αυτούς είναι κι εκείνος που σας γράφει το άρθρο αυτό.
Είναι σημαντικό στο σημείο αυτό να παραθέσουμε μερικά σημαντικά αποσπάσματα περί του φόβου, όπως δόθηκαν στην Alice Bailey από τον Θιβετανό, σε μια από τις συνεργασίες τους. » (Ο φόβος) Είναι προϊόν της άγνοιας και στα αρχικά του στάδια δεν είναι προϊόν εσφαλμένης σκέψης (…)  η δύναμη του φόβου επιδεινώνεται τρομακτικά απ’ τη σκεπτομορφή που οι ίδιοι δομήσαμε για τους ατομικούς μας φόβους και φοβίες. Αυτή η σκεπτομορφή αυξάνει σε δύναμη όσο την προσέχουμε, γιατί η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη, ωσότου κυριαρχηθούμε από αυτή. Οι άνθρωποι της δεύτερης ακτίνας είναι ιδιαζόντως θύματά της. Για την πλειοψηφία τους συνιστά τον Ένοικο στο Κατώφλι (…) ο φόβος είναι συχνά το κύριο εμπόδιο για ένα πολύ ζωτικό βήμα που θα μπορούσε να γίνει σε αυτή τη ζωή. (Δικές μου οι υπογραμμίσεις)
Πράγματι, ας αναλογιστεί ο καθένας από εμάς πόσο σημαντικά πράγματα θα είχε επιτύχει εάν δεν φοβόταν. Στο ίδιο κείμενο μας αποκαλύπτεται πως ο φόβος είναι μια από τις τρεις δυνάμεις που εμψυχώνουν την ουσία του αστρικού πεδίου. Οι τρεις αυτές δυνάμεις όταν συνενωθούν δημιουργούν τη μεγάλη Πλάνη. Να γιατί ο φόβος έχει περισσότερες συνέπειες από όσες νομίζουμε.
Είχα ισχυριστεί και παλιότερα και δεν το παίρνω πίσω ότι η συχνότατη ενασχόληση και σκέψη των χριστιανών πιστών και των καθοδηγητών τους, δεν θα πρέπει να απευθύνεται στο Διάβολο αλλά στο Θεό. Το να ασχολείται κανείς με αυτό δημιουργεί μια σκεπτομορφή ενισχυμένη από τις φοβικές σκέψεις και τα ερεβώδη συναισθήματα εκατομμυρίων πιστών και προβάλει ένας Διάβολος πανίσχυρος, πραγματικός αφέντης του κόσμου ετούτου, ενώ σαφώς και δεν είναι. Θα αναρωτηθεί κανείς «είναι τόσο απλό; Αν σταματήσουμε να τον σκεπτόμαστε θα πάψει αν υπάρχει;» Είναι και δεν είναι απλό διότι αφενός δεν είναι εύκολο να γίνει, αφετέρου δεν ισχυρίστηκε κανείς πως η Σκιά θα διαλυθεί και πλέον δεν θα υφίσταται. Η προσήλωση όμως στη Θεότητα και ο διαρκής αγώνας για την ανέλιξη επιφέρει αποτελέσματα σημαντικά, ένα από τα οποία είναι και η διάλυση του φόβου. Όπως είπε και ο Ιησούς, «ο ακολουθών εμοι ου μη περιπατήσει εν τη σκοτια αλλ’ έξει το φως της ζωής». Πράγματι, η «σκοτία» αναφέρεται τόσο στην πλάνη, την αυταπάτη και τη θυμαπάτη αλλά και στο γιο τους τον φόβο.

Όταν πηγαίνουμε γυρεύοντας

Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ αλλά λιγότερο από όσο θα συμβαίνει στο σύντομο μέλλον, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται για ζητήματα που διαπραγματευόμαστε εδώ. Ο κόσμος στρέφεται στη μεταφυσική αναζήτηση και τον απασχολούν ζητήματα ψυχής και πνευματικού κόσμου. Βλέπουμε να αναπτύσσονται ομάδες εσωτερικής αναζήτησης, λέσχες, ιστοσελίδες, περιοδικά και να αναπτύσσουν ποικίλη δραστηριότητα. Δυστυχώς όμως, αναπόφευκτο είναι πολλοί από εκείνους που καταπιάνονται με αυτά τα ζητήματα να μην είναι τόσο αξιόπιστοι όσο προβάλονται. Τα κίνητρα δεν είναι πάντοτε αγαθά αν και ως τέτοια παρουσιάζονται στον κόσμο. Διότι υπάρχουν πολλοί που από άγνοια (συχνό φαινόμενο) ή εσκεμμένα (λιγότερο συχνό) προσπαθούν μέσω κατώτερων δυνάμεων και κυρίως διαμέσου της υποβολής να «παίξουν» με τους ανθρώπους. Στην πρώτη περίπτωση οφείλουμε να τους παρεμποδίσουμε μεν αλλά περισσότερο να τους διαφωτίσουμε. Ου γαρ οιδασι τι ποιούσι, έχουν την πλάνη της δύναμης, ενώ στην πραγματικότητα συνήθως χρησιμοποιούν την υποβολή, αλιεύοντας επιδεκτικά θύματα. Σε μια άλλη κατηγορία, υπάρχουν εκείνοι που χωρίς να γνωρίζουν τίποτε αρέσκονται στο να πειραματίζονται με αστρικά ταξίδια, μεντιουμισμό, «ενεργοποιήσεις των τσάκρα», επικλήσεις και τελετουργικά. Εάν γνώριζαν λίγο παραπάνω θα ήξεραν ότι δεν χρειάζεται κανείς να πέφτει στην κινούμενη άμμο αλλά θα επέλεγαν πιο σταθερό έδαφος. Έχω ζωηρές επιφυλάξεις κι ενστάσεις σε όλες αυτές τις τεχνικές. Δεν θα εμπιστευόσασταν ποτέ κανέναν να σας κάνει χειρουργική επέμβαση ακολουθώντας οδηγίες από σύγγραμμα χειρουργικής. Γιατί να εμπιστευτείτε το νου και την ψυχή σας σε χέρια αδαών; Αλλά ακόμη και γνώστες να είναι μέχρι κάποιου σημείου, αλήθεια, τι θεωρείτε πως θα σας προσφέρει ένα αστρικό ταξίδι;
 Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι χειρότερα, μιας και εκείνοι είναι γνώστες κάποιων δυνατοτήτων που προσφέρονται, τις οποίες και εξασκούν για ιδιοτελείς δόλιους σκοπούς. Πρόκειται για θύματα της Σκιάς που θα υποστούν αργά ή γρήγορα το μπούμερανγκ. Οι τύποι αυτοί δραστηριοποιούνται έντονα μέσα στο διαδίκτυο και συνήθως διακρίνονται για την εμμονή τους με το χρηματικό κέρδος και το σεξ, δυο τομείς για τους οποίους έχω εκφράσει τις έντονες επιφυλάξεις μου από παλιά. Τελικά η επιλογή της λέξεως «επιφυλάξεις» ήταν πολύ πιο ευγενική από όσο θα έπρεπε. Ας αντικατασταθεί από τη λέξη «αντίθεση». Οπουδήποτε σε αυτά υπάρχει χρηματική απολαβή συνιστά δόλο κι εξαπάτηση. Εκείνος που θέλει να βοηθήσει το συνάνθρωπό του στην εξέλιξή του δεν ζητάει λεφτά. Οπουδήποτε σας υπόσχονται να σας διδάξουν την ισχυρή σεξουαλική μαγεία, επιθυμούν απλά άβουλους εραστές. Η ανταμοιβή τους είναι ψυχική τελμάτωση, σωματικές διαταραχές και όλες οι συνέπειες της πλάνης και της εκτροπής από τον κοσμικό νόμο. Γιατί να σχετιστείτε μαζί τους; Ο καθένας αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών του.

Επίλογος

Ιδιοτελής επιθυμία, φόβος, σεξουαλική έλξη είναι οι τρεις δυνάμεις που εμψυχώνουν την ουσία του Αστρικού Πεδίου. Όταν οι δυνάμεις αυτές συνενωθούν δημιουργούν τη μεγάλη Πλάνη. Ισχυρές δυνάμεις και οι τρεις, εξαιρετικά καθοριστική η επίδρασή τους στον άνθρωπο. Για ποιό λόγο να φοβάται κανείς όταν η προστασία που του παρέχεται από τον αόρατο κόσμο είναι πολύ ισχυρότερη; Για ποιό λόγο πρέπει κανείς να περνάει τη ζωή του φοβούμενος πράγματα και καταστάσεις που συνήθως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και την αλήθεια;
Το είχαμε αναφέρει ξανά στο άρθρο για την ψυχική άμυνα, ας το πούμε άλλη μια φορά. Τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Εάν δεν αφήσουμε μόνοι μας ανοιχτή την κερκόπορτα, κανείς εχθρός δεν μπορεί να μας διαπεράσει. Ας μην έχει καμία εξουσία ο φόβος πάνω μας, γιατί η ψυχή στο επίπεδό της δεν φοβάται τίποτα. Ας μην χάνουμε χρόνο με ανούσιες φοβίες αλλά ας εμπιστευθούμε τη δύναμη του Θεού προς τον οποίο η ψυχή διακαώς επιθυμεί να επιστρέψει και ας γίνει αυτός το φως που θα φωτίζει τα σκοτάδια μας.

Μεταφυσικός φόβος: όπου η Λογική καταργείται

Αφορμή για το σημερινό άρθρο στάθηκε μια σειρά από συγχρονικότητες που σχετίζονταν με το Φόβο τις προηγούμενες ημέρες. Σε μια συζήτηση με έναν καλό φίλο και συνάδελφο, μου ανέφερε πως ακόμη και την ίδια την Παναγία να «έβλεπε» θα τρομοκρατούνταν και αισθανόταν φόβο απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ένας άλλος, αναγνώστης του ιστολογίου μου διηγήθηκε εμπειρίες του που επίσης του προκάλεσαν φόβο, ενώ το ίδιο ακριβώς μου έχουν αναφέρει και άλλοι αναγνώστες που μου εμπιστεύτηκαν προσωπικά τους βιώματα, από την εποχή κιόλας που σχετιζόμουν με μια ομάδα, ενώ κατά τον πρόσφατο θάνατο ενός προσφιλούς συγγενικού προσώπου, η κόρη του αρνούνταν να κοιμηθεί, διότι φοβόταν πως θα έβλεπε τον πατέρα της. Κοντά σε αυτά, η συχνή μου επαφή με παράγωγα της λέξης «φόβος» (σε συνομιλίες, διαφημίσεις, τηλεοπτικά προγράμματα, ακόμη και σε βιβλία και περιοδικά με καταιγιστικό ρυθμό και ιδιαίτερα αυξημένη συχνότητα, ήταν οι παράγοντες που με ώθησαν στη συγγραφή του συγκεκριμένου άρθρου. Ας μιλήσουμε για το μεταφυσικό φόβο, λοιπόν και ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε μερικά πράγματα.

Φόβος, βιολογική και εξελικτική βάση

Ο φόβος είναι μια ενστικτώδης συμπεριφορά που σχετίζεται στενά με την αντίδραση θυμού. Η βιολογική βάση του φόβου βρίσκεται στον υποθάλαμο, τους αμυγδαλοειδείς πυρήνες και τον παρακοιλιακό πυρήνα, νευρικές δηλαδή δομές που βρίσκονται στον κροταφικό λοβό (είναι η περιοχή που σχεδόν κυκλικά βρίσκεται στους κροτάφους). Οι παραπάνω δομές δεν ανήκουν στον εγκεφαλικό φλοιό αλλά σε υποφλοιώδεις περιοχές και σχετίζονται με το αρχαιότερο εξελικτικά μέρος του εγκεφάλου ή με άλλα λόγια πρώτα δημιουργήθηκαν οι περιοχές που ελέγχουν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις και μετά αναπτύχθηκαν οι περιοχές των υψηλότερων εγκεφαλικών λειτουργιών, όπως της νόησης, του λόγου, της αφηρημένης σκέψης και των ανώτερων συναισθηματικών αντιδράσεων. Οι δομές αυτές του μεσεγκεφάλου σχετίζονται στενά με τη λειτουργία του νευρορμονικού συστήματος και, όπως έχει αποδειχθεί, η χειρουργική τους αφαίρεση προκαλεί σε πιθήκους την απώλεια του φόβου, την αυξημένη επιθετικότητα και την οπτική αγνωσία. Σε σχετικό πείραμα οι πίθηκοι, που υπό κανονικές συνθήκες τρομοκρατούνται από τα φίδια, όταν υποβλήθηκαν στην παραπάνω αφαίρεση χωρίς φόβο τους επιτέθηκαν και τα έφαγαν.
Η φοβική αντίδραση υπάγεται στις αντιδράσεις stress, οπότε και από τη διέγερση των επινεφριδίων παράγονται αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης και τελικά κορτιζόνης, η οποία ασκεί εκτεταμένες αντιδράσεις σε πολλά όργανα – στόχους. Υπάρχει εφίδρωση, αυξημένη καρδιακή λειτουργία, ανακατανομή της αιματικής ροής με αύξησή της στους σκελετικούς μύες, συστολή της κόρης του οφθαλμού, αυξημένος ρυθμός αναπνοών, αύξηση της αρτηριακής πίεσης και πολλές άλλες αντιδράσεις. Παρατηρούμε, δηλαδή, πως σε συνθήκες stress ο οργανισμός προετοιμάζεται ώστε να τις αντιμετωπίσει.
Από την άλλη ο φόβος θεωρείται ως ένας μηχανισμός προστασίας από ένα ερέθισμα που πιθανώς να είναι επιβλαβές για τον οργανισμό. Είναι ο φόβος και οι μηχανισμοί του που προστατεύουν τα ζώα και ανάμεσά τους και τον άνθρωπο από βλαπτικά ερεθίσματα που μπορεί να έχουν από μικρές έως και εξαιρετικά εκτεταμένες ζημιές στον οργανισμό. Ο φόβος, όμως, είναι και κάτι που μαθαίνεται.

Ο ανθρώπινος φόβος και οι υποβολείς του

Ο φόβος είναι ένα από τα παγκόσμια προβλήματα και υπάρχουν πολλές όψεις του. Ο άνθρωπος συνηθίζει να φοβάται για το μέλλον του, για εκείνο που δεν γνωρίζει, για εκείνο που δεν βλέπει και για εκείνο που νομίζει και έχει πολλή βοήθεια στο να φοβάται. Ο κινηματογράφος είναι ένας κατεξοχήν μηχανισμός πρόκλησης φόβου, λόγω των ισχυρών επιδράσεών του σε συλλογικούς φόβους, τους οποίους φροντίζει καλά να εκμεταλλευτεί. Τον ίδιο ρόλο, από όσο παρατηρώ, παίζουν και τα δελτία ειδήσεων τα οποία εσκεμμένα καλλιεργούν φοβικό κλίμα με παρόμοιο τρόπο αλλά και άλλοι φορείς, όπως για παράδειγμα πολλές θρησκείες. Σε ό,τι αφορά στη χριστιανική θρησκεία, θλίψη προκαλεί το γεγονός ότι «πήραν» το Θεό, από την κεντρική θέση που του αρμόζει και τον μετέτρεψαν απλά σε ένα «τάλισμαν» (ας μου επιτραπεί η λέξη και η διατύπωση) προστασίας από το Διάβολο. Από την άλλη πλευρά, γεμίζοντας ενοχές τον πιστό για μια σειρά απο ζητήματα, υπερφότωσαν το συλλογικό ασυνείδητο με σαδομαζοχιστικού τύπου τιμωρίες των «αμαρτωλών» και αυτό, με τη σειρά του, δημιουργεί έναν εξαιρετικά ισχυρό φόβο για την αποκαλούμενη «άλλη ζωή». Κοντά σε αυτά, με τη δαιμονοποίηση οποιασδήποτε θεωρίας ή πρακτικής θεωρήθηκε εχθρική προς τη θρησκεία, ο φόβος των τιμωριών εξαιτίας της παρέκκλισης από το Δόγμα που θεσπίστηκε, ενισχύθηκε και γιγαντώθηκε η φοβική σκεπτομορφή, απίστευτα δυναμωμένη από τους φόβους εκατομμυρίων πιστών.

Ο φόβος για το άγνωστο

Είπαμε και παραπάνω ότι ο άνθρωπος συνηθίζει να φοβάται εκείνο που δεν γνωρίζει ή για εκείνο που νομίζει. Ας το εξηγήσουμε λίγο αυτό. Είμαστε έτσι φτιαγμένοι και μαθημένοι ώστε να νιώθουμε καλά με εκείνο που ξέρουμε, με εκείνο για το οποίο έχουμε εμπειρία. Οτιδήποτε μας ξενίζει συνήθως μας φοβίζει κιόλας, στην καλύτερη περίπτωση στην αρχή, μέχρι να μας γίνει γνωστό και να διαπιστώσουμε ότι δεν μας απειλεί. Πάνω σε αυτό μάλιστα στηρίζονται κάποιες μέθοδοι καταστολής του φόβου. Μια από τις πρώιμες προσπάθειες καταστολής του φόβου είναι και η ονοματοθεσία, που στην ουσία μπορεί κανείς να πει ότι, εκτός των άλλων αναγκών, λειτούργησε και ως μια μέθοδος εξορκισμού του φόβου του αγνώστου. Έτσι ο άνθρωπος φοβάται οτιδήποτε ξεφεύγει (ή θεωρεί ότι ξεφεύγει) από τις γνωστές του πέντε αισθήσεις και γενικά από την παγιωμένη άποψη που έχει για τον κόσμο.
Ο άνθρωπος, εξαιτίας των παραπάνω, φοβάται κι εκείνο που νομίζει πως «έτσι είναι», γιατί αυτό τον έκαναν να πιστέψει οι υποβολείς του φόβου που προαναφέρθηκαν. Έτσι, σε ό,τι αφορά στα μεταφυσικά, φοβάται κανείς για παράδειγμα να πάει σε νεκροταφείο τη νύχτα, για το φόβο των φαντασμάτων ή φοβάται να καταπιαστεί με θέματα που θεωρούνται ταμπού γιατί δήθεν τα «στοιχειώνει ο Διάβολος». Ένας από τους φόβους που είχα κι εγώ για χρόνια, πριν ασχοληθώ με αυτά που ασχολούμαι, ήταν ο φόβος του νεκρού σώματος. Η αιτία του δεν ήταν αυτό που θα έλεγε ένας ψυχολόγος, ότι δηλαδή υποσυνείδητα φοβάμαι το δικό μου θάνατο αλλά η ανόητη έμμονη ιδέα, υποβεβλημένη από τον κινηματογράφο, ότι το νεκρό σώμα θα ζωντανέψει. Και με το παράδειγμα αυτό ερχόμαστε να εξετάσουμε την υποβολή, που τόσο μεγάλο ρόλο παίζει στο σημερινό μας θέμα.

Υποβολή και αυθυποβολή

Τόσο η μία όσο και η άλλη εισέρχονται στον άνθρωπο χωρίς τη μεσολάβηση του συνειδητού νου αλλά κατευθύνονται απευθείας προς το υποσυνείδητο. Η διαφορά τους είναι ότι η πρώτη προέρχεται από διαφορετικό νου ενώ η δεύτερη από τον δικό μας. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι εύκολοι στις (αυθ)υποβολές και άλλοι που είναι δυσκολότεροι, ενώ υπάρχουν επίσης και άνθρωποι που με διάφορες τεχνικές μπορούν να υποβάλουν κάποιον άλλο.
Στην αυθυποβολή, εντελώς απλοϊκά, σχηματίζεται μια εικόνα στο συνειδητό νου, η οποία στη συνέχεια «βυθίζεται» στον υποσυνείδητο κι από εκεί αντλεί τη δύναμή της. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα, προσπαθώντας να προτείνουμε μια εξήγηση για το φόβο του νεκροταφείου. Ο συνειδητός νους αρχίζει να σχηματίζει φανταστικές εικόνες φαντασμάτων και άλλων τρόμων. Οι εικόνες αυτές «κατέρχονται» στο υποσυνείδητο, όπου και ταυτίζονται με αρχετυπικούς φόβους, όπως είναι ο φόβος της επόμενης ζωής και του θανάτου και από τον υποσυνείδητο φόβο εκλύονται τα φαινόμενα του φόβου που αναφέραμε, στα οποία πρέπει να συμπεριληφθεί και η δημιουργία σκεπτομορφών που «τρέφονται» από τα φοβικά συναισθήματα και μπορεί να γιγαντωθούν τόσο όσο κανείς δεν περιμένει.
(συνεχίζεται)

Ο ιερός αριθμός επτά και οι Ακτίνες (μέρος δεύτερο)

Στο πρώτο μέρος του άρθρου παρουσιάσαμε τις κεκαλυμμένες αναφορές στις Επτά Ακτίνες, μιλήσαμε για τη σημασία του αριθμού 7 και κάναμε ενδιαφέρουσες αναλογίες στηριγμένοι στην Καμπάλλα. Σήμερα θα προχωρήσουμε λίγο πιο κάτω, στηριγμένοι στο σπουδαίο έργο της Αποκρυφίστριας Alice Bailey, η οποία άφησε πολλές πληροφορίες για τις Επτά Ακτίνες και τις αντιστοιχίες τους στο ογκώδες της σύγγραμμα «Πραγματεία περί των Επτά Ακτίνων» αλλά και διάσπαρτα στο σύνολο του έργου της.
Η Alice Bailey, επιγραμματικά, θεωρεί ότι κάθε ψυχή έχει τη δική της Ακτίνα που την επηρεάζει. Η Ακτίνα της ψυχής παραμένει η ίδια σε όλες τις ενσαρκώσεις, ενώ η Ακτίνα της προσωπικότητας μπορεί να διαφέρει από ενσάρκωση σε ενσάρκωση. Εκτός όμως από την ψυχή και την προσωπικότητα, υπάρχουν Ακτίνες που επηρεάζουν κύκλους, πλανήτες, έθνη και σε αυτή τη γνώση στήριξε πολύ ενδιαφέρουσες μελέτες της. Οι Ακτίνες, όπως είδαμε και πριν, εκπορεύονται από τη Θεότητα, που με τη σειρά της τις «διοχετεύει» στον Πλανητικό Λόγο (Σάνατ Κουμάρα). Άλλες απόψεις αναφέρονται και στην ύπαρξη Γαλαξιακών Λόγων που στέλνουν τις Ακτίνες αυτές στους Ηλιακούς και μετά στους Πλανητικούς Λόγους, ενώ στην ανθρωπότητα διαχέονται διαμέσου των Κυρίων της Μεγάλης Λευκής Αδερφότητας, για την οποία υπάρχουν αρκετές αναφορές τόσο στην Alice Bailey όσο και αλλού. Η τελευταία αναφέρει πως οι Κύριοι αυτοί βρίσκονται ενσαρκωμένοι στο υλικό ή στο αιθερικό πεδίο, με τα φυσικά τους σώματα να κατοικούν σε συγκεκριμένους τόπους αλλά να μην υποβάλονται σε συνηθισμένους περιορισμούς του υλικού πεδίου. Σκοπός τους είναι η εξύψωση της ανθρωπότητας και σε ό,τι αφορά στις Ακτίνες, είναι οι εκφραστές της. Κατά το παρελθόν κυριάρχησε η άποψη ότι οι Διδάσκαλοι αυτοί είναι Θιβετιανοί ή Ινδουιστές, όμως αυτό δεν είναι σωστό και πιθανώς συνέβη προκειμένου να διαφυλαχθούν οι ταυτότητες των Διδασκάλων και να μην αποκαλυφθούν κάποιες παράμετροι που δεν θα έπρεπε.
Παρά τις μικροδιαφοροποιήσεις σχετικά με την Ακτίνα επιρροής και τον Διδάσκαλο, εμείς θα παραθέσουμε την κατηγοριοποίηση στηριγμένοι στην Alice Bailey, για αυτό ο αναγνώστης δεν θα πρέπει να παραξενευτεί εάν έχει υπόψη του κάτι διαφορετικό. Στην αριστερή στήλη είναι η Ακτίνα, στη μεσαία η επιρροή της, στη δεξιά ο Διδάσκαλος και δίπλα του ο πλανήτης, το τσάκρα της αντιστοιχίας και το ορυκτό που «συμπυκνώνει» μέσα του τη δύναμη της Ακτίνας. Στην εποχή που ζούμε η 6η Ακτίνα φεύγει ταχέως από την ενσάρκωση και η ανθρωπότητα σύντομα θα βιώσει τις επιδράσεις της 7ης Ακτίνας.

1η. Θέληση – Δύναμη. Μορύα. Πλούτωνας. Σαχασράρα. Διαμάντι.
2η. Αγάπη – Σοφία. Κουθούμι. Ήλιος/ Δίας. Αναχάτα. Ζαφείρι.
3η. Ενεργός Νοημοσύνη. Παύλος ο Βενετός. Γη/ Κρόνος. Βισούντι. Σμαράγδι.
4η. Αρμονία. Σέραπις. Σελήνη / Ερμής. Σβαντισχάνα. Ίασπις.
5η. Επιστήμη. Ιλαρίων. Αφροδίτη. Άτζνα. Τοπάζι.
6η. Αγάπη – Αφοσίωση. Ιησούς. Άρης – Ποσειδώνας. Μανιπούρα. Ρουμπίνι.
7η. Τελετουργική Μαγεία. Ρακόζι. Ουρανός. Μουλαντάρα. Αμέθυστος.

Υπάρχουν επίσης και αντιστοιχίες με τα διάφορα χρώματα αλλά σε αυτό το σημείο δεν υπάρχει λόγος να ανφερθούμε σε αυτό. Από αυτές τις 7 Ακτίνες οι τρείς πρώτες είναι οι βασικές, οι θεμελιώδεις (οι όψεις της Ενάδας) και όπως προαναφέρθηκε επηρεάζουν την ψυχή, την προσωπικότητα, τον πλανήτη, τα έθνη και τους διάφορους φορείς – σώματα. Κι επειδή η 2η Ακτίνα είναι η Ακτίνα της Αγάπης, η Αγάπη ενυπάρχει σε όλες τις υπόλοιπες. Φυσικά, ο παραπάνω συνοπτικός πίνακας και οι λίγες επεξηγήσεις που παραθέτω, δεν καλύπτουν το θέμα των Ακτίνων παρά εντελώς γενικά και επιφανειακά. Ο ενδιαφερόμενος παραπέμπεται στις πραγματείες της Helena Blavatsky και της Alice Bailey για περισσότερες πληροφορίες. Είναι σημαντικό όμως να παρατεθεί το παρακάτω απόσπασμα από το έργο της «Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας», για εκείνους τους αναγνώστες που ενδιαφέρονται για μια πιο διεισδυτική ματιά. » Η υποακτίνα στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, η μικρότερη αυτή ακτίνα που ποικίλει από ενσάρκωση σε ενσάρκωση, προσδίδει σε μεγάλο βαθμό το χρωματισμό του σε αυτή τη ζωή. Είναι η δευτερεύουσα χροιά του. Μην ξεχνάτε ότι η πρωτεύουσα ακτίνα της Ενάδας συνεχίζεται στους αιώνες. Δεν μεταβάλλεται. Είναι μια από τις τρεις κύριες ακτίνες που τελικά συνθέτουν τους υιούς των ανθρώπων. Η ακτίνα του Εγώ ποικίλει από γύρο σε γύρο και στις πιο εξελιγμένες ψυχές από φυλή σε φυλή και περιλαμβάνει μια από τις πέντε ακτίνες της τωρινής μας εξέλιξης. Είναι η κυριαρχούσα ακτίνα στην οποία δονείται το αιτιατό σώμα του ανθρώπου (…) Η ακτίνα της προσωπικότητας ποικίλει από ζωή σε ζωή, μέχρι να καλυφθεί η γκάμα των επτά υποακτίνων της Εναδικής Ακτίνας.»Επίλογος

 

 Νομίζω πως ρίξαμε όσο φως ήταν δυνατό σε αυτό το βαθύ σημείο του Εσωτερισμού, σε ένα από τα πλέον δύσκολα θέματα με τα οποία έχουμε ασχοληθεί έως τώρα. Διάνοιες μεγαλύτερες από τη δική μου έχουν ασχοληθεί διεξοδικότερα και σε εκείνες πρέπει να ανατρέξει κανείς. Εγώ θα είμαι ικανοποιημένος εάν οι απλοϊκές μου αναφορές σταθούν αφορμή ώστε ο αναγνώστης να συνεχίσει την προσωπική του μελέτη.
Στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί μια επισήμανση. Χρησιμοποιώ χωρία της χριστιανικής φιλολογίας, καθώς και σε μεγάλο βαθμό τη χριστιανική παράδοση για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι πως αυτή την παράδοση γνωρίζω καλύτερα. Ο δεύτερος δεν χρειάζεται να αναφερθεί. Το ζήτημα των Ακτίνων, όπως και άλλα που έχουμε θίξει, δεν περιορίζεται στο χριστιανισμό. Όποιος ειδικεύεται σε άλλους τομείς, μπορεί να χρησιμοποιήσει τις αντίστοιχες γνώσεις για να διαπραγματευθεί το θέμα.
Μέσα από τη χριστιανική παράδοση, λοιπόν, προτρέπω εκείνον που επιθυμεί περισσότερη έρευνα να ψάξει μόνος του στην Αποκάλυψη και να βρει τους ιερούς αριθμούς που κρύβονται σε αυτήν. Είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσει την επανάληψη του αριθμού επτά και των παραγώγων του. θα δει αυτό τον αριθμό να εκπορεύεται από το Θεό είτε ως Πνεύματα προ του Θρόνου είτε ως τιμωρίες. Θα τον δει στις διαστάσεις της Νέας Ιερουσαλήμ, τα τείχη της οποίας θα δει πως είναι στρωμένα με τους πολύτιμους λίθους που αναφέραμε στις αντιστοιχίες, θα βρει ότι 144.000 είναι ο αριθμός των διασωθέντων κατά την τελική κρίση, γενικά θα δει πως το βιβλίο αυτό είναι κυριολεκτικά δομημένο επάνω στο 7 και τα παράγωγά του και όχι μόνο.

Ο ιερός αριθμός επτά και οι Ακτίνες

«Η Σύναξις των Αγίων του Παραδείσου» λέγεται η διπλανή εικόνα από έναν ρωμαιοκαθολικό ναό και αποτελεί συνηθισμένο θέμα της χριστιανικής εικονογραφίας, απεικονίζοντας το Θεό – Πατέρα, τον Υιό – Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, μαζί με Αγγέλους και Αγίους. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως τίποτε ιδιαίτερο δεν κρύβεται στην εικόνα αυτή και να μη σκεφτεί τίποτε περισσότερο. Όμως μια προσεκτικότερη ματιά κι ένας συνδυασμός γνώσεων, παρατηρήσεων και συσχετισμών που θα αναλυθούν παρακάτω, θα μας εισαγάγει σε ένα θέμα περίεργο όσο και δύσκολο: τον αριθμό 7 και τη σημασία του στις θρησκείες και τις μυθολογίες.

Η «εμμονή» με το 7

Αν ψάξει κανείς θα διαπιστώσει ότι ο αριθμός επτά παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στις θρησκείες μιας και θα τον δει να αναφέρεται δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες φορές. Μαζί με τους αριθμούς 1, 3, 9, 12 και τα παράγωγά τους, φαίνεται να αποτελεί έναν από τους λεγόμενους «ιερούς» αριθμούς από την εποχή κιόλας των Πυθαγόρειων και όπως θα δούμε και από παλιότερα. Είμαστε της άποψης ότι αυτές οι «εμμονές» των αρχαίων δεν ήταν τυχαίες, καθώς οι αριθμοί συμβόλιζαν και εξέφραζαν πολύ περισσότερα από απλά αριθμητικά σύμβολα, Θεϊκές, Κοσμικές Αρχές, για αυτό και από πολύ νωρίς τα μαθηματικά «θεοποιήθηκαν», θεωρώντας ότι διαμέσου αυτών εκφράζεται η θεϊκή βούληση και το Σχέδιο. Το 7 είναι ένας από αυτούς τους αριθμούς που χρησιμοποιήθηκε πολύ, ίσως πιο πολύ ακόμη και από το ιερό 3. Ας δούμε μερικές από τις χρήσεις του: Οι επτά ημέρες της Δημιουργίας, ο πόλεμος των Επτά επί Θήβας, επτά φορές περιελήχθη ο Οφίων γύρω από το κοσμικό αβγό, επτάλοφη Ρώμη, επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, επτά ημέρες της εβδομάδας, επτά ιεροί πλανήτες ορατοί με γυμνό μάτι, οι επτά Ρίσι του Ινδουισμού, επτά νότες του πενταγράμμου, οι επτά ουρανοί, επτά είναι ο αριθμός του Γιανγκ, επτά ισχυροί Αρχάγγελοι, επτά άστρα, σφραγίδες, σάλπιγγες στην Αποκάλυψη, επτά αρχαίες εκκλησίες στο ίδιο βιβλίο, επτά χάριτες του Αγίου Πνεύματος, επτά εκπορεύσεις στην Καμπάλλα, επτά πνεύματα προ του Θρόνου, επτά θανάσιμα αμαρτήματα, επτά Κλιφώθ, επτά οι κεφαλές του Θηρίου στην Αποκάλυψη, το εβραϊκό ημερολόγιο στηρίζεται σε σχέσεις του αριθμού επτά, επτά φορές γύρισαν τα τείχη της Ιεριχώ πριν γκρεμιστούν, ο Ιησους είναι 77ος απόγονος στο Ευαγγέλιο του Λουκά, όσες φορές ζητάει από τον Πέτρο να συγχωρήσει στο Κατά Ματθαίον.
Φυσικά τα παραπάνω δεν είναι παρά λίγες ενδεικτικές αναφορές αλλά ψάχνοντας κανείς θα βρει περισσότερες και εξίσου περίεργες, όπως για παράδειγμα ότι σε απεικονίσεις του Μίθρα εκπέπονται επτά ακτίνες από το κεφάλι του, όσες επίσης από το Άγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη, ενώ επίσης επτά είναι οι Βάλαρ στο έργο του Τόλκιν, επτά τα μυστήρια της Εκκλησίας και επτά άμφια φοράει ο Επίσκοπος.
Ιδιαίτερα στη χριστιανική παράδοση, αν και όχι μόνο σε αυτή, πλήθος αναφορών υπάρχει για τον αριθμό επτά. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, ανάμεσα σε άλλα, διαβάζουμε τα εξής: » και επιστρεψας ειδον επτα λυχνιας χρυσας (…) και εχων εν τη δεξια χειρι αυτου αστερας επτα (…) οι επτα αστερες αγγελοι των επτα εκκλησιων εισι και αι λυχνιαι αι επτα, επτα εκκλησιαι εισιν (…)  και επτά λαμπάδες πυρος καιομεναι ενωπιον του Θρονου, αι εισι τα επτα πνευματα του Θεου (…) και εν μεσω των πρεσβυτερων αρνιον εστηκος ως εσφαγμενον, εχον κερατα επτα και οφθαλμους επτα, α εισι τα επτα πνευματα του Θεου αποστελλομενα εις πασαν την γην.» Εάν κανείς μελετήσει παρακάτω θα βρει πολλές ακόμη αναφορές αλλά, όπως είπαμε, αυτές δεν περιορίζονται στο χριστιανισμό. Για κάποιο λόγοι οι λαοί επέλεξαν το επτά ως έναν από τους ισχυρούς θείους αριθμούς και το γιατί θα το καταλάβουμε μελετώντας δυο σημαντικές αποκρυφίστριες.

Η Έλενα Μπλαβάτσκι και τα «μυστήρια της εβδομάδας»

H Helena Blavatsky, στο σημαντικό της έργο «Μυστική Δοξασία» και στο κεφάλαιο «τα μυστήρια της εβδομάδας» αναφέρει τα εξής διαφωτιστικά: » Αυτοί οι ιεροί αριθμοί 3, 4, 7 είναι οι ιεροί αριθμοί του Φωτός, της Ζωής και της Ενότητας, ιδιαίτερα στην παρούσα μανβαντάρα, τον κύκλο ζωής μας. Από αυτούς, ο 7 είναι ο κύριος αντιπροσωπευτικός αριθμός». Και συνεχίζει παρακάτω μια διεισδυτική ερμηνεία αρχαίων γνώσεων που αξίζει να παρακολουθήσουμε περιληπτικά. «Saptaparna είναι το αποκρυφιστικό όνομα του ανθρώπου. Σημαίνει φυτό με 7 φύλλα και αυτό το όνομα έχει μεγάλη σημασία στους βουδιστικούς μύθους. Την ίδια σημασία έχει και στους ελληνικούς μύθους. Το ελληνικό γράμμα Ταυ σχηματίζεται από το σύμβολο του 7 και το ελληνικό γράμμα Γάμμα είναι το σύμβολο της ζωής και της αιώνιας ζωής, επειδή το Γάμμα είναι το γράμμα της Γαίας και της αιώνιας ζωής επειδή το 7 συμβολίζει τη ζωή που συνδέεται με την αιώνια ζωή, με άλλα λόγια το διπλό σύμβολο του τετραγώνου με το τρίγωνο επάνω συμβολίζει τον επταπλό άνθρωπο».
Πιο κάτω, μέσα από μια λεπτομερειακή ανάλυση δίνονται επίσης ενδιαφέρουσες πληροφορίες που έχουν ως εξής. Το τρία και το τέσσερα εκφράζουν το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο αντίστοιχα, η ένωσή τους δίνει το 7, τον ολοκληρωμένο επταπλό άνθρωπο, εκείνον που «πατάει» στο μη εκδηλωμένο (το 3) και στο εκδηλωμένο – μορφικό (το 4, που είναι και ο αριθμός των Στοιχείων), με απλά λόγια στον άνθρωπο ψυχί τε και σώματι. Η ένωση της αρσενικής αρχής, η οποία συμβολίζεται με κάθετη γραμμή και της θηλυκής που εκφράζεται με την οριζόντια, μας δίνει τον ισοσκελή Σταυρό που εκφράζει την επικράτηση του Θεού στο σύνολο της ορατής και αόρατης Κτίσης. Πολλά περισσότερα θα μπορούσαν να ειπωθούν εδώ αλλά δεν χρειάζεται. Ας σημειωθούν μόνο τα επόμενα λόγια της Blavatsky, που θα μας οδηγήσουν στην παρουσίαση των Επτά Ακτίνων παρακάτω. «Όπως όλοι οι άλλοι πλανήτες του Ηλιακού μας συστήματος έτσι και η Γη έχει Επτά Λόγους, τις εκπορευόμενες Ακτίνες από τον Πρωτόγονο ή εκδηλωμένο Λόγο, αυτόν που θυσιάζει τη σάρκα του, το σύμπαν, προκειμένου να ζήσει ο κόσμος και κάθε πλάσμα να έχει συνειδητή ύπαρξη…» Αυτές οι επτά Ακτίνες είναι δέσμες φωτός (ένα σύνολο ύλης και πνεύματος, ενέργεια σε μορφή κύματος είναι οι πλησιέστερες περιγραφές που μπορούν να δοθούν), οι οποίες αποτελούν θεμέλιες βάσεις του Σύμπαντος και των κόσμων. Εκπορεύονται από τη Θεότητα στους Ηλιακούς Λόγους και από εκεί με τη σειρά τους στους Πλανητικούς Λόγους και στο σύνολο της ζωής και των ψυχών του κάθε πλανήτη. Σύμφωνα με τη Blavatsky, οι Επτά Ακτίνες αποτελούν θεϊκές εκπορεύσεις που στις θρησκείες ονομάστηκαν «θεοί», «άγγελοι» και «δυνάμεις», νοήμονες δηλαδή οντότητες που στο χριστιανισμό αναφέρονται ως Επτά Ισχυροί Αρχάγγελοι ή Επτά Πνεύματα προ του Θρόνου ή Επτά Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Όπου οι αναλογίες γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέρουσες

Προχωρώντας λίγο το συλλογισμό μας, μπορούμε από μόνοι μας να κάνουμε ακόμη πιο ενδιαφέροντες συλλογισμούς. Οι Επτά Ακτίνες του Ηλιακού Λόγου «περνούν» διαμέσου του Πλανητικού Λόγου. Στον Εσωτερισμό ο Πλανητικός αυτός Λόγος ονομάζεται «Σάνατ Κουμάρα» και πρόκειται για μια οντότητα που ενσαρκώθηκε στο αιθερικό πεδίο της Γης πριν από 18.000.000 χρόνια και συνήθως σε αυτόν αναφέρονται ως «Θεό της Γης», παρόμοιοι όμως υπάρχουν σε πολλούς άλλους πλανήτες. Ο Σάνατ Κουμάρα είναι επικεφαλής της πλανητικής Ιεραρχίας και λέγεται πως η εμφάνισή του είναι εκείνη ενός 16χρονου αγοριού.
Στο καββαλιστικό Δέντρο της Ζωής τα Σεφιρώθ που βρίσκονται στην Εκδήλωση, δηλαδή λιγότερο ή περισσότερο κοντά στο πεδίο της Μορφής, είναι Επτά. Σχηματικά αποτελούν ένα τετράγωνο (αριθμός 4- εκδηλωμένο Πνεύμα), ενώ τα τρία ανώτερα αποτελούν τρίγωνο που βρίσκεται από επάνω τους (αριθμός 3, μη εκδηλωμένο, μακριά από το μορφικό πεδίο). Όπως είπαμε παραπάνω, το σύνθετο αυτό σύμβολο αποτελεί τον Επταπλό Άνθρωπο. Οι Επτά Ακτίνες αντιστοιχούν στα Επτά Σεφιρώθ και «διανείμονται» μέσω του Σάνατ Κουμάρα, του ενσαρκωμένου στο αιθερικό πεδίο της Γης, το οποίο αντιστοιχείται στο Γεσούντ, τη σφαίρα της Σελήνης, το αιθερικό πεδίο. Οι αναλογίες, λοιπόν, συμφωνούν, πόσω μάλλον αν λάβουμε υπόψη ότι η κάθε Σεφίρα, η κάθε μία δηλαδή θεϊκή εκπόρευση θεωρείται από τους Καββαλιστές ότι αντιπροσωπεύει έναν Αρχάγγελο στο πεδίο του Μπριά και όλες μαζί εκπορεύονται μακροσκοπικά από την Τριάδα κι εκείνη με τη σειρά της από την Ενάδα, την ίδια δηλαδή τη Θεότητα.
(συνεχίζεται)

Εσωτερική Μαθητεία

Κάθε φορά που ξυπνάει μέσα στον άνθρωπο η λαχτάρα της Εσωτερικής Μάθησης, η επιθυμία του αυτή, αν είναι αγνή, ειλικρινής και ανιδιοτελής αφήνει ένα στίγμα στα Εσωτερικά Πεδία. Φανταστείτε να χτυπάει κάποιου είδους «συναγερμός» αν και οι παρομοιώσεις έχουν περισσότερη αξία στην κατανόηση και όχι στην περιγραφή της κατάστασης. Αφού το «σήμα» αυτό ελεγχθεί, τότε εκείνοι που στα Πεδία αυτά έχουν επιφορτιστεί με τούτο το ρόλο φροντίζουν να φέρουν σε επαφή τον άνθρωπο με κάποιον δάσκαλο, έναν συνάνθρωπό του, δηλαδή, που μπορεί να λειτουργήσει ως καθοδηγητής στο υλικό πεδίο. Ο δάσκαλος εκείνος δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε εξυπνότερος απαραίτητα από το νεαρό μαθητή και μπορεί κι εκείνος να έχει τα ίδια πάθη και τις ίδιες αδυναμίες που έχει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γνωρίζει κάποια πράγματα περισσότερο, όμως και έχει την επιθυμία να δείξει στο νεαρό μαθητή όσα γνωρίζει, ακόμα και αν πολλές φορές και ο ίδιος δεν είναι σίγουρος σχετικά με το ποιός είναι ο ενδεικνυόμενος τρόπος μάθησης.
Η επαφή μεταξύ του μαθητή και του δάσκαλου έχει κανονιστεί από τα Εσωτερικά Πεδία με τρόπους μη κατανοητούς, που κάποιοι θα έσπευδαν να περιγράψουν ως «συμπτώσεις» ή ακόμη και ως «Μαγεία». Ας μην περιμένει κανείς, όμως, εντυπωσιακές εκδηλώσεις και φαινόμενα. Η σειρά των απανωτών συμπτώσεων έχει κανονιστεί εκεί που ο χρόνος δεν έχει καμία αξία ίδια με αυτή που του δίνουμε εδώ. Αν προσπαθήσετε να φανταστείτε τη μεγάλη σειρά «τυχαίων» γεγονότων που οδηγούν στη γνωριμία ενός μαθητή με το δάσκαλό του, σίγουρα θα μιλήσετε για «Μαγεία» και όσο και αν δεν είναι σωστός ο ορισμός που χρησιμοποιείτε, εντούτοις θα κατανοήσουμε τι θέλετε να εκφράσετε και δεν βρίσκετε άλλη λέξη. Διότι, αν προσπαθήσει να το σκεφτεί κανείς, θα διαπιστώσει πως η αλληλουχία των γεγονότων που οδηγούν στην τελική πράξη, δηλαδή την επαφή δασκάλου και μαθητή, ξεκινά από εκείνο το χρονικό σημείο που για εμάς αποτελεί παρελθόν. Είναι λοιπόν λες και κάποιος γνώριζε από πριν εκείνο που θα συνέβαινε στο μέλλον και αυτό θα σας ακούγεται εντυπωσιακό, όμως είναι απλά η διαφορετική έννοια του χρόνου στα Εσωτερικά Πεδία.
Οι τρόποι με τους οποίους συναντιούνται μαθητής με δάσκαλο ποικίλουν και δεν θα αναφερθούμε σε αυτούς. Θα περιοριστούμε μόνο στο να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο αυτοί οι δύο νιώθουν πως γνωρίζονται αλλά αυτό απαιτεί μεγάλη συζήτηση και δεν είναι της παρούσης. Όταν η σχέση μαθητείας εγκατασταθεί, τότε ξεκινά μια πορεία δύσκολη, γεμάτη εμπόδια και παγίδες. Γιατί είναι πολλά που πρέπει να πολεμήσουν ο καθένας μόνος του και από κοινού κι εκεί που η θάλασσα μοιάζει ήρεμη, ξαφνικά σηκώνεται αέρας και ταραχή. Κι εκεί που μοιάζει ακίνδυνη παρουσιάζονται δίνες. Ο δάσκαλος είναι εκείνος που θα δείξει το ασφαλές κολύμπι στο μαθητή του και θα τον απομακρύνει από τις κακοτοπιές. Το Αριστερό Μονοπάτι απέχει ελάχιστα και τα Κλιφώθ καραδοκούν. Και σε αυτή την περίπτωση, περισσότερες λεπτομέρειες δεν θα δοθούν.
Η σχέση του δασκάλου με το μαθητή είναι πολύ ισχυρή. Είναι ένας δεσμός σμιλεμένος που δεν καταλύεται εύκολα, όσο και αν μπορεί να περάσει από σαράντα κύματα. Διότι είναι και οι δύο που δοκιμάζονται καθημερινά και η αποτυχία του ενός σημαίνει εν μέρει και αποτυχία του άλλου, όπως επίσης την επιτυχία τη γεύονται μαζί και ωφελούνται ο καθένας εκεί που χρειάζεται.
Ένα από τα πρώτα δεινά που θα αντιμετωπιστούν στη σχέση αυτή, όσο η προσωπική εμπειρία μου δείχνει, είναι η ανυπομονησία του μαθητή. Η πρόθεσή του δεν είναι απαραίτητο να είναι κακή και η βιασύνη του μπορεί να χαρακτηρίζεται από αγνότητα. Όμως αυτό δεν αρκεί. Η υπομονή είναι μια αρετή που πρέπει να διδαχθεί, όπως επίσης το ότι υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος για το καθετί. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται μια παρατεταμμένη περίοδος μελέτης των βασικών αρχών του Εσωτερισμού να προηγηθεί από την πρακτική. Ο μαθητής – και πάλι από προσωπική εμπειρία – βιώνει μια δύσκολη περίοδο, στην οποία πολλά από τα γερά δομημένα έως τότε πιστεύω του ανατρέπονται ενώ επίσης μπορεί να έχει δυσκολία στην κατανόηση των μαθημάτων του. Ας μη φανταστεί κανείς πως όλο αυτό είναι τόσο απλό, όσο σας το γράφω. Είναι μια διαδικασία που, ξανατονίζω, είναι από δυσάρεστη έως επώδυνη ψυχικά. Αλλά, αν η προσωπική μου γνώμη έχει κάποια αξία, τότε μπορώ να πω ότι είναι μια πορεία συγκλονιστική και μια εμπειρία ανεπανάληπτη.
Η Εσωτερική Μαθητεία δεν είναι για όλους. Η επιλογή των μαθητών στις σχολές κι εκτός γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια, τουλάχιστον εκεί που υπάρχει σεβασμός. Ούτε όλοι οι αυτοπροβαλόμενοι ως «δάσκαλοι» είναι αξιόπιστοι και ειλικρινείς. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ο μοναδικός σκοπός, τεχνιέντως καλυμμένος στην αρχή, είναι το οικονομικό όφελος. Κανένας ουσιαστικός δάσκαλος δεν απαιτεί έμμεσα ή άμεσα αμοιβή για τα μαθήματα που προσφέρει. Ένας άλλος συνηθισμένος λόγος είναι η εκπλήρωση σεξουαλικών επιθυμιών. Όλοι εκείνοι μιλούν για δήθεν αφύπνιση της Κουνταλίνι μέσω του «ταντρικού σεξ» και όποτε το ακούτε αυτό μπορείτε να είστε σχεδόν βέβαιοι πως τα μαθήματα που περιμένετε δεν θα σας παραδοθούν. Άλλου είδους μαθήματα του χείριστου είδους, ναι, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτά που θα επιθυμούσατε. Στο ζήτημα του σεξ και του αποκρυφισμού, όμως, θα αναφερθούμε σε άλλο σημείο στο μέλλον. Ένας ακόμη λόγος που δεν θα ήταν άσκοπο να αναφέρουμε, μιας και τον συναντάμε συχνότερα από όσο νομίζετε, είναι απλά και μόνο η ανοησία. Εκρήξεις μεγαλομανίας που συμβαίνουν σε αρκετούς και που βρίσκουν εκτόνωση με το να νομίζουν ότι είναι δάσκαλοι και Μύστες. Στην καλύτερη από αυτές τις δυστυχισμένες περιπτώσεις, ο μαθητής θα νομίζει πως έμαθε αγγλικά από κάποιον που φυσικά δεν ξέρει και θα το διαπιστώσει αυτό όταν προσπαθήσει να συνεννοηθεί με κάποιον αγγλομαθή. Στη χειρότερη κινδυνεύει άμεσα η σωματική και ψυχική ακεραιότητα των δύστυχων μαθητών. Περιττό να αναφερθεί ότι τέτοιοι «δάσκαλοι» ουδεμία σχέση έχουν με τα Εσωτερικά Πεδία και γνωρίζουν τόσα από Εσωτερισμό όσα και το νήπιο από κβαντομηχανική.
Η παρουσία του δασκάλου που σχετίζεται με τα Εσώτερα Πεδία εμπνέει από την πρώτη στιγμή σιγουριά και ασφάλεια στο μαθητή, ακόμη και αν κατά καιρούς χρειαστεί να γίνει αυστηρός. Ο μαθητής όμως κατανοεί τους λόγους και ο δάσκαλος πιέζει τόσο όσο χρειάζεται. Ο δάσκαλος δεν επιδεικνύει τη δύναμή του (και ας μη φανταστεί κανείς κάτι το εντυπωσιακό και πομπώδες) παρά μόνο εκεί που χρειάζεται, με τρόπο αποτελεσματικό έστω και αν χρειαστεί να είναι ριζικός. Ο χειρουργός δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει το νυστέρι στο απόστημα, ο πόνος όμως και η φλεγμονή θα υποχωρήσουν και τελικά θα εξαφανιστούν. Έτσι και ο δάσκαλος, μπορεί να είναι πρόθυμος να δουλέψει το νυστέρι αλλά είναι εξίσου πρόθυμος να χορηγήσει την αντιβίωση και το παυσίπονο που θα ανακουφίσουν τον ασθενή μαθητή του. Και σαν τον πονεμένο ασθενή που θεραπεύεται, με την ίδια ανακούφιση θα ευχαριστήσει και ο μαθητής το δάσκαλό του.

(Το παρόν κείμενο αφιερώνεται σε εκείνους κι εκείνες που υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν ως δάσκαλοί μου. Δεν υπάρχουν ευχαριστίες στη γλώσσα των ανθρώπων ικανές να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μου για όσα έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν για μένα)

Η ελληνική πραγματικότητα της Μεταφυσικής (μέρος δεύτερο)

Τονίσαμε στο προηγούμενο άρθρο ότι τα όσα θίγουμε δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του ελληνικού χώρου αλλά αποτελούν σημεία των καιρών. Υπάρχει όμως ένα φαινόμενο που, έστω και αν δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι σε αυτήν εδώ τη χώρα που το συναντάμε σε υπερβολικό βαθμό. Πρόκειται περί της αρχαιοπληξίας. Θα πει κανείς ότι εν μέρει είναι αναμενόμενο και «λογικό», δεδομένου ότι έχουμε την τύχη να είμαστε κληρονόμοι ενός εξαιρετικού πολιτισμού. Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί τα φαινόμενα που θα θίξουμε στο μεγαλύτερο μέρος του άρθρου αυτού, διότι θα προσπαθήσουμε με ψυχραιμία να τοποθετήσουμε τα πράγματα στη σωστή τους βάση, με κάθε σεβασμό στη θρησκευτική πίστη του καθενός.

Η προγονοπληξία

Αποτελεί ευθύνη όλων μας ο σεβασμός στην πολιτιστική μας κληρονομιά και χρέος μας στις επόμενες γενιές η συνέχιση του πολιτισμού. Σεβασμό οφείλουμε επίσης να δείχνουμε στη θρησκευτική πίστη των προγόνων μας και των σύγχρονων ανθρώπων. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι ο ελληνικός πολιτισμός πρόσφερε τα μέγιστα στην ανθρωπότητα αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να κλείνουμε τα μάτια στην προσφορά των άλλων. Οι Έλληνες δεν είναι περισσότερο ευλογημένος λαός από τους υπόλοιπους και ως προς αυτό δεν θα έπρεπε να μοιάζουμε με τους Εβραίους, οι οποίοι έχουν τη δική τους ευλογία ως λαός. Όλοι παιδιά του Εχεγιέ είμαστε και είναι τα ονόματα μόνο που αλλάζουν αλλά όχι η ουσία.
Τα Ελληνικά Μυστήρια αποτελούν σημαντικό μέρος της Δυτικής Εσωτερικής Παράδοσης όταν ασκούνταν στην πραγματική τους μορφή, πριν δηλαδή την παρακμή τους. Ήταν ισχυρά και φιλοσοφημένα, όπως όλα τα μυστήρια, για αυτό και συμμετείχαν σε αυτά σημαντικοί άνδρες της αρχαιότητας. Η εξωτερική μορφή της πίστης των αρχαίων ήταν το Δωδεκάθεο, δηλαδή ο απλός πιστός της αρχαίας Ελλάδας πίστευε στην ύπαρξη Δώδεκα Ανώτερων και ξεχωριστών θεοτήτων και κατά τη γνώμη μου δε διέφερε σημαντικά από τον πιστό της σημερινής εποχής, έστω και αν δωδεκαθεϊσμός και χριστιανισμός διαφέρουν σημαντικά ως προς τα εξωτερικά τους στοιχεία. Ο αρχαίος πιστός ήταν επίσης προληπτικός, δεισιδαίμονας και απλοϊκός, το ίδιο με τον σύγχρονο χριστιανό και δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί την Εσωτερική διδασκαλία, απλά γιατί δεν του είχε προσφερθεί, ανάμεσα σε άλλους λόγους. Δεν έχω σκοπό να αναλύσω την αρχαία θρησκεία καθώς δεν είμαι ειδικός σε αυτό τον τομέα, όμως η γνώση των αρχαίων μυστηρίων δεν ήταν ανοιχτή στο ευρύ κοινό, παρά σε έναν κύκλο εκλεκτών μυημένων οι οποίοι, ανάμεσα σε άλλα, είχαν συλλάβει την έννοια του Ενός Θεού από την εποχή του Ορφέα κιόλας. Τα ελληνικά μυστήρια, σε καμία περίπτωση δεν ήταν δαιμονικές λατρείες, αν και εξαιρέσεις υπήρξαν στις εποχές που επήλθε παρακμή. Η εμπλοκή του σεξουαλικού στοιχείου μέσα στα μυστήρια αλλοίωσε την αρχική τους σημασία, καθώς ήταν sex for sex και τίποτε άλλο. Στις εποχές που ο χριστιανισμός άρχισε να αναπτύσσεται τα αρχαία ελληνικά μυστήρια είχαν αρχίσει να παρακμάζουν. Αυτό είναι ένα αναμενόμενο επακόλουθο της Εξέλιξης. Κανείς δεν υποβιβάζει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό εάν ισχυριστεί αυτό που έγραψα παραπάνω.
Στη σημερινή εποχή, όμως, που επιχειρείται μια «αναβίωση» του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, παρατηρώ ότι το πράγμα έχει ξεφύγει εντελώς από την πορεία της ισορροπίας. Οι περισσότεροι «εθνικοί» επιδίδονται σε μια κατασυκοφάντηση του χριστιανισμού, αστήριχτη στις περισσότερες περιπτώσεις, καθώς και σε μια εντελώς αντίθετη με το αρχαίο πνεύμα σπίλωση του ονόματος του Ενός Θεού και των πιστών του και της πίστης σε αυτόν. Η τακτική τους αυτή αποδεικνύει σε όλους ότι οι σκοποί τους δεν περιλαμβάνουν την αναβίωση του αρχαίου πνεύματος αλλά τη συνέχιση της παρακμής του. Δυστυχώς η μοίρα το έφερε έτσι που να γνωρίζω καλά αυτά που λέω και να τα έχω βιώσει από κοντά. Όμως τα πάντα λειτουργούν ως μάθημα για την ψυχή και από αυτή την άποψη χαίρομαι πολύ που πήρα το μάθημα.
Όσο ακολουθούν πολωτικές τακτικές, όπως το να αμφιβάλουν για τη χριστιανική πίστη, να λοιδωρούν τους μάρτυρες και τους Αγίους και να σπιλώνουν το όνομα του Γιαχβέ, τόσο θα συναντούν την περιφρόνηση του κόσμου. Ας κατανοήσουν ότι ένας είναι ο Θεός και είναι απλά τα ονόματα που αλλάζουν. Ας καταλάβουν ότι υπάρχει Σοφία και Μυστικισμός και στο Ισραήλ και στο χριστιανισμό και ας προσπαθήσουν να βρουν τα σημεία που όλες οι φιλοσοφίες συγκλίνουν. Αν το κάνουν με ανοιχτό πνεύμα, τόσο ανοιχτό όσο το αρχαίο ελληνικό, θα είναι με έκπληξη που θα διαπιστώσουν πόσα πολλά τους ενώνουν.
Ορισμένες από τις ομάδες αυτές, εκείνες που ασχολούνται με τη μεταφυσική, σπεύδουν να χαρακτηρίσουν ως πραγματικά θαύματα εκείνα που αναφέρονται στον αρχαίο ελληνικό κόσμο και όλα τα υπόλοιπα για εκείνους είναι προϊόντα θρησκοληψίας ή απάτης.

Η χριστιανική δεισιδαιμονία

Δεν έκρυψα ποτέ από κανέναν πως είμαι θετικά διακείμενος προς το χριστιανισμό. Σε αυτόν βαπτίστηκα και ακολουθώ τα τυπικά του και σέβομαι την πίστη των χριστιανών. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν προτίθεμαι να χαριστώ στα μελανά του σημεία, που είναι πολλά, τόσα που εδώ θα κάνω μόνο μια εξαιρετικά μικρή αναφορά.
Ο χριστιανισμός ήρθε σε μια συγκυρία κατά την οποία ο αρχαίος κόσμος, βάσει της γνώσης που διέθετε, είχε ανάγκη από μια αλλαγή. Μέσα από κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, εκτός των άλλων, ο χριστιανισμός εδραιώθηκε ως θρησκεία και έφτασε στις ημέρες μας να αριθμεί περισσότερο από 1,5 δισεκατομμύρια πιστούς, με την πλειοψηφία τους να ασπάζονται το Καθολικό Δόγμα. Είναι θεσμός που μετράει σχεδόν 2.000 χρόνια ζωής και επηρέασε τον κόσμο θετικά και αρνητικά. Είναι σαφές πως επηρεάστηκε από σύγχρονά του ρεύματα και ανέδειξε μερικές πραγματικά φωτισμένες μορφές. Τα τυπικά του είναι ισχυρά και ακολουθούνται και από μη οπαδούς του.
Δεν αρνούμαι ότι ο χριστιανισμός και οι πρακτικές του αποτελούν μια ατραπό για την προσέγγιση του Θείου και είχα την τύχη να συναντήσω ανθρώπους με πραγματικά μυστικιστικές τάσεις, φωτισμένα μυαλά ενός υπερβατικού επιπέδου, καθώς και πολύ κόσμο να είναι ευτυχισμένος με την πίστη του και ευσεβής. Είδα όμως και κόσμο γεμάτο δεισιδαιμονία και προκατάλειψη να στενάζει δίχως ουσιαστικό λόγο κάτω από μια απολυταρχική εξουσία του Κλήρου. Είδα τη διαστρέβλωση αρκετών πραγμάτων, τη συσσώρευση πλούτου και αξιωμάτων, την απολυτότητα σχετικά με το ποιός κατέχει την αληθινή γνώση και άλλα πολλά. Κυρίως είδα τη δαιμονοποίηση του οτιδήποτε αποφάσισαν πως δεν είναι συμβατό με την Εν Χριστώ Ζωή. Για αυτό βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν ως δαιμονολατρεία τα αρχαία μυστήρια και έχουν εκδόσει μια εκτενέστατη λίστα με όλες τις ομάδες που εκείνοι θεωρούν ως αιρετικές. Περίοπτη θέση στις λίστες αυτές αποτελούν ορισμένες οργανώσεις και λέσχες που ασχολούνται με τον Πνευματισμό και με ανάλογα πεδία. Είδα επίσης στο παρελθόν να κινούνται ολόκληροι πόλεμοι στο όνομα του χριστιανισμού και οι Πύλες του Κάτω Κόσμου άνοιξαν διάπλατα για να υποδεχτούν τις χιλιάδες ή και εκατομμύρια των ψυχών που χάθηκαν στο όνομα ενός Θεού που κανονικά είναι Θεός της Αγάπης. Στη σημερινή εποχή οι θρησκευτικοί πόλεμοι δεν έχουν εκλείψει, θα θυμάστε τις περίφημες δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ σχετικά με τους «αλλόθρησκους». Είναι πολλά στο χριστιανισμό που θα μπορούσαν να απογοητεύσουν τον ειλικρινή και αφοσιωμένο πιστό.
Στις διαδικτυακές και επικοινωνιακές τους γενικά απόπειρες, οι ομάδες που μελετούν τα της Εσωτερικής Γνώσης και τη Μεταφυσική δεν διαφέρουν σημαντικά από την επίσημη γραμμή της Εκκλησίας: ό,τι προέρχεται από τους κόλπους της είναι αξιόπιστο και οτιδήποτε άλλο ανήκει στη σφαίρα της πλάνης, μιας και είναι ο Σατανάς εκείνος που προκαλεί την εκδήλωση τέτοιων φαινομένων προκειμένου να εξαπατήσει τους πιστούς.

Οι διαδικτυακοί πόλεμοι των «πιστών»

Εξαιτίας της ανάπτυξης του διαδικτύου, όπως προαναφέραμε, οι δύο παραπάνω παρατάξεις δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν συγκρουστεί με μέσα που δεν αρμόζουν στο τι η κάθε μία πρεσβεύει. Αποτελεί συνηθισμένη παρατήρηση για όποιον έχει ασχοληθεί το ότι η μια κατηγορεί την άλλη για υιοθέτηση απόψεων και πρακτικών με τις οποίες στην ουσία και η ίδια επιδίδεται. Θεωρώ εξαιρετικά γελοίο το να κατηγορούν ορισμένοι νεοεθνικοί τους χριστιανούς για φανατισμό, τη στιγμή που και οι ίδιοι κάνουν το ίδιο ακριβώς πράγμα. Και δεν είναι λίγες οι φορές που έχω συγκρουστεί με τις ακραίες απόψεις και των δύο. Διότι για τους μεν δεν είμαι «καλός χριστιανός» επειδή ορισμένα τα δέχομαι και άλλα δεν τα δέχομαι ή τα δέχομαι κάπως διαφορετικά ενώ για τους δε επειδή, όντας χριστιανός στο θρήσκευμα, δεν συνιστώ «σωστό έλληνα». Δεν χρειάζεται να πω ότι οι θέσεις τους αυτές περνούν σαν σφαίρα το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο. Καλή και Άγια Σεφίρα το Γκεβούρα αλλά οφείλει να εξισορροπείται από το Χέσεντ και το αντίστροφο. Αλλιώς, η Κλιφωθική ζώνη είναι το μόνο λογικό επακόλουθο.
Νομίζω ότι υπάρχουν αρκετοί δρόμοι για να προσεγγίσει κανείς το Θείο. Η απεραντοσύνη του κάνει λογικότερη την ύπαρξη πολλών διαφορετικών δρόμων παρά μιας και μόνης λεωφόρου. Και έχω την εντύπωση πως σε κάποιο απομακρυσμένο σημείο, τα πολλά και αποκομμένα το ένα από το άλλο δρομάκια ενώνονται σε ολοένα και μεγαλύτερους δρόμους, μέχρι να φτάσει κανείς στη Λεωφόρο, στην Ευθεία Οδό, της οποίας η Θεότητα αποτελεί τη μοναδική κατάληξη.

Η μοναξιά της έρευνας

Θα ήμουν εντελώς ισοπεδωτικός εάν ισχυριζόμουν ότι όλοι οι ερευνητές ανήκουν σε κάποια από τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένας ικανός αριθμός από αυτούς που πραγματοποιούν σοβαρές μελέτες, αποστασιοποιημένοι από τον εύκολο εντυπωσιασμό και τα οικονομικά οφέλη, τα οποία σε κάποιο βαθμό είναι αναπόφευκτα. Εάν το μεγαλύτερο μέρος του κοινού αρέσκεται στο να διαβάζει υπερβολές, τότε καλά κάνουν μερικοί και πλουτίζουν από το τίποτα. Είναι οι ίδιοι που σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθούν σε εντυπωσιακά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα, διότι η έρευνά τους είναι ισορροπημένη.
Υπάρχουν και στην Ελλάδα κάποιοι από αυτούς αλλά συνήθως επιλέγουν την αφάνεια και την εργασία μέσα στη μυστικότητα και τη μοναξιά. Έχω καταλήξει στο ότι είναι απαραίτητη μια ικανή δόση μοναξιάς και αποστασιοποίησης, προκειμένου κανείς να μελετήσει όλα αυτά τα ζητήματα. Ξέρω καλά πως πολλούς από αυτούς θα τους βρείτε ψάχνοντας εκεί που δεν θα πήγαινε το μυαλό σας αλλά, πιστέψτε με, αποτελεί εξαιρετική εμπειρία εάν κανείς τους συναντήσει γιατί, καλώς ή κακώς δεν θα τους βρείτε συνήθως ανάμεσα σε γνωστούς αρθρογράφους και συγγραφείς αν και αυτό δεν αποκλείεται εντελώς.
Δεν προτρέπω κανέναν να σταματήσει να προμηθεύεται περιοδικά, να αγοράζει βιβλία, να παρακολουθεί εκπομπές ή να σερφάρει σε σχετικές ιστοσελίδες. Του λέω απλά ότι θα πρέπει να φιλτράρει τις πληροφορίες που παίρνει από εκεί, για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Υπό αυτή την έννοια, δεν ζητώ από κανέναν να θεωρήσει ακόμα κι εμένα ως αξιόπιστη πηγή, παρά το ότι κάνω το καλύτερο δυνατό για να μεταφέρω «ασφαλείς» γνώσεις. Η μεταφυσική ενασχόληση είναι μια εξαιρετικά ατομική διαδικασία και οι όποιες εμπειρίες έχει κανείς, έχουν σχετική και μόνο σημασία και συνήθως για τον ίδιο που τις βιώνει. Σε ανώτερα επίπεδα μπορεί να τις εντάξει σε ευρύτερα φαινόμενα και αντιλήψεις, παρά τις πολλές παγίδες που υπάρχουν. Η Εσωτερική Αναζήτηση δεν είναι παιδική χαρά που κανείς θα σκοτώσει το χρόνο του. Δυστυχώς όμως, ως τέτοια αντιμετωπίζεται από τον περισσότερο κόσμο και εδώ είναι το σημείο που θα επιθυμούσα από όλους εκείνους να εξαντλήσουν τη σοβαρότητά τους.
Ίσως θεωρηθώ υπερβολικός από πολλούς, όμως μου είναι αδιανόητο να παραθέτουν κάποιοι μαγικά τυπικά και συμβουλές για το πως να φτιάξει κανείς φυλαχτά, να επιτύχει Αστρική Προβολή ή να πραγματοποιήσει εξαγνισμό του χώρου και «έλεγχο» στην Κουνταλίνι. Και μου είναι αδιανόητο (κι εδώ ίσως θεωρηθώ υπερβολικός), διότι τα θεωρώ επικίνδυνα με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν θα δίνατε ποτέ σπίρτα στα χέρια ενός μικρού παιδιού ούτε και θα το αφήνατε να μάθει ποδήλατο στην άκρη ενός γκρεμού, εκτός και αν ήξερε να πετάξει.

Η ελληνική πραγματικότητα της Μεταφυσικής

Ζούμε σε μια χώρα που έχει μακραίωνη παράδοση στο χώρο της μεταφυσικής και της εναλλακτικής σκέψης. Οποιοσδήποτε κάνει μια μικρή μόνο αναζήτηση στην περιοχή του, θα ανακαλύψει παραδόσεις και μαρτυρίες για μια σειρά από μεταφυσικά φαινόμενα οι οποίες αν συγκεντρώνονταν θα μπορούσαν να αποτελέσουν το υλικό για πολλούς τόμους μιας φορτεανής μελέτης.
Παράλληλα, ζούμε σε μια χώρα που διαθέτει εξαιρετικά ισχυρό το θρησκευτικό φρόνημα, το οποίο με τη σειρά του επηρεάζει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο κανείς «βλέπει» τη μεταφυσική, η μελέτη της οποίας δεν είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη, τουλάχιστον όχι συγκρίσιμη με χώρες του εξωτερικού, όπως είναι η Αμερική και η Μεγάλη Βρετανία και κυρίως μάλιστα η τελευταία. Ωστόσο, υπάρχουν μερικά περιοδικά, ιστοσελίδες, εκπομπές και κοινότητες γενικότερα που μελετούν το χώρο και παρουσιάζουν από μικρή έως αρκετή κινητικότητα, προσπαθώντας να φέρουν σε επαφή το ευρύ κοινό με το δύσκολο χώρο της εναλλακτικής σκέψης.
Σκοπός του σημερινού άρθρου είναι να παρουσιάσει μερικές γενικές σκέψεις μου γύρω από την εναλλακτική αναζήτηση στην Ελλάδα και να επισημάνει κάποια πράγματα που εγώ προσωπικά θεωρώ σημαντικά. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συμμετοχή των αναγνωστών μου στην συζήτηση που θα ακολουθήσει.

Είναι για όλους η Μεταφυσική;

Εάν η απάντηση έπρεπε να δοθεί μονολεκτικά, τότε σαφώς και θα ήταν «όχι». Ο σημαντικότερος ίσως λόγος είναι ότι η Μεταφυσική αναγκάζει τον άνθρωπο να αναθεωρήσει τον κόσμο που ο ίδιος έχει αποδεχτεί ως πραγματικό και μοναδικό, χωρίς να του παρουσιάζει απτές αποδείξεις. Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο, γιατί από τη μία οι αποδείξεις υπάρχουν αλλά έχουν ατομική μόνο αξία, από την άλλη έχει σημασία επίσης το τι θεωρεί ο καθένας ως απόδειξη. Η όποια εμπειρία μου, μου έχει δείξει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ερμηνεύουν τις αποδείξεις με τον ίδιο τρόπο που οι Εβραίοι περίμεναν από τον Ιησού να δείξει τη θεότητά του: κατέβα από το Σταυρό για να σε πιστέψουμε. στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, η φωτισμένη διάνοια αποδεικνύει τη φώτισή της ανεβαίνοντας και όχι κατεβαίνοντας από τον όποιο Σταυρό.
Από την άλλη, δεν σημαίνει πως κανείς πρέπει αδιαμαρτύρητα να δέχεται οτιδήποτε του σερβίρεται. Πολλοί εσωτεριστές διδάσκουν ότι ο καθένας μας πρέπει να αμφιβάλει ακόμα και για τις ίδιες του τις εμπειρίες, να τις υποβάλει σε λογική θεώρηση και να περιμένει. Ας μην ξεχνάμε πως στο υλικό πεδίο ισχύουν οι νόμοι που έχουν καθοριστεί για αυτό και ας μην περιμένουμε το θαύμα να εκδηλωθεί όπως η εμφάνιση του Θεού στο όρος Σινά, με αστραπές και βροντές.
Μια άλλη πλευρά είναι ο βαθμός της δεκτικότητας του καθενός. Από την καθημερινή μας εμπειρία όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι ο κάθε άνθρωπος δεν είναι δεκτικός στο οτιδήποτε, ακόμα και αν του προσφερθούν οι αποδείξεις που θέλει, στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Όπως υπάρχουν στελέχη στα μικρόβια που είναι ανθετικά σε αντιβιώσεις, έτσι υπάρχουν και άνθρωποι που θα πίστευαν στο Θεό ή στους εξωγήινους μόνο αν τους έβλεπαν μπροστά τους. Ο ισορροπημένος μεταφυσικός, δεν είναι εκείνος που δέχεται το οτιδήποτε ισχυρίζονται οι άλλοι αλλά ούτε και το απορρίπτει. Για εκείνον είναι ιδιαίτερα σημαντικό το ότι υπάρχει ένας αριθμός ανθρώπων που μοιράζονται κοινές εμπειρίες και ψάχνοντας προσπαθεί να φτάσει στη ρίζα των πραγμάτων, να εντοπίσει ομοιότητες και συμβολισμούς και να τα αναγάγει όλα αυτά τα φαινόμενα σε μια κοινή αρχή. Με τον τρόπο αυτό καταλήγει σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα χωρίς υστερισμούς και ενθουσιασμούς και χωρίς τετελεσμένα. Από αυτή την πλευρά, η Ψυχολογία και η σύγχρονη Φυσική αποτελούν ίσως τις πλέον μεταφυσικές επιστήμες.
Μια άλλη παράμετρος αυτού του τελευταίου είναι πως η δεκτικότητα του καθενός δεν εξαρτάται μόνο από τις προσωπικές του εμπειρίες αλλά από μια σειρά άλλων παραγόντων για τις οποίες έχει μιλήσει ο Εσωτερισμός πολλούς αιώνες νωρίτερα από την επίσημη Ψυχολογία και την κβαντομηχανική, αποτελώντας το θεμέλιο και το ξεκίνημα αυτών των επιστημών αλλά και πολλών άλλων. Στο σημείο αυτό είναι που ενώνεται η Επιστήμη με τη «Μαγεία» με ισορροπημένο τρόπο και χωρίς ακρότητες. Γιατί αν η λογική επικρατήσει σε όλους τους χώρους πολλοί θα διαπιστώσουν ότι η ύπαρξη του αιθερικού σώματος δεν απειλεί σε τίποτα την επιστήμη και ούτε και αποτελεί προσβολή της Λογικής καθ’ οποιονδήποτε τρόπο. Έχω την αίσθηση ότι η ιατρική θα ανακαλύψει το σώμα αυτό και νέοι ορίζοντες θα ανοιχτούν μπροστά της.

Η διαστρέβλωση της Εσωτερικής Γνώσης

Αυτή μπορεί να χωριστεί σε συνειδητή και μη συνειδητή. Στην πρώτη περίπτωση ένας ή περισσότεροι απατεώνες διαστρεβλώνουν τη γνώση με πλήρη επίγνωση του τι κάνουν, ενώ στη δεύτερη «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Η δαιμονοποίηση της αρχαίας σοφίας από τυφλούς ιερωμένους αλλά και η αμαύρωση του χριστιανισμού από ορισμένους νεοεθνικούς, θα μπορούσε να εντάσσεται στη μια ή στην άλλη κατηγορία. Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε αργότερα.
Η εκρηκτική ανάπτυξη της Πληροφορίας, που οδήγησε στη δημιουργία και γιγάντωση του διαδικτύου, προσέφερε στον οποιονδήποτε τη δυνατότητα να μοιραστεί πολυποίκιλες γνώσεις με τον υπόλοιπο πλανήτη, ακόμη και αρκετές από αυτές που για αιώνες χαρακτηρίζονταν ως απαγορευμένες. Μαζί με όλα αυτά, δημιουργήθηκαν και κοινότητες που έθεσαν ως σκοπό τους τη μελέτη της Μεταφυσικής, βρίσκοντας συμπαραστάτες σε έντυπα μέσα και σε κάθε λογής άλλες δραστηριότητες, ακολουθώντας τη μακραίωνη, χαμένη στο χρόνο τάση του ανθρώπου να οργανώνεται σε ομάδες με κοινό σχέδιο δράσης, στόχους και ιδανικά. Εάν η παράδοση αυτή όμως είναι μακραίωνη, το ίδιο αιωνόβια είναι και η τάση του ανθρώπου να επιθυμεί κέρδος μέσα από αυτές τις διαδικασίες, υλικό και μη.
Δεν θα ήμουν καθόλου ισοπεδωτικός εάν ισχυριζόμουν ότι οι περισσότερες ομάδες, αν και όχι όλες, λειτουργούν με βάση το κέρδος, την αναγνωσιμότητα και κάθε λογής άλλα οφέλη, μπροστά στα οποία, σε ακραίες περιπτώσεις, δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε είδους μέσο απάτης, από αυτά που κατά καιρούς έχουμε δει δημοσιοποιημένα σε εφημερίδες και τηλεοπτικά δελτία. Ως αποτέλεσμα τούτου, δεν είναι λίγες οι φορές που μια Εσωτερική γνώση «τραβιέται» στα άκρα, προκειμένου να γίνει περισσότερο ελκυστική για το κοινό, το οποίο δεν έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί την υπερβολή. Αυτό συνιστά μια απαράδεκτη διαστρέβλωση για εμπορικούς λόγους, η οποία σε μερικές περιπτώσεις μπορεί επίσης να γίνει μη συνειδητά αλλά εξαιτίας της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας του παρουσιαστή της.
Ένας από τους λόγους που απομακρύνθηκα από ομάδες και σταμάτησα να προμηθεύομαι περιοδικά και όλα τα σχετικά ήταν αυτός ακριβώς που προανέφερα. Διότι στην προσωπική μου εσωτερική αναζήτηση γέμιζαν το δρόμο με τα ζιζάνια της παραπληροφόρησης και, αν μη τι άλλο, ο δρόμος εκείνου που ειλικρινά ψάχνει απαντήσεις, πρέπει να είναι όσο το δυνατό καθαρός. Ωστόσο, επειδή στη ζωή υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να μετατρέψει τα πάντα προς όφελός μας, η «μαθητεία» μου σε περιοδικά και ομάδες, με βοήθησε να κατανοήσω πολλά πράγματα, κυρίως σχετικά με τη μυστικότητα που συνοδεύει τις Εσωτερικές γνώσεις. Εκείνος που είναι πραγματικός γνώστης των πραγμάτων, ξέρει καλά πως υπάρχουν γνώσεις που δεν πρέπει να αποκαλύπτονται στον οποιονδήποτε. Τις γνώσεις αυτές διακριτικά τις αποσιωπεί, χωρίς να διακατέχεται από καμία ανόητη μυστικοπάθεια, απλά τις αποκρύπτει με τρόπο που δεν γίνεται αντιληπτός, μέχρι να τις μεταδόσει εκεί που πρέπει. Ο «επαγγελματίας» της μεταφυσικής, όμως, φροντίζει να τονίσει ότι δεν μπορεί να μιλήσει και να αποκαλύψει πράγματα, στοχεύοντας στην περιέργεια του αναγνωστικού κοινού, το οποίο θα τον τοποθετήσει σε μια θέση γνώσης που δεν του αξίζει, απλά και μόνο διότι και ο ίδιος ακόμα δεν ξέρει κυριολεκτικά τι του γίνεται. Ενώ ο μύστης αποκρύπτει κάποια πράγματα διότι θα μπορούσαν να καταστούν επικίνδυνα στα χέρια του αδαούς και, σε αντίθεση με τον επαγγελματία, δεν προσφέρει τη γνώση του προκειμένου να έχει προσωπικό όφελος με οποιονδήποτε τρόπο.
Βλέπω σε περιοδικά και ιστοσελίδες με απλοχεριά να προσφέρονται Τυπικά, Ονόματα Δύναμης και ένα σωρό άλλα πράγματα. Όλα αυτά είναι σαν τα σπίρτα στα χέρια ενός μωρού παιδιού: μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και πυρκαγιά, έστω και να τα Τυπικά δεν είναι ολοκληρωμένα (στην πραγματικότητα για αυτό το λόγο μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα) ή έστω και αν τα Ονόματα Δύναμης δεν είναι αυτά ακριβώς που χρησιμοποιούνται από εκείνους που ξέρουν. Το σοβαρό κοινό θα πρέπει να ξέρει ότι κανείς δεν πρόκειται να κάνει τα εντυπωσιακά εκείνα κόλπα που έκανε ο Γκάνταλφ στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και αν αυτός είναι ο σκοπός του, τότε μάλλον πήρε λάθος δρόμο στη ζωή.

Ο εντυπωσιασμός

Ένας ακόμη λόγος, πέραν της εμπορικής εκμετάλλευσης, για τον οποίο η ελληνική (και όχι μόνο) Μεταφυσική αναζήτηση έχει παρεξηγηθεί δικαιολογημένα, είναι εξαιτίας του εντυπωσιασμού που προσπαθεί να προκαλέσει στο κοινό. Συγγνώμη αλλά τη λογική του «εκεί φάνηκε ένα φάντασμα, ας σπεύσουμε όλοι να το δούμε», δεν μπορώ να την καταλάβω. Δεν είναι κακό να παρουσιάζει κανείς τους τόπους στους οποίους έχουν αναφερθεί μεταφυσικά φαινόμενα και περίεργη δραστηριότητα αλλά ο Μεταφυσικός Τουρισμός έχω την εντύπωση ότι δεν προσφέρει τίποτε άλλο παρά εύκολο κέρδος σε επιτήδειους.
Όπως επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την τάση που υπάρχει στον ελληνικό χώρο προς την υπερβολή. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε παντού το μυστήριο, αυτό είναι σίγουρο ότι υπάρχει, όσο σίγουρο είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει και καθόλου. Η Λογική είναι μια από τις δυνάμεις κατανόησης του κόσμου και δεν θα πρέπει να την παραβλέπουμε. Αντίθετα, πρώτα από όλα επιστρατεύουμε αυτή και μετά όλους τους άλλους τρόπους. Στα περισσότερα πράγματα της ελληνικής μεταφυσικής αναζήτησης η Λογική αυτή δεν υπάρχει, αντίθετα τεχνιέντως επιχειρείται να αντικατασταθεί από τη δεισιδαιμονία. Οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό μυαλό αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει με ισοπεδωτικό τρόπο. Δεν σημαίνει πως τα δεχόμαστε όλα μόνο και μόνο επειδή ζούμε σε ένα σύμπαν σχεδόν άπειρων δυνατοτήτων.
Το πιο απλό που θα μπορούσα να κάνω, θα ήταν να καλλιεργήσω το προφίλ του βαθιά χωμένου στον Εσωτερισμό, εκείνου που κατέχει μια σειρά από σημαντικές μυστικές γνώσεις και γράφοντας με ανάλογο τρόπο με εκείνον που βλέπω σε περιοδικά να προσπαθήσω να εντυπωσιάσω το κοινό μου. Κάτι τέτοιο όμως δεν ανήκει στις επιθυμίες μου, καθώς δηλώνω ότι υπάρχουν θέματα και παράμετροι που δεν κατέχω και δεν είναι λίγες οι φορές που από το ιστολόγιό μου έχω ζητήσει τη συνδρομή ανθρώπων που γνωρίζουν κάτι παραπάνω, να με διαφωτίσουν κι εμένα. Οι προσωπικές μου εμπειρίες, όσο λίγες ή πολλές και αν είναι, έχουν σχετική αξία και αποκλειστικά και μόνο για μένα. Όταν τις παραθέτω, δεν είναι για εντυπωσιασμό αλλά για να στηρίξουν κάτι που λέω και για να προσπαθήσουμε να τις μελετήσουμε στην ευρεία τους κλίμακα και όχι στη στενά προσωπική. Αντίθετα, έχει πάρει το μάτι μου διάφορους «ειδήμονες» να μιλούν με στόμφο για τους πειραματισμούς τους με την Κουνταλίνι και το Ταντρικό Σεξ και το πόσο δειευρύνθηκε η συνείδησή τους μετά από αυτό. Συγχωρείστε με και πάλι αλλά δεν με πείθουν ότι γνωρίζουν στο ελάχιστο τι είναι η Κουνταλίνι. Μια μικρή αλλά διεισδυτική ματιά σε άλλα τους άρθρα, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές αλλά και το αναληθές.
Αποτέλεσμα όλης αυτής της διαστρέβλωσης είναι η αυξανόμενη δυσπιστία του κοινού, το οποίο δεν έχει κανένα άδικο. Διότι θεωρεί με αυτά που διαβάζει ότι η Μεταφυσική είναι το πεδίο του παραλογισμού και του κενού εντυπωσιασμού και ως εκ τούτου την απορρίπτει.
(συνεχίζεται)