Dawn of Erevos

Έπειτα από ένα απαραίτητο χρονικό διάστημα αποχής από τις συγγραφικές μου δραστηριότητες, οι προτροπές των φίλων φαίνεται πως έπιασαν τόπο. Μετά την αποχώρησή μου από μια ομάδα της οποίας μέλος ήμουν παλιά, είχα διακόψει τη συγγραφή των διηγημάτων του κύκλου των Κηλίδων, η οποία είχε συναντήσει μεγάλη αποδοχή από τους αναγνώστες.
Το χρονικό αυτό διάστημα φαίνεται πως ήταν αναγκαίο. Άλλωστε δεν σταμάτησα να ασχολούμαι με όλα εκείνα που θεωρούσα και ακόμη θεωρώ σημαντικά. Ιδέες γεννήθηκαν, αποσπάσματα γράφτηκαν αλλά τι αξία έχουν όλα αυτά αν δεν τα μοιράζεται κανείς; Οι Κηλίδες θα ξαναβγούν στο φως και η ιστορία τους θα ειπωθεί ξανά και όλο αυτό θα συμβαίνει στο νέο μου ιστολόγιο www.dawnoferevos.blogspot.com. Θα ξαναζήσουμε για μια φορά ακόμη τον τρόμο εκείνων που βρέθηκαν στο δρόμο τους και την απόγνωση που κυριεύει όλους αυτούς που σχετίζονται – ακόμη και άθελά τους – με την ακατανόμαστη λατρεία του σκοτεινού Πάνθεου. Θα εντυπωσιαστούμε με τη δύναμη εκείνων που έχουν οριστεί φύλακες των πυλών του κακού και θα αναρωτηθούμε για τη θέση του ανθρώπου μπροστά στη σύγκρουση αυτών των τιτάνιων δυνάμεων. Ακολουθείστε με…

Μεταφυσικές συνομιλίες (μέρος 7ο)

Ποιά η θέση σου περί της καύσης των νεκρών;

Γνωρίζω για ποιό λόγο ρωτάς. Δεν είναι μόνο εξαιτίας της πρόσφατης απόφασης στη χώρα σου αλλά και επειδή διάβασες σχετικά σε μια πραγματεία εσωτερισμού (σημ. εννοεί την Εσωτερική Θεραπευτική της Alice Bailey). Γνωρίζω πως, όταν κληθείς να αφήσεις αυτή την ενσάρκωση, δεν θα έχεις κάποια ειδική επιθυμία ως προς το να ταφεί ή να αποτεφρωθεί ο πυκνός φυσικός σου φορέας, οπότε θα προσεγγίσω το ερώτημα με γενικό τρόπο. Αποτελεί πανάρχαια παράδοση η ταφή των νεκρών και η τιμή και ο σεβασμός προς αυτούς. Σε μερικούς λαούς, που εσείς θεωρείτε κάπως βάρβαρους και λιγότερο αναπτυγμένους, όμως, η συνήθεια είναι η καύση. Ο εσωτερισμός φαίνεται να δείχνει κάποια προτίμηση στην τελευταία και διάβασες τους λόγους που αφορούν κυρίως στην εξαγνιστική δράση του πυρός, στη γρήγορη διάλυση του αιθερικού σώματος και στην αποφυγή της υπερβολικής προγονολατρείας, που αποδίδεται στα νεκροταφεία και στις συνήθειες που επικρατούν σε αυτά, με τη δημιουργία μνημείων και ακραίων αντιδράσεων εκ μέρους των συγγενών, που τονίζουν μια προσήλωση στη Μορφή. Αυτά θα περίμενε κανείς να υποστηρίζει ο ανατολικής προέλευσης εσωτεριστής και αυτό κάνει. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να κατηγορηθεί για αυτό ούτε και εντοπιστεί λάθος σε αυτά που πρεσβεύει. Είχε δίκαιο η Dion Fortune όταν μιλούσε για τις διαφοροποιήσεις μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού αποκρυφιστή. Καιρός εμείς να μιλήσουμε για την άποψη του μεσαίου.
Θεωρώ, λοιπόν ότι και οι δύο τρόποι διάθεσης του φυσικού φορέα μετά το θάνατό του είναι εξίσου αποδεκτοί. Δεν υπάρχει σωστός και λανθασμένος, αποδεκτός κι απορριπτέος. Μπορεί κανείς με την ίδια ευκολία να επιλέξει τον ένα ή τον άλλο τρόπο χωρίς να ανησυχεί εάν είναι «αποκρυφιστικά σωστός», ιδιαίτερα εάν λάβει υπόψη τη θεμελιώδη αρχή ότι είναι η Ψυχή που μας ενδιαφέρει ενώ ο οίκος της οφείλει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό καθόσο ζει αλλά και μετά το πέρας των λειτουργιών του. Ο σεβασμός στους προγόνους και η ανέγερση μνημείων, εάν είναι ισορροπημένη τάση, δεν είναι κακή και πάνω σε αυτή στηρίζεται ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία και οι επιστήμες που σχετίζονται με αυτή, όπως η αρχαιολογία, η ανθρωπολογία και οι τέχνες. Ο σεβασμός στους νεκρούς δεν είναι κακός, κακή είναι η λατρεία σε αυτούς ως μορφές και όχι ως το Πνεύμα που τις εξουσιάζει.
Θα ήθελα να διευκρινήσω ορισμένα πράγματα σχετικά με το αιθερικό σώμα ως προς το θάνατό του. Οι εποχές στις οποίες γράφτηκαν βιβλία εσωτερισμού έχουν πλέον παρέλθει και οι ανθρώπινες συνθήκες ζωής έχουν σαφώς διαφοροποιηθεί είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Το ανθρώπινο σώμα πλέον κηδεύεται σε διαφορετικές κλιματικές και γεωλογικές συνθήκες (σημ. εννοεί όχι ως προς τα πετρώματα αλλά τις μικρές ζωές που ενοικούν στο έδαφος), σε ένα έδαφος, δηλαδή, εμποτισμένο με διαφορετικές ζωές από όσο ήταν εκατό χρόνια πριν. Πιο σημαντικό από όλα, όμως, είναι το νεφελώδες πεδίο που περικυκλώνει τον πλανήτη και από το οποίο είναι αναγκασμένη να διέλθει η ψυχή πριν τον αιθερικό θάνατο. Η ατμόσφαιρα της Γης είναι κυκλωμένη από ένα πλήθος μυριάδων σκεπτομορφών και καθημερινά ενισχύεται από τις ενέργειες που έχουν διαμορφωθεί από τις ανθρώπινες δραστηριότητες (σημ. εννοεί προφανώς τα μαγνητικά πεδία), όπως αυτές διαμορφώνονται στις μεγάλες κυρίως πόλεις, που ενισχύουν σημαντικά τη Μάγια. Από αυτό το ομιχλώδες πεδίο πρέπει να διέλθει η ψυχή και να μη γοητευθεί και να μην επιθυμήσει εκείνα που αφήνει πίσω της, μια έκθεση των οποίων λαμβάνει από αυτά τα δημιουργούμενα πεδία, σαν έναν τελευταίο πειρασμό. Η φοβική ως προς το θάνατο σκεπτομορφή δεν είναι, λοιπόν, αποτέλεσμα της ύπαρξης των νεκροταφείων και της ταφής των νεκρών αλλά το αποτέλεσμα χιλιάδων γενεών που έζησαν μέσα στο φόβο του θανάτου είτε έθαβαν είτε έκαιγαν τους νεκρούς τους. Διότι, ακόμη και αν η καύση των νεκρών καθιερωθεί σε ευρεία κλίμακα, η ψυχή θα διέλθει από το απατηλό αστρικό πεδίο στο οποίο ενοικούν οι σκεπτομορφές αυτές και την επίδρασή τους δεν τη διαλύει καμία καύση και καμία ταφή παρά μόνο το Φως της αιώνιας ζωής και η κατανόηση ότι ο θάνατος είναι η απελευθέρωση από τα δεσμά της πλάνης.
Η επιβολή της καύσης των νεκρών δεν θα διαλύσει το φόβο του θανάτου σε όλους εκείνους που συνηθίζουν να θάβουν τους νεκρούς τους, αντίθετα θα πυροδοτήσει μια αντίδραση που θα προσφέρει την ενέργειά της για να χρησιμοποιηθεί στην περαιτέρω γιγάντωση της φοβικής ως προς το θάνατο σκεπτομορφής. Ακόμη άλλωστε και η προσκόλληση στο πως θα διαχειριστούμε το σώμα ενός τεθνεώτα συνιστά εμμονή στη μορφική πλευρά της ζωής και για αυτό οι διδάσκαλοι και εκείνοι που αποκαλείς Αγίους δεν έδωσαν σημασία στο τι θα γίνει το σώμα τους, μόνο το άφησαν πίσω σαν ρούχο και βάδισαν το δρόμο που ανοίχτηκε μπροστά τους τρέχοντας. Εάν λοιπόν δεν επανατοποθετηθεί ο θάνατος στην πραγματική του βάση, τόσο η ταφή όσο και η καύση δεν θα προσφέρουν πολλά πράγματα και τα νεκροταφεία με τις εμμονές τους θα δώσουν τη θέση τους σε άλλους χώρους όπου η ίδια προσκόλληση στη μορφή θα επαναλαμβάνεται. Επομένως, αντί να μας απασχολεί τόσο πολύ ο τρόπος διαχείρησης του σώματος μετά την απελευθέρωση, θα ήταν προτιμότερο να φροντίσουμε να εκπαιδευτούμε στην τέχνη του θανάτου, που είναι ουσιαστικά μια τέχνη στην κατανόησή του και το ρόλο που αυτός έχει στην εξέλιξη. Σημείωσε ότι ο ίδιος ο θάνατος είναι μια διαδικασία στην οποία εκφράζεται η 4η Ακτίνα της αρμονίας μέσω διαμάχης, τόσο από την πλευρά της ψυχής που ελευθερώνεται από τη μορφή όσο και από την πλευρά εκείνων που μένουν πίσω και αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της απώλειας. Ο ίδιος ο θάνατος, με άλλα λόγια, συνιστά μια μύηση.

Θα ήθελα ένα σχόλιό σου πάνω στον αριθμό του Θηρίου, το περίφημο 666 που τόσο πολύ έχει απασχολήσει τους ερευνητές και τους θεολόγους. Τελικά είναι το όνομα του Αντίχριστου;

Δεν επιτρέπεται να πούμε πολλά πράγματα πάνω σε αυτό και μην περιμένετε, χωρίς να διαθέτετε μύηση αντίστοιχη με του Ιωάννη, να καταλάβετε το περιεχόμενο της Αποκάλυψης. Μην την εξετάζετε ως ένα προφητικό βιβλίο σαν τα πολλά που έχουν κυκλοφορήσει, διότι ο Ιωάννης δεν έγραφε χρησιμοποιώντας κάποια από τις κατώτερες ή μέσες αισθήσεις (σημ. εννοεί τις διαβαθμίσεις των αισθήσεων στην εξελικτική κλίμακα) διότι και ο αναφερόμενος αριθμός χξς’ δεν είναι αυτός ακριβώς που νομίζετε. Μόνο υπαινιγμούς μπορώ να προσφέρω ως απάντηση και αυτή μου η απόφαση ενέχει τον κίνδυνο της παρανόησης αλλά ας γίνει έτσι. Λάβετε, λοιπόν, υπόψη σας τα παρακάτω:

1. ο αριθμός αυτός μπορεί να αποδοθεί και ως ΟΞΣ ή με τα σύμβολα τετράγωνο – ΙΙΙ – Μ
2. ο αριθμός αυτός σχετίζεται με την καρδιά, το νερό, το Θεό και τον Πάνα
3. σχετίζεται ισχυρά με την 6η και 7η Ακτίνα πάνω στη βάση που προσφέρει η 4η
4. με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τις αντιστοιχίες του
5. με τη βάση της σπονδυλικής στήλης, το μηρό και τον αστράγαλο
6. με την 6η εκπόρευση στο δέντρο των Κλιφώθ

Σημείωσε επίσης πως ο Χριστός κατέρχεται με συλλογική επίκληση και πως, σε πλανητικό, ηλιακό και κοσμικό επίπεδο αποτελεί το σύνολο των φωτισμένων συνειδήσεων που παρωθούνται στην ενότητα της σύνθεσης υπό τη 2η Ακτίνα και επιδιώκουν τη Μοναδικότητα της Τριάδας σε αυτό τον κύκλο. Λάβε και την πικρή διαβεβαίωση πως ενώ υπάρχει ο ενοικών Χριστός, μοιραία θα υπάρχει και η αντίστροφη Αρχή σε καθέναν από εκείνους που συνιστούν το 4ο Βασίλειο και ίσως κατανοήσεις σε κάποιο βαθμό για ποιό λόγο η Αποκάλυψη αναφέρει το βασίλειο εκείνο στο οποίο ο Αντίχριστος δεν έχει καμία εξουσία. Ο Ιωάννης αποκαλύφθηκε για να αποκαλυφθεί, αιώνες αργότερα, η ίδια η Ίσιδα. Ο Ιωάννης ήταν άνδρας, η Έλενα Μπλαβάτσκι γυναίκα και ένας άνδρας και μια γυναίκα στάθηκαν κάτω από το Σταυρό του Μαρτυρίου στον τόπο του Κρανίου. Αυτό συνιστά ένα τρίγωνο πραγματικής πλανητικής, ηλιακής και κοσμικής αξίας. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του παγκόσμιου συμβόλου της ειρήνης που ταυτόχρονα είναι και το σύμβολο που σχετίζεται με τη ραδιενέργεια. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της επίκλησης επί «ειρήνης του σύμπαντος κόσμου» και η ουσία της 4ης (δεν σου ακούγεται ενδιαφέρουσα «σύμπτωση» ο αριθμός;;) στροφής της Μεγάλης Επίκλησης.
μαγνητικα πεδια πολεων

Μεταφυσικές συνομιλίες (μέρος 6ο)

Οι διδάσκαλοι του ψεύδους

Ανάμεσά σας βρίσκονται άνθρωποι που ισχυρίζονται πως διαθέτουν διδασκαλία και παρουσιάζονται πρόθυμοι και δεκτικοί να σας τη μεταδώσουν. Σας τονίζουν τη σπουδαιότητα και τη μοναδικότητα του ανθρώπου και διακηρύσσουν πως είμαστε εν δυνάμει Θεοί. Η διδασκαλία αυτή υποτίθεται πως δόθηκε σε αυτούς από ανώτερα όντα που κατοικούν εκτός Γης και γήινου επιπέδου συνείδησης και ανάπτυξης και η ανάπτυξη μέσων όπως το διαδίκτυο, κατέστησε δυνατή τη ραγδαία εξάπλωσή τους. Συνιστώ κανείς να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός απέναντι σε οποιαδήποτε διδασκαλία και αυτό διότι σχεδόν όλες από αυτές παρουσιάζουν όμοια χαρακτηριστικά.

1. διδασκαλία από ανώτερα όντα. Μολονότι «ανώτερα όντα» υπάρχουν η αξίωση ότι η διδασκαλία προέρχεται από μια τέτοια κατηγορία οντοτήτων εγείρει απλά και μόνο αιτιάσεις αυθεντίας. Εάν εγώ ισχυριστώ ότι είμαι διδάσκαλος ή αρχάγγελος αυτόματα στο μυαλό του αναγνώστη θα «δοθεί η εντολή να πιστέψει» χωρίς να ερευνήσει. Συχνά η κατάσταση αυτή οδηγεί σε μια σειρά ανόητων περιγραφών που έρχονται σε αντίθεση τόσο με την επιστήμη όσο και με την κοινή λογική. Σε αυτή την κατηγορία κατατάσσω τις διδασκαλίες εκείνες που υποτίθεται πως προέρχονται από εξωγήινα όντα, που τόσο πολύ γνώρισε η ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και 1980 αλλά και σύχρονες διδασκαλίες που προσπαθούν να «παντρέψουν» τη φουτουριστική επιστήμη με τη θρησκεία, κυρίως τη χριστιανική. Ας ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα προς ενημέρωση των αναγνωστών σου. Εξαιτίας της διαφοράς στην εξέλιξη ως προς τη συνειδητότητα, είναι φύσει αδύνατο να επικοινωνήσουμε με οντότητες που «κατοικούν» για παράδειγμα στις Πλειάδες. Ας σημειωθεί ότι οι Πλειάδες αποτελούν την πατρίδα των ανθρώπων, τον τόπο του παγωμένου φωτός και ένα μεγάλο κέντρο διαβίβασης για αυτό το Ηλιακό Σύστημα και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι το σύνολο των εκατοντάδων αυτών αστερισμών έχει λάβει θηλυκά ονόματα. Εκεί η συνείδηση είναι προσανατολισμένη στην τριπλότητα και όχι στη δυαδικότητα και οι μυήσεις που παρέχονται ξεπερνούν κατά πολύ τις παρεχόμενες στη Γη. Από εκεί κατάγονται οι 7 τριπλές αδερφές που στη γη είναι γνωστοί ως άνδρες αλλά στην ουσία δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο παρά νότες στον αυλό του Ενός που παίζουν μόνες προς το παρόν τις κοσμικές τους νότες μέχρι να τις ενώσουν σε ένα άλλο ηλιακό σύστημα και το τραγούδι να παιχτεί ολόκληρο. Όχι, δεν έχετε επικοινωνία με τους εκεί κατοίκους, έχετε επικοινωνία με τον αστρισμό σας.
2. Τα μηνύματα παρουσιάζονται κοινότυπα και κενά. Όλες οι διδασκαλίες, πραγματικές και φαντασιακές, μιλούν για την αγάπη και προσπαθούν να οικοδομήσουν ορθές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Διαφέρουν όμως ως προς την κραδασμικότητα, με την οποία όμως δεν είστε όλοι εξοικειωμένοι. Οι λύκοι μεταμφιέζονται εύκολα σε πρόβατα και οι δαίμονες σε αγγέλους φωτός. Σε αυτή την περίπτωση μόνο η εσωτερική φωνή, που είναι ο απόηχος στα αυτιά σας της φωνής της ψυχής, μπορεί να διώξει το έρεβος. Η καρμική ευθύνη είναι τεράστια για όλους εκείνους που απεργάζονται το σκότος μέσα σε ένα παραπέτασμα τεχνητού φωτός και αληθινά η καρμική εξόφληση κρύβεται μέσα στην έννοια που δίνει η χριστιανική πίστη – παρανοημένα αλλά σωστά στην ουσία της – στο θάνατο. Μια τέτοια ψυχή, εξαιτίας των αιώνων ενσαρκώσεων σε προσωπικότητες που εκφράζουν τη διαστρέβλωση και την προωθούν, είναι αναμενόμενο πως θα στερηθεί για ένα πλήθος αιώνων τη δυνατότητα ενσάρκωσης και θα παραμείνει σε μια ομιχλώδη (αν μπορεί να περιγραφεί με ανθρώπινες εκφράσεις) κατάσταση αντι-παραδείσου όπου η Ενάδα θα επιθυμεί και θα παρωθείται να εκφραστεί αλλά δεν θα υπάρχει ύλη για να ανταποκριθεί στο κάλεσμα και σαν το έμβρυο θα δυστοκεί χωρίς τη λύτρωση της γέννησης. Πραγματικά υπάρχουν και τέτοιες Ψυχές στη φροντίδα των Κυρίων του Κάρμα, δέσμιες της γης, αλλόκοτες διότι το φως τους θάμπει εμποδιζόμενο να λάμψει δια της ύλης. Και, αλοίμονο, αν κατανοηθεί το σφάλμα της κατώτερης ψυχής, χάρη στο έλεος της 2ης Ακτίνας που τώρα εκφράζεται καθώς αποπειράται να δώσει το μάθημά της, θα λάβει μια ακόμη ευκαιρία και ο παλμός της επιθυμίας της θα έλξει την ύλη ξανά και θα βρει φορέα νέο να επανορθώσει. Αλλά, ευτυχώς όχι συχνά, κάποιες από αυτές συνάπτουν συμμαχίες ανόσιες στα πεδία της πλάνης, περιπαίζουν για περιορισμένο διάστημα το Δημιουργό και αδρανοποιούνται μέχρι τον επόμενο κύκλο που και ο χειρότερος μαθητής μπορεί να διαπρέψει. Στις συμμαχίες αυτές του κακού η άγνοια της κατώτερης ψυχής δεν αρκεί από μόνη της για να υπογραφεί το συμβόλαιο αλλά η ίδια η θέληση που εκφράζεται πρόωρα διότι δεν ήρθε ο καιρός της. Εδώ σου δίνω μερικά ψήγματα γνώσης επικίνδυνης. Σημείωσε τα λόγια μου προσεκτικά, διότι δεν θα κατανοηθούν ακόμα: αν και το ζήτημα του κακού είναι τεράστιο και μη κατανοητό, ωστόσο ας έχεις υπόψη ότι καμιά φορά δεν είναι παρά η απόπειρα έκφρασης της όψης που η ώρα της δεν ήρθε ακόμα, όπως ταυτόχρονα η απόπειρα σύνδεσης των υπαρχουσών όψεων στερημένων από την τρίτη, όταν η δεύτερη ακόμη δεν έχει κατανοηθεί. Ας τονίσεις τη φράση αυτή διότι κάποιος αναγνώστης σου τη χρειάζεται.
3. Παρατηρώντας θα διακρίνεις ελιτισμό να αναβλύζει μέσα από τις επικλήσεις αγάπης, βοήθειας και υπηρεσίας. Η υπόδειξη του Ιησού «όστις θέλει πίσω μου ελθείν αράτω τον Σταυρόν αυτού και περιπάτει» έχει αντικατασταθεί από μια ολιγαρχία της εύνοιας την οποία αισθάνονται εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους θεματοφύλακα της όποιας γνώσης. Ουαί και αλοίμονο.Κανένας  μαθητής ή δάσκαλος δεν είναι ιδιαίτερα ευνοημένος ή αγαπημένος αλλά όλοι κλίνουμε το γόνυ μπροστά στο μεγαλείο του Ανεκδήλωτου από το οποίο προήλθαμε. Κοίταξε όμως γύρω σου. Τόσες σχολές πίστης, τόσα δόγματα, τόσες αποκαλύψεις και όλες διεκδικούν το αλάθητο και με ανόητα επιχειρήματα προσπαθούν να το στηρίξουν. Αυτοί είναι συνήθως διδάσκαλοι του ψεύδους από άγνοια και νιώθουν ευνοημένοι ανάμεσα σε ευνοημένους αφού δεν θα διστάσουν να μοιραστούν την εύνοια που η θυμική τους αυταπάτη τους υποβάλει ότι έχουν. Οι πρώτοι όμως, εκείνοι που συνήθως ασχολούνται με τον εσωτερισμό και τα διάφορα μη θρησκευτικά (με την έννοια της οργανωμένης θρησκείας) παρακλάδια του είναι κυρίως αυτοί που επιδεικνύουν τον ελιτισμό στον οποίο αναφέρθηκα. Λειτουργούν σε κλειστές ομάδες και βουτηγμένοι στην αυταρέσκεια ψάχνουν με μανία να βρουν λόγους, στηριγμένους στα λεχθέντα από τους διδασκάλους για να στηρίξουν την «ανωτερότητά» τους. Προσκολλούνται στο τεχνικό μέρος σαν γραφειοκράτες της πίστης την οποία στερούνται και επενδύουν τη στάση τους με έναν μανδύα ψευτο-ευλάβειας . Τους γνωρίζω καλά όλους αυτούς διότι, αν μπορώ να το εκφράσω έτσι, με αφορούν και αυτοί και το έργο τους και ένας από τους λόγους που κάνω αυτές τις αναφορές, ο περισσότερο εξωτερικός, είναι για να τους δηλώσω ότι είμαι εδώ και έχουν νιώσει την παρουσία μου αλλά στο εγγύς μέλλον θα τη νιώσουν ακόμη περισσότερο. Τα έργα τους, παρά την εκ πρώτης όψεως επιτυχία είναι καταδικασμένα να πέσουν στην αφάνεια με την επίδραση του Κρόνου που σύντομα θα ανατείλει στους ουρανούς. Η ζωή και ο τρόπος που κανείς την περνάει οφείλει να είναι σε πλήρη ταύτιση με τα πιστεύω του. Αυτό είναι κανόνας τον οποίο ο δάσκαλος εφαρμόζει στον ύψιστο βαθμό. Αν είχατε τη δυνατότητα (και την έχετε συχνά) θα διαπιστώνατε πως οι αυτοαποκαλούμενοι διδάσκαλοι, είτε είναι ανθρώπινα όντα είτε υπερανθρώπινα παρουσιάζουν ένα τεράστιο χάσμα σε αυτό τον τομέα και μια ανακολουθία που όχι σπάνια καθίσταται οφθαλμοφανής. Φυσικά και η Ακτίνα του ανθρώπου όπως και οι πλανήτες στο μέσο άνθρωπο δίνουν πολύ σημαντικές επιρροές (ιδιαίτερα η Ακτίνα) όμως καμία Ακτίνα και κανένας πλανήτης δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο διάκρισης είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Δεν σας δόθηκαν για αυτό το λόγο τέτοιες γνώσεις και δεν χρησιμοποιήσατε συνετά αυτό το δώρο. Αλλά μιάς και αρκετοί από εσάς περνούν με αυτό τον τρόπο το μάταιο χρόνο τους, δηλώνω λοιπόν πως εκφράζω την 4η Ακτίνα. Και επειδή την εκφράζω, στην ουσία αυτή είμαι. Μπορείτε τώρα να κάνετε την κρίση σας κατά το δοκούν.

μεταφυσικές συνομιλίες (μέρος 5ο)

Ρωτάς πολλά και δεν παίρνεις απάντηση. Μη σου κάνει εντύπωση διότι δεν είναι κάθε ερώτηση σημαντική για το Σχέδιο. Επιλέγω να μιλήσω μόνο για εκείνα που, με κάποιον αδιόρατο τρόπο σε σένα, κατά μια έννοια έχουν κάποιο ρόλο να παίξουν. Δεν είμαι εδώ για να λύσω προσωπικές απορίες αλλά να δώσω στοιχεία πάνω σε συλλογικά ερωτήματα. Σημείωσέ το αυτό: είπα «να δώσω στοιχεία» και όχι «να απαντήσω» διότι η απάντηση έχει το χαρακτήρα του αμετάκλητου και τίποτα δεν είναι αμετάκλητο εκτός ίσως από το Έλεος της Θεότητας και την Αγάπη που διακατέχει την Εκδήλωσή Της. Όλα τα άλλα τίθενται υπό διαπραγμάτευση σε αυτό τον κόσμο και σε άλλους πολλούς.
Βρίσκω σημαντικό, ωστόσο να κάνω μερικές νύξεις πάνω στις γυναικείες ασθένειες και να πω ότι προκύπτουν από την ακατάσχετη «τάση για ζωή». Μιλώντας για ακατάσχετη τάση προς ζωή θα πρέπει να καταλάβετε ότι αναφέρομαι ουσιαστικά στη μορφική της πλευρά, επομένως οι ασθένειες αυτές είναι επίσης εξαιτίας «τάσης για μορφή» και όλο αυτό δεν είναι παρά μια αστρική επιθυμία χωρίς έλεγχο. Η επιθυμία όμως αυτή, παραδόξως, δεν σχετίζεται τόσο με το συναίσθημα αλλά με την επιθυμία για μορφή και μέσα από αυτή τη συλλογιστική θα κατανοήσετε την αιτία για την οποία οι γυναίκες προσβάλλονται λιγότερο συχνά και πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις αλλά πολύ συχνότερα είναι επιρρεπείς σε παθολογίες των ενδοκρινών αδένων, του αίματος και των γεννητικών τους οργάνων: οι ενδοκρινείς είναι το αποτέλεσμα της αιθερικής πίεσης προς μορφή, το αίμα είναι η ζωή που διαπερνά και συντηρεί τη μορφή και τα γεννητικά όργανα ο τόπος που η ζωή μορφοποιείται. Εάν διαλογιστείτε στο ότι η επιθυμία προς μορφή κατά κάποιο τρόπο εξαντλεί τους μηχανισμούς μορφοποίησης και επομένως προκαλεί μια ισχυρή αντιδραστική έκλυση δύναμης από τους μη μορφικούς φορείς, όπως είναι ο Νους, τότε ίσως κατανοήσετε για ποιό λόγο οι γυναίκες είναι επίσης επιρρεπείς σε ψυχολογικές – ψυχιατρικές καταστάσεις και σε νόσους του θυρεοειδούς. Μιλώ αποσπασματικά και υπαινικτικά, δίνω στοιχεία και τροφή προς διαλογισμό. Αλλά όταν τα στοιχεία αυτά συνδεθούν και επεκταθούν κατόπιν σύνθεσης και κατανόησης, θα σας βοηθήσουν να συλλάβετε για ποιό λόγο οι γυναίκες είναι εκείνες που περισσότερο από τους άντρες ζητούν «ένα θαύμα» τόσο ως προς τη Θεραπευτική όσο και στην υπόλοιπη ζωή τους: το «θαύμα» είναι μια αστρική επιθυμία και το συνδέουν με τη Μορφή. Για αυτό το λόγο δεν μπορούν να δουν τα πραγματικά θαύματα…
Θα έρθει λοιπόν στιγμή που θα κατανοήσετε πως ο καρκίνος δεν είναι παρά «ζωή σε καταπίεση» ή καλύτερα «ζωή υπό περιορισμό» και αυτό διότι υπάρχει «φράγμα ζωής» που στην ουσία είναι φράγμα μορφής – ένα απαραίτητο δηλαδή όριο στην ανισόρροπη τάση προς μορφή-ζωή. Διότι είναι διαφορετικές έννοιες η Ζωή και η ζωομορφή: η πρώτη παράγει τη δεύτερη αλλά δεν περιορίζεται από αυτή ενώ η δεύτερη δεν είναι παρά μια μόνο έκφανση – έκφραση της δεύτερης, μια ζωή σε εγκλεισμό και για αυτό όταν κανείς στερείται τη δεύτερη προς όφελος του όλου κερδίζει την πρώτη. Αυτή είναι μια έννοια της «αιωνίου ζωής κι ανάπαυσης» που πρεσβεύει και ο χριστιανισμός και άλλες δοξασίες. Εδώ βρίσκεται ένα από τα μυστικά της ερμηνείας του Όσιρη και του Χριστού και όλων των μύθων θυσίας.

Μεταφυσικές Συνομιλίες (μέρος 4ο)

( Η συζήτηση κινήθηκε γύρω από περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τους σταυρούς και τα τρίγωνα αλλά οι πληροφορίες αυτές μου ζητήθηκε να μη μεταφερθούν προς το παρόν, οπότε η συνομιλία συνεχίζεται από το σημείο που μου δόθηκε ξανά η άδεια καταγραφής και μεταφοράς της συζήτησης)

Οι πληροφορίες αυτές μοιραία θα αμφισβητηθούν. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό διότι τόνισα εξαρχής ότι κανείς οφείλει να μελετάει καλά και σε βάθος και να μη δέχεται την αυθεντία αβασάνιστα. Ωστόσο, όταν έρθει η κατάλληλη ώρα και πολλά από αυτά που δόθηκαν αξιοποιηθούν, η γνώση αυτή θα βοηθήσει τον μελετητή να κατανοήσει πως τα εθνικά, φυλετικά και βιολογικά χαρακτηριστικά είναι προκαθορισμένα με εσωτερικούς όρους. Ακόμη και τα εθνικά σύνορα είναι προκαθορισμένα αν και μια τέτοια λέξη μπορεί να υποβάλει στον αναγνώστη την έννοια του μοιραίου. Όχι, όμως, δεν είναι μοιραία με την έννοια που δίνετε συνήθως σε αυτή τη λέξη. Αρχικά, όποιος έχει ιατρικές σπουδές ή σπουδές που σχετίζονται με τη βιολογία και συναφείς επιστήμες, ας ψάξει για τους συσχετισμούς των φαινοτυπικών χαρακτηριστικών με τις Ακτίνες και αργότερα με εκείνους τους 5 ( 4 σε φυσικά σώματα κι ένας απενσαρκωμένος στο αιθερικό πεδίο) που αποτελούν διαύλους της ακτινικής εκπόρευσης στο ανθρώπινο βασίλειο σε κάθε έθνος. Θα καταλάβει, για να το πω απλά, γιατί οι Κινέζοι είναι «κίτρινοι» και οι αφρικανοί «μαύροι», όπως και γιατί κάποια κράτη είναι μικροσκοπικά σε έκταση και κάποια άλλα τεράστια. Θα μπορέσει, τέλος, να υποθέσει με σημαντική ακρίβεια ποιά θα είναι η μορφή της επερχόμενης 6ης φυλής και ποιά τα χαρακτηριστικά της. Ήδη οι σπόροι της έχουν γεννηθεί ανάμεσά σας. Όμως όλα αυτά δεν είναι παρά τα ήσσονος σημασίας συμπεράσματα. Μπορείτε από αυτά να εκτοξευτείτε στη συνθετική κατανόηση;
Κάποιοι αναγνώστες θα δυσπιστούν για αυτά που λέω. Θα τα βρουν «σκοτεινά» και δυσνόητα. Δεν θα έχουν άδικο. Θα μπορούσα να τα πω πιο απλά, αλλά δεν τα λέω. Περιττό ίσως να αναφέρω ότι δεν γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού. Πρόκειται περισσότερο για μια σπερματική δωρεά γνώσης που ο αναγνώστης θα πρέπει σταδιακά να κατακτήσει μόνος του προς όφελος όλων. Διότι την πλήρη γνώση δεν κατέχει κανείς αλλά καθένας από εμάς συμβάλει σε αυτή σε μερίδιο ανάλογο. Το «λίγο» ή το «πολύ» δεν έχουν καμία σημασία.

( Η συνομιλία αυτό τον καιρό είναι αρκετά σπάνια και αποσπασματική για λόγους που, από όσο μου αναφέρθηκε, δεν αφορούν τον συνομιλιτή μου αλλά περισσότερο εξωτερικές συνθήκες που δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω. Πιθανόν να έχουν σχέση με τις λεγόμενες «παλίρροιες» ή κάποιους άλλους παράγοντες, άγνωστους σε μένα. Ο αποσπασματικός λόγος ωστόσο θα παρατεθεί και ελπίζω σύντομα να υπάρξει μια πιο ολοκληρωμένη και λογική καταγραφή)

Το όλο ζήτημα, όπως έχω ξαναπεί, είναι ουσιαστικά το γράμμα Δέλτα και η μετατροπή του σε Λάμβδα, μιας και το πρώτο προκύπτει από μερική κατακρύμνιση των πλευρών του τελευταίου. Το Δέλτα είναι το κρύπτον ή αν θέλετε, ο ουσιαστικός σκοπός της ύπαρξης του Λάμβδα. Το πρώτο είναι εκείνο που υπάρχει αλλά το δεύτερο είναι εκείνο που φαίνεται και το φαινόμενον προορίζεται να υπάρξει – με την έννοια να γίνει αντιληπτό από όλους στο νοητικό τους μηχανισμό αφού η θεϊκή Ψυχή το γνωρίζει καλά. Το Δέλτα προκύπτει από την τοποθέτηση του Χριστού, του Ιωάννη και της Παρθένου στις κορυφές του γράμματος αυτού αλλά είναι κάτι παραπάνω από μια απλή τοποθέτηση. Μάλλον είναι περισσότερο ζήτημα επιρροής και συσχέτισης των κορυφών μεταξύ τους παρά θέμα τοποθέτησης, αφού με την ίδια ευκολία μπορούν και άλλα «πρόσωπα» να τοποθετηθούν στις κορυφές του. Το φαινόμενον είναι η συσχέτιση Χριστού – Ιωάννη και Χριστού – Παρθένου αλλά η ουσιαστική κατανόηση δεν μπορεί να επέλθει αν δεν συσχετιστεί ακόμη ο Ιωάννης με την Παρθένο. Όταν η πρώτη αυτή κατανόηση επέλθει, το Δέλτα θα επεκταθεί προς τα πάνω και το Λάμβδα θα επεκταθεί επίσης. Το Δέλτα είναι ο αριθμός 4 και το Λάμβδα ο αριθμός 2, επομένως το 2 είναι το φαινόμενον αλλά το 4 είναι το κρύπτον. Αυτά ισχύουν για το ανθρώπινο βασίλειο αλλά σε ανώτερα πεδία η σχέση αυτή αντιστρέφεται και έχουμε το 4 να είναι το φαινόμενον και το 2 το κρύπτον. Η όλη διαδικασία ελέγχεται από την 4η Ακτίνα, η οποία σαν πέπλο αποκρύπτει το 2 αλλά ταυτόχρονα γίνεται το μέσο αποκάλυψης του 2, όταν το δίδαγμά της κατανοηθεί. Εξηγώντας το κάπως περισσότερο ή καλύτερα τροφοδοτώντας τη σκέψη σας, θα έλεγα πως η 4η Ακτίνα, σε υπερβατικότερα επίπεδα καταργείται με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεστε αλλά δεν παύει να υφίσταται. Τα επίπεδα όμως αυτά είναι απροσπέλαστα από τη σκέψη μας και μέχρι να φτάσει κανείς σε αυτά το μόνο που κατανοεί είναι η διαρκής της επέκταση: το 4 ολοένα και μεγαλώνει, το Δέλτα γίνεται όλο και πιο Κοσμικό και στην κορυφή του κάθε φορά τοποθετείται η σκιά της Θεότητας, ένα πέπλο απατηλό αλλά και ουσιαστικό ταυτόχρονα.
Όσοι από εσάς είστε επιστήμονες, φέρτε λίγο στη σκέψη σας τη διπλή έλικα του DNA, που τόσο έχετε θεοποιήσει και προσαρμόστε τις πληροφορίες που έδωσα παραπάνω στη δομή του. Ίσως τότε κατανοήσετε γιατί το 4 κρύβει το 2 στο υλικό πεδίο.

Εντέλει, όλα είναι ζήτημα γραμμάτων στο ανθρώπινο βασίλειο και εκείνοι που ισχυρίζονται την «ιερότητα» της ελληνικής αλφαβήτου έχουν αρκετό δίκαιο αλλά, όπως συνήθως, είναι τόσο υπερβολικοί και χωριστικοί που δικαίως καταλήγουν γραφικοί.

Υπάρχει πολύ λιγότερο «μαύρο κάρμα» στα ωροσκόπια των ανθρώπων από όσο νομίζετε και μια τέτοια διαπίστωση εκ μέρους σας θα πρέπει να σας προκαλεί έντονο προβληματισμό. Στηρίζεστε ακόμη στα ωροσκόπια για να βολιδοσκοπήσετε έναν άνθρωπο αλλά μια τέτοια προσέγγιση πρέπει να είναι πολύ σχετικά ενδεικτική καθώς αγνοείτε την πραγματική αστρολογία και βλέπετε μέσα από έναν αστρικό παραμορφωτικό φακό. Θα έλεγα πως ίσως θα έπρεπε να σας προβληματίσει το γεγονός ότι πιθανώς στα ωροσκόπια των άλλων να βλέπετε στην ουσία το δικό σας…

Μεταφυσικές συνομιλίες (μέρος 3ο)

Ανθρωπότητα

Σε τι επίπεδα βρίσκεται η Ανθρωπότητα στην εποχή μας; Κρίνονται ως ενθαρρυντικά ή ως απογοητευτικά;

Κοίταξε παντού γύρω σου. Θα δεις πόλεμο, θάνατο, αρρώστεια, μοναξιά και μίσος. Δεν θα έχεις άδικο, λοιπόν, αν κρίνεις απογοητευτική την κατάσταση, γιατί κρίνεις από την περιορισμένη οπτική γωνία, καθώς και από τις εικόνες που εσκεμμένα σου προβάλλονται. Βλέπεις την επιφάνεια και είναι μια αληθινά διαταραγμένη επιφάνεια. Εκείνοι όμως που βλέπουν σε βάθος ανθρώπινου χρόνου και σε βάθος κατανόησης, χωρίς να αμφιβάλουν για το δύσκολο της περίστασης, γνωρίζουν ότι αυτές είναι οι ταραχές πριν τη νηνεμία. Η ανθρωπότητα, διαμέσου αντιξοοτήτων προοδεύει κι εξελίσσεται αλλά είναι πολλά ακόμη εκείνα που πρέπει να γίνουν και προς αυτή την κατεύθυνση εργάζονται δυνάμεις ορατές και αόρατες. Η ανθρωπότητα, μέσα στα είκοσι επόμενα χρόνια θα υποστεί τα αποτελέσματα μιας σημαντικής διεύρυνσης της συνειδητότητάς της. Δεν θα λάβει μύηση ωστόσο πριν περάσει ακόμη αρκετός καιρός. Πάντως ήδη πρέπει να διαπιστώνεις ότι η συνειδητότητά της έχει επεκταθεί αλλά αυτό είναι η πρώτη μόνο φάση.
Το ανθρώπινο βασίλειο ρυθμίζεται έντονα από την 4η Ακτίνα και αυτό σημαίνει πως υφίσταται όλες τις επιδράσεις της και τις δύο της φαινομενικές όψεις. Έχει πάρα πολύ καιρό ακόμη μπροστά της για να επιτύχει την αρμονία, προς το παρόν αρκείται στη διαμάχη και δεν εκπέμπει τον ήχο του Άλφα με το σωστό του τόνο. Παρά ταύτα σημαντικά βήματα έχουν γίνει και θα γίνουν και άλλα ακόμη. Είναι ορατά στην καθημερινότητά μας, σε μικρές – φαινομενικά – πράξεις και αντιδράσεις, από το πιό μικρό παιδί ως τον περισσότερο συνειδητοποιημένο ενήλικα.
Το μεγάλο μάθημα που σε αυτό τον κύκλο οφείλει να μάθει η ανθρωπότητα είναι η Αγάπη και δειλά δειλά προς αυτή την κατανόηση οδεύει εν μέσω θρήνων και οδυρμών, τόσο στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων όσο και στο επίπεδο της συλλογικής ανθρωπότητας. Η κατανόησή της της Αγάπης είναι προς το παρόν παιδαριώδης, παρά μερικές φωτεινές εξαιρέσεις αλλά πολλή εργασία γίνεται σε αυτή την κατεύθυνση και υπάρχουν σοβαροί λόγοι εξ αιτίας των οποίων κρίνεται ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται σε καλό δρόμο αν και ακόμη καρκινοβατεί και υπολείπεται σημαντικά σε ανάπτυξη.

Επανέρχομαι στο ζήτημα των ομοφυλοφίλων και ζητώ μια επιπλέον τοποθέτηση…

Ειπώθηκαν αρκετά στο κείμενο «μια εσωτερική προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας. Ήταν ένα αρκετά τολμηρό κείμενο αλλά ταυτόχρονα ένα ρίσκο που έπρεπε να παρθεί και την ίδια στιγμή μια νουθεσία ως προς τους αυτοαποκαλούμενους εσωτεριστές που κλείνονται πίσω από φράσεις και διδασκαλίες άλλων και τις αναπαράγουν χωρίς ποτέ να διαλογιστούν γύρω από αυτές. Ας γίνει απολύτως ξεκάθαρο ότι κανείς δεν είναι εσωτεριστής όταν αναπαράγει απόψεις άλλων και όταν τις χρησιμοποιεί με χωριστικό τρόπο χωρίς να διαλογίζεται για αυτές. Μπορεί να εχει αποστηθίσει οποιαδήποτε διδασκαλία σε οποιοδήποτε ιερό βιβλίο και να ψάχνει με αγωνία να βρει το απόσπασμα που, κατά τη γνώμη του «απαντάει» σε μια δεδομένη κατάσταση. Αυτή είναι μια λάθος προσέγγιση και γνωρίζω πως την είχες κάνει κι εσύ στο παρελθόν με την Αγία Γραφή των χριστιανών. Μέσα από μια τέτοια πλανημμένη τακτική, ο κόσμος βρίσκει πως ο Ιησούς, για παράδειγμα, δεν μίλησε επί παντός του επιστητού. Δεν είναι έτσι. Μίλησε για τις βασικές αρχές, οι οποίες προσαρμόζονται στις εκάστοτε συνθήκες της κοινωνίας και του πολιτισμού που διαμορφώνεται και δεν ήταν δυνατό να αναφερθεί σε καταστάσεις συγκεκριμένες που δεν υπήρχαν στην εποχή του.
Γνωρίζω καλά πως αρκετούς ξένισε η αναφορά μου στο ότι η ανθρωπότητα καθίσταται ανδρόγυνη διότι σε μια άλλη διδασκαλία έχει ειπωθεί πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Όταν ειπώθηκε κάτι τέτοιο, η ανθρωπότητα βρισκόταν σε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Ας πούμε ότι δεν ήταν έτοιμη και τα χρόνια που ακολούθησαν το απέδειξαν: υπήρξε μια εκρηκτική αύξηση της σεξουαλικής απελευθέρωσης, με υπερβολικό τρόπο και μια συνοδός αύξηση των σεξουαλικών νοσημάτων. Η ανθρωπότητα αργά και παιδαριωδώς δοκίμασε τις δυνάμεις της στο σεξ και το αποτέλεσμα της ανισόρροπης αυτής κατάστασης, όπως και της συνδυασμένης της επίκλησης, ήταν η εμφάνιση μιας σειράς σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων. Τώρα έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες και όσο το χρονικό αυτό διάστημα είναι ασήμαντο για εκείνους που κατοικούν στα εσωτερικά πεδία, εντούτοις είναι σημαντικό για μια ανθρωπότητα που βραδέως καθίσταται περισσότερο νοητική. Τώρα, λοιπόν, είναι πιο κατάλληλη στιγμή για να ειπωθούν πράγματα που τότε δεν θα πρόσφεραν τίποτα περισσότερο παρά μια συνεισφορά σε μια ανισορροπία.
Με το κείμενό μου εκείνο, λοιπόν, δεν είχα πρόθεση να υπερασπιστώ μια σεξουαλική επιλογή αλλά πονεμένους ανθρώπους που δεν βρίσκουν κατανόηση πουθενά, ούτε καν στους Εσωτεριστές που θα όφειλαν να κατανοούν περισσότερο. Αντί αυτού, όμως, εκείνοι γίνονται εξαιρετικά επικριτικοί απέναντι σε παιδιά του Θεού και στα ανόητα εξωτερικά τυπικά μερικών από αυτούς η ομοφυλοφιλία αποτελεί εμπόδιο χορήγησης «βαθμών» και «τίτλων» αλλά και αποδοχής στις εσωτερικές τους ομάδες. Θα σας έκανε μεγάλη εντύπωση εάν σας έλεγα πως ανάμεσά σας κυκλοφορούν άνθρωποι που έχουν λάβει μύηση αλλά είναι ομοφυλόφιλοι; Η συμπεριφορά σας αυτή είναι που έχει οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος από αυτούς να δηλώνουν άθεοι και αυτό για μένα είναι ένα πεδίο δοκιμασίας δικής μου: η πρόκληση όχι του να δηλώσουν την πίστη στο Θεό κάποιας θρησκείας αλλά η βεβαιότητα πως δεν είναι μόνοι και πως υπάρχει φροντίδα και για αυτούς, χωρίς να είναι καταραμένοι και να αποκλείονται από το 5ο Βασίλειο. Δεν έχω σκοπό, λοιπόν να επικροτήσω ή να καταρρίψω μια συγκεκριμένη σεξουαλική πρακτική – αυτό, σε αυτή τη φάση, δεν με ενδιαφέρει. Ούτε και να ισχυριστώ ότι μιλώντας για ανδρόγυνη πορεία της φυλής εννοώ την τέλεση από όλους ανδρόγυνων σεξουαλικών συμπεριφορών. Μιλώ για την πορεία της ανθρωπότητας, ωστόσο, στην κατάσταση της ισορροπίας των φύλων μέσα στο ίδιο άτομο. Οι επερχόμενες φυλές θα διαφέρουν λίγο ως προς τα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά του φύλου, καθώς η Σύνθεση θα προελαύνει ολοένα και περισσότερο και λίγο, σε λεπτά σημεία θα διαφέρει ο άντρας από τη γυναίκα, καθώς θα εκφράζεται ισχυρότερα η αληθινή φύση της Ψυχής που δεν είναι ούτε αρσενική ούτε θηλυκή. Αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή και κατάσταση εκφράζουν οι ομοφυλόφιλοι άντρες και γυναίκες αλλά πολύ ατελώς ακόμη. Θα περάσουν από αυτό το απαραίτητο στάδιο εκπαίδευσης, ωστόσο και θα ετοιμαστούν, διότι ακόμη είναι ανέτοιμοι. Θα πρέπει, λοιπόν, να δείτε με άλλο μάτι τη σταδιακή εξαφάνιση των χαρακτηριστικών, βιολογικών και ψυχολογικών του φύλου, που τόσο ενοχλεί τους ακραία συντηρητικούς.

Η σημερινή, παγκόσμια οικονομική κρίση, τι ρόλο έχει να παίξει στην εκπαίδευση της ανθρωπότητας;

Οτιδήποτε έχει παγκόσμια κλίμακα έχει και παγκόσμιες συνέπειες. Ό,τι αντιμετωπίζετε ως σύνολο σας εκπαιδεύει και ως σύνολο. Τα χρήματα, όπως γνωρίζεις, δεν είναι παρά ενέργεια σε συμπύκνωση. Η οικονομική κρίση, λοιπόν, δεν είναι παρά ανωμαλία στη διαχείρηση της ενέργειας, πρόβλημα στη διακίνησή της και αποτελεί έναν πειραματισμό στο να εκπαιδευτείτε να τη χειρίζεστε. Η περίοδος αυτή θα αργήσει να τελειώσει και την ακολουθούν άλλες δύο κρίσεις: η μία θα είναι κρίση κοινωνική και η άλλη θα σχετίζεται με κάποια ασθένεια σε παγκόσμιο πεδίο. Μετά την τριπλή αυτή δοκιμασία η ανθρωπότητα θα βρεθεί προ των πυλών της μύησης και θα είναι πιο κοντά στο στόχο της.
Ήδη, τόσο η οικονομική κρίση όσο και η ασθένεια της γρίπης, στην οποία δώσατε περισσότερη σημασία από όση έπρεπε, σας ανάγκασε για μια ακόμη φορά να λειτουργήσετε ως ομάδα, παρά τις όποιες διαφορές σας και την αδυναμία ακόμη προσέγγισης των συνανθρώπων σας. Βρέθηκε επίσης άλλο ένα σημείο επαφής – η ανάγκη σας να προστατεύσετε το περιβάλλον, μια ανάγκη αγνή στα θεμέλιά της αλλά την οποία εξωτερικεύετε επίσης με λανθασμένο τρόπο. Ωστόσο ακόμη και οι αποτυχίες είναι κατανοητές και μέρος του σχεδίου ή απαραίτητο στάδιό του.
Η συνδυασμένη επίδραση των κρίσεων θα είναι η κατανόηση εκ μέρους σας ότι δώσατε σημασία εκεί που δεν έπρεπε. Θα διανύσετε μια περίοδο εσωστρέφειας σε παγκόσμιο επίπεδο και επαναπροσδιορισμού των αξιών της ζωής σας αλλά στο τέλος θα βγείτε νικητές.

Ακούγονται λίγο δύσκολο να συμβούν όλα αυτά μέσα σε έναν κόσμο που ουσιαστικά δεν τον ενώνει καμία παγκόσμια συμφορά. Σε πολλά μέρη του κόσμου εξακολουθούν οι πόλεμοι και οι καταστροφές.

Είναι επώδυνος και ανηφορικός ο δρόμος του Γολγοθά. Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι παρά η όψη της προσπάθειας επέκτασης της περιφέρειας. Αυτή είναι η δράση του Δακτυλίου Χάους στον κόσμο, το νοούμενο «κακό», που ακόμη δεν κατανοείτε. Υπάρχει μια απόκρυφη γνώση, την οποία ελάχιστοι κατέχουν σε αυτό τον πλανήτη. Θα την ονομάσω «εσωτερική γεωπολιτική» αλλά ελάχιστα θα πω για αυτήν γιατί μια τέτοια γνώση θα τη χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για σκοτεινούς σκοπούς και όχι για την επίτευξη σύνθεσης και κατανόησης.
Σε κάθε δημιουργημένο κράτος υπάρχει ένας σταυρός, ο οποίος αποτελείται από δυο τρίγωνα, ισοσκελή ή ισόπλευρα. Οι τέσσερις πλευρές του σταυρού αντιστοιχούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και στα πιο απομακρυσμένα όρια του κράτους. Στις κορυφές του σταυρού αυτού (που έχει σημασία ότι σε άλλες περιπτώσεις είναι ισοσκελής και σε άλλες σταυρούς θυσίας) «τοποθετούνται»4 ενσαρκωμένοι (σε λίγες περιπτώσεις και μη ενσαρκωμένοι) άνθρωποι. Καθένας από αυτούς εκφράζει τις ποιότητες μιας από τις 4 Ακτίνες ιδιότητας. Στον οριζόντιο ή κάθετο άξονα του σταυρού, τα Εγώ που έχουν ενσαρκωθεί ή όχι εκφράζουν επίσης την Ακτίνα ιδιότητας που σχετίζεται εντονότερα με μια από τις τρεις Ακτίνες όψης. Έτσι, μαζί με το Εγώ που βρίσκεται στο σημείο ένωσης των πλευρών του Σταυρού, εκφράζονται όλες οι Ακτίνες σε ένα κράτος: η πλευρά στην οποία τα Εγώ εκφράζουν τις Ακτίνες όψης (που μπορεί να είναι η οριζόντια ή η κάθετη) είναι και η πλευρά που συμβολίζει την κατάσταση του κράτους στο τώρα, ανάλογα με τις ακτίνες των τριών Εγώ που βρίσκονται πάνω σε αυτό τον άξονα. Για παράδειγμα, εάν τα Εγώ της πλευράς αυτής βρίσκονται στην 1η, 3η και 5η Ακτίνα, οι ποιότητες αυτών των Ακτίνων ρυθμίζουν τη ζωή, τη δράση και τις ποιότητες του κράτους αυτού.
Από την ένωση των άκρων του Σταυρού αυτού σχηματίζονται δύο τρίγωνα, ένα πάνω κι ένα κάτω. Οι Ακτίνες που βρίσκονται στο επάνω τρίγωνο εκφράζουν, μιλώντας απλοϊκά, τις Ακτίνες που θα παίξουν ρόλο στην εξέλιξη του κράτους στο μέλλον: είναι, εν πολλοίς, το μάθημα που θα πρέπει το κράτος αυτό να διδαχθεί για να εξελιχθεί. Το κάτω τρίγωνο εκφράζει τα διδάγματα του παρελθόντος, τις καταβολές του κράτους και ό,τι έχει κερδηθεί από τους αιώνες της εκπαίδευσης.
Όλα αυτά ακούγονται πολύ μπερδεμένα αλλά εσκεμμένα ορισμένες γνώσεις παραλείπονται αλλά θα αποκαλυφθούν στο μέλλον, όταν οι συνθήκες θα είναι ευνοϊκότερες. Εδώ έγιναν μερικές νύξεις μόνο. Για την Ελλάδα, που προφανώς σε ενδιαφέρει περισσότερο, μπορώ να σου πω ότι στην παρούσα φάση ο Σταυρός είναι Σταυρός θυσίας, ενώ παλιότερα ήταν ισοσκελής (οι Σταυροί μπορούν να μεταβάλλονται, όπως και τα τρίγωνα βάσει ορισμένων συνθηκών που δεν αποκαλύπτονται). Στην τωρινή εποχή, λοιπόν, ο Σταυρός έχει ως 4 άκρες του (χωρίς να γίνει αναφορά στα ακριβή γεωγραφικά σημεία του τόπου ενσάρκωσης των Εγώ): 1) την περιοχή της βόρειας Ελλάδας δεξιότερα του νομού Θεσσαλονίκης κι εκτός από αυτόν 2) την Κρήτη, κάπου στα όρια των νομών Χανίων και Ρεθύμνου 3)συγκεκριμένο νησί της Δωδεκανήσου 4) Δυτική Ελλάδα σε νησί των Επτανήσων. Εστιακό σημείο είναι η Αττική και τα πέριξ αυτής αλλά το Εγώ εκείνο δεν βρίσκεται σε ενσάρκωση και δεν έχει φύλο. Τα υπόλοιπα 4 είναι 2 άντρες και 2 γυναίκες και ο ένας λειτουργεί ως πολικό αντίθετο του άλλου. Οι Ακτίνες που εκφράζονται μέσω των 4 αυτών σημείων (και του 5ου εστιακού) δεν αποκαλύπτονται, μπορεί όμως κανείς με προσέγγιση να τις βρει αν μελετήσει λίγο τα χαρακτηριστικά των περιοχών αυτών, τα επιτεύγματα που με αυτές σχετίζονται και τις αντιλήψεις που στις περιοχές εκείνες επικρατούν.
Το γεγονός ότι 3 από τα συνολικά σημεία εκφράζουν από δύο Ακτίνες το ένα δεν πρέπει να σας μπερδέψει καθώς από τη διπλή αυτή Ακτινική επίδραση η συγκεκριμένη Ακτίνα ιδιότητας σχετίζεται στενά με την Ακτίνα Όψης που κυριαρχεί…

Μεταφυσικές συνομιλίες (μέρος 2ο)

Ειδικό μέρος

Βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον κατώτερο εαυτό μας; Πολλές σχολές φιλοσοφίας θεώρησαν το σώμα φυλακή από την οποία πρέπει να απαλλαγούμε…

Χρειάζεται προσοχή στο σημείο αυτό. Σας έχει ειπωθεί ότι το σώμα, η πυκνή ύλη, δεν είναι Αρχή αλλά Αυτόματο και αυτή είναι μια σωστή διδασκαλία. Σας έχει επίσης ειπωθεί πως δεν πρέπει κανείς να στρέφεται στην καθημερινότητα και στις επιταγές του κατώτερου εαυτού (ή προσωπικότητας) αλλά να έχει την προσοχή του στραμμένη στο Πνεύμα και αυτά είναι επίσης σωστά αλλά προσοχή χρειάζεται. Η βούληση της Απόλυτης Ύπαρξης ήταν να εκδηλωθεί, να κατέλθει στο επίπεδο της πυκνής ύλης και μέσα από αυτήν να εκφραστεί και αυτό γίνεται για έναν αμέτρητο αριθμό αιώνων τώρα. Την ύλη τη διατρέχει η Ζωή, όπως αναφέρεται στη Μυστική Δοξασία και ό,τι διατρέχεται από Ζωή είναι Άγιο, γιατί Άγιος είναι ο δωρητής της και Άγιο επίσης το δώρο Του. Για το λόγο αυτό η τριπλή προσωπικότητα δεν είναι άξια περιφρόνησης. Αντίθετα, οι προσπάθειες όλων στρέφονται προς την εξύψωσή της και την απορρόφησή της από το Εγώ. Απορρόφηση σημαίνει «νοήμων μίξη» και όχι εξαφάνιση. Σημαίνει εξαγνισμό δια πυρός και όχι αφανισμό. Σημαίνει ενεργητική χρήση των συστατικών της προς εξύψωση και τελειοποίηση. Αν υπάρχει, λοιπόν, κάποιος πόλεμος, σε αυτό συνίσταται. Εάν υπάρχει φυλάκιση είναι προσωρινή και ο εγκλεισμός αυτός της ψυχής σε ένα αυτόματο και σε μια προσωπικότητα είναι μέρος του Θείου Σχεδίου και για το λόγο αυτό δεν είναι κακό. Οι εκφράσεις που αναφέρεις μεταδίδουν την αγωνία του ανθρώπου που προσπαθεί να λειτουργήσει ως Ψυχή και είναι κατανοητές από την πλευρά της αγωνιώδους αυτής δύσκολης προσπάθειας. Η φύση της Ψυχής όμως είναι συνθετική και αγαπητική. Αν μπορώ να μιλήσω λογοτεχνικά, θα έλεγα πως η Ψυχή αγαπάει την εκάστοτε προσωπικότητα. Την κατανοεί και δεν τη μισεί αλλά ακριβώς όπως ένας γιατρός θα χρειαστεί να γίνει «κακός» επιφέροντας τον πόνο προκειμένου να θεραπεύσει, έτσι και η Ψυχή  «αδιαφορεί» για τις περιπέτειες και τους πόνους της προσωπικότητας, γνωρίζοντας πως σε βάθος χρόνου και μετά από πολλαπλές ενσαρκώσεις αυτή θα στραφεί προς το Αιώνιο, το Ωραίο και το Αληθινό. Έχετε υπόψη σας πως αυτή η λεγόμενη από πολλούς «σύγκρουση» ή «πόλεμος» μεταξύ της Ψυχής και της Προσωπικότητας είναι μια ακόμη έκφραση της δυαδικότητας που πρέπει να οδηγηθεί στη σύνθεση. Ο Ισαάκ πολέμησε με τον Άγγελο του Κυρίου ολόκληρη τη νύχτα αλλά το πρωί συμφιλιώθηκαν. Έτσι λοιπόν και το σώμα, για το οποίο με ρωτάς είναι ο φορέας για την εκδήλωση της Ψυχής, ο Ναός του Πνεύματος που θα συντριβεί αλλά σε τρεις ημέρες θα χτιστεί ξανά. Η πρώτη ημέρα διδασκαλίας του Ιησού στον κάτω κόσμο, κατά τη χριστιανική παράδοση, στην ουσία ήταν διδασκαλία επί της χρήσης του πυκνού υλικού και του αιθερικού σώματος, η δεύτερη η ορθή χρήση της αστρικής επιθυμίας και η τρίτη και τελευταία η αρμονική συνεργασία του νοητικού περιβλήματος. Μετά το πέρας των τριών αυτών κατακτήσεων ο ναός οικοδομείται ξανά και ο Άνθρωπος ανα-σταίνεται.
Κατά τα άλλα σαφώς και αυτή η διαδικασία είναι επώδυνη και συναντά την τρομερή αντίσταση των δυνάμεων της ζωώδους ψυχής. Ο έλεγχος που τείνει να αποκτήσει η Ψυχή, όμως, δεν είναι η επιθυμία ενός δικτάτορα για εξουσία αλλά η επιθυμία του μέρους να επιστρέψει στο όλον, με άλλα λόγια είναι έκφραση της ίδιας της φύσης της, που είναι η ελκτική δύναμη της Αγάπης.

Επομένως ποιά είναι η θέση σου τόσο απέναντι στους αρχαίους Έλληνες, με την ιδιαίτερη φροντίδα που έδειχναν στο θνητό σώμα όσο και απέναντι σε φονταμενταλιστές χριστιανούς που, όχι απλά το περιφρονούσαν αλλά και το τραυμάτιζαν;

Και οι δύο συνιστούν τις ακραίες εκφράσεις της δυαδικότητας. Οι μεν πρώτοι λάτρευαν το σώμα οι δε δεύτεροι το περιφρονούσαν. Οι πρώτοι θεωρούσαν πως ένα υγιές σώμα «φιλοξενεί» έναν υγιή νου, οι δεύτεροι πίστευαν πως ο Νους δεν χρειάζεται τους περιορισμούς ενός σώματος. Θα έλεγα πως η σοφία κρύβεται στην ισορροπία: το σώμα του κανείς πρέπει να το φροντίζει ως το όχημα εκδήλωσης της ψυχής. Να μην το εκθέτει σε σημαντικούς κινδύνους και φθορές αλλά ταυτόχρονα να μην εστιάζεται αποκλειστικά στη συντήρηση και διαμόρφωσή του για σκοπούς ματαιοδοξίας. Είναι ένα λεπτό νήμα αυτό το τελευταίο και θα πρέπει να το προσέξετε και ιδιαίτερα οι άνθρωποι που δεν είναι τόσο εσωτερικά αναπτυγμένοι αλλά πασχίζουν για αυτό. Όσο λιγότερος είναι ο ψυχικός έλεγχος στην προσωπικότητα τόσο οι αντιξοότητες του σώματος επιδρούν δυσμενώς στην αποκαλούμενη απλοϊκά ψυχική σφαίρα – στην ουσία αναφέρονται στη ζωική ψυχή και όχι στο Θεϊκό σπινθήρα ή την Ψυχή στο επίπεδό της – . Για το λόγο αυτό βλέπουμε συχνά σε μαθητευόμενους η σωματική ανισορροπία να επιφέρει σοβαρές δυσλειτουργίες της συμπεριφοράς. Μέχρι να κατακτηθεί ένας σημαντικός βαθμός ελέγχου από την ψυχή στην κατώτερη φύση, το σώμα πρέπει να φροντίζεται έως του σημείου απλά να επιτελεί ομαλά τις λειτουργίες του. Αργότερα, σε προχωρημένα στάδια μαθητείας και ιδιαίτερα στους μυημένους, ο ψυχικός έλεγχος είναι τόσο μεγάλος που οι δυνάμεις της ψυχής το συντηρούν και παραμένει εξίσου ισχυρό σε πείνα, σε νηστεία και σε άλλες αντιξοότητες της ανθρώπινης ζωής.

Ωστόσο η ασθένεια είναι ένα δεινό από το οποίο δεν ξεφεύγει κανείς…

Για την ασθένεια έχει δοθεί αρκετή διδασκαλία και λίγα έχω να προσθέσω εγώ συμπληρωματικά μάλλον παρά επιπλέον πληροφορίες. Η ασθένεια είναι αποτέλεσμα κακής ισορροπίας, όπως σας έχει ειπωθεί αλλά οι αιτίες της βρίσκονται κρυμμένες σε μια σειρά από δεδομένα που χάνονται στις απαρχές της Δημιουργίας. Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι τα εσώτερα αίτιά της είναι πολλά και δυσνόητα από εσάς, ωστόσο μερικοί εξακολουθούν να θεωρούν την ασθένεια ως κριτήριο αγιότητας : θεωρούν πως ο ασθενής πάντοτε είναι κάποιος που η πίστη του δεν είναι ορθή ή ισχυρή. Ορισμένοι άλλοι θεωρούν το αντίστροφο: ότι ο ασθενής είναι εκείνος που «δοκιμάζεται» από το Θεό και του οποίου η πίστη φτάνει μέχρι του σημείου αγιότητας. Αυτές είναι απλοϊκές σκέψεις. Η ασθένεια δεν σχετίζεται με την πίστη αλλά σε σημαντικό βαθμό έχει να κάνει με το κάρμα. Αρρωσταίνει εξίσου ο «πιστός» όσο και ο «άπιστος», ο καθημερινός άνθρωπος όσο και ο «άγιος» (δικοί σας όροι αυτοί, όχι δικοί μου). Και είναι πάλι κάποιοι που προσδοκούν από την ασθένεια την εκδήλωση ενός «θαύματος» ως απόδειξη πίστης ή αγιότητας. Η σήψη του νεκρού Στάρετς στους Αδερφούς Καραμάζοφ είναι μια πολύ καλή παρουσίαση της εσφαλμένης «πίστης» των ανθρώπων: όλοι περιμένουν από το νεκρό Στάρετς να εκδηλώσει την Αγιότητα με την οποία έζησε μέσα από τη σωματική αφθαρσία και την ευωδία του νεκρού σώματος, εκείνο όμως σαπίζει όπως σε κάθε άλλο άνθρωπο.
Παρά ταύτα, θα έλεγα πως η ασθένεια δεν είναι ένα αμετάκλητα οριστικό γεγονός. Μπορεί να αποφευχθεί και μπορεί να θεραπευτεί. Η ιατρική επιστήμη έχει σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο στη θεραπεία των ασθενειών και στην αποφυγή τους αλλά αγνοεί τα εσώτερα αίτιά της στο μεγαλύτερο βαθμό, όπως και την κοσμική της (αν μπορώ να το πω έτσι) προέλευση. Με την πάροδο των αιώνων οι ασθένειες θα γίνονται ολοένα και λιγότερες αλλά μέχρι τότε το ανθρώπινο γένος θα εξακολουθήσει να βασανίζεται από παλιές και νέες ασθένειες που θα κάνουν την εμφάνισή τους και μάλιστα θα ακολουθούν έναν ιστορικά περίεργο ρυθμό: κάθε φορά που μια από αυτές αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, μια άλλη παρόμοια με εκείνη (από εσωτερικής και εξωτερικής πλευράς) θα κάνει την εμφάνισή της και η επαναληψιμότητα αυτή, σε βάθος χρόνου, θα υποψιάσει τους επιστήμονες για την κοινή, εσωτερική προέλευση των περισσότερων ασθενειών. Αλλά αυτό αργεί ακόμα πολύ.

Το μεγαλύτερο όμως ίσως μέρος των ασθενειών οφείλεται σε μικρόβια…

Μεταφέρεις την άποψη της επιστήμης σου που διαπιστώνει την ύπαρξη των μικροβίων και θεωρεί ότι σε αυτά οφείλεται η τάδε νόσος. Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη των μικροβίων φυσικά αλλά δεν εντοπίζω την αιτία των ασθενειών, ακόμη και των μολυσματικών, σε αυτά. Η παρουσία τους στο αίμα και στα υπόλοιπα υγρά του σώματος αποτελεί την ένδειξη της ύπαρξης στοιχειακής δύναμης, η οποία εφελκύεται από τον κατώτερο εαυτό μέσα από την παρώθηση της αστρικής συνείδησης. Για αυτό και είναι τόσο συχνές οι λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων, επειδή το ενεργειακό κέντρο που σχετίζεται με αυτά έχει μια ισχυρή σύνδεση με τη στοιχειακή φύση στο μη αναπτυγμένο άνθρωπο. Θα έλεγα λοιπόν ότι τα μικρόβια «έλκονται» από τη στοιχειακή δύναμη ή ότι αποτελούν εκδήλωσή της.
Αντίστοιχα «μικρόβια» μη γνωστά από την επιστήμη σας, υπάρχουν και στις αποκαλούμενες ψυχικές νόσους, μόνο που η φύση τους είναι περισσότερο αιθερική και νοητική, αν μπορώ να το πω έτσι. Στην ουσία αποτελούν ιδιότυπες στοιχειακές «σκεπτομορφές» και είναι αυτές που θα σας απασχολήσουν τον αιώνα που διανύουμε κι εκείνον που έρχεται.

Ωστόσο υπάρχουν πολλές σχολές θεραπείας, εκτός της κλασικής ιατρικής. Δημοφιλής είναι επίσης η σχολή θεραπείας μέσα από Αγγελική παρέμβαση…

Οι Άγγελοι πάντοτε ήταν «δημοφιλείς» και γοήτευαν τον άνθρωπο τόσο που συνηθίζετε να αποκαλείτε έτσι κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο. Ναι, οι Άγγελοι μπορούν να θεραπεύσουν. Όχι όλοι αλλά υπάρχουν κάποιοι που μπορούν, όμως αυτοί ασχολούνται περισσότερο με συλλογικές θεραπείες και όχι με ατομικές και αυτό μόνο κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Δυστυχώς υπάρχει πολλή πλάνη κι εξαπάτηση στο χώρο των αυτοαποκαλούμενων «αγγελικών θεραπευτών» αλλά και γενικότερα των θεραπευτών. Ως γενική σύσταση θα έλεγα ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η θεραπεία μέσω Αγγέλων. Ο κόσμος δεν θα πρέπει να καταφεύγει σε αυτούς τους «θεραπευτές». Συνήθως κοστίζουν πολύ και δεν κάνουν τίποτε. Ο εσωτερικός θεραπευτής δεν αμοίβεται για τις υπηρεσίες που είναι πιθανό να προσφέρει. Δεν πρέπει ούτε δώρο να δέχεται και ούτε να διαφημίζει μια τέτοια ικανότητα, αν τη διαθέτει – που συνήθως δεν τη διαθέτει. Ένας Άγγελος δεν μπορεί να επικληθεί τόσο εύκολα όσο νομίζει κανείς αλλά με ιδιαίτερη ευκολία μπορεί ο ίδιος να παρέμβει μέσα σε πολύ καθορισμένα πλαίσια, που έχουν  αναφερθεί και αυτό μόνο κατόπιν άδειας που θα δοθεί από υψηλότερες πηγές.
Από την άλλη δεν θεωρώ κακό να επικαλείται ο ίδιος ο πάσχων την αγγελική παρέμβαση. Δεν είναι κακό να προσεύχεται και να ζητάει την άνωθεν βοήθεια, αρκεί να μην απελπίζεται αν δεν έρχεται. Θα πρέπει μάλλον να φιλοσοφήσει παρά να περιμένει το θαύμα εξ ουρανού. Είμαι ζωηρά αντίθετος στην οποιαδήποτε προσπάθεια αγγελικής επίκλησης μέσω τυπικού μαγείας από τον αδαή.

Μεταφυσικές συνομιλίες (μέρος 1ο)

Καλησπέρα και καλό καλοκαίρι σε όλους. Λυπάμαι για την αρκετή απουσία μου από το ιστολόγιο αλλά σημαντικές υποθέσεις με κράτησαν μακριά. Επανέρχομαι σήμερα με μια σειρά άρθρων που στην πραγματικότητα δεν είναι άρθρα. Θα μπορούσαν να είναι συνεντεύξεις ή καταγεγραμμένες συνομιλίες με κάποιον, τον οποίο δεν θα ονομάσω, καθώς κάτι τέτοιο δεν το επιθυμεί και είναι απολύτως σεβαστή η επιθυμία του. Θα αναφερθεί μόνο ό,τι εκείνος θεώρησε ασφαλές ή επιτρεπτό να αποκαλύψει για τον εαυτό του. Στα κείμενα που θα ακολουθήσουν θα διαβάσετε τις συνομιλίες που είχα μαζί του, όπως ακριβώς έγιναν και χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση από μέρους μου σε ό,τι εκείνος ανέφερε, όπως ακριβώς το ανέφερε.
Οι συνομιλίες αυτές θα πρέπει να ειδωθούν ως ένας αμοιβαίος προβληματισμός μεταξύ μαθητών – προσκυνητών ενώ, φυσικά, κανείς μπορεί είτε να συμφωνήσει με τα λεχθέντα είτε να διαφωνήσει είτε να τα λάβει υπόψη του είτε να αδιαφορήσει για αυτά. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις πληροφορίες που θα δοθούν με δογματισμό, καθώς δεν δίνονται με καμία αξίωση αυθεντίας. Σε κάποια σημεία είναι πιθανό ότι θα χρειαστεί διευκρίνηση πάνω στα γραφόμενα. Διευκρίνηση που δόθηκε σε επόμενες συζητήσεις αλλά για να μη χαθεί η σειρά της καταγραφής θα παρατίθεται ξεχωριστά ως σημείωση αν και οι συνομιλίες πραγματεύονται αρκετά ζητήματα που συχνά το ένα δεν αποτελεί «λογική» συνέχεια του άλλου.
Για λόγους ευκολίας, επίσης, κάποιες συζητήσεις ομαδοποιήθηκαν και παρουσιάζονται σε θεματικές ενότητες, ενώ κάτι τέτοιο δεν συνέβη στις συζητήσεις, οι οποίες ήταν ελεύθερες. Ο λόγος που αποφάσισα, με τη δική του έγκριση, να δημοσιεύσω τις συνομιλίες μας, είναι επειδή θεωρώ πως ο αναγνώστης έχει να επωφεληθεί από αυτές με πολλούς τρόπους. Τουλάχιστον για μένα υπήρξαν διαφωτιστικές και έδωσαν αρκετές φορές την απαραίτητη ώθηση προς δράση.

Γενικό μέρος

Τι είναι για σένα ο Εσωτερισμός;

Η στροφή προς τα μέσα, αν μπορώ να το εκφράσω έτσι. Δεδομένου ότι ο άνθρωπος, ο μικρόκοσμος, αποτελεί μικρογραφία του μακρόκοσμου, η στροφή προς τα έσω οδηγεί στην κατανόηση και των δύο κόσμων, μέσα από την επιστήμη των αντιστοιχιών, από την οποία έχει πολλά να επωφεληθεί ο άνθρωπος. Ο εσωτερισμός, υπό αυτή την έννοια, δεν αποτελεί θρησκεία ή φιλοσοφικό σύστημα αν και εμπεριέχει πολλή φιλοσοφία. Περισσότερο είναι επιστήμη και για το λόγο αυτό όλες οι παραδοχές του μπορούν να γίνουν αντικείμενο επιστημονικής μελέτης, για όποιον  διαθέτει ανοιχτό μυαλό ώστε μέσα από τις αντιστοιχίες να οδηγηθεί στην επαλήθευση της αρχαίας σοφίας στη σύγχρονη εποχή. Σκοπός όμως του Εσωτερισμού δεν είναι να αποτελέσει μια νέα επιστήμη αλλά να οδηγήσει σε μια συνθετική κατανόηση και αποκάλυψη του ένδον Θεού στον άνθρωπο. Να κατανοήσει ο τελευταίος ότι αποτελεί ένα Θεό σε μικρογραφία και να αποδεχθεί την ευθύνη που προκύπτει από αυτή την κατάσταση αλλά και τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά του προς εκπλήρωση του Μεγάλου Σχεδίου της Δημιουργίας. Ένα Σχέδιο που μοιάζει νεφελώδες και σκοτεινό (με την έννοια της μη κατανόησής του προς το παρόν από τον άνθρωπο) αλλά σταδιακά στο μεγάλο προσκύνημα της Ψυχής αποκαλύπτεται μέχρις του έσχατου εκείνου σημείου στο πολύ μακρινό μέλλον που τα βασίλεια της φύσης (μιλώντας από την ανθρώπινη σκοπιά όπως προς το παρόν υφίσταται) θα εκπληρώσουν το Σχέδιο αυτό και ένας μεγάλος κύκλος θα κλείσει. Ωστόσο, ο δρόμος μέχρι αυτή τη μακρινή κατάσταση είναι μεγάλος και δύσκολος. Δύσκολος αλλά όχι ακατόρθωτος. Γεμάτος εμπόδια και «αίμα» αλλά προσβάσιμος για όλους εκείνους που επιθυμούν διακαώς την επιστροφή στην τεράστια εκείνη δεξαμενή από την οποία προήλθαν τα πάντα. Είναι μεγάλη η συζήτηση περί του Εσωτερισμού και προς το παρόν κάνω μερικές μη ολοκληρωμένες νύξεις αλλά στην πορεία ελπίζω πως αρκετά σημεία θα ξεκαθαριστούν.

Ποιός ο δικός σου ρόλος στο Σχέδιο που ανέφερες; Ποιά είναι η δική σου δουλειά και γιατί κάνουμε αυτές τις συζητήσεις;

Ανταποκρίθηκα ουσιαστικά σε δικό σου κάλεσμα τώρα που οι συνθήκες και για τους δυο μας είναι περισσότερο ευνοϊκές. Όπως γνωρίζεις, το Σχέδιο αποκαλύπτεται σταδιακά στον άνθρωπο και ποτέ ολοκληρωμένο. Η πλήρης κατανόησή του απαιτεί μια συνειδητότητα που δεν υπάρχει σε καμία δύναμη επάνω στον πλανήτη, στο ηλιακό σύστημα και στον ίδιο το γαλαξία ακόμη. Κανείς δεν φημίζεται για μια τέτοια γνώση, ούτε καν οι μεγάλες ζωές που εξελικτικά απέχουν εμάς τόσο όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Από τη σκοπιά του Θεού (του Μεγάλου Ανεκδήλωτου των Καββαλιστών, των Θεοσοφιστών και των Εσωτεριστών) όλοι είμαστε μαθητές – προσκυνητές που διαφέρουμε μόνο ως προς το επίπεδο της συνειδητότητας, νοούμενης με την ευρεία και ολοκληρωμένη της έννοια. Μοιάζουμε σαν μαθητές ενός πανεπιστημίου που βρισκόμαστε σε διαφορετικά έτη: κάποιος βρίσκεται στο πρώτο και άρα η «επίγνωσή» του είναι περιορισμένη και κάποιοι σε ανώτερες τάξεις, οπότε και «γνωρίζουν» περισσότερα. Καμία ωστόσο διάκριση δεν υπάρχει μεταξύ μας: όλοι είμαστε μαθητές και όλοι προορισμένοι να «πάρουμε το πτυχίο μας» βοηθώντας ο ένας τον άλλο ανιδιοτελώς και μάλιστα σε όσο ανώτερη τάξη βρίσκεται κανείς, τόσο περισσότερο βοηθάει. Είναι ο νόμος της υπηρεσίας αυτός, από τον οποίο δεν ξεφεύγει καμία ζωή  αλλά αντίθετα μέσα από αυτόν ζει και υπάρχει.
Ο δικός μου ο ρόλος, λοιπόν, δεν φαίνεται να έχει καμία σημασία να αποκαλυφθεί σε σένα. Δρω αναλόγως του τι αντιλαμβάνομαι από το σχέδιο και κάθε φορά η δράση αυτή τροποποιείται ελαφρώς ή σημαντικά αν και ο βαθμός τροποποίησης έχει να κάνει περισσότερο με τη δική μου αντίληψη παρά με το ίδιο το σχέδιο, στο οποίο υπάρχει μια κυρίαρχη ενότητα που σταδιακά κατανοείται. Είμαι κι εγώ ένας μαθητής, όπως είσαι κι εσύ. Βρίσκομαι στη γραμμή της 4ης Ακτίνας και από αυτό μπορείς ίσως να βγάλεις κάποια συμπεράσματα. Αυτό από μόνο του πρέπει να είναι αρκετό ως πληροφορία μιας και οποιαδήποτε άλλη θα αποτελούσε εκτροπή. Από όσα θα συζητήσουμε θα πρέπει να σταθείς περισσότερο στο περιεχόμενο παρά στο ποιός στα είπε. Κατανοώ ότι στην ανθρώπινη καθημερινότητα η αυθεντία παίζει σημαντικό ρόλο αλλά στον εσωτερισμό σημαντικότερος είναι ο βαθμός της αλήθειας. Άλλωστε η αυθεντία είναι μια ανθρώπινη επινόηση που πολύ συχνά είναι εσφαλμένη: για μένα είναι εσφαλμένη από τη ρίζα της και κανείς στους εσώτερους κύκλους δεν την επικαλείται, ούτε καν ο ίδιος ο Κύριος του Κόσμου, που είναι ίσως ο μόνος που θα είχε ένα τέτοιο δικαίωμα. Ακόμη και αυτή η τόσο εξελιγμένη οντότητα, ωστόσο, κατανοεί ότι διαθέτει «αυθεντία» σχετική και μόνο ως προς τις οντότητες που βρίσκονται στα όρια της αύρας της αλλά αν τη θεωρήσει από τη σκοπιά της οντότητας που αυτός ο ίδιος αποτελεί μέρος της αύρας της, τότε αυτή είναι ασήμαντη. Δεν μιλώ ως «αυθεντία», λοιπόν, διότι ακόμη το ανθρώπινο βασίλειο σκοτίζεται από αυτήν και πολύ ταλαιπωρήθηκε στα βάθη της ιστορίας του. Ο ίδιος ο Χριστός υποστήριξε πως κανείς πρέπει να ερευνά τις Γραφές – να ερευνά, όχι απαραίτητα να τις αποδέχεται αλλά ούτε και να τις απορρίπτει. Η έρευνα προϋποθέτει έναν κριτικό Νου, όχι μια άνευ όρων αποδοχή ή απόρριψη αλλά μια ατομικευμένη επαλήθευση (ως πρώτη φάση). Εάν όσα ισχυριστώ επαληθευτούν από εσένα, τότε μπορείς να επωφεληθείς από αυτά και να προχωρήσεις περισσότερο. Εάν όχι να τα απορρίψεις μέχρι να φτάσει εκείνη η στιγμή στο μέλλον που θα σου αποκαλυφθεί ένα μέτρο της αλήθειας, το οποίο θα συσχετίσεις με το μέτρο της αλήθειας των άλλων, ώσπου η Ενόραση θα είναι το μέσο αντίληψης. Αλλά αυτό απέχει πολύ ακόμη.
Η δική μου δουλειά, στην παρούσα φάση, έχει ένα διπλό ρόλο: ο ένας είναι αυστηρά προσωπικός (αν μπορώ να το πω έτσι), ο δεύτερος έχει να κάνει με τον κόσμο. Η συζήτηση αυτή είναι μέρος μιας «αποστολής» ή ενός πειράματος. Δεν είναι πρωτότυπο πείραμα, γίνεται συχνά από πολλούς. Σε μερικές περιπτώσεις επιτυγχάνει, σε κάποιες άλλες όχι. Άλλες φορές ο σκοπός επιτυγχάνεται πλήρως και γρήγορα, σε άλλες αργά, σε άλλες το αποτέλεσμα δεν είναι το απόλυτα επιθυμητό. Όλα όμως έχουν συνυπολογιστεί έτσι που εν τέλει να μη μιλάμε για πλήρη αποτυχία. Ας μην ξεχνάμε πως όλοι εκπαιδεύονται.

Μου λες, λοιπόν ότι όλες οι απόψεις είναι σωστές και αληθινές…

Σου λέω ότι καμία δεν είναι απαραίτητα σωστή ή απαραίτητα λανθασμένη. Ας μην ξεχνάς ότι ζούμε σε έναν κόσμο Πλάνης και βλέπουμε τα πράγματα μέσα από έναν παραμορφωτικό φακό, σκιές των αληθινών πραγμάτων. Αν σε βοηθάει, θα σου επαναλάβω ότι ούτε καν ο ίδιος ο Σανάτ Κουμάρα δεν μπορεί να επικαλεστεί το «αλάθητο» που εσείς με τόση ευκολία παραχωρήσατε στον Πάπα και σε άλλους «αρχηγούς» θρησκειών. Ο Νεανίας είναι ένα πνεύμα προ του Θρόνου, ένας υπό εξέλιξη Θεός όπως και ο αδερφός του, ο Ηλιακός Λόγος, ένας μη τέλειος Θεός. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν του οφείλουμε σεβασμό μιας και είναι άπειρα πιο εξελιγμένος από εμάς σε βαθμό που ακόμη και οι Μανού και οι Βούδδες δεν αντιλαμβάνονται πλήρως. Αλλά εάν ακόμη κι εκείνος μας βλέπει ως παιδιά κι αδέρφια του, τότε εμείς γιατί αρνούμαστε μια τέτοια συγγένεια στους συνανθρώπους μας;
Οι διάφορες απόψεις, λοιπόν, είναι ειδωμένες μέσα από τη Μάγια, μέχρι κανείς να ελευθερωθεί από αυτήν αλλά είναι μέσα από αυτή την Πλάνη που κανείς πρέπει να βρει το δρόμο του, έχοντας σαφώς και αποκλειστικά προσανατολισμένα τα μάτια του στο Φως. «Ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει» είπε ο μεγάλος Διδάσκαλος και έτσι είναι.

Μεταφυσική αμφιβολία

Ένα από τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει εκείνος που αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή και τις δυνάμεις του στη μελέτη του εσωτερισμού, παρακινούμενος από αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη για υπηρεσία προς  την ανθρωπότητα, είναι εκείνο της αμφιβολίας προς το νέο κόσμο ο οποίος ανοίγεται μπροστά στα μάτια της αντίληψής τους.
Πραγματικά, είμαστε τόσο απόλυτα συνηθισμένοι και δεκτικοί (πολωμένοι) σε εκείνες τις αντιλήψεις που έχουμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο βιώσει μέσα από τη ζωή μας στην ανθρώπινη κοινωνία και στα επιτεύγματά της αλλά και τόσο πολωμένοι στις φυσικές (αν μπορώ να το πω έτσι) αισθήσεις που οποιαδήποτε νέα γνώση, ακόμη και αν είναι επιστημονική (άρα και ευρύτερα αποδεκτή ή «θεμιτή») μας ξενίζει και μας γεμίζει αμφιβολίες. Αυτό είναι μια γενική αρχή της κοινωνίας και μπορεί κανείς να τη διαπιστώσει μελετώντας την ανθρώπινη ιστορία και κυρίως την ιστορία των επιστημών. Ακόμη και σήμερα, στην εποχή της εκρηκτικής άνθισης της τεχνολογίας και της επιστήμης, ο μέσος άνθρωπος (εάν πω και ο μέσος επιστήμονας δεν θα είμαι υπερβολικός) είναι δύσκολο να κατανοήσει ότι δεν είναι οι οφθαλμοί που βλέπουν αλλά ο ίδιος ο εγκέφαλος ενώ ο ρόλος των πρώτων περιορίζεται σε εκείνον του διαβιβαστή της φωτεινής ενέργειας. Μερικές αντιλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας και είναι δύσκολο να εκριζωθούν – δύσκολο αλλά όχι αδύνατο.
Το ζήτημα περιπλέκεται πολύ περισσότερο όταν κανείς εξετάζει φιλοσοφικά και θρησκευτικά ζητήματα καθώς αυτά, σε αντίθεση με τα επιστημονικά, στερούνται απόδειξης και πειραματικής επαλήθευσης, όπως τη νοεί ο άνθρωπος σήμερα. Οι φιλοσοφικές αρχές και οι όποιες θρησκευτικές – θεολογικές απόψεις και εμπειρίες παραμένουν στην ατομική σφαίρα κατανόησης και επαλήθευσης. Όλοι μιλούν για την ψυχή, λόγου χάρη αλλά κανείς, όσο και αν υποψιάζεται την ύπαρξή της ή έστω δεν την αποκλείει, δεν μπορεί να την «αποδείξει». Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το Θεό. Για τους υλιστές οτιδήποτε δεν μπορεί να αποδειχθεί επιστημονικά δεν υπάρχει και επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού δεν διαθέτουμε αλλά επίσης δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε (επιστημονικά πάντα) απόδειξη περί της ανυπαρξίας του. Για τους περισσότερο ρομαντικούς ο Θεός υπάρχει ακόμη και αν δεν μπορεί να αποδειχθεί. Οι πρώτοι απορούν με τους δεύτερους διότι πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορεί να αποδειχθεί. Οι δεύτεροι απορούν με τους πρώτους διότι δεν βλέπουν το Θεό παντού γύρω τους, όπως εκείνοι τον βλέπουν και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο υπάρχουν κι εκείνοι που αμφιβάλουν αλλά δεν κρατούν μια ξεκάθαρα θετική ή αρνητική στάση.
Από την αμφιβολία αυτή δεν ξεφεύγει εκείνος που σχετίζεται με την Εσωτερική αναζήτηση. Θα τον ονομάσω για χάρη ευκολίας στη διατύπωση «μαθητή» αν και σαφώς η λέξη αυτή δεν είναι σωστή.

Οι αμφιβολίες του μαθητή

Ο μαθητής, από την πρώτη κιόλας επαφή του με τον Εσωτερισμό, έρχεται σε επαφή με ένα πλήθος γνώσεων, αρχών και παραδοχών που διαφέρουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό από εκείνα που έως τότε είχε υιοθετήσει και αποδεχτεί. Η ζωή του υφίσταται μια συνολική αναδόμηση σταδιακά κι έρχεται σε επαφή με ενέργειες και καταστάσεις που έως τότε του ήταν άγνωστες ή τουλάχιστον δεν έδινε τη δέουσα προσοχή σε αυτές και δεν μπορούσε να τις ερμηνεύσει. Βήμα – βήμα, όμως, γίνεται κοινωνός των καταστάσεων αυτών και της διεύρυνσης της συνειδητότητάς του και, όσο ο καιρός περνάει, μαθαίνει να παρατηρεί και να κάνει «συνδέσεις» που έως τότε τον άφηναν αδιάφορο. Ο κόσμος πλέον ερμηνεύεται από αυτόν με διαφορετικούς όρους, συχνά γίνεται πολύ θετικός στη σκέψη αλλά εξίσου συχνά και πολύ αρνητικός. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε ότι στα αρχικά στάδια της μαθητείας ο μαθητής αμφιβάλει σε κάποιο βαθμό ως προς τις γνώσεις που του διατίθενται και στο κατά πόσο αυτές είναι επαληθεύσιμες.
Ταυτόχρονα με αυτή την αμφιβολία, ο μαθητής που είναι έντονα θρησκευόμενος αντιμετωπίζει το πρόβλημα του κατά πόσο οι νέες αυτές γνώσεις είναι «ταιριαστές» και αποδεκτές από τη θρησκεία του. Δεν βρίσκεται ακόμη σε ικανό επίπεδο να διακρίνει την ενότητα που κρύβεται πίσω από όλες τις δοξασίες ούτε και να ερμηνεύσει με κάποιον άλλο τρόπο, περισσότερο συνθετικό, τις διδαχές του θρησκεύματος το οποίο επικαλείται. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στο μαθητή της χριστιανικής διδασκαλίας, όπου η απειλή της αίρεσης και της μετά θάνατον τιμωρίας τονίζεται συχνά και υπερβολικά. Υπάρχει, με άλλα λόγια, στο σημείο αυτό ένας μεταφυσικός φόβος για το μαθητή, ο οποίος συνήθως διατηρείται επί μακρόν και αποτελεί σοβαρό εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί και ξεπερνιέται όταν γίνει κατανοητή η αγαθή φύση της Θεότητας και η «φιλοσοφία» της δημιουργίας, στο βαθμό που μπορεί να γίνει κατανοητή.
Έπειτα, ο μεταφυσικός αυτός φόβος αφορά στο επέκεινα γενικότερα. Τι κρύβεται μετά το θάνατο; Θα ήταν ίσως πολύ ευκολότερο να δεχτεί κανείς πως μετά το θάνατό του δεν υπάρχει τίποτα παρά ότι ακολουθεί μια σειρά ενσαρκώσεων για εκπαιδευτικούς λόγους και για ανιδιοτελή προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.
Ο μαθητής έχει σοβαρές αμφιβολίες να καταπολεμήσει. Ελάχιστες από αυτές αναφέραμε στο άρθρο αυτό περισσότερο για προβληματισμό παρά ως μια εμπεριστατωμένη μελέτη περί των δυσκολιών της μαθητείας.

Η αιμορροούσα γυναίκα (μέρος 2ο)

Στο θαύμα, λοιπόν αυτό, δεν θεραπεύεται η «Γυναίκα» ούτε καν η «αδελφή» αλλά η «θυγατέρα». Ποιά έννοια έχουν οι τρεις αυτές λέξεις θα μπορούσε να αποτελεί το θέμα μιας ξεχωριστής συζήτησης. «Γυναίκα» είναι η τάση προς δημιουργία, η τάση προς μορφή. «Αδελφή» είναι η έκφραση της δημιουργικής – μορφικής τάσης της «Γυναίκας», με άλλα λόγια η αφυπνισμένη Ανθρωπότητα, της οποίας η «αδελφή» αποτελεί ένα μέρος, όπως και ο ίδιος ο Διδάσκαλος Ιησούς. Η «θυγατέρα» είναι το μέρος εκείνο της Ανθρωπότητας που βρίσκεται στη διαδικασία της αφύπνισης, με άλλα λόγια η εν δυνάμει «αδερφή». Τόσο η «γυναίκα» όσο και η «αδελφή» και η «θυγατέρα» χρειάζονται θεραπεία αλλά διαφορετικού είδους. Διότι «θεραπεία» δεν είναι μόνο η αποκατάσταση της σωματικής υγείας αλλά και η ευθυγράμμιση που προέρχεται από την αφύπνιση.
Δύο ενδεικτικά θαύματα που απευθύνονται σε γυναίκες είναι η θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας και η διάσωση της γυναίκας από το λιθοβολισμό. Την τελευταία αυτή ιστορία τη συγκαταλέγω στα θαύματα αν και δεν υπήρξε σωματική θεραπεία. Η συγκύπτουσα γυναίκα, όπως μας διηγείται ο Λουκάς, επί 18 χρόνια ήταν καταδικασμένη να είναι σκυμμένη και να κοιτάζει προς το χώμα. Είναι μια ωραία περιγραφή της ίδιας της Δημιουργίας που είναι «καταδικασμένη» να στραφεί προς τη μορφική όψη, προς την ύλη άρα και προς τη φθορά και το θάνατο όπως τον νοούν οι άνθρωποι. Είναι η ίδια η προσωπικότητα και η ζωική ψυχή που «περί πολλών μεριμνά και τυρβάζη», όπως αναφέρεται κάπου αλλού. Είναι η αναδίπλωση του ανθρώπου στα κέντρα κάτω από το διάφραγμα και με την παρέμβαση του Ιησού Διδασκάλου (έχει ενδιαφέρον ότι αναφέρεται η επίθεση των χεριών και αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι η θεραπεία αυτή σχετίζεται με το αιθερικό σώμα των ανθρώπων άρα και με τη λειτουργία των τσάκρα και των ενδοκρινών) η γυναίκα κατορθώνει να σταθεί «όρθια». Με άλλα λόγια η ορθή και τόσο λεπτομερώς αναφερόμενη από την εσωτερική ιατρική διοχέτευση της ενέργειας διαμέσου των αιθερικών κέντρων. Επομένως η θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας δεν αναφέρεται σε κάποιο άτομο που αντιμετώπιζε προβλήματα με τη μέση του αλλά σε κάτι πολύ ευρύτερο. Αν σκεφτεί κανείς ότι τα συνολικά χρόνια που η γυναίκα ήταν σκυμμένη (18 χρόνια), ότι ο αριθμός αυτός αναφέρεται στο 9, τη μορφική πλευρά της ύπαρξης, το Γεσόντ των Καββαλιστών και πως η γυναίκα ήταν αναγκασμένη να βλέπει τη γη (την ύλη, το εφήμερο, το περιορισμένο) αλλά τώρα κατορθώνει να σταθεί όρθια, να ευθυγραμμίσει τα κέντρα της και, ως όρθια που είναι να μπορεί να κοιτάξει ψηλά, καταλαβαίνει κανείς πως η θεραπεία αυτή αποκτά περισσότερο κοσμική σημασία παρά ατομική. Αυτό συχνά το ξεχνάμε προσδοκώντας μια ατομική θεραπεία για εμάς τους ίδιους και για τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Είπαμε πριν πως «γυναίκα» είναι η μορφική δημιουργία και «θυγατέρα» η ανθρωπότητα που βρίσκεται υπό αφύπνιση, το σύνολο με άλλα λόγια του κόσμου που μέσα από τις επανενσαρκώσεις του πραγματοποιεί το μακραίωνο προσκύνημά του μέχρι την επιστροφή του εκεί που η Νιρβάνα είναι η αρχή, μέχρι να τελειώσει και αυτός ο παγκόσμιος κύκλος και επέλθει η επόμενη πραλάγια. Στο θαύμα της θεραπείας της θυγατέρας της Χαναναίας γυναίκας η θεραπεία είναι διπλή, καθώς αφορά τόσο στη γυναίκα όσο και στην κόρη της. Η μεν γυναίκα αποδεικνύει την πίστη της και επιβραβεύεται με τη θεραπεία της κόρης της και η τελευταία, χάρη στην πίστη της μητέρας της απολαμβάνει τη σωματική θεραπεία, η οποία στην περίπτωση αυτή είναι μέσω ακτινοβολίας. Συμβολικά και μεταφορικά, η τάση, επιθυμία και αγώνας της μορφικής δημιουργίας για απορρόφηση από τη δεξαμενή της Θεότητας και η ταύτιση μαζί της «συμπαρασύρει» την ίδια την αφυπνιζόμενη ανθρωπότητα και το θαύμα συντελείται τόσο στο σωματικό όσο και στον ψυχικό-πνευματικό τομέα. Είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό θαύμα διότι τονίζεται αυτό που αναφέρθηκε παραπάνω ότι συχνά λησμονούμε: η θεραπεία δεν αναφέρεται μόνο στην αποκατάσταση της σωματικής υγείας. Η θυγατέρα της Χαναναίας άμεσα δεν «κάνει κάτι», δεν δρα η ίδια κι από μόνη της αλλά διαμέσου της «γυναίκας» μητέρας της, της οποίας αποτελεί μέρος, μία από πολλά αδέρφια. Υπάρχει μια έντονη νύξη περί κάρμα και περί των 4 βασιλείων της φύσης σε αυτό το θαύμα αλλά και από τη στιχομυθία του Διδασκάλου με τη γυναίκα υπάρχει σαφής αναφορά στη δοκιμασία της τελευταίας, την οποία πρέπει να ερμηνεύσουμε τόσο με όρους της καθημερινής ζωής όσο και των ίδιων των κοσμικών συνθηκών: η δοκιμασία, ο πόνος, η ασθένεια, η φθορά είναι μέρος της ζωής και της δημιουργίας όπως την αντιλαμβανόμαστε. Είναι «προορισμένη» για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη (αν μπορούμε να το εκφράσουμε έτσι). Είναι όμως μια «κληρονομιά» που αποτελεί δοκιμασία και όχι μια αιώνια «προίκα». Είναι μια ευκαιρία για ανώτερες επιτεύξεις και σε καμία περίπτωση δεν είναι «τιμωρία», κάτι που συχνά ισχυρίζονται διάφοροι θρησκευτικοί εκπρόσωποι. Βέβαια, η φράση «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα» είναι πολύ ακριβής και σωστή, καθώς αναφέρεται στο κάρμα και στις συνθήκες της πλανητικής ασθένειας και των συλλογικών ασθενειών αλλά και πάλι το κάρμα δεν έχει μόνο την ανταποδωτική όψη που συχνά τονίζεται από τους μοιρολάτρες.
Eiναι γνωστό πως οι περισσότερες ασθένειες εκπορεύονται από την αστρική φύση. Η γυναίκα είναι ιδιαίτερα πολωμένη σε αυτή όμως αυτό δεν σημαίνει πως η γυναίκα είναι περισσότερο επιρρεπής στην ασθένεια μιας και το σύνολο της ανθρωπότητας γενικά «χρωστάει» ακόμα πολλά στην αστρική κληρονομιά της 4ης φυλής. Η γυναίκα ταλαιπωρείται συχνά από αιμορραγίες του γεννητικού της συστήματος, εν μέσω πόνων γεννάει τα παιδιά της και μέσα στο αίμα – την επιθυμητική και ζωική φύση, την οποία «χάνει» μέσα από την αιμορραγία ακριβώς όπως ολόκληρη η ανθρωπότητα. Και είναι η γυναίκα που εξαιτίας της φύσης της είναι ταυτόχρονα ρεαλίστρια, ίσως και σκληρή πολύ συχνά όταν υπερβάλει στο ρεαλισμό της. Ταυτόχρονα, όντας ιδιαίτερα θετική στην αστρική της φύση είναι περισσότερο «ευάλωτη» στις ασθένειες που σχετίζονται με αυτή, στη γοητεία, τη θυμική αυταπάτη, τη μαγεία αλλά και στα σπουδαία επιτεύγματα που σχετίζονται με την ορθή και ισορροπημένη χρήση της. Η μητέρα που αιμορραγεί και τελικά θεραπεύεται από το γιό της, το προϊόν της σύλληψης από τον άντρα της, την ψυχή, το πάντρεμα της ύλης και του πνεύματος. Είναι ο Ώρος που εκδικείται για τον Όσιρη και όχι η Ίσιδα από μόνη της αλλά διαμέσου αυτής ο Σεθ κατατροπώνεται. Είναι ο γιός της Μαρίας που θεραπεύει και θριαμβεύει επί της ασθένειας και του θανάτου, ο μακρινός απόγονος του Αδάμ (πνεύμα) και της Εύας (ζωής) που παίρνει εκδίκηση από τον Όφι εκ μέρους των προπατόρων του.
Στην περίπτωση του Χριστού ομιλούμε για τον μεγαλύτερο θεραπευτή που γνώρισε η ανθρωπότητα και συνήθως οι άνθρωποι όταν αναλογίζονται τα ζητήματα θεραπευτικής, νιώθωντας δέος απέναντι στο Διδάσκαλο αισθάνονται ότι, ελλείψη της αντίστοιχης μύησης, δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Λησμονούν όμως ότι ο Χριστός βρίσκεται μέσα στον κάθε άνθρωπο και θα ολοκληρώσει τις μυήσεις του μόλις αφυπνιστεί στον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Οι περισσότεροι σπουδαστές του Εσωτερισμού, έχοντας κατακλυστεί από ένα πλήθος γνώσεων και θεωριών νιώθουν ανίκανοι να επιτελέσουν το έργο της θεραπείας. Αυτό δείχνει εκ μέρους τους μια επίγνωση των δυσκολιών του ζητήματος η οποία δεν είναι κακή. Δεν περιμένει κανείς από κάποιον που μελετάει ένα σύγγραμμα παθολογίας να βγει και να θεραπεύει τον κόσμο νομίζοντας πως είναι παθολόγος. Όμως, έχοντας κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις, εάν δείτε κάποιον ξαφνικά να λιποθυμά μπροστά σας, δεν θα του προσφέρετε τις όποιες πρώτες βοήθειες γνωρίζετε; Θα προτιμήσετε να τον αφήσετε να πεθάνει μέχρι να βρεθεί κάποιος πιστοποιημένος θεραπευτής; Πόσες ανθρώπινες ζωές δεν σώθηκαν από την προσφορά πρώτων βοηθειών; Κατ’ αναλογία το ίδιο συμβαίνει και με τη θεραπευτική για την οποία ομιλούμε. Η ανάγκη-επιθυμία του ανθρώπου για προσφορά τον ωθεί στο να επιμορφωθεί και να δράσει. Να κατανοήσει το μέτρο των δυνατοτήτων που του διατίθενται τη συγκεκριμένη στιγμή και να τις χρησιμοποιήσει προς όφελος του συνόλου. Δεν θα αντιμετωπίσει, μιλώντας με όρους της καθημερινότητας, το έμφραγμα αλλά, στο μέτρο των γνώσεών του θα προσφέρει τις συνθήκες εκείνες που σε επόμενη φάση θα βοηθήσουν τον πιο εξειδικευμένο θεραπευτή να δράσει, κάνοντας το «έδαφος» της θεραπείας πιο πρόσφορο. Το ίδιο ισχύει και στα ζητήματα που διαπραγματευόμαστε, αν κάνετε την αναγωγή. Όπως εκείνος που προσφέρει πρώτες βοήθειες σε έναν εμφραγματία κατανοεί πως δεν είναι καρδιολόγος, έτσι και ο εν δυνάμει εσωτερικός θεραπευτής πρέπει να κατανοεί μέχρι που φτάνουν οι δυνατότητές του και από τι περιορίζεται. Όπως ο πρώτος δεν είναι απαραίτητο να είναι απόλυτα υγιής σε αυτό που προσπαθεί να θεραπεύσει, έτσι και ο δεύτερος δεν πρέπει να αφήνει την αδυναμία και την έλλειψή του να στερούν την προσφορά στους ανθρώπους που μπορεί ανιδιοτελώς να δοθεί. Διότι ακόμη και ο καρδιολόγος μπορεί να πάσχει από καρδιολογικά προβλήματα.
Ας κατανοήσει λοιπόν κανείς πως μπορεί να δώσει θεραπεία στο βαθμό των δυνατοτήτων του και στο πλαίσιο που οι νόμοι του καθορίζουν. Κάθε φορά που προσφέρουμε εσωτερικές πρώτες βοήθειες δεν πρέπει να αφήνουμε τις σκέψεις περί κάρμα του ασθενή να μας περιορίζουν. Δρούμε αγαπητικά και λαμβάνουμε υπόψη το κάρμα του πάσχοντα αλλά όχι με τρόπο που να στερεί την εκ μέρους δράση μας και αυτό είναι ένα σημείο συχνής παρανόησης. Δεν παρατάμε έναν τραυματισμένο από φόβο μήπως παρέμβουμε στο κάρμα του. Ο νόμος αυτός μας υπερβαίνει κατά πολύ και ελάχιστα τον κατανοούμε ως ανθρωπότητα και ως μονάδες για να τον προβάλουμε ως επιχείρημα που θα δικαιολογήσει την απραξία μας.